II OSK 1071/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1109/06 w sprawie ze skargi Z.C. i P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Z. C. i P. C. solidarnie kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu przed sądem I instancji oraz na rzecz Z. C. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1109/06 oddalił skargę Z.C. i P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r. ([...]) w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1995 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji J.M. "rozbudowa i adaptacja budynku gospodarczego na budynek mieszkalny na działce [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. Urząd Miasta i Krakowa Wydział Architektury i Urbanistyki przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, jako organowi właściwemu, pismo skarżących z dnia [...] listopada 2006 r. Pismo to zostało, zgodnie z intencją skarżących, uznane za wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 1995 r. W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia [...] marca 2006 r. (nr [...]) stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 1995 r. została wydana z ustalonym w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. naruszeniem prawa, bowiem skierowano ją do nieżyjącej, a więc i nie będącej stroną, H. C., zamiast do jej spadkobierców jako właściwych stron postępowania. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że kwalifikacja wadliwości postępowania na podstawie wskazanego przepisu uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa wobec spełnienia negatywnej przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a., to jest upływu 10 lat od dnia jej doręczenia stronom postępowania. W dniu [...] maja 2006 r. skarżący odwołali się od decyzji z dnia [...] marca 2006 r. składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku skarżący zarzucili SKO w Krakowie brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, w szczególności co do naruszeń prawa materialnego, polegających na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku ustalenia ścisłych granic, dostępu do działek sąsiednich, braku ustalenia drogi dojazdowej dla skarżących, licznych fałszerstw oraz wątpliwości co do rzeczywistego stanu geodezyjnego gruntu, a także naruszenia procedury administracyjnej poprzez nieinformowanie stron o biegu postępowania. Wszystko to stanowi, zdaniem skarżących, podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu podano, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa w istocie jest obarczona wskazaną w art. 156 § 4 k.p.a. wadą kwalifikowaną, jednakże w związku z upływem terminu 10 lat od daty jej doręczenia niemożliwym jest stwierdzenie jej nieważności (156 § 2 k.p.a.). Podkreślono też, iż w sprawie występują nieodwracalne skutki prawne, bowiem decyzja została w całości wykonana, czego dowodzi pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego z dnia [...] grudnia 1996 r. Zdaniem Kolegium nie zachodziły w sprawie inne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem przedmiotowa działka znajdowała się, wedle obowiązującego w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną, została wydana przez właściwy organ oraz spełnia wszystkie wymagania formalne określone przez wówczas obowiązującą ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie wskazano, że w związku z faktem, iż skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji, Kolegium nie mogło stosować procedury odnoszącej się do wznowienia postępowania. Z. C. i P. C. w dniu 15 września 2006 r. złożyli na powyższą decyzję skargę, wnosząc o jej uchylenie. Wskazali na zaistnienie bezwzględnej przesłanki nieważności postępowania, a mianowicie na niezapewnienie stronie udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz skierowanie przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji administracyjnej do osoby zmarłej a także błędną subsumcję dokonaną przez SKO w Krakowie poprzez kwalifikowanie wady decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1109/06 oddalił powyższą skargę, wskazując, iż stosownie do art. 29 k.p.a., stroną może być osoba fizyczna lub osoba prawna, a w odniesieniu do państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych - również jednostka nie posiadająca osobowości prawnej. Podmiotem postępowania administracyjnego może być jedynie osoba posiadająca zdolność prawną. To ta zdolność rozstrzyga, czy dana osoba posiada podmiotowość prawną w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (art. 8 i następne k.c.), a zatem, czy predestynowana jest do bycia stroną stosownie do definicji z art. 29 k.p.a. Zmarła nie posiada podmiotowości prawnej, a zatem nie może być traktowana jako strona postępowania w ujęciu w/w przepisu. Sąd podał dalej, że wydanie decyzji administracyjnej skierowanej do zmarłej, która nie jest stroną w sprawie, stanowi uchybienie określone w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja obarczona powyższą wadą jest nieważna. Jednakże w myśl art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji administracyjnej w przypadku skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie, jeśli od jej ogłoszenia lub doręczenia upłynęło 10 lat. Sporna decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została wydana w dniu [...] maja 1995 r. Wobec faktu, że na jej podstawie w dniu [...] września 1995 r. została wydana decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę, to przyjąć należy, że została ona doręczona ustalonym stronom postępowania przed tą datą. Oczywistym jest, że zmarła H.C. nie otrzymała w/w decyzji. Jednakże w sytuacji, gdy po podwójnym awizowaniu przesyłki, decyzja po upływie 14 dni od daty pierwszego awiza dalej będzie zalegała w urzędzie pocztowym, to pozostawia się ją w aktach sprawy i uznaje za doręczoną (art. 44 § 4 k.p.a.). W przeciwnym bowiem przypadku decyzje takie nigdy nie mogłyby ulec wykonaniu. Nawet gdyby zachowawczo przyjąć, że decyzja została awizowana po raz pierwszy dopiero w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to uznanie jej za doręczoną nastąpiło 14 dni po tej dacie, a więc w dniu [...] października 1995 r. W związku z faktem, że strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej [...] maja 1995 r. przez Prezydenta Miasta Krakowa dopiero [...] listopada 2005 r., a więc po upływie 10 lat od uznania jej za doręczoną, SKO w Krakowie prawidłowo ograniczyło się jedynie do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem z art. 156 § 2 k.p.a.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Z.C., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj., 1 ) art. 156 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 oraz art. 158 § 2 k.p.a., w związku z art. 28, 29, 30 k.p.a. poprzez błędne i bezzasadne przyjęcie, że jeżeli osoba zmarła nie posiadająca podmiotowości prawnej, a zatem nie mogąca być stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 29 k.p.a., miała otrzymać decyzję kończącą postępowanie w sprawie, to takie naruszenie prawa może być kwalifikowane jedynie jako uchybienie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., mimo, że równocześnie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 § 2 k.p.a., co skutkuje z kolei koniecznością uznania decyzji nie jako nieważnej lecz jako naruszającej prawo z uwagi na przepis art. 158 § 2 k.p.a., albowiem według sądu nie stwierdza się nieważności decyzji administracyjnej w przypadku skierowania jej do osoby zmarłej, która nie mogła być stroną w sprawie jeśli od jej ogłoszenia lub doręczenia upłynęło 10 lat, 2) art. 44 § 4 k.p.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że pomimo że zmarła z przyczyn oczywistych decyzji nie otrzymała i nie mogła otrzymać, to zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. decyzję uznaje się za doręczoną osobie zmarłej i rozpoczyna bieg termin określony przepisem art. 156 § 2 k.p.a., 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie w związku z art. 28, 29, 30 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 8, 9 oraz w związku z art. 10 k.p.a. przez bezzasadne nieuznanie oczywistych faktów, że skoro skarżony organ wysłał decyzję do osoby zmarłej to świadczy to o tym, że zaniechał całej procedury postępowania administracyjnego, rażąco naruszając prawo, a to art. 6, 7, 8, 9 k.p.a., a w konsekwencji tych naruszeń, że uznał właśnie osobę zmarłą za stronę postępowania, co narusza przywołane przepisy art. 28, 29, 30 k.p.a., gdyż jest oczywiste w świetle tych przepisów, że w postępowaniu administracyjnym zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, a zatem H.C., jako osoba zmarła, nie mogła być stroną postępowania. zakończonego zaskarżoną decyzją. Wniesiono na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie WSA w Krakowie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie w każdym przypadku kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, określić charakter tych przepisów jako przepisów postępowania lub prawa materialnego na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieścić uzasadnienie uchybień zarzucanych sądowi. Skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom. Odwołuje się bowiem do art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc przepisu wskazującego na zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, ale na wstępie określenia treści zarzutów, autor skargi kasacyjnej, nie powołując już odpowiedniej jednostki art. 174 p.p.s.a., wskazuje, iż zarzuca "wydanie wyroku z rażącym naruszeniem prawa o postępowaniu...", odwołując się w tym zakresie w ramach wszystkich trzech zarzutów do naruszenia wskazanych następnie przepisów k.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie określił zatem zarzutów w sposób jednoznaczny, a tym samym poprawny. Nie czyni to jednak, w ocenie Składu Orzekającego, podstawy do przyjęcia, iż rozpoznanie zarzutów nie jest możliwe, bowiem z samego brzmienia zarzutów jak i z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zarówno ich treść jak intencja potraktowania zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt a k.p.a. (zarzut nr 3) jako naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Podstawowym składnikiem wszystkich zarzutów jest, opierająca się na treści art. 156 § 1 k.p.a., kwalifikacja skutków skierowania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji J.M. do osoby zmarłej. W ramach dokonywanej kontroli kasacyjnej da się jednoznacznie ustalić, iż H.C., do której została skierowana decyzja, nie żyje od 1982 r. Wobec wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu [...] maja 1995 r., jednoznacznym jest, że postępowanie to zostało wszczęte już po śmierci strony i w tej sytuacji faktycznej toczyło się do dnia wydania decyzji. Nieprawidłowo zatem ustalono strony postępowania w tym postępowaniu, konsekwencją czego były fakty, stające się przyczyną wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. Nie zmienia powyższych ustaleń fakt zaginięcia akt i prowadzenia postępowania w przedmiocie odtworzenia akt, powodujący, iż nie można ustalić daty oraz sposobu doręczenia H. C. powyższej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organy, a za nimi Sąd I instancji przyjęły hipotetyczny sposób określenia tej daty, odnosząc ją do daty podjęcia decyzji ustalającej warunki zabudowy ([...] maja 1995 r.), wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ([...] września 1995 r.), przyjmując, iż przed datą wydania tej ostatniej decyzji, decyzja ustalająca warunki zabudowy musiała być doręczona stronie. Ma to jednak o tyle drugorzędne znaczenie, że strona już w 1982 r. zmarła i jej ta decyzja w żaden sposób nie mogła być doręczona. Sposób oraz prawdopodobny fakt doręczenia przestaje być w tym kontekście istotny. Związany z tym zarzut skargi kasacyjnej, odwołujący się do nietrafnego zdaniem strony skarżącej przyjęcia, iż na gruncie art. 44 § 4 k.p.a., można było uznać, że decyzje doręczono osobie zmarłej, w związku z czym rozpoczyna się bieg terminu określony w art. 156 § 2 k.p.a., nie ma w związku z tym samodzielnego znaczenia w ramach kontroli kasacyjnej. Łączy się bowiem w sposób istotny z zarzutem naruszenia prawa materialnego w postaci art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skierowanie decyzji do osoby zmarłej nie stanowi rażącego naruszenia prawa i w ramach tego ostatniego zarzutu winien być rozpatrywany. Fakt bowiem nieustalenia przez organ sposobu i daty doręczenia przedmiotowej decyzji osobie zmarłej, który mógłby być istotny dla wyniku kontroli kasacyjnej, jeżeli przedmiotową decyzję doręczonoby błędnie osobie, która mogła być fizycznie w dacie doręczenia stroną ale tą stroną nie była, staje się w tym kontekście drugorzędny i przestaje być samodzielnym zarzutem kasacyjnym. Stąd istotnym jest powiązanie go z zarzutem naruszenia prawa materialnego. Skład Orzekający przyjął, iż prowadzenie postępowania wobec osoby zmarłej oraz wydanie decyzji, która została w stosunku do tej osoby skierowana, zakwalifikowane musi być jako rażące naruszenie prawa na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Nie da się bowiem takiego uchybienia, na gruncie którego jednym z adresatów decyzji jest osoba, która obiektywnie nie mogła być stroną postępowania, a tym samym, nie mogła się zapoznać z treścią decyzji i ewentualnie podjąć w stosunku do niej określonych działań, pogodzić z kryteriami praworządności. Podstawą takiego poglądu jest przyjęcie założenia, że postępowanie administracyjne toczy się przed określonym organem, mającym do prowadzenia tego postępowania kompetencję oraz w stosunku do strony, o prawach której, ten organ może w tym postępowaniu orzec. Jeśli stroną postępowania jest osoba fizyczna, o jej prawach czy obowiązkach można orzec, jeśli ma zdolność prawną. Ta ostatnia na gruncie art. 8 kodeksu cywilnego pojawia się co do zasady wraz z urodzeniem oraz kończy się wraz ze śmiercią osoby. To zaś oznacza, że nie można orzec wobec osoby zmarłej, o jej prawach czy obowiązkach. Tym samym charakter strony, przysługujący osobie fizycznej wygasa wraz z jej śmiercią, a to oznacza, że nie tylko nie można wszcząć ani wydać w stosunku do osoby zmarłej decyzji, ale także, że nie może ona z powodu braku możliwości fizycznego doręczenia takiej decyzji, wywołać odpowiednich skutków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 1429/08 wraz z powołanym tam orzecznictwem, czy też wyrok NSA z dnia 11 marca 2008 r., I OSK 1959/06). Należy zatem zaakceptować pogląd, wyrażony także w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 952/07 (Lex nr 496188), iż prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji w stosunku do osoby zmarłej powoduje wydanie decyzji obarczonej wadą nieważności w postaci naruszenia również art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sytuację powyższą należy odróżnić od sytuacji, w której decyzję administracyjną organ skierował do osoby, która wprawdzie fizycznie mogła być stroną postępowania, ale w istocie nią nie była (nie miała interesu prawnego), a mimo to organ błędnie tę osobę jako stronę zakwalifikował i prowadził w stosunku do niej czy też z jej udziałem postępowanie, a następnie skierował w stosunku do niej decyzję. Podmiot zatem nie miał przymiotu strony, a mimo to został jako strona postępowania potraktowany (por. M.Jaśkowska, A.Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Kraków 2005, s. 974-975). Występujący wówczas błąd co do osoby (podmiotu) oznacza, że uchybienie to należy kwalifikować na gruncie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., w stosunku do którego, na gruncie art. 156 § 2 k.p.a., określony został inny reżim niż w stosunku do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jeśli idzie skutki naruszenia obu powyższych przepisów w kontekście stwierdzenia nieważności lub stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. W konsekwencji należy uznać, iż Sąd I instancji nietrafnie zaakceptował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na gruncie którego uchybienie w postaci skierowania decyzji do osoby nieżyjącej, należy potraktować jako naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z czym na gruncie przepisu art. 156 § 2 k.p.a. nie należało orzec o stwierdzeniu nieważności takiej decyzji, lecz o stwierdzeniu wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Stanowi to naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., traktowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako przepis prawa materialnego. W związku z tym za nieistotne dla kontroli kasacyjnej należy uznać, związane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zarzuty naruszenia wskazanych przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Niezależnie od tego, iż sformułowanie tych zarzutów nie było poprawne, bowiem przepisy te wskazane zostały poprzez ich proste wymienienie, niejako "w ciągu" (co wywołuje wrażenie automatyzmu) oraz, co najważniejsze, bez wskazania, na czym ich naruszenia polegały (w uzasadnieniu bowiem brak rozwinięcia argumentacyjnego w stosunku do nich, przy ograniczeniu się do powtórzenia treści przepisów), same zarzuty, jako skierowane do postępowania administracyjnego, konsumują się w ramach podstawowego zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z regulacją art. 188 p.p.s.a., jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji i rozpoznać skargę, orzekając w tym zakresie na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W ocenie Składu Orzekającego, sytuacja unormowana w tym przepisie zachodzi w niniejszej sprawie. Biorąc to pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny działając na gruncie wskazanego wyżej art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r. ([...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2006 r. ([...]). Organ administracji, podejmując ponownie decyzję w niniejszej sprawie, zobowiązany jest uwzględnić powyższą argumentację dotyczącą skutków prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i skierowania decyzji w jego ramach wydanej w stosunku do osoby zmarłej przed wszczęciem tego postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a.