II SA/Bk 777/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...].03.2006r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego P. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał P. S. płatność z tytułu zalesienia gruntów rolnych, stosując przy ich obliczeniu sankcje. Przyczyną zastosowania sankcji było ustalenie, że powierzchnia działki zalesionej (12 ha) jest mniejsza o 0,98 ha, czyli o 7,55 % od powierzchni zadeklarowanej we wniosku oraz brak ogrodzenia działki. Jako podstawę prawną zastosowania sankcji organ powołał art. 70 rozporządzenia (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. UE nr L153 z 30/04/2004, str. 30-83) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zgodnie z którym art. 30 i 31 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) z dnia1 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001 (Dz. U. UE nr L 327 z 12/12/2001, str.11-32), zwanego dalej rozporządzeniem nr 2419/2001, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE nr L 355 z 05/12/1992 r.,) stosuje się do płatności obszarowych i płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż składając wniosek o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych wnioskodawca zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencję o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności. Tymczasem wnioskodawca nie poinformował organu o fakcie nie wykonania ogrodzenia zalesionej działki rolnej w terminie wyznaczonym w planie. Gdyby złożył taką informację, to istniałaby możliwość przedłużenia tego terminu. Podobnie wnioskodawca mógł dokonać zmiany wniosku, w której zadeklarowałby faktyczną powierzchnię zalesionej działki rolnej, tj. wielkość działki po dokonaniu pomiaru przez producenta rolnego lub zleceniu stosownego pomiaru przez geodetę. W efekcie wnosząc powyższe zmiany do wniosku skarżący uniknąłby sankcji powierzchniowych. Organ nie podzielił zarzutu o błędnym przeprowadzeniu pomiaru spornej działki, podkreślając, iż ten został dokonany przy użyciu specjalistycznego sprzętu, a granice działki wskazał pełnomocnik wnioskodawcy – W. S.. Nie godząc się z tą decyzją P. S. wywiódł skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., w której zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest: art. 6, art. 7, art. 8, art. 28 w związku z art. 40 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa oraz art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 2419/2001, a także naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W następstwie rozpoznania sprawy przez Sąd wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r. oddalono powyższą skargę. Przede wszystkim za bezzasadny uznano zarzut skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, gdyż zdaniem Sądu z sentencji decyzji organów obu instancji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że stroną postępowania jest P. S., którego wniosek organ rozpatrywał i któremu przyznał płatności na zalesienie gruntów rolnych. Oceniając zasadność zarzutów skargi, co do rzetelności działalności organów przeprowadzających kontrolę planu zalesienia stwierdzono, że to na skarżącym spoczywał obowiązek niezwłocznego informowania organu na piśmie o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie płatności oraz o każdej zmianie powstałej w okresie trwania podjętych zobowiązań w szczególności, gdy zmiana ta dotyczy wykorzystania gruntów rolnych czy wielkości powierzchni. W ocenie Sądu skarżący nie wywiązał się z tego obowiązku, gdyż dopiero po przeprowadzeniu kontroli podniósł okoliczności mające wyjaśnić i usprawiedliwić fakty ujawnione w czasie kontroli na miejscu, o czym świadczą pisma złożone po przekazaniu mu protokołu czynności pokontrolnych. Wskazano, iż skarżący złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, nie informując wcześniej organu o niewykonaniu ogrodzenia zalesionego terenu, oraz że na skutek aktualizacji klasyfikacji gruntów w całej gminie mogą powstać zmiany na jego działce. Okoliczności te zostały ujawnione podczas kontroli i dopiero po otrzymaniu protokołu skarżący starał się wyjaśnić i usprawiedliwić rozbieżności pomiędzy wnioskiem (obszar powierzchni deklarowanej do zalesienia) oraz planem zalesienia (obowiązek ogrodzenia uprawy), a rzeczywistym stanem rzeczy. Wyjaśnienia te nie mogły zatem zostać uwzględnione, gdyż zostały złożone po wykryciu nieprawidłowości przez organ kontrolny. Za niezasadne uznano także zarzuty odnoszące się do dokonania pomiaru działki niewłaściwą techniką, gdyż pomiary przy użyciu urządzenia GPS stanowią powszechną praktykę przy przeprowadzaniu kontroli na miejscu. Nadto zarzuty te zostały podniesione dopiero w skardze, podczas gdy skarżący nie kwestionował wcześniej techniki, ani rzetelności pomiaru. Sąd zauważał, że załączony do skargi pomiar, dokonany przez uprawnionego geodetę, wykazuje również istotną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią zmierzoną (12, 9832 ha -12, 6854 ha), która wynosi 0,2978 ha, a ponadto został dokonany w dniu [...] czerwca 2006 r., a więc po upływie prawie roku od daty przeprowadzenia kontroli na miejscu - co dawało skarżącemu możliwość zwiększenia powierzchni zalesienia - i po wydaniu decyzji przez organ II instancji, a zatem nie można czynić zarzutu organowi, iż nie uwzględnił pomiaru, jako dowodu w sprawie. W konkluzji Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy odpowiada w pełni dyspozycji przepisów art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/2001 a to oznacza, że skoro obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony o 0,9832 ha, a zatem różnica jest większa niż 3%, lecz nie większa niż 20% ustalonego obszaru, to pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego (12,00 ha) pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy (2 x 0,98 = 1,96). Prawidłowo więc pomoc została obliczona w stosunku do powierzchni 10,04 ha. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez P. S. od powyższego orzeczenia, wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie sygn. akt [...] Naczelny Sąd administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd wytknął składowi orzekającemu w I instancji, iż oddalając skargę za bezsporny przyjął stan faktyczny sprawy ustalony przez orzekające w sprawie organy i stwierdził, że skoro obszar zadeklarowany przez wnioskującego przekracza obszar ustalony o 0,9832 ha, to tak ustalony stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisów art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/2001. Podczas, gdy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy nie pozwalały bezspornie na przyjęcie, iż wskazane przepisy prawa materialnego mają w sprawie zastosowanie. Zdaniem Sądu II instancji nie wyjaśniono podstawowego elementu stanu faktycznego stanowiącego o podstawie nałożenia sankcji, a mianowicie czy zastosowanie sankcji nastąpiło z tego powodu, że skarżący nie zalesił całego obszaru zadeklarowanego we wniosku czy też, dlatego, iż jakkolwiek zalesił całą powierzchnię działki, to jej obszar jest faktycznie mniejszy niż wynika to z danych z rejestru gruntów. W dalszej części zwrócono uwagę, iż w konkretnej sprawie plan zalesiania działki został oparty na podstawie danych otrzymanych ze Starostwa Powiatowego w S. Wydział Geodezji, Katastru i Nieruchomości, tj. wypisu z rejestru gruntów oraz map ewidencyjnych aktualnych na dzień składania wniosku. Dane te w zakresie istotnym dla sprawy nie uległy zmianie. Różnica pomiędzy wypisem z dnia składania wniosku ([...] września 2004 r.), a zaktualizowanym wypisem ([...] sierpnia 2005 r.) dotyczyła tylko klasy gruntów rolnych i wbrew temu, co twierdzi Sąd l instancji zaniechanie powiadomienia organu przez skarżącego o prowadzonych pracach aktualizacyjnych nie mogło wywołać żadnych skutków, w tym zastosowania sankcji. Nadto podkreślono, iż Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), co w aspekcie wskazanych powyżej przyczyn mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, jeżeli skarżący posłużył się danymi z ewidencji gruntów, to okoliczność ta przy założeniu, że zalesił całą powierzchnię działki, miałaby istotne znaczenie dla prawnej możliwości odstąpienia od stosowania sankcji. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji Europejskiej Nr 2419/2001 (którego przepisy art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 31 ust. 2 stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji), obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast za nietrafny zarzut dotyczący naruszenia art. 28 w związku z art. 40 § 1 kpa, polegający na błędnym oznaczeniu w decyzji strony postępowania – W. S., zamiast P. S., przez co decyzje (organu administracji l i II instancji) skierowano do osoby nie będącej stroną postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie argumentację Sądu l instancji, że z sentencji decyzji organów obu instancji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż stroną postępowania jest P. S. z, którego wniosek organ rozpatrywał i któremu przyznał płatności na zalesienie gruntów rolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej podniesione poważyły legalność skarżonej decyzji, to jest jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne toczy się od 2004 r., a wydane w nim rozstrzygnięcie kończące było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie sygn. akt [...] uchylił orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt. [...] oddalające skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W tym miejscu wskazać należy, iż wyrok kasacyjny II instancji powoduje określone konsekwencje dla dalszego postępowania w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zakres kognicji sądu w niniejszym postępowaniu jest zatem zawężony do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W praktyce oznacza to, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd II instancji jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 1117/05, Lex 238489). Również niedopuszczalne jest rozważanie na nowo kwestii, które już wcześniej przesądzono, a które nie były przedmiotem kontroli NSA. Mając na względzie powyższe wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie na pierwszy plan wysuwają się zagadnienia proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotowym merytoryczną ocenę skażonej decyzji. Ta bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim nawiązując do poglądu wyrażonego przez sąd II instancji w wyroku z dnia [...] sierpnia 2007 r. stwierdzić trzeba, iż ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny będący podstawą zastosowania sankcji budzi uzasadnione wątpliwości, co do swej poprawności. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczególnych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) płatność na zalesianie udzielana jest producentowi rolnemu, który spełnia łącznie warunki określone w tym akcie, a mianowicie zobowiązał się do zalesiania działek zgodnie z planem zalesiania w rozumieniu przepisów o lasach. Wnioskodawca obowiązany jest zatem do wykonania zalesiania w terminie określonym w planie zalesiania oraz zgodnie z wytycznymi zawartymi w planie. W złożonym w dniu [...] grudnia 2004 r. wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004 P. S. zadeklarował obszar gruntów rolnych do zalesienia w wielkości 12,98 ha. Jednakże dokonana w dniu [...] maja 2005 r. kontrola na gruncie wykazała powierzchnię zalesionej działki rolnej - 12 ha, tj. mniejszą o 0,98 ha niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku, nadto stwierdzono brak ogrodzenia, którego termin realizacji nastąpić miał do końca czerwca 2005 r. Na tej podstawie organy przyjęły, iż zalesianie odbyło się niezgodnie z planem zalesiania, gdyż zalesiono powierzchnię mniejszą niż zadeklarowano we wniosku i nie wykonano ogrodzenia w określonym terminie. Ustalone w ten sposób przekroczenie powierzchni zadecydowało o zastosowaniu sankcji. W świetle powyższego nie sposób jest jednak wyprowadzić jednoznacznego wniosku dotyczącego powodu zastosowania sankcji. Z ustaleń organów obu instancji nie wynika bowiem czy skarżący nie zalesili całej powierzchni działki zadeklarowanej we wniosku, czy też zalesił całą, ale jej powierzchnia wynikająca z danych pochodzących zarówno z wniosku jak i wypisu z rejestru gruntów sporządzonych według stanu na dzień [...] września 2004 r. jest mniejsza o 0,98 ha. Wyjaśnienie tej kwestii zdaniem Sądu ma kluczowe znaczenie dla istoty sprawy, zauważyć bowiem należy, iż wypis z rejestru gruntów dotyczący omawianej działki z dnia [...] września 2004 r. i z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie zmienił się i w obu przypadkach działka o numerze ewidencyjnym 5190/07 ma powierzchnię 13,7214 ha, z czego 0,7382 ha to las, a 12,98 - grunty role. Z wniosku zaś jednoznacznie wynika, iż skarżący zadeklarował cały obszar gospodarstwa za wyjątkiem lasu, a zatem powierzchnię 12,98 ha. W konsekwencji nie wiadomo, z jakiego powodu zastosowano sankcję czy z tego, że skarżący nie zalesił całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, tj. 12,98 ha, czy też wprawdzie zalesił całą powierzchnię, to jest obszar faktycznie mniejszy niż wynika to danych rejestru gruntów. Powyższego nie wskazuje ani protokół kontroli ani inne dokumenty zgromadzone w sprawie. Wobec nie wyjaśnienia tej kwestii w ocenie Sądu oczywistym jest naruszenie przez organy obu instancji art. 7 kpa. Pamiętać bowiem należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 kpa. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia skodyfikowanej w art. 7 kpa zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Ponadto w realiach niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, iż plan zalesienia działki bezspornie został opracowany na podstawie otrzymanego ze Starostwa Powiatowego w S. Wydział Geodezji, Kastratu i Nieruchomości wypisu rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej, aktualnej na dzień składania wniosku. Dane zawarte w powyższym wypisie z rejestru gruntów, za wyjątkiem klasy gruntów rolnych nie uległy zmianie, co potwierdza zaktualizowany wypis z rejestru z dnia [...] sierpnia 2005 r. W tej sytuacji trudno jest odmówić prawdziwości twierdzenia skarżącego, iż działał on w zaufaniu do danych wynikających z ewidencji gruntów. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącego także podczas rozprawy w dniu [...] grudnia 2007 r. W tym miejscu godzi się podkreślić, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W treści przepisu art. 20 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne ustawodawca określił, co obejmuje ewidencja gruntów i budynków. W myśl natomiast przepisu art. 21 ust. 1 tej ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie zaś ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Powinna być ona utrzymywana w stałej aktualności nie tylko, co do stanu faktycznego, ale i prawnego (por. wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r., sygn. akt II SA 810/98, LEK nr 41304). Nadto skoro w myśl wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05 (Lex nr 201545), w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji rozstrzygające znaczenie winny mieć zapisy wynikające z ewidencji, to wydaje się, że reguła ta może mieć zastosowanie również w sytuacji ubiegającego się o omawiane płatności. W tym stanie rzeczy ponad wszelka wątpliwość stwierdzić należy, iż jeśli skarżący posłużył się danymi z ewidencji, to okoliczność ta przy założeniu, że skarżący zalesił całą działkę miało w ocenie Sądu istotne znaczenie dla prawnej możliwości odstąpienia od sankcji. W tym miejscu za Sądem II instancji przywołać należy przepisy art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji Europejskiej Nr 2419/2001, którego przepisy art. 32 ust. 1 zdanie 1 w zw. z art. 31 ust. 2 stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji), obniżki i wyłączenia przewidziane w niniejszym tytule nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poparty pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. Sąd nie zajmował się natomiast kwestią błędnego oznaczenia w decyzji strony postępowania, albowiem powyższe zostało już przesądzone w wyroku I instancji tut. Sądu i nie zostało zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazane uchybienia postępowaniu administracyjnemu uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, której działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, o czym już była mowa na wstępie. Na wyłączną kompetencje sądów administracyjnych do dokonywania oceny legalności zaskarżanych decyzji niejednokrotnie wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z dnia 13 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 12/06 i wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 259/06). Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji. Zakresem rozpoznania sądu administracyjnego objęte są bowiem wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien mieć na względzie treść wyżej wskazanych przepisów prawa i właściwie je stosować. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonych aktów wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. -