II FZ 284/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 1396/06 w zakresie przymusowego ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1396/06 zastępca Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządził przymusowe ściągnięcie od A.S. na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku tego Sądu z dnia 13 grudnia 2007 r. wraz z uzasadnieniem, doręczony wskutek wniosku złożonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia tego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie zarządzenia z dnia 28 grudnia 2007 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wskazując jednocześnie, że jeżeli opłata nie zostanie uiszczona w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, Przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, który prawomocnym postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r. został rozpatrzony odmownie. Kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, złożony wraz ze skargą kasacyjną od wyroku wydanego w rozpatrywanej sprawie, został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 30 marca 2009 r. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2009 r. (sygn. akr II FZ 225/09). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wezwano pełnomocnika skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Opłata ta nie została uiszczona, więc na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., zarządzono jej przymusowe ściągnięcie. W zażaleniu na zarządzenie z dnia 6 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o jego uchylenie i zwolnienie skarżącej z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej argumentując, że nie posiada ona środków na pokrycie powyższej należności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których oddalono skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Natomiast, stosownie do treści art. 234 § 2 p.p.s.a., przy złożeniu takiego wniosku strona powinna uiścić opłatę kancelaryjną. Zgodnie zaś z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), odpis orzeczenia z uzasadnieniem podlega opłacie kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Odpis doręcza się bez względu na to, czy została uiszczona opłata, ale jej brak skutkuje podjęciem przez przewodniczącego zarządzenia o jej ściągnięciu od strony. Jedyną przesłanką do wydania takiego zarządzenia jest nieopłacenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Z tego powodu trudna sytuacja majątkowa strony, wbrew twierdzeniom autora zażalenia, nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy (por. postanowienia NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 685/08, z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 427/09, z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt II FZ 288/09 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe sąd kasacyjny nie bada przesłanek warunkujących zwolnienie od kosztów sądowych. Te okoliczności zostały zresztą przeanalizowane w prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym, w którym po wyczerpującym zbadaniu okoliczności sprawy odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z przedstawionymi rozważaniami, jako słuszne należy uznać zaskarżone zarządzenie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. . 234 § 2 p.p.s.a., nakazał ściągnięcie od skarżącej opłaty kancelaryjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.