II OSK 366/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski ( spr.) sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1954/07 w sprawie ze skargi Wojewody M. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w uchwale dotyczącej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1954/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Wojewody M., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] w sprawie sprostowania błędu pisarskiego w uchwale nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. dla części wsi W. (Dz.U. Woj. Maz. Nr 157, poz. 2270). Powyższą uchwałą sprostowano błąd pisarski w zakresie § 11 pkt 9 lit. b/ i § 19 pkt 7 lit. b/ i polegało to na zmianie oznaczenia wysokości ogrodzenia ażurowego od strony ulic z 1,5 m na wysokość "do 2,2 m". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Wojewody M. na uchwałę w sprawie sprostowania błędu pisarskiego, bowiem stwierdził, że zaproponowane brzmienie planu w wersji "sprostowanej" w części dotyczącej wysokości ogrodzenia, prowadzi do merytorycznej zmiany treści planu. Tym samym instytucja sprostowania aktu nie mogła być w sprawie zastosowana. Zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia, jak również w swojej treści w żaden sposób nie usprawiedliwia podjętego rozstrzygnięcia. Z materiałów sprawy też nie wynika, aby różnica w wysokości ogrodzenia pomiędzy tekstem planu, a zaproponowaną w sprostowaniu wielkością była wyłącznie skutkiem nieuwagi prawodawcy. Skoro zatem zmiana wysokości ogrodzenia stanowiła ingerencję w treść planu miejscowego, niedopuszczalną w formie sprostowania oczywistego błędu, poprzez wydanie zaskarżonej uchwały doszło do istotnego naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Od powyższego wyroku Rada Gminy N. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała "prostująca" oczywistą omyłkę stanowiła niedopuszczalną ingerencję w treść planu; – art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie oddalenia skargi na uchwałę, w sytuacji gdy nie została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego; – art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedostateczne uzasadnienie wyroku. W ocenie skarżącej Rady Sąd pierwszej instancji dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały obowiązany jest wywieść określony rodzaj naruszenia prawa. Warunek ten nie został w niniejszej sprawie spełniony, a zaskarżony wyrok opiera się wyłącznie na przeświadczeniu Sądu o istnieniu naruszenia prawa. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżona przez Wojewodę uchwała dotyczyła wyłącznie zmiany § 11 i § 19 uchwały Rady Gminy N. z dnia [...] polegającej na zmianie wysokości ogrodzenia ażurowego od strony ulic z 1,5 m na wysokość 2,2 m. Przedmiotowa zmiana mieściła się zatem w upoważnieniu Rady do określania ładu planistycznego na obszarze gminy. Zamierzeniem organu stanowiącego prawo miejscowe było ustalenie takiego przepisu od początku obowiązywania planu miejscowego. Pismem z dnia 4 marca 2008 r. Wojewoda M. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W szczególności nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy Sąd ten uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, szczegółowo wywodząc dlaczego stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy N. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera – tak jak wymaga tego przywołany wyżej przepis – zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Inną kwestią jest, że wnosząca skargę kasacyjną z uzasadnieniem tym się nie zgadza, uważając, iż zaskarżony wyrok narusza prawo. Tak jednak nie jest. Sąd bowiem najzupełniej zasadnie przyjął, że zawarta w planie miejscowym wysokość ogrodzenia nie może być zmieniona w trybie sprostowania, choćby rzeczywiście Rada miała w tej mierze inny zamiar niż wynikałoby to z ogłoszonego planu. Wejście planu w życie w brzmieniu opublikowanym w organie promulgacyjnym, wywołuje określone skutki prawne (wiąże adresatów) i już z tego względu nie może podlegać zmianie bez zachowania trybu określonego przepisami ustawy. Gdyby założyć, że jest inaczej i dopuścić możliwość prostowania obowiązującego planu, bez zachowania ustawowej procedury jego zmiany, to wówczas niweczona mogłaby być zasada stabilności i pewności prawa, jako że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) aktem prawa miejscowego. W tej sytuacji faktycznej i prawnej sprawy podzielić trzeba w całej rozciągłości stanowisko Sądu pierwszej instancji i dojść do przekonania, że Sąd miał podstawy ku temu, aby oprzeć zaskarżone rozstrzygnięcie o art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadnym czyniąc zarzut naruszenia zarówno tego przepisu jak i przepisu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W konsekwencji za pozbawiony podstaw uznać należy pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, iż Sąd pierwszej instancji winien zastosować w sprawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i oddalić skargę, wniesioną do tego sądu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.