I OSK 327/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska Jerzy Stankowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Go 657/07 w sprawie ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz J. Ł. kwotę 116 (sto szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 657/07, po rozpoznaniu skargi J. Ł., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego na podstawie art. 8 ust. 1, art. 7, art. 2, art. 39 ust. 1, 2, 3, art. 106 ust. 1, 3, 3c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) oraz art. 104 K.p.a. przyznano J. Ł. pomoc w miesiącu czerwcu 2007 r. w postaci zasiłku celowego w kwocie 40 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpatrzeniu odwołania J. Ł., decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 8, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Zaskarżając powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim J. Ł. wniósł o zgodne z prawem rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż zaskarżone rozstrzygnięcie posiada wadę prawną w postaci niestosowania jego prawa wynikającego z art. 10 K.p.a. Ponadto skarżący wskazał źródła finansowe, które jego zdaniem możnaby przeznaczyć na pomoc społeczną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że głównym uchybieniem decyzji organu pierwszej instancji, które nie zostało również wyeliminowane przez rozstrzygnięcie organu odwoławczego, był brak określenia przedmiotu decyzji, jak i brak wskazania wniosku, na podstawie którego wszczęto postępowanie w niniejszej sprawie oraz osoby, która ten wniosek złożyła. Jedynym pismem, które spełnia warunki tego wniosku jest pismo datowane na 19 grudnia 2005 r., lecz organ nie wskazał czy jest ono pismem wszczynającym postępowanie administracyjne. Brak wyraźnego wskazania przedmiotu postępowania powoduje, że nie wiadomo jakie niezbędne potrzeby zostały zgłoszone oraz czy mieszczą się one w zakresie pomocy społecznej, co z kolei powoduje, że Sąd nie ma przesłanek do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Powyższe skutkuje naruszeniem przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a., w świetle którego organ ten powinien był uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji, przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Odwołując się do treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej i wskazanych tam potrzeb bytowych, na zaspokojenie których może być przyznany zasiłek celowy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że właśnie o taką pomoc zwrócił się skarżący wnioskując o zasiłek celowy na "niezbędne zimowe potrzeby osobiste, uzupełnienie remontu altanki itd." Nawiązując zaś do obowiązku dokonania przez organ aktualizacji wywiadu środowiskowego Sąd stwierdził, że organy podają jedynie, że skarżący otrzymał zasiłek okresowy na okres od maja do października 2007 r. w wysokości 167 zł miesięcznie, zasiłek celowy na dożywianie w wysokości 45 miesięcznie na okres od maja do czerwca 2007 r. Akta sprawy nie potwierdzają jednoznacznie twierdzeń organu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "skarżący był i jest objęty w szerokim zakresie pomocą społeczną" oraz "skarżący objęty jest kompleksową pomocą społeczną". Ponadto nie wiadomo w jakim miejscu aktualizowany wywiad został przeprowadzony i czy to sam skarżący przekazał informacje, czy też są to ustalenia pracownika socjalnego, brak też daty pod oświadczeniem skarżącego składanym podczas przeprowadzania wywiadu o jakie potrzeby wnosi i jakie są jego oczekiwania. Zaktualizowany wywiad z 2005 r. świadczy o tym, że skarżący w przeciągu dwóch lat nie ubiegał się o żadne świadczenie z pomocy społecznej, bo w "międzyczasie" takiej aktualizacji nie przeprowadzono, a przynajmniej załączone akta sprawy na to nie wskazują. Wydanie decyzji musi być poprzedzone wnikliwym rozpoznaniem i rozstrzygnięcia sprawy w całości. Uzasadnienie decyzji uznaniowej organu powinno precyzyjnie wskazywać zarówno możliwości finansowe organu, jak również sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia. Tymczasem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, które Kolegium utrzymało w mocy, przytoczone są jedynie przepisy, brak natomiast jakichkolwiek faktów, które uzasadniałyby ich zastosowanie. Na podstawie materiałów sprawy nie można wysnuć wniosków, które organy zawarły w uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć, a w szczególności, że pomoc przyznano w formie i wymiarze uwzględniającym okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy. Powyższe uchybienia wskazują na naruszeniem zasad wynikających z art. 7, 11, 77, 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co spowodowało, iż Sąd nie mógł ocenić zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania oraz dokonanie błędnej kontroli sądowej – wykładni prawa, poprzez rażące naruszenie: 1. Art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie orzeczenia Sądu przez skład, w którym jeden z jego członków nie był sędzią; 2. Art. 133 § 1 P.p.s.a. zgodnie, z którym Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, tymczasem zaskarżone orzeczenie zostało wydane jedynie na podstawie części akt sprawy, Sąd nie uwzględnił, pominął dowody zawarte w aktualizacji wywiadu środowiskowego, z których wynika jakiej pomocy domagała się strona przeciwna, z jakiej pomocy społecznej i w jakiej wysokości korzystała, a także to, iż ośrodek pomocy społecznej zapewnił stronie możliwość zamieszkania w schronisku dla bezdomnych; 3. Art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez bezpodstawne nieprzeprowadzenie dowodu z decyzji organu pierwszej instancji przyznających zasiłek okresowy od maja do października 2007 r. w wysokości 167 zł miesięcznie, zasiłek celowy na miesiąc maj i czerwiec w wysokości 45 zł miesięcznie, w sytuacji kiedy przeprowadzenie tych dowodów wyjaśniłoby wątpliwości Sądu i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie; 4. Art. 106 § 5 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że w aktach postępowania brak jest dowodów świadczących o sytuacji strony przeciwnej i zakresie udzielanej jej pomocy, iż aktualizacja wywiadu środowiskowego zawiera jedynie jedną informację użyteczną w niniejszej sprawie, tj. to, że strona przeciwna podała, iż zamieszkuje od kwietnia 2005 r. na działce, w sytuacji kiedy aktualizacja wywiadu środowiskowego zawiera również dowody potwierdzające zakres i wysokość pomocy przyznanej stronie przeciwnej; 5. Art. 141 § 4 P.p.s.a. albowiem uzasadnienie wyroku jest w części wzajemnie ze sobą sprzeczne, co wskazuje na sprzeczność samego orzeczenia; na stronie 3 uzasadnienia (akapit drugi) sąd zawarł stwierdzenie, które legło u podstaw uchylenia decyzji skarżącego a mianowicie, iż głównym uchybieniem decyzji organu pierwszej instancji, które nie zostało również wyeliminowane przez rozstrzygniecie organu odwoławczego, był brak określenia przedmiotu decyzji, jak i wskazania wniosku, na podstawie którego wszczęto postępowanie oraz osoby, która ją złożyła; natomiast na stronie 4 uzasadnienia (akapit pierwszy) wyroku sąd ustalił i przyjął za podstawę wyrokowania okoliczność, że skarżący zwrócił się o zasiłek celowy na wskazany przez niego cel; 6. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie przed skarżącym odbyło się z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 11, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie – w ocenie sądu – mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji kiedy naruszenia te nie miały miejsca, a Sąd nie wskazał na czym one polegają, co naruszyło postanowienia art. 141 § 4 P.p.s.a. 7. Art. 102 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (strona 3 uzasadnienia orzeczenia, akapit pierwszy) poprzez bezpodstawne, a także sprzeczne wzajemnie ze sobą ustalenia, że brak było wniosku strony przeciwnej, który dotyczył żądania przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że w rozważanym stanie faktycznym i prawnym zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. albowiem skład Sądu był sprzeczny z przepisami prawa. W składzie Sądu zasiadał jeden z jego członków – sprawozdawca sprawy niebędący sędzią. Za sprzeczne z przepisami prawa należy uznać zasiadanie w składzie sądu osób niebędących sędziami. Stan taki odnosi się również do asesorów sądowych. Zgodnie z postanowieniami art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem art. 16 § 2 i 3 P.p.s.a., chyba że ustawa stanowi inaczej. Wymieniona wyżej ustawa nie zawiera żadnych postanowień, na podstawie których asesorów sądowych można byłoby uznać za sędziów, upoważnionych do sprawowania sądowego wymiaru sprawiedliwości. Ponadto podniesiono, że wbrew stanowisku sądu wniosek strony przeciwnej został złożony na druku aktualizacji wywiadu środowiskowego (część IV, punkt II dotyczący potrzeb i oczekiwań osoby/rodziny zgłoszonych podczas przeprowadzania wywiadu), która to aktualizacja została przeprowadzona w dniu 17 maja 2007 r., co wynika z podpisu pracownika socjalnego. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Tymczasem zaskarżone orzeczenie zostało wydane jedynie na podstawie części akt sprawy. Sąd nie uwzględnił, pominął dowody zawarte w aktualizacji wywiadu środowiskowego. Działanie Sądu, o którym mowa wyżej naruszyło postanowienia art. 106 § 5 P.p.s.a. albowiem Sąd nie uwzględnił powyższych dowodów, nie zweryfikował i nie ocenił, w sytuacji kiedy do postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Jeśli w zakresie przyznawanej stronie przeciwnej pomocy społecznej Sąd miał jakiekolwiek wątpliwości, to mógł przeprowadzić dowód z decyzji organu pierwszej instancji przyznających zasiłek okresowy od maja do października 2007 r. i zasiłek celowy na miesiąc maj i czerwiec. Sąd jednak z okoliczności tej nie skorzystał, co w ocenie skarżącego naruszyło postanowienia art. 106 § 3 P.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej również uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nasuwa poważne wątpliwości czy część uzasadnienia nie została sporządzona do innej sprawy, uzasadnienie to narusza postanowienia art. 141 § 4 P.p.s.a. Jest ono w części wzajemnie ze sobą sprzeczne. Zdaniem skarżącego Sąd dopuścił się również naruszenia postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie przed skarżącym odbyło się z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7,11, 77, 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie – w ocenie Sądu – mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji kiedy naruszenia te nie miały miejsca. Choć sąd wskazał na naruszenie powyższych przepisów nie wskazał na czym one polegają. Takie działanie – w ocenie Kolegium – nie odpowiada postanowieniom art. 141 § 1 P.p.s.a. Powyższe zarzuty skarżącego wskazują na to, że brak było podstaw do uchylenia przez Kolegium decyzji organu pierwszej instancji, a to świadczy o tym, iż Kolegium nie naruszyło postanowień art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. ani też art. 138 § 2 K.p.a. Stanowisko Kolegium wskazuje również na to, że Sąd naruszył postanowienia art. 102 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez bezpodstawne, a także sprzeczne wzajemnie ze sobą ustalenia, że brak było wniosku strony przeciwnej, który dotyczył żądania przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. skarżący J. Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów dojazdu. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec tego, że rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa, jak i jego zakres. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 16 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprawidłową obsadę Sądu polegającą na tym, że w składzie orzekającym tego Sądu było dwóch sędziów i asesor, który to zarzut dotyczy w istocie nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę niniejszą nie podzielił wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska, że udział w składzie orzekającym Sądu pierwszej instancji asesora stanowił o niewłaściwej obsadzie tego Sądu. Z art. 16 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem § 2 i 3, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z punktu widzenia treści tego przepisu zaskarżony wyrok został wydany we właściwym składzie trzech sędziów. Dwóch sędziów spośród członków tego składu było sędziami zawodowymi, a trzeci asesorem sądowym, któremu Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) powierzył pełnienie czynności sędziowskich. Przypomnieć trzeba, że w związku ze statusem prawnym asesorów sądowych w sądownictwie powszechnym Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 29 października 2007 r. SK 7/06 (OTK-A 2007/9/108) stwierdził niekonstytucyjność art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), przewidującego powierzenie asesorowi sądowemu pełnienie funkcji sędziowskich z tym, że jednocześnie odroczył o osiemnaście miesięcy utratę mocy obowiązującej tego przepisu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w uzasadnieniu wymienionego wyroku, że dotychczasowe czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny odnosi się co prawda do przepisów regulujących instytucję asesora sądu powszechnego, należy jednak przyjąć, a to ze względu na podobieństwo unormowań, że jest ono miarodajne także w odniesieniu do instytucji asesora przewidzianej w ustawie – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W związku z rozważanym zarzutem kasacyjnym uwzględnienia wymaga w szczególności pogląd Trybunału Konstytucyjnego, że nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencje do powierzenia asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora, za zgodą kolegium właściwego Sądu, w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. Prowadzi to do wniosku, że udział w składzie orzekającym asesorów sądowych, którym na podstawie art. 26 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich, nie może być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Tym samym brak jest przesłanek do uznania, że w związku z opisaną sytuacją procesową zaistniała przyczyna nieważności postępowania przewidziana w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Takie stanowisko jak wyżej przedstawiono jest powszechnie zajmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok tego Sądu z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt I GSK 122/07, z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 745/07 i z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1071/07 niebubl.). Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy stwierdzić należy, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Akta sprawy, o których mowa w tym przepisie, to akta przekazane Sądowi przez organ wraz z odpowiedzią na skargę w ramach obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 tej ustawy. W oparciu właśnie o te akta wydany został zaskarżony wyrok, zaś strona skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że organy nie wyjaśniły należycie sprawy. Podzielić należy ocenę wyrażoną w zaskarżonym wyroku, że z akt sprawy nie wynika, jaki wniosek był rozpatrywany, w decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano wniosku strony, na podstawie którego wszczęto postępowanie, nie określono wyraźnie przedmiotu postępowania, a z uzasadnienia decyzji nie wynika dlaczego przyznane zostało świadczenie właśnie w takiej wysokości i wady te nie zostały usunięte w postępowaniu odwoławczym. W takiej sytuacji, skoro z wydanych w sprawie decyzji nie wynikały powyższe okoliczności, co wykluczało możliwość uznania tych decyzji za zgodne z prawem i spowodowało ich uchylenie, niecelowe byłoby uzupełnianie przez Sąd postępowania dowodowego w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. na okoliczność pomocy udzielonej skarżącemu poza postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut ten mógłby być postawiony jedynie wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji przeprowadzał uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodzić należy się z zarzutem, że uzasadnienie wyroku jest w części wzajemnie ze sobą sprzeczne, ale uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak wcześniej bowiem stwierdzono zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec braku skonkretyzowania przedmiotu sprawy wynikającego ze zgłoszonego przez J. Ł. żądania i braku właściwego umotywowania zakresu przyznanej pomocy, koniecznym stało się uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji. Skoro z przekazanych przez organ odwoławczy akt sprawy i wydanych decyzji nie wynikało jaki wniosek by rozpatrzony przez organy, należało uchylić te decyzje, nie wdając się – jak to zbędnie uczynił Sąd – w rozważania i domysły co do wniosku, który mógłby być ewentualnie w sprawie rozstrzygany. Ze wskazanych wyżej powodów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna są niewątpliwie wadliwe, dlatego ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. z uwagi na naruszenie powołanych w wyroku przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie może być skutecznie kwestionowane. W takiej sytuacji nie ma także podstaw by twierdzić, że doszło do naruszenia art. 102 ustawy o pomocy społecznej poprzez "bezpodstawne, a także sprzeczne wzajemnie ze sobą ustalenia". Wobec tego, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 2 powołanej ustawy.