II GSK 599/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Zofia Borowicz (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1984/07 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowo Przewozowego "E." Spółki z o.o. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od P.U.H.P. "E." Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1984/07, po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowo Przewozowego "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdził, że postanowienie to nie podlega wykonaniu oraz zasądził na rzecz spółki kwotę 340 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd oparł się na następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowo Przewozowe "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższa decyzja została doręczona stronie skarżącej dnia 30 października 2006 r. Pismem z dnia 25 kwietnia 2007 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje stronie odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Zdaniem organu decyzję doręczono stronie, a nie jej pełnomocnikowi, gdyż pełnomocnik powiadomił organ o swoim działaniu dopiero w chwili złożenia odwołania, wobec czego doręczenia decyzji dokonano prawidłowo i od daty doręczenia spółce należy liczyć 14-dniowy termin przysługujący stronie na wniesienie odwołania. Organ podkreślił, że termin do wniesienia odwołania upłynął 13 listopada 2006 r., a pełnomocnik strony wniósł odwołanie w dniu 2 maja 2007 r. Ponadto stwierdził, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. spółka zarzuciła błędne zastosowanie art. 134 k.p.a. oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że nie podziela poglądu organu, że decyzja mogła być doręczona stronie, a nie pełnomocnikowi, gdyż ten ostatni powiadomił organ o pełnomocnictwie dopiero z chwilą złożenia odwołania. Podkreśliła, że w dniu 23 grudnia 2005 r. radca prawny J. C. złożył pismo z dnia 22 grudnia 2005 r., w którym poinformował Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o przyjęciu pełnomocnictwa od P.U.H.P. "E." Sp. z o.o. w W. Wobec powyższego, zdaniem spółki, wszystkie pisma powinny być doręczane pełnomocnikowi spółki (zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a.). W opinii spółki, decyzja doręczona spółce a nie jej ustanowionemu pełnomocnikowi nie wchodzi do obrotu prawnego, co w konsekwencji formalnoprawnej powoduje niemożliwość wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę podkreślił, że zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się stronie. Wyjątek od tej zasady sankcjonuje art. 40 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Sąd wywiódł, że dnia 23 grudnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej skierował do organu I instancji pismo procesowe, w którym poinformował, że wszelką korespondencję związaną z postępowaniem administracyjnym dotyczącym skarżącej należy kierować na adres jego kancelarii. Nadto, że z treści załączonego do tego pisma pełnomocnictwa jednoznacznie wynika, że pełnomocnik został upoważniony do reprezentowania interesów skarżącej w postępowaniach administracyjnych i sądowych. W ocenie Sądu tak sformułowane pełnomocnictwo nie pozostawia wątpliwości, że radca prawny był skutecznie umocowany do działania na etapie postępowania administracyjnego w imieniu skarżącej w niniejszej sprawie. Pełnomocnictwo to zostało złożone do akt w dniu 23 grudnia 2005 r. (k. 11 akt sądowoadministracyjnych), a więc przed doręczeniem stronie decyzji organu I instancji. Taki stan rzeczy obligował organ do doręczenia pełnomocnikowi wszelkich pism, w tym decyzji. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2006 r. została doręczona na adres skarżącej spółki, pomimo iż na tym etapie postępowania administracyjnego skarżąca była już reprezentowana przez radcę prawnego. Tak więc decyzja nie została skarżącej doręczona w sposób prawidłowy i nie nastąpiły skutki prawne związane z jej doręczeniem, nie weszła ona do obrotu prawnego i nie zaczął biec termin do jej zaskarżenia. W konsekwencji wniesienie przez skarżącą odwołania w dniu 2 maja 2007 r. miało miejsce przed doręczeniem jej decyzji. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, działając w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, orzeknie o przedwcześnie wniesionym i przez to niedopuszczalnym odwołaniu oraz zastosuje właściwe rozwiązanie procesowe, wskazując organowi I instancji konieczność dokonania prawidłowego doręczenia decyzji na właściwy adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszeniem przepisów postępowania: − art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie pełnomocnictwo ogólne z dnia 1 listopada 2005 r. dla r.pr. J. C. zostało złożone do akt niniejszej sprawy w dniu 23 grudnia 2005 r. wraz z pismem informującym organ, że wszelką korespondencję związaną z postępowaniem administracyjnym dotyczącym P.U.H.P. "E." należy kierować na adres prowadzonej przez pełnomocnika kancelarii (str. 4 uzasadnienia, 2 akapit), podczas gdy w niniejszej sprawie ustalenia takie były niedopuszczalne, skoro kontrola odbyła się w dniu 9 maja 2006 r., a zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zostało przesłane pismem z dnia 19 maja 2006 r., zatem również pełnomocnictwo mogło być dołączone do akt nie wcześniej niż przed wszczęciem postępowania; − art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że w niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przez organ przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., a nie przepisów prawa materialnego, dlatego też brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie tegoż przepisu i w związku z tym naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], należało doręczyć pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio stronie i z tej przyczyny uznać, iż odwołanie było niedopuszczalne jako wniesione przed doręczeniem decyzji organu I instancji i w związku z tym nieuzasadnioną odmowę zastosowania w niniejszej sprawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 3 k.p.a., w przypadku gdy w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji I instancji nie zostało do jej akt dołączone pełnomocnictwo dla r.pr. J. C., albowiem dokonania tej czynności nie mogło stanowić pismo pełnomocnika skierowane do organu i informujące o pełnomocnictwie do działania w imieniu strony we wszystkich bliżej nieokreślonych postępowaniach administracyjnych z jej udziałem. W uzasadnieniu organ zarzucił, że sąd stwierdził naruszenie art. 40 § 2 oraz 134 k.p.a. na skutek błędnych ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, a także na skutek niezastosowania art. 33 § 3 k.p.a. Sąd ustalił bowiem, że w niniejszej sprawie pełnomocnictwo ogólne z dnia 1 listopada 2005 r. dla r.pr. J. C. zostało złożone do akt w dniu 23 grudnia 2005 r. wraz z pismem informującym organ, że wszelką korespondencję związaną z postępowaniem administracyjnym dotyczącym P.U.H.P. "E." należy kierować na adres prowadzonej przez pełnomocnika kancelarii. Tak ustalonego stanu faktycznego nie można w niniejszej sprawie uznać za prawidłowy, ponieważ kontrola drogowa miała miejsce w dniu 9 maja 2006 r. W związku z tym nie było możliwe złożenie pełnomocnictwa w niniejszej sprawie, skoro w dniu 23 grudnia 2005 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie prowadził jeszcze postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił, że pierwszym pełnomocnictwem złożonym do akt przedmiotowej sprawy było pełnomocnictwo z dnia 29 grudnia 2006 r. dla r.pr. A. P. załączone do odwołania wniesionego pismem z dnia 25 kwietnia 2007 r. Jednakże Sąd przyjął, iż przedłożone przez r.pr. J. C. pełnomocnictwo z dnia 1 listopada 2005 r. złożone przy piśmie informującym organ, iż wszelką korespondencję w sprawach administracyjnych skarżącego należy kierować na adres jego kancelarii, stanowi czynność dołączenia do akt pełnomocnictwa. Organ wskazał, że nie można się zgodzić z takim poglądem Sądu, bowiem zgodnie z jednoznacznie brzmiącym art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być dołączone każdorazowo do akt sprawy administracyjnej, również wtedy jeśli przed tym samym organem toczą się różne postępowania administracyjne. Pełnomocnik nie może być zwolniony z tego obowiązku poprzez jednorazowe poinformowanie organu, iż będzie pełnomocnikiem danej strony w każdym toczącym się z jej udziałem postępowaniu. Organ wskazał, że nie musi bowiem badać, czy dana strona nie udzieliła przypadkiem pełnomocnictwa ogólnego do działania w jej imieniu w każdym postępowaniu przed tym organem, ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego obligują pełnomocnika do wykazania umocowania do działania w imieniu strony poprzez dołączenie do akt danej, konkretnej sprawy pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną "E." Sp. z o.o. w W. wniosła o jej oddalenie wskazując, że pełnomocnictwo złożone przez pełnomocnika do akt przed doręczeniem stronie decyzji organu I instancji rodziło oczywisty skutek w postaci zobowiązania organu do doręczania pełnomocnikowi wszelkich pism, w tym także treści zapadłych rozstrzygnięć, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. Skoro decyzję doręczono jedynie stronie, z pominięciem jej pełnomocnika, oznacza to, iż nie została ona doręczona prawidłowo, nie weszła do obrotu prawnego i nie zaczął biec termin do jej zaskarżenia. Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż pełnomocnictwo powinno być dołączone każdorazowo do akt sprawy administracyjnej również wtedy, jeśli przed tym samym organem toczą się różne postępowania administracyjne. Ponieważ pełnomocnictwo obejmowało swoim zakresem działanie w każdym postępowaniu administracyjnym przed organami administracji publicznej, w omawianej sprawie M. Inspektor Transportu Drogowego winien był każdą decyzję, której adresatem była firma "E." Sp. z o.o. kierować do jej pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zmierzający do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych może być skutecznie skontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, o ile strona powiąże ten zarzut z innymi uchybieniami zaistniałymi przy rozpoznawaniu sprawy. Uwzględniając zatem treść tego zarzutu w powiązaniu z pozostałymi zarzutami oraz całością uzasadnienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzuty te sprowadzają się do kwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji, a w konsekwencji przyjęcia przez WSA w W. stanu faktycznego sprzecznego ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, a także na skutek nieuwzględnienia uregulowań wynikających z art. 33 § 3 k.p.a. Tym samym, zdaniem kasatora, Sąd I instancji błędnie uznał, że organ administracji naruszył art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. i 134 k.p.a., a nadto wadliwie oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., w sytuacji gdy nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego. Tak sformułowanym zarzutom nie można odmówić trafności. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia, od którego momentu skarżąca spółka była skutecznie reprezentowana przez pełnomocnika, któremu w związku z tym należało doręczać wszelkie pisma procesowe stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. Zatem przesądzającym dla niniejszej sprawy jest przyjęcie momentu, od którego stronie przysługuje uprawnienie do ustanowienia pełnomocnika, a organowi − odpowiadający mu obowiązek doręczania mu pism i powiadamiania o wszelkich czynnościach. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepis ten nie wprowadza znanego procedurze sądowej rozróżnienia pełnomocnictw ogólnego od szczególnego, ale jednocześnie nie ogranicza w swej treści zakresu pełnomocnictwa. Przyjąć zatem należy, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 332/01; wyrok z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06; wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 990/06; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 700/06). Odnośnie momentu, kiedy pełnomocnik ma to uczynić brak jest wskazań w Kodeksie postępowania administracyjnego. W kodeksie postępowania cywilnego przepis art. 89 § 1 wyraźnie zastrzega, że chodzi tu o pierwszą czynność procesową i zasadę te należy przenieść na grunt postępowania administracyjnego (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Tom I, Komentarz do art. 1−103, Lex 2007, Wyd. II). Organ musi więc dysponować dokumentem, by móc ocenić czy pełnomocnik rzeczywiście został w postępowaniu ustanowiony. Obowiązki organu aktualizują się dopiero z chwilą skutecznego ustanowienia pełnomocnika w danym postępowaniu, niezależnie od tego czy i w jakim zakresie oraz od kiedy łączy stronę stosunek pełnomocnictwa poza postępowaniem. Reasumując stwierdzić należy, że strona od momentu wszczęcia postępowania może ustanowić w nim pełnomocnika. O ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (w ramach pełnomocnictwa ogólnego), to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw (por. cyt. wyżej wyrok NSA z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odwołując się do treści pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą spółkę radcy prawnemu J. C. w dniu 1 listopada 2005 r. stwierdził, że został on skutecznie umocowany do działania na etapie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a pełnomocnictwo to zostało złożone do akt w dniu 23 grudnia 2005 r. Otóż treść wymienionego przez Sąd I instancji pełnomocnictwa wskazuje, iż jest to tzw. pełnomocnictwo ogólne. Sąd I instancji nie wyjaśnił jednakże na czym opiera twierdzenie, że pełnomocnictwo to zostało złożone przez pełnomocnika w dniu 23 grudnia 2005 r. do akt niniejszej sprawy administracyjnej. Na karcie 11 akt sądowoadministracyjnych, na którą się Sąd powołuje, znajduje się jedynie kserokopia pisma skierowanego w dniu 23 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W., z treści którego wynika, że składa on pełnomocnictwo z dnia 1 listopada 2005 r. i informuje, aby wszelką korespondencję związaną z postępowaniem administracyjnym dotyczącym P.U.H.P. "E." kierować na adres pełnomocnika. Sąd nie wskazał w oparciu o jaki materiał dowodowy przyjął, że pełnomocnictwo to zostało w tym dniu złożone do akt administracyjnych tej konkretnej sprawy. Kasator zaś zarzucał, czemu spółka nie zaprzeczyła, że w czasie gdy jej pełnomocnik skierował do organu I instancji pismo datowane na dzień 23 grudnia 2005 r. postępowanie w niniejszej sprawie nie było jeszcze wszczęte, gdyż nastąpiło to dopiero w wyniku kontroli w dniu 9 maja 2006 r. Jednocześnie kasator zarzucał, że przed organem I instancji toczyło się inne postępowanie, w którym stroną była skarżąca spółka. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności związane z przedłożeniem organowi pełnomocnictwa z dnia 1 listopada 2005 r., a w szczególności czy pełnomocnictwo to zostało także złożone do akt administracyjnych niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa przy tym, że załączone do akt sądowych akta administracyjne dotyczące niniejszej sprawy nie zostały należycie uporządkowane, co rodzi wątpliwości czy Sąd I instancji dysponował całością akt administracyjnych zgromadzonych przez organy administracyjne (np. plik dokumentów oznaczonych numerami kart 22 do 84, dokumenty załączone w kopercie przy aktach, akta administracyjne włączone do akt sądowoadministracyjnych). Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji będzie miał na względzie uwagi wyżej przedstawione i przy ich uwzględnieniu dokona ponownej analizy wniesionej do Sądu skargi przez P.U.H.P. ."E." Sp. z o.o. z siedzibą w W . Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna oparta była na uzasadnionych podstawach, co stosowanie do art. 185 § 1 p.p.s.a. uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).