II SA/Sz 27/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007r. sprawy ze skargi A. B., S. i J. W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...], obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej od elektrowni [...] oddala skargę A.B. oraz S. i J.W. zaskarżyli uchwałę Rady Miejskiej w G. Nr (...( w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. na obszarze przebiegu dwutorowej linii napowietrznej 110 KV od (...( do (...(, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa nr (...( z dnia (...( wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały. W uzasadnieniu skargi podnieśli iż: 1. Zarząd Miasta i Gminy G. w trakcie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego "Zmiana w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. na obszarze przebiegu dwutorowej linii napowietrznej 110 kV od (...( do (...( obszaru przebiegu dwutorowej linii" naruszył § 3. ust 1. pkt 3) oraz § 3 ust.7 pkt a) Zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych (M.P. z dnia 30 stycznia 1995 r.) w związku z art. 8. ust. 4 pkt 1) Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U 1994 Nr 89 poz. 415 ze zm.) bowiem nie zamieścił w rejestrze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazie wydanych decyzji skarżących - jako właścicieli gruntów, którym wydano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegających na budowie siedlisk rolnych obejmujących budowę m.in. budynków mieszkalnych oraz decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego dla S. i J.W. 2. Zarząd Miasta i Gminy G. naruszył art. 18. ust. 2 pkt 13) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przedstawił wojewodzie uchwałę Rady Miasta G. uchwalającą plan wraz z niezgodną ze stanem faktycznym dokumentacją planistyczną - nie zamieszczając w dokumencie związanym z podjęciem prac planistycznych w rejestrze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazie wydanych decyzji skarżących – jako właścicieli gruntów, którym wydano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegających na budowie siedlisk rolnych obejmujących budowę m.in. budynków mieszkalnych oraz decyzji o pozwoleniu na budowę m.in. budynku mieszkalnego wydanej dla p.W. 3. Burmistrz Miasta i Gminy G., naruszył art. 35. pkt. 1 i 2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie stwierdził wygaśnięcia wydanych skarżącym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które były sprzeczne z ustaleniami tego planu, w wyniku czego planowana zabudowa zagrodowa A.B. znalazła się pod planowaną linią, a planowana zabudowa zagrodowa p. W. w strefie planowanej linii wysokiego napięcia 110 Kv, choć ustalenia planu przewidują zakaz lokalizacji zabudowy na tym terenie. W dalszej części skargi skarżący przedstawili chronologię zdarzeń związanych z zaskarżoną uchwałą i wydaniem im decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwoleń na budowę; (przytoczonych poniżej skrótowo) - podjęcie przez Radę Miejską w G. Uchwały Nr (...( w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. mającej na celu możliwość realizacji dwutorowej linii 110 kV od (...( do (...(; - wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu, - nabycie przez A.B. działki nr A obręb W. II położonej w granicach opracowania planu, - nabycie przez p.W. działki nr B obręb Ż. położonej w granicach opracowania planu, - wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy G. decyzji dla p. W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolnego, na działce nr B obejmującej między innymi budowę: domu jednorodzinnego, garażu wolnostojącego, budynku gospodarczo-garażowego, - wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy G. dla p.A.B. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolnego, na działce nr A obejmującej między innymi budowę: domu jednorodzinnego i garażu wolnostojącego, bezpośrednio pod planowaną linią wysokiego napięcia - wydanie przez Starostwo Powiatowe w G. dla p.W. decyzji o pozwoleniu na budowę, - podjęcie przez Radę Miejską w G. zaskarżonej uchwały nr (...(, - wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy G. decyzji w sprawie zmiany dotychczasowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla A.B. bezpośrednio pod planowaną linią wysokiego napięcia, - wydanie przez Starostę G. decyzji nr (...( dla A.B. o pozwoleniu na budowę obejmującego między innymi budowę: budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu dwustanowiskowego oraz przyłączy, bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia. Powyższe działania ze strony Rady Miejskiej G., Zarządu Miasta i Gminy G., Burmistrza Miasta i Gminy G. oraz Starosty Powiatu G., a także niewydajnie przez Burmistrza decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, doprowadziły do sytuacji, że pod planowaną linią wysokiego napięcia i w jej strefie jest realizowana budowa domów mieszkalnych, co – zdaniem skarżących - świadczy o rażącym naruszeniu prawa przez te organy. Wśród innych naruszeń skarżący wskazują na nieprawidłowości w procedurze zmierzającej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej linii energetycznej 110 kV od (...( do (...(. W odpowiedzi na powyższe zarzuty działający w imieniu Rady Miejskiej w G. Burmistrz G. wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska Rada Miejska wskazała, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 159.1) warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Skoro przedmiotem skargi jest uchwała to strona skarżąca powinna wykazać, że bezskutecznie wzywała Radę Miejską w G. do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący takie wezwanie skierowali do Burmistrza Gminy G. Skierowanie wezwania do Burmistrza nie spełnia warunku ustawowego, ponieważ w art. 101 ust. 1 chodzi o wezwanie tego organu, który wydał zaskarżony akt, a przy tym nie można w danej sprawie odpowiednio stosować art. 65 § 1 kpa, co pozwalałoby na przekazanie wezwania właściwemu organowi. Nie można zatem mówić o spełnieniu warunku z art. 101 ust.1 w/w ustawy, jeśli strona nie wezwała do usunięcia naruszenia prawa właściwego organu. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu na zasadzie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 2. Skarga odnosi się do uchwały Rady Miejskiej w G. z (...( nr (...(, nie ograniczając się wszakże w swej treści do krytyki trybu postępowania poprzedzającego podjęcie tego aktu, co mieści w zakresie kontroli sądu administracyjnego, ale przede wszystkim do etapu obowiązywania uchwały, oraz decyzji administracyjnych wiążących się w jakiś sposób z funkcjonowaniem przedmiotowego planu. Podnoszone w skardze zarzuty nie mają żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały, nie dotyczą bowiem ani procedury jej uchwalenia, ani jej treści merytorycznej. Zatem nie podlegają one rozpatrywaniu w ramach niniejszej sprawy. Nie został naruszony interes skarżących, gdyż ani wskazane przez skarżących decyzje o warunkach zabudowy, ani pozwolenia na budowę, nie zostały skutecznie podważone, czyli nadal korzystają z domniemania zgodności z prawem. Skarżący bez przeszkód i zgodnie z prawem mogą kontynuować swoją inwestycję budowlaną wynikającą z decyzji z (...( o pozwoleniu na budowę. 3. Za nieuzasadnione uznać należy zarzut skargi dotyczące procedury podejmowania zaskarżonej uchwały. Jak wynika z § 2 zarządzenia Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych (M.P. z 1995 r. Nr 3 poz. 40) mającego zastosowanie do przedmiotowego planu miejscowego, w pracach planistycznych stosowało się wówczas dwa rodzaje dokumentów: 1) dokumenty związane z podjęciem prac planistycznych, 2) dokumenty sporządzane w toku opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższy podział przesądza, że pierwszy rodzaj dokumentów powinien być sporządzony na wstępie procedury planistycznej, a drugi w jej trakcie. Zatem aktualność pierwszego rodzaju dokumentów powinna być oceniana według stanu na dzień wszczęcia procedury planistycznej, zwłaszcza, że rozporządzenie nie przewiduje obowiązku czy mechanizmu aktualizacji tych dokumentów w trakcie procedury planistycznej. Do dokumentów związanych z podjęciem prac planistycznych zalicza się - w myśl § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 wykaz decyzji w indywidualnych sprawach dotyczących zagospodarowania terenu, rejestr decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Aktualność wykazów oraz rejestrów decyzji powinna być w przedmiotowej sprawie oceniana według stanu na dzień wszczęcia procedury opracowywania planu. Późniejsze wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie powoduje wadliwości załączonego do projektu planu wykazu czy rejestru decyzji. Rada Miejska w G. uchwałę Nr (...( w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy G., obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od (...( do (...( podjęła w dniu (...(. W odniesieniu do skarżących, na dzień opracowania rejestru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazu decyzji w indywidualnych sprawach dotyczących zagospodarowania terenu dla potrzeb sporządzanego projektu planu, nie było żadnych decyzji administracyjnych podlegających uwzględnieniu w powyższej dokumentacji, zatem zarzut wadliwości dokumentacji jest nietrafny. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu po sporządzeniu rejestru decyzji dla potrzeb sporządzanego planu miejscowego nie kolidowało z uchwaleniem i wejściem w życie tego planu, gdyż kwestię kolizji uchwalonego planu miejscowego z decyzjami o warunkach zabudowy rozstrzyga art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). W sprawie procedury zmierzającej do uchwalenia zaskarżonej uchwały wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny OZ w S., który w wyroku z 5 listopada 2003 r. oceniał zasadność zarzutów do projektu planu. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika pozytywna ocena rozwiązań-planistycznych przyjętych w projekcie planu, które następnie znalazły się w treści zaskarżonej uchwały. Powyższe zarzuty skargi rozwinęła następnie pełnomocnik skarżącego A.B. radca prawny L.W. W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2007r. wskazała, iż interes prawny skarżącego A.B. w sprawie o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia (...(, ustalającej przebieg dwutorowej linii wysokiego napięcia o mocy 110 kV - bezpośrednio nad działką siedliskową nr A, będącą własnością skarżącego, wynika z prawa własności (art. 140 Kodeksu cywilnego), a także z konstytucyjnego prawa do ochrony zdrowia (art. 68 i art. 74 Konstytucji). Zatwierdzona zaskarżoną uchwałą inwestycja łączy się z trwałą ingerencją w przestrzeń, skutkując koniecznością zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości w stosunku do poprzednio istniejącej i wpływając negatywnie na człowieka jak i środowisko. Planowanie przestrzenne może naruszać prawo własności, a drogą obrony jest czasami jedynie wykazanie naruszenia przepisów proceduralnych przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawa nie wymaga by wykazać, że ich niedochowanie spowodowało albo mogło spowodować szkodę stron. Istotna jest jedynie sama wada w przeprowadzeniu procedury uchwalania planu. Burmistrz Miasta G. w swej odpowiedzi na skargę wskazuje na oparcie przeprowadzanej procedury planistycznej o nieobowiązujący przepis prawa - § 2 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych (M.P. z 1995 r. Nr 3, poz. 40), podczas gdy na podstawie art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianach niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 136 - w życie z dnia 23.02.2000r.) - właściwy w sprawie wykonania art. 8 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stał się Minister d/s Gospodarki Przestrzennej i Mieszkaniowej, a przewidziany w tym przepisie akt miał być wydany w drodze rozporządzenia. Rozporządzenie przewidziane w tym przepisie wydane zostało przez Ministra Infrastruktury w dniu 13 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 1, poz. 12) i nie jest ono tożsame z zakresem treści zarządzenia MGPiB z 30.12.1994 r. Istotną pozostaje też sprawa respektowania terenów zamkniętych znajdujących się w granicach opracowywanego planu. Decyzja nr (...( Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia (...( w załączniku wskazuje na usytuowanie kilku obszarów terenów zamkniętych w granicach projektowanej zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, obejmującego tereny geodezyjne (...(. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta G., w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przez inwestora - SA, w materiałach przedstawionych Wojewodzie, wskazał, że terenem zamkniętym na obszarze objętym planem jest jedynie działka nr ewid.(...(KK Ż. - od 28.10.2005 r. Powyższe dane pozostają w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym, świadczą o nieprawidłowej analizie materiału dowodowego i w konsekwencji rzutują na ocenę legalności podjętej uchwały w aspekcie unormowań zawartych w art. 18 ust. 2 pkt 4e uzp - stanowiącym o obowiązku uzgadniania projektu planu stosownie do jego zakresu z właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic i bezpieczeństwa państwa w zakresie ich właściwości. Art. 27 ust. 1 uzp stanowi, że każde naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 uzp powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dalej, powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 1997 r. II SA/Łd 1514/97 ONSA oraz II SA/Ka 1870/2000 pełnomocnik skarżącego stwierdza, iż ponieważ tryb postępowania w sprawie sporządzania i uchwalenia planu miejscowego oraz związane z tym kompetencje organów zostały określone w art. 18 uzp, a istota naruszenia, powodująca nieważność uchwały, nie została bliżej określona, to uznać należy, iż każde naruszenie trybu postępowania i właściwości organów pociąga za sobą nieważność uchwały. Do chwili obecnej brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii napowietrznej 110 kV (...( - (...(, co świadczy o braku spójności tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Stanowi to naruszenie art. 6 uzp i w sposób wyraźny wskazuje na naruszenie trybu postępowania, co w konsekwencji winno skutkować sankcją określoną w art. 27 ust. 1 uzp. W art. 18 ust. 2 pkt 13 uzp ustala się, że uchwałę rady gminy, ustanawiającej plan miejscowy, należy przedstawić wojewodzie w celu oceny jej zgodności z prawem. Uchwała ustanawiająca plan miejscowy, łącznie z planem i rysunkiem, stanowi integralną całość (art. 8 ust. 1 uzp). Ocena zgodności z prawem zatem dokonywana przez Wojewodę dotyczy zarówno uchwały ustanawiającej plan, jak i innych dokumentów objętych tą uchwałą. W niniejszej sprawie rysunek planu przedstawiony Wojewodzie, jak wynika z dokumentów sprawy i wskazanych w skardze zastrzeżeń dotyczących pominięcia czy też braku uwzględnienia na rysunku planu terenów zamkniętych oraz nie uwzględnienia zmian dotyczących zagospodarowania terenu, istniejących w chwili przedłożenia Wojewodzie uchwały w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G., pozostawał w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym dotyczącym nieruchomości objętych rysunkiem planu i tym samym świadczy bądź o nieprawidłowej analizie materiału dowodowego przez organy gminy, bądź też pośpiechu wykonywanych prac planistycznych na rzecz inwestora SA, celem zatwierdzenia przebiegu dwutorowej linii wysokiego napięcia. Jak wynika z materiału dowodowego, po podjęciu uchwały Nr (...( z dnia (...(, kolejną uchwałą Nr (...( Rady Miejskiej w G. z dnia (...( - zmieniono załącznik graficzny do uchwały z dnia (...( w zakresie zmiany granic obszaru objętego zmianą w planie. Z uwagi na fakt, iż załącznik graficzny stanowi integralną część uchwalanej zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, winien być ponownie uzgodniony przez organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu - stosownie do dyspozycji art. 18 ust. 2 uzp oraz organy ochrony środowiska. Granice zmienionego uchwałą z dnia (...( załącznika graficznego nie są tożsame z załącznikiem graficznym do Uchwały z dnia (...(. Z akt sprawy nie wynika, by czynności te zostały powtórzone po zmianie załącznika a przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. Takiego dowodu nie stanowi też znajdujące się w aktach sprawy pismo Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...( odnośnie uzgodnienia i uzyskania opinii do projektu zmienionego rysunku, stanowiącego załącznik do zmiany przedmiotowej uchwały, sporządzone już po podjęciu zaskarżonej Uchwały z dnia (...(, a nadto nie ma żadnego dowodu, iż ponowne uzgodnienia zostały rzeczywiście przeprowadzone ze wszystkimi organami właściwymi do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu - stosownie do dyspozycji art. 18 ust. 2 uzp oraz przez organy ochrony środowiska, a wskazane uzgodnienie z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym z dnia (...( jest dokonane przed datą podjęcia Uchwały Nr (...( Rady Miejskiej w G. z dnia (...( w sprawie zmiany uchwały nr (...( Rady Miejskiej w G. z dnia (...( w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. Do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 18 ust. 3 uzp, przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zawarte w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyliczenie czynności jakie zarząd gminy winien spełnić, nie ma charakteru przypadkowego. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż czynności wymienione w tym przepisie zarząd gminy winien wykonywać kolejno. Niezachowanie kolejności czynności o jakiej mowa w art. 18 ust. 2 uzp w rozpatrywanej sprawie wynika z dokumentów formalno - prawnych i w sposób oczywisty świadczy o naruszeniu prawa. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest też ewidentnie sprzeczny z zapisem § 4 zaskarżonej uchwały, określającym zakaz lokalizacji w obszarze przebiegu przedmiotowej linii napowietrznej obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, gdyż nieruchomość należąca do skarżącego A.B. wraz z budynkiem mieszkalnym, znajduje się bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia 110 kV. Prawo energetyczne wraz z przepisami wykonawczymi określają strefy ochronne (strefy zagrożenia) linii napowietrznych z obu stron od linii skrajnej. Średnicę strefy ochronnej liczy się także w pionie. Prąd płynący linią jest prądem zmiennym i wytwarza wokół kabla tzw. prądy wirowe w promieniu od kilku do kilkunastu metrów, szkodliwe dla człowieka i środowiska. Negatywny wpływ mogą wywołać też czynniki fizyczne związane z linią wysokiego napięcia, będącą naturalnym odgromnikiem. Rada Miejska w G. powinna uwzględnić w uchwalonym planie sytuację przestrzenną na dzień podjęcia uchwały, a nawet na dzień jej publikacji i zweryfikować ustalenia planu pod kątem wydanych decyzji. Niezasadnym jest twierdzenie Rady Miejskiej, że od chwili przystąpienia do prac planistycznych dotyczących zmiany miejscowego planu w 2000 r. - aż do publikacji uchwały w 2004 r. nie uwzględnia się zaistniałych zmian w zagospodarowaniu przestrzennym terenu objętego granicami przyszłego planu. W chwili podjęcia zaskarżonej uchwały skarżący legitymował się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy działki siedliskowej i ten fakt winien być uwzględniony przez radę w toku prac nad zmianą miejscowego planu, a w szczególności winien mieć swoje odzwierciedlenie w aktualizacji załącznika w postaci rejestru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w granicach objętych zmianą planu, czego nie dokonano. Zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny narusza więc zindywidualizowany i skonkretyzowany interes prawny skarżącego, zatem zasadnym jest żądanie zmiany przebiegu dwutorowej linii wysokiego napięcia i odsunięcia jej od granic działek stanowiących siedliska i zabudowanych budynkami mieszkalnymi, w tym działki skarżącego i działki p. W. Ustosunkowując się do powyższych wywodów, działający za Radę Miejską w G. radca prawny J.A. podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę wskazując, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie każda wada postępowania, lecz jedynie wada istotna uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały, będącej efektem takiego postępowania. Wynika to z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - obowiązek aktualizowania rejestru decyzji o warunkach zabudowy według stanu na dzień uchwalenia planu, a zawarta w piśmie procesowym skarżącego teza o konieczności uwzględniania w uchwalonym planie sytuacji przestrzennej na dzień publikacji jest absurdalna, gdyż na tej zasadzie byłby do podważenia praktycznie każdy plan miejscowy, skoro w okresie między jego uchwaleniem a publikacją (okres minimum 5 tygodni) zawsze może się coś zdarzyć w sytuacji przestrzennej danego terenu. Posiadana przez skarżącego A.B. decyzja o warunkach zabudowy z (...( nie przesądzała o konieczności budowy domu akurat w pobliżu przebiegu linii energetycznej, gdyż działka siedliskowa, której decyzja dotyczyła, umożliwiała umiejscowienie domu w różnych miejscach, również poza terenem opracowania planu miejscowego, a dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę przesądziła o konkretnym posadowieniu budynku skarżącego w bezpośredniej bliskości projektowanej linii. Odnośnie zarzutu dotyczącego objęcia planem miejscowym terenów zamkniętych pełnomocnik Rady Miejskiej wyjaśnił, że istotnie przedmiotowy plan w części zlokalizowany jest na terenach zamkniętych. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, którą należy stosować do oceny legalności uchwały będącej przedmiotem skargi, nie było jednak żadnych zapisów uniemożliwiających opracowanie planu miejscowego na terenach zamkniętych, tak jak jest to określone w art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca dopuścił opracowanie i uchwalenie planów miejscowych na podstawie procedury wynikającej z ustawy z 1994r. - zgodnie z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plany miejscowe opracowane pod rządami ustawy z 1994 r. mogą funkcjonować i nie ma konieczności ich zmieniania i dostosowywania do obecnie obowiązujących przepisów. Projekt planu został przesłany do uzgodnień z PKP, zarządzających tymi terenami, które uzgodniły bez uwag ten dokument, co w ówczesnym stanie prawnym było w zupełności wystarczające. Nie ma znaczenia, które nieruchomości były terenami zamkniętymi, gdyż projekt planu uzgadniany był w całości z organami, które określone były w ówcześnie obowiązującej ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Pełnomocnik Rady wskazał, iż przedmiotowy plan miejscowy opracowany był w stanie prawnym, w którym nie było konieczności nanoszenia obszarów Natura 2000, które zostały określone dopiero w 2004 r. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880). Odnośnie zarzutu zmiany granic terenu objętego opracowaniem przedmiotowego planu pełnomocnik Rady Miejskiej wyjaśnił, że załącznik graficzny do uchwały z Nr (...( opracowany był w skali 1:100000 i zawierał większy teren opracowania niż przygotowany później projekt planu miejscowego, który uwzględniał korektę obszaru zgodnie z uchwałą nr (...( z dnia (...( Projekt planu był rozesłany do uzgodnień już ze skorygowanym obszarem, ustalonym uchwałą nr (...( z dnia (...(, a następnie w tej uchwale dokonano zmiany załącznika graficznego uchwały o przystąpieniu, polegającej na dostosowaniu właśnie tej uchwały do projektu planu, który był uzgadniany. Uzgodniony przez wszystkie organy i instytucje wymagane ustawą został zatem projekt planu miejscowego na obszarze zgodnym z uchwałą nr (...( z dnia (...(, co wynika z pisma Urzędu Wojewódzkiego z (...(. Kwestia ta była przedmiotem analizy Wojewody, który po uzyskaniu wyjaśnienia Burmistrza z (...( oraz zbadaniu dokumentów planu zaakceptował prawidłowość takiej właśnie procedury uchwalenia przedmiotowego planu. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2007r. pełnomocnik skarżącego podjęła polemikę z przedstawionym wyżej stanowiskiem Rady Miejskiej w G. Jej zdaniem, nie sposób uznać, iż zaskarżona uchwała Rady Miasta G. z dnia (...( dotknięta jest nieistotną wadą, skoro w sposób oczywisty naruszono tryb postępowania określony w sposób kazuistyczny w art. 18, co w świetle dyspozycji art. 27 ust. 1 uzp winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności przez sąd administracyjny. Pełnomocnik nie zgadza się ze stanowiskiem Rady Miejskiej w G., że oparcie procedury planistycznej o nieobowiązujące zarządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych (M.P. z dnia 30 stycznia 1995 r. Nr 3, poz. 40) z uwagi na "analogiczne regulacje" zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 13.12.2001 r. - w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12), jest prawidłowe. Wyżej cytowane rozporządzenie zawiera bowiem (pomijając inne różnice) uszczegółowienie wymogów dotyczących rysunku projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 8 rozporządzenia), a także nakłada obowiązek oceny zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, o której mowa w art. 31 uzp (§ 4 pkt 7 w/cyt Rozporządzenia). Dodatkowo wskazać należy na znajdujące się w aktach sprawy pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia (...( określające warunki, jakim powinny odpowiadać mapy służące do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, z którego wynika, że mapa do celów planistycznych powinna mieć w swojej treści obligatoryjnej obiekty ewidencji gruntów i budynków oraz inne informacje w zależności od potrzeb i zakresu ustaleń planu. Jednocześnie wskazuje na konieczność aktualizacji treści mapy przez zarząd gminy w wypadku zaistniałych zmian. Sprawa respektowania istniejących terenów zamkniętych w granicach opracowywanego planu - winna być oceniana pod kątem legalności. Istniejące - na dzień wszczęcia procedury planistycznej - tereny zamknięte w granicach opracowanego planu, winny być - na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne "Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) - wyłączone decyzją właściwego ministra z wykazu terenów zamkniętych ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa (właściwego ministra lub kierownika urzędu centralnego). Niedopełnienie powyższego obowiązku stanowi naruszenie przepisów prawa. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazuje, że: - pismem z dnia (...( Nadleśnictwo G. wskazało na brak uzgodnienia projektowanych zmian z uwagi na konieczność uwzględnienia w ramach procedury zmiany planu ogólnego przepisów ustaw: - z dnia 28.09.1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn.zm.) - z dnia 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 z późn.zm.) - z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska - szczególnie w zakresie prognozy oddziaływania przewidywanych zmian na środowisko, oraz ustaleniami planu urządzenia lasu Nadleśnictwa G. Zarząd Miasta i Gminy G., pismem z dnia (...( znak (...( zwrócił się do Ministra Środowiska o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa na cele nieleśne na trasie planowanej dwutorowej linii energetycznej 110 kV od (...( do (...(. Pismem z dnia (...( Nr (...( Minister Środowiska wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne w planie zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych o pow. ok. 2,04 ha, stanowiących własność Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Lasów Państwowych, pod warunkiem uzyskania decyzji dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. zezwalającej na takie wyłączenie, wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z zestawienia dat dotyczących przeprowadzonej procedury uchwalania zaskarżonego planu wynika, że w dniach wyłożenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. w dniach od (...( do (...(, nie posiadał on wymaganych przepisami ustawy uzp - art. 18 ust. 2 pkt. 4 uzgodnień warunkujących uznanie prawidłowości przeprowadzonej procedury zmiany planu miejscowego. Na niezgodność z przepisami - art. 12 ust. 1 i 4 oraz art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 lit. a - ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaistniałą w toku opracowywania procedury projektu zmiany w planie, wskazuje również w piśmie z dnia (...( Nr (...( Wojewoda zalecając konieczność "poprawy granicy opracowania zmiany planu w projekcie bądź podjęcie przez Radę Miejską uchwały korygującej uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmian na w/w obszarze". Z późniejszego, dokonanego pismem z dnia (...( Nr (...( przez Wojewodę uzgodnienia wynika, że dotyczy ono projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. - dwutorowa linia napowietrzna 110 kV - wg uchwały nr (...( Rady Miejskiej w G. z dnia (...( w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu, zmienionej uchwałą nr (...( z dnia (...(. Materiał dowodowy nie wykazuje, że dokonano powtórnych, niezbędnych - w świetle art. 25 uzp - w wyniku uwzględnienia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niezbędnym zakresie dla dokonania tych zmian. Zmiana rysunku planu wiąże się z uruchomieniem procedury zmiany obowiązującego planu miejscowego. Zasadnicze znaczenie rysunku planu to określenie graficzne granic planu; tym samym zmiana granic planu wymaga ponowienia procedury uchwalania planu w niezbędnym zakresie. Materiał dowodowy wskazuje więc jednoznacznie i bezspornie na nieprawidłowości w przeprowadzonej procedurze dotyczącej uchwalania zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy G. w przedmiotowej sprawie. Z załącznika graficznego na którym widnieje odręczne uzgodnienie z dnia (...( Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego znak (...( "bez uwag" - określonym jako załącznik nr 1, załącznik nr 2, załącznik nr 3, załącznik nr 4, załącznik nr 5 oraz załącznik nr 6; nie wynika - której z uchwał Rady Miejskiej w G. dotyczy to uzgodnienie. U dołu każdego z wyżej cytowanych załączników graficznych widnieje pieczęć określająca zakres uzgodnienia załącznika graficznego - lecz bez wskazania numeru i daty uchwały, której dotyczy. Uznać należy, że jest to nie tylko niedbałość w opracowaniu procedury planistycznej, ale również stanowi istotną nieprawidłowość dotyczącą trybu sporządzania planu miejscowego, jak też potwierdza domniemanie, że przedmiotowe uzgodnienie dotyczy załącznika graficznego do uchwały z dnia (...(. bowiem w dacie przedmiotowego uzgodnienia zmiana załącznika graficznego dokonana uchwałą z dnia (...( nie została jeszcze podjęta. Pełnomocnik Rady Miejskiej w G. w piśmie procesowym z dnia 25 września 2007r. odrzucił podniesione w powyższym piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego argumenty, wskazując, iż w myśl regulacji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) w art. 18 ust. 2 nie było w ogóle obowiązku prawnego gminy uzgadniania projektu planu miejscowego sporządzanego w trybie tej ustawy z Nadleśnictwem G.. Jednakże Gmina G., w celu uzyskania jak najpełniejszego obrazu uwarunkowań i potrzeb związanych z uchwalaniem planów miejscowych, zwyczajowo zwracała się do Nadleśnictwa o zajęcie stanowiska w sprawie projektów opracowywanych planów obejmujących tereny leśne. Treści przedmiotowego stanowiska Nadleśnictwa nie można jednak rozpatrywać w świetle skutków braku uzgodnienia organu administracji wymaganego przepisami ustawy i nie mogło ono mieć żadnego znaczenia dla prawidłowości procedury uchwalenia planu. Decyzje zezwalające na wyłączenie z produkcji leśnej są wydawane na podstawie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dopiero po wejściu w życie planu miejscowego, a więc z samej konstrukcji prawnej tej instytucji wynika, że warunek powyższy nie może być spełniony na etapie sporządzania planu. Pismo Ministra nie jest zresztą - wbrew twierdzeniom skarżącego - sformułowane jako zgoda warunkowa, lecz zupełnie inaczej. Po jednoznacznym stwierdzeniu wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, w kolejnym akapicie pisma Minister przypomina, iż jego zgoda nie stanowi zakończenia procedury związanych z wyłączeniem gruntu z produkcji leśnej i wskazuje na dalszą procedurę, zaznaczając przy tym, że będzie ona konieczna po uchwaleniu planu. Jest to formuła używana przez Ministra standardowo przy wyrażaniu tego rodzaju zgód i może być rozumiana tylko w zgodzie z obowiązującym prawem. Odnośnie wywodów dotyczących uzgadniania projektu planu przed korektą, bądź po korekcie obszaru opracowania, pełnomocnik Rady Miejskiej wskazuje, iż z pisma Wojewody z (...( jasno wynika, że do Wojewody trafił projekt planu ze zmienionym obszarem, stąd właśnie w treści jego pisma wskazano na konieczność podjęcia uchwały korygującej uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu. Również uzgodnienie Państwowego Inspektora Sanitarnego z (...( jest naniesione na załączniku graficznym zgodnym ze skorygowanym obszarem planu. Nieracjonalnym byłoby zakładać, że w tym samym czasie Burmistrz wysyłał do uzgodnień również stare załączniki graficzne do projektu planu. Są to zatem dowody na okoliczność, że uzgodnieniom został poddany zmieniony obszar planu, który ostatecznie znalazł się w uchwalonym planie miejscowym. Powyższa kwestia była analizowana przez organ nadzoru tj. Wojewodę, który opierając się na komplecie dokumentów nie stwierdził żadnej nieprawidłowości w procedurze uzgodnień. Skarżący nie wykazali, w jaki sposób uchwalenie uchwały Rady Miejskiej w G. z (...( w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od (...( do (...( naruszyło ich interes prawny. W czasie opracowywania i wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu nie byli właścicielami nieruchomości na obszarze objętym opracowaniem planu, zarówno przed korektą jak i po. W chwili wejścia w życie planu byli właścicielami terenu na działce A objętej planem, ale posiadali w odniesieniu do tego terenu jedynie decyzję o warunkach zabudowy z (...(, która sama w sobie nie stanowiła podstawy prawnej do rozpoczęcia budowy domu. Wejście w życie planu miejscowego nawet sprzecznego z istniejącą decyzją o warunkach zabudowy nie stanowiło niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego skarżących. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiło żadne rzeczywiste naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego, które mogłoby mieć wpływ na treść przyjętej przez Radę uchwały. W kolejnych pismach procesowych z dnia 25 października 2007r. oraz 19 listopada 2007r. pełnomocnik skarżącego polemizując ze stanowiskiem Rady Miejskiej wyrażonym w powyższych pismach jej pełnomocnika, podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze i swych poprzednich pismach oraz rozwinęła zawartą w nich argumentację . Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. zwanej dalej usg) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, iż skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu stanowiącego gminy skutecznie może wnieść ten, kto wykaże naruszenie swego prawa lub interesu prawnego oraz wykaże, że uchwała, którą skarży, podjęta została z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarżący, jako właściciele nieruchomości objętych częściowo wskazaną w zaskarżonej uchwale zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, niewątpliwie spełnili wskazane w w/w przepisie formalne warunki zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego. Posiadają oni interes prawny w zwalczaniu zaskarżonej uchwały, która ingeruje w przestrzeń, do której posiadają tytuł własności i prawo jej zagospodarowania. Natomiast sprawa prawidłowości podjętych przez skarżących czynności określonych w art. 101 usg, związanych z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, które zostało skierowane do Burmistrza a nie do Rady Gminy została rozstrzygnięta w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 206r. sygn. II OSK 1900/06, uchylającym postanowienie WSA w S. z dnia 28 września 2006r. odrzucające skargę A.B. oraz S. i J.W. na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia (...( z powodu niespełnienia – jak przyjął WSA – warunków formalnych zaskarżenia w/w uchwały (...(. Należy jednak mieć na względzie, iż samo naruszenie interesu prawnego nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały stanowiącej przepisy prawa miejscowego. Prawa właścicieli mogą ulegać ograniczeniu na warunkach ściśle określonych przepisami prawa. Jedną z jakich ustaw, regulujących prawo władzy publicznej do ingerencji w prawo własności jest ustawa z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a obecnie, od 11 lipca 2003r. ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) ustanawiająca tzw. władztwo planistyczne gminy i jego zakres. Władztwo to jest ściśle reglamentowane przez przepisy prawa tj. ustaw regulujących planowanie i zagospodarowanie przestrzenne i ich naruszenie przez organ planistyczny w procesie stanowienia planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje nieważnością tak uchwalonego prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego. Przedstawione bardzo obszernie w skardze i w rozwijających ją pismach procesowych pełnomocnika skarżącego A.B. zarzuty streścić można następująco: 1. Rada Miejska nie uwzględniła faktu, iż przed podjęciem zaskarżonej uchwały z dnia (...( skarżącym wydano, dla ich działek, leżących na trasie przebiegu planowanej linii energetycznej, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegających na budowie siedlisk rolnych, obejmujących między innymi budynki mieszkalne. Wydano także pozwolenia na budowę, jednakże decyzji tych nie ujęto w wykazie, który powinien być sporządzony zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002r. Nr 1 poz. 12). O naruszeniu prawa w tym zakresie świadczy też powołanie się przez Radę Miejską na nieobowiązujące zarządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosownych w pracach planistycznych (MP z 1995r. Nr 3 poz. 40), co - zdaniem pełnomocnika - skarżącego świadczy, iż Wojewodzie przedstawiono do oceny niezgodną z prawem dokumentację. Naruszeniem prawa w tym zakresie jest również niestwierdzenie wygaśnięcia wydanych skarżącym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę dla inwestycji położonych w obszarze planowanego przebiegu dwutorowej linii energetycznej. 2. Nie uwzględniono, w granicach projektowanej zmiany planu wszystkich znajdujących się tam terenów zamkniętych oraz nie uzyskano wyłączenia tych terenów z wykazu terenów zamkniętych decyzją właściwego ministra co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086) 3. Nie ponowiono całej procedury wskazanej w art. 18 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z uchwałą z dnia (...( w sprawie zmiany uchwały RM w G. z dnia (...( dotyczącą zmiany załącznika graficznego do planu, naruszając tym art. 25 tejże ustawy. 4. Nie uzyskano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej napowietrznej energetycznej linii przesyłowej. Do powyższych zarzutów szczegółowo odniósł się pełnomocnik Rady Miejskiej. Przedstawiona przez niego argumentacja, kwestionująca stawiane w skardze i kolejnych pismach procesowych pełnomocnika skarżącego B. r.pr. L.W. zarzuty jest trafna i podzielana przez Sąd. Zarzuty skargi nie dają podstaw, że Rada Miejska w G. podjęła zaskarżoną uchwałę z naruszeniem prawa. Należy zaznaczyć, iż w przedmiotowej sprawie ocenie podlega jedynie zgodność z prawem podjęcia zaskarżonej uchwały z dnia (...( w przedmiocie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy G. na obszarze przebiegu dwutorowej linii napowietrznej 110 KV od (...( do (...( – obszaru przebiegu dwutorowej linii. Badanie zgodności w/w uchwały z prawem, polega w szczególności na ocenie zgodności procedury jej przygotowania i uchwalenia z obowiązującą w dacie podjęcia uchwały i regulującą problematykę planów zagospodarowania przestrzennego ustawą z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm. – dalej: uzp) oraz innymi aktami prawnymi regulującymi tryb podejmowania uchwał przez organ stanowiący gminy, jak również przepisami prawa materialnego, w tym przepisami wykonawczymi do wyżej wskazanych ustaw. Z tego punktu widzenia nie mają żadnego znaczenia merytorycznego ani prawnego podnoszone w skardze kwestie związane z wydaniem skarżącym, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu z dnia (...(, i wyłożeniu go do publicznego wglądu, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji (siedlisk, domów) zlokalizowanych na trasie wskazanego w planie przebiegu przedmiotowej linii energetycznej 110 Kv. Nie jest bowiem trafne stanowisko pełnomocnika skarżącego, iż burmistrz zobowiązany był na bieżąco zaktualizować sporządzony przed podjęciem uchwały z (...( o przystąpieniu do sporządzenia planu rejestr wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleń na budowę: Żaden przepis ustawy, ani regulującego te kwestie aktu wykonawczego – zarówno zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 30 grudnia 1994r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001r. takiego obowiązku nie przewiduje. Wskazane wyżej akty określają, że do prac planistycznych stosuje się dokumenty związane z podjęciem prac planistycznych, do których należą między innymi wykazy wydanych ostatecznych decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz dokumenty sporządzane w toku opracowywania projektu planu. Decyzje o warunkach zabudowy, wydawane już po wszczęciu procedury planistycznej, tj. po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, nie należą do dokumentów związanych z przystąpieniem do prac planistycznych, które zostały podjęte wcześniej uchwałą z (...(. Nie są to także dokumenty sporządzone w związku z opracowywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w jego toku. Należy mieć na uwadze, iż skarżący nabyli swe nieruchomości w miesiącach (...(, po rozstrzygnięciu – zgodnie z obowiązującymi procedurami - protestów i zarzutów przewidzianych w obowiązującej wówczas ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem po rozstrzygnięciu wszystkich spornych kwestii związanych z treścią projektu planu. Tu wskazać należy, iż jedna z uchwał Rady Miejskiej w G. o odrzuceniu zarzutów do projektu planu została poddana ocenie prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w S.. Sąd objął kontrolą także zgodność uchwały z przepisami określającymi procedurę stanowienia planu. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2003r. sygn. akt SA/Sz 1523/03 Sąd oddalił skargę zainteresowanych właścicieli nieruchomości znajdującej się w obszarze projektowanego przebiegu przedmiotowej linii energetycznej wskazując w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, iż analiza dokumentacji planistycznej przedłożonej przez Radę Miejską w G. wykazała, że w toku prac planistycznych przestrzegano procedury określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a Rada Miejska w G., wyważyła, indywidualny, wynikający z prawa własności interes prawny skarżących w stosunku do interesu ogólnego społeczności lokalnej i w swoim stanowisku, uzasadniającym taki a nie inny, tj. omijający nieruchomość stron przebieg linii energetycznej, nie przekroczyła granic uznania wynikającego z przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uprawnienia do ustalenia przeznaczenia terenu i jego zagospodarowania przestrzennego. Powyższą argumentację w całości odnieść można także do niniejszej sprawy. Zaskarżona uchwała podjęta została – jak już wskazano – po rozstrzygnięciu wszystkich spornych kwestii związanych ze wskazanym w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu przebiegu linii energetycznej. Skarżący ani ich poprzednicy prawni żadnych zarzutów i protestów nie wnosili. Okoliczność, że skarżącym wydano decyzje o warunkach zabudowy a nawet pozwolenia na budowę dla domu mieszkalnego położonego bezpośrednio pod linią energetyczną nie świadczy o niezgodnym z prawem procesie planistycznym, związanym z przygotowaniem i uchwaleniem planu przez organ stanowiący gminy, jakim jest Rada Miejska w G., lecz dotyczy działalności organów administracyjnych wydających te decyzje – co jest kwestią odrębną i nie podlega ocenie w niniejszej sprawie. Poza oceną prawną w zakresie rozpatrywanej skargi jest też działanie skarżącego A.B., który – dysponując działką o dużym areale i innymi możliwościami lokalizacji siedliska i znając trasę przebiegu linii energetycznej - zdecydował się na jego usytuowanie na trasie planowanego przebiegu tej linii. Okoliczność ta w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy do uznania za nieważną przedmiotowej uchwały w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, która – jak wynika z treści tej uchwały – została podjęta - "celem wprowadzenia możliwości realizacji dwutorowej linii napowietrznej 110 Kv od (...( do (...(". Ta możliwość, która musi mieć oparcie w przepisach prawa miejscowego, nie oznacza jeszcze zezwolenia w sensie prawno-budowlanym na realizację tej inwestycji. Uzyskanie pozwolenia na budowę, musi bowiem uwzględniać wszystkie wymogi prawa budowlanego, w tym wynikające z przepisów techniczno-budowlanych, które również chronią uzasadniony interes stron, przed niekorzystnym dla nich oddziaływaniem inwestycji. Za całkowicie nietrafny uznać należy również zarzut skargi, dotyczący powołania się Burmistrza Miasta i Gminy G. w odpowiedzi na skargę na "nieobowiązujący przepis prawa" tj. - § 2 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 20 grudnia 1994r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych (MP z 1995r. Nr 3, poz. 40) zamiast – jak twierdzi pełnomocnik skarżącego – na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001r.. Wskazane akty wykonawcze regulowały jeden z elementów procedury planistycznej, jakim było m.in. przygotowanie dokumentacji planistycznej, m.in. sporządzenie wykazu wydanych na dzień wszczęcia procedury planistycznej indywidualnych decyzji administracyjnych, określających zagospodarowanie terenu. Wszczynająca prace planistyczne uchwała o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu została podjęta w dniu (...( tj. w okresie, gdy obowiązującym aktem wykonawczym w zakresie wymaganej do przygotowania i uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dokumentacji planistycznej było zarządzenie MGPiB z dnia 20 grudnia 1994r. Powoływanie się przez Radę Gminy G. na ten właśnie akt w zakresie dokumentacji związanej z podjęciem prac planistycznych było zatem uprawnione. Materialnie – chodziło tu o zachowanie przez organ planistyczny związanego z przystąpieniem do prac planistycznych wymogu sporządzenia rejestru wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na dzień przystąpienia do sporządzenia zmiany planu uwarunkowania zagospodarowania terenu. Twórcy planu zobowiązani są bowiem uwzględnić wszystkie istniejące uwarunkowania związane ze zmianą zagospodarowania terenu. Taki rejestr na dzień (...( rzeczywiście był sporządzony i jest częścią dokumentacji planu. Nie mogły zostać w nim umieszczone nieruchomości skarżących, wobec których przed dniem (...( takie decyzje nie zostały wydane, zaś decyzje wydane już po wyłożeniu projektu do publicznego wglądu – jak już wyżej wskazano – nie miały związku z tokiem prac planistycznych. Oba wskazane akty nie przewidywały obowiązku aktualizacji sporządzonych wykazów, co wynika też z faktu, iż w czasie procedury opracowywania planu dla określonego terenu wydawanie tego rodzaju decyzji powinno być wstrzymane, co wynika z art. 45 ust.1 lub 2 uzp. Odnośnie zarzutu dotyczącego objęcia zaskarżonym planem miejscowym terenów zamkniętych należy zauważyć, iż stawiany jest on w kontekście konieczności wyłączenia tych terenów z wykazu terenów zamkniętych wynikającej z przepisów ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Nie jest to kwestia związana z procesem planistycznym, wobec czego nie można tu postawić żadnego zarzutu organowi planistycznemu. Ponadto wskazać należy, iż wskazane tereny zamknięte należały do PKP, z którą projekt planu był we właściwym trybie uzgadniany. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącej prawną podstawę uchwalenia przedmiotowego planu, nie było regulacji uniemożliwiających opracowanie planu miejscowego dla terenów zamkniętych, tak jak jest to obecnie w art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z dokumentacji planu, jego projekt uwzględniający korektę wynikającą z uchwały z dnia 29 maja 2002r.dotyczącą załącznika graficznego, został przesłany do uzgodnień z organami, wskazanymi w art. 18 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Nie ma znaczenia, które nieruchomości stanowiły tereny zamknięte, albowiem projekt planu uzgadniany był w całości. Natomiast dokumentacja zawiera szczegółową ewidencję wszystkich nieruchomości. Jeśli zaś chodzi o zarzut nieuzyskania środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, jaką ma być dwutorowa napowietrzna linia energetyczna, to stwierdzić należy, iż jest to etap realizacji inwestycji który nie jest elementem procesu planistycznego, wobec czego zarzuty skargi w tym zakresie również uznać należy za chybione. Zarzutem skargi, opartym na ustawowych przesłankach jest jedynie zarzut nie ponowienia całej procedury uchwalania planu, określonej w art. 18 ust.2 uzp w związku ze zmianą załącznika graficznego do uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia (...( o przystąpieniu do sporządzenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy G., dokonaną uchwałą z dnia (...( co – zdaniem skarżącej – stanowiło naruszenie art. 25 uzp. Zarzut ten również okazał się nietrafny. Jak wynika z analizy dokumentacji planu i treści obu wyżej wspomnianych uchwał załącznik graficzny do uchwały z (...( opracowany był w skali 1:100000 i zawierał nieco większy teren opracowania niż przygotowany później projekt planu miejscowego, który uwzględniał korektę obszaru zgodnie z uchwałą nr (...( z dnia (...(. Do wszystkich wymaganych uzgodnień wskazanych w art. 18 ust.2 pkt 4 uzp rozesłany był projekt już ze skorygowanym obszarem. Uzgodniony przez wszystkie organy i instytucje wymagane ustawą został zatem projekt planu miejscowego na obszarze zgodnym z uchwałą nr (...( z dnia (...(, co potwierdza też pismo Urzędu Wojewódzkiego z (...(. Ten załącznik graficzny był też wyłożony do publicznego wglądu. Kwestia ta była przedmiotem analizy Wojewody, który po uzyskaniu wyjaśnienia Burmistrza z (...( oraz zbadaniu dokumentów planu zaakceptował prawidłowość takiej procedury uchwalenia przedmiotowego planu. Z pisma Wojewody z dnia (...( jednoznacznie wynika, że otrzymał projekt planu ze skorygowanym obszarem. Wynika to też z uzgodnienia Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia (...( dokonanego na załączniku graficznym, zgodnym ze skorygowanym obszarem oraz z dokumentacji uzgodnień z innymi organami. W tej sytuacji art. 25 uzp nie znajdował zastosowania, gdyż nie dokonywano żadnych zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie zmiany planu. Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 6 uzp, skoro przedmiotem zaskarżonej uchwały nie było wskazane w tym przepisie studium lecz zmiana planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż strona skarżąca, mimo bardzo dużej wnikliwości w analizowaniu działań organu planistycznego, związanych z podjęciem zaskarżonej uchwały, nie wykazała istotnego naruszenia trybu postępowania mającego wpływ treść planu oraz na ocenę zgodności treści podjętej uchwały z prawem. Zarzuty okazały się albo całkowicie niezwiązane z treścią zaskarżonej uchwały, jak wydanie skarżącym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę siedliska w obszarze przebiegu przesyłowej linii energetycznej 110 Kv albo nietrafne w świetle wymogów prawnych związanych z przygotowaniem i prowadzeniem prac planistycznych, w tym wszelkich uzgodnień i innych czynności wymaganych ar. 18 ust.2 oraz innymi przepisami ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym wskazanymi wyżej przepisami wykonawczymi. Na zachowanie przez organ planistyczny wymaganych form i procedur jednoznacznie wskazuje dołączona do akt sprawy dokumentacja planistyczna, a ubocznie także wyrok NSA OZ w S. z dnia 5 listopada 2003r. sygn. akt SA/Sz 1523/03. W tym stanie sprawy skarga nie mogła być uwzględniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.