II OSK 96/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2217/07 o odrzuceniu skargi Gminy L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Postanowieniem z dnia 28 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Gminy L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...], wskazując, że skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu, co stanowi naruszenie przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a co za tym idzie nie ma podstaw do przekazania skargi przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Ponadto jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu organowi. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżąca Gmina wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Gmina zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu skierowania jej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy przyjęciu, że omyłkowe nadanie skargi na adres sądu wyczerpuje dyspozycję tego przepisu i w następstwie naruszenie art. 232 § 1 ust. 1 p.p.s.a. przez błędne nakazanie zwrotu wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2007 r. zostało oparte na błędnym przekonaniu Sądu, że pismo z dnia [...] podpisane przez Wójta Gminy L., które wpłynęło do w/w Sądu w dniu 12 listopada 2007 r., jest skargą w rozumieniu art. 54 §1 p.p.s.a. błędnie skierowaną bezpośrednio do Sądu. Tymczasem jak wynika ze skargi kasacyjnej, była to kopia skargi prawidłowo wysłanej za pośrednictwem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, która w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o odrzuceniu skargi jeszcze nie wpłynęła do tego Sądu. Jeśli tak było, to trudno tu mówić o naruszeniu art. 54 § 1 p.p.s.a. i niezachowaniu trybu określonego w tym przepisie, a pismo które wpłynęło, nie jest skargą a jedynie jej kopią, czego nie mógł wiedzieć Sąd I instancji podejmując zaskarżone postanowienie. Należy także podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniach z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07. Wniesienie bowiem skargi bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, skutkuje tym, że sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu, a o zachowaniu ustawowego terminu do jej wniesienia decyduje wówczas data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. Powyższe stanowisko w kwestii przekazywania skarg wnoszonych bezpośrednio do sądu nie uległo zmianie po wejściu w życie ustawy p.p.s.a. Podobnie zagadnienie to ocenia doktryna (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 220). Nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, który przyjął, (podobnie jak w przytoczonym orzeczeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. o sygn. akt II GSK 213/07), że "jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu podmiotowi". Wniesienie skargi zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. pozwala dopiero na podjęcie czynności zmierzających do oceny dopuszczalności skargi, po dopełnieniu przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią (art. 54 § 2 p.p.s.a). Z powyższych przyczyn należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucając skargę Gminy L.. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podstawa do orzekania w tym przedmiocie. Wniosek ten zostanie jednak uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy po ponownym rozpoznaniu sprawy.