VIII SA/Wa 573/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z [...], działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "K.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. (dalej: skarżący) na postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że Prezydent Miasta R., powołując się między innymi na przepis art. 65 § 1 K.p.a., przekazał zaskarżonym postanowieniem z [...] Wojewódzkiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. do rozpatrzenia wniosek E.-K. Sp. z o. o. Zakład Wyrobów Sanitarnych [...] w R. (pismo z 23 lipca 2007 r.), w sprawie usunięcia zagrożenia wynikającego z uszkodzenia drzew rosnących w obrębie rzeki M. w R. Z postanowienia wydanego w trybie art. 65 § 1 K.p.a. wynika, że zdaniem Prezydenta Miasta R., skarżący jest właściwym organem do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Pismem z 7 sierpnia 2007 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. Stawiając zarzuty naruszenia art. 65 § 1 K.p.a., skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zdaniem skarżącego, powołany przepis znajduje zastosowanie w sprawach pomiędzy organami administracyjnymi, które mają być zakończone stosownymi decyzjami administracyjnymi. Skarżący nie jest zaś organem administracji publicznej właściwym w sprawach uregulowanych w art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.). W niniejszej sprawie może być jedynie stroną, z racji kompetencji powierzonych skarżącemu przez Marszałka Województwa Mazowieckiego. Zauważył nadto, że wydanie decyzji w sprawie usunięcia drzew musi być poprzedzone wnioskiem posiadacza nieruchomości, a zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem koryta rzeki M. jest Miejska Spółka Wodna w R. Stwierdzając niedopuszczalność zażalenia, organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia tego środka zaskarżenia. Nie jest bowiem stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. Powołał się przy tym na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OW 34/05, ONSAiWSA 2006/2/40. Dodał, że z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta R. z [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z 10 października 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie organu odwoławczego. Występując o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżący postawił zarzuty naruszenia art. 5 § 2 pkt 3, art. 28, art. 65 § 1 i art. 141 § 1, a także art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3, art. 126 i art. 140 K.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że SKO nie podało uzasadnienia faktycznego i prawnego, iż w niniejszej sprawie skarżący nie jest stroną, lecz organem. Zdaniem skarżącego, nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a., gdyż nie posiada kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych w takich indywidualnych sprawach, jak niniejsza. Posiada natomiast przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Przepis ten został zdaniem skarżącego naruszony przez SKO, które nie uchyliło zaskarżonego postanowienia, naruszając jednocześnie art. 65 § 1 K.p.a. oraz pozostałe przepisy powołane w skardze. Odpowiadając na skargę, po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo podniosło, że postanowieniem z 4 października 2007 r. stwierdziło nieważność zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta R. z [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie stwierdzające na podstawie art. 134 w zawiązku z art. 144 K.p.a. niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie jest bowiem stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. i z tej przyczyny nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia zażalenia. Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, że brak jest wystarczających przyczyn do wyeliminowania z obrotu prawnego (uchylenia) zaskarżonego postanowienia SKO, o co wystąpił skarżący, gdyż rozstrzygnięcie to nie narusza wskazanych w skardze lub innych przepisów postępowania bądź też przepisów prawa materialnego, w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Prezydent Miasta R. przekazał skarżącemu w trybie art. 65 § 1 K.p.a. pismo innego podmiotu zawierające wniosek o usunięcie zagrożenia wynikającego z uszkodzenia drzew. Spór dotyczy wykładni art. 134 w związku z art. 65 § 1 K.p.a. Z dyspozycji art. 134 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie natomiast z dyspozycjami art. 65 § 1 K.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Podkreślenia wymaga przy tym, że zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a. wnieść może jedynie podmiot, który był nadawcą pisma, a nie organ, któremu pismo to zostało przekazane. Skarżący nie posiada zatem w niniejszej sprawie przymiotu strony postępowania odwoławczego, na podstawie art. 28 K.p.a. (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 585/04, LEX nr 169358). Dodać należy, że z art. 65 § 1 K.p.a. wynika, że "podanie", o którym mowa w tym przepisie (a nie sprawa), przekazywane jest "organowi właściwemu", którym może być każdy organ, o którym mowa w art. 5 § 2 pkt 3 – 6 K.p.a., a nie tylko organ administracji publicznej (art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a.). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela również pogląd przedstawiony w powołanym przez SKO orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 sierpnia 2005 r. (II OW 34/05, ONSAiWSA 2006/2/40), iż organ, któremu w trybie art. 65 § 1 K.p.a. zostało przekazane podanie, jest związany treścią postanowienia (art. 110 w związku z art. 126 K.p.a.). Obalenie mocy wiążącej takiego postanowienia może nastąpić w drodze sporu kompetencyjnego (na zasadach wynikających z art. 22 K.p.a.) lub w trybach nadzwyczajnych, tak jak w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie skarżący bezpodstawnie zdaniem Sądu uznał, iż posiada przymiot strony legitymowanej do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a. Z akt sprawy nie wynika przy tym, iż zainicjował postępowanie przewidziane w przepisach art. 22 K.p.a. Osiągnął przy tym spodziewany efekt, gdyż niedopuszczalnie zaskarżone przez niego postanowienie zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego (SKO stwierdziło jego nieważność). Odnosząc się do argumentacji skarżącego zauważyć należy, że istotą sporu kompetencyjnego jest to, iż prowadzony być może przez organy o różnej właściwości miejscowej i rzeczowej. To zaś oznacza, że nie ma znaczenia dla sprawy argumentacja skarżącego, podzielona zresztą przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zob. postanowienie stwierdzające nieważność niedopuszczalnie zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta R. wydanego w trybie art. 65 § 1 K.p.a.), iż skarżący nie jest organem właściwym w sprawie zainicjowanej pismem innego podmiotu o usunięcie zagrożenia wynikającego z uszkodzenia drzew. W świetle przedstawionych wyżej rozważań, Sąd uznał za niezasadne zarzuty postawione w skardze. Zaskarżone postanowienie SKO zawiera wymagane prawem elementy, tj. wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz stosowne uzasadnienie. Skoro SKO przywołało w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia orzeczenie sądu administracyjnego, to uznać należy, że pogląd prawny przedstawiony w tym orzeczeniu jest również poglądem podmiotu, który powołuje się na dane orzeczenie i stanowi element przewidziany w art. 107 § 3 K.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do uzupełniania materiału dowodowego. Nie ma również znaczenia dla sprawy oświadczenie skarżącego, iż nie jest organem administracji publicznej właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach tego rodzaju, jak sprawa z wniosku usunięcie zagrożenia wynikającego z uszkodzenia drzew. Sprawa ta, jak wynika z akt administracyjnych, została już nadto załatwiona zgodnie z wolą wnioskodawcy, który nie wnosił zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.