I FSK 956/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia del. WSA Małgorzata Fita (spr.), Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. Spółki z o. o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 934/07 w sprawie ze skargi P. Spółki z o. o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. Spółki z o. o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 956/08 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 934/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 sierpnia 2007 r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego, oddalił skargę. W uzasadnieniu podał, że pismem z dnia 23 marca 2007 r. P. sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z prośbą o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego dotyczącej wyjaśnienia, czy słusznie spółka zastosowała zwolnienie od podatku od towarów i usług w odniesieniu do transakcji zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budynkami spełniającymi kryteria towaru używanego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Opisując stan faktyczny spółka wskazała, że umową z dnia 23 sierpnia 2006 r. dokonała warunkowej sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z budynkami, która to nieruchomość była podzielona na trzy działki 429/1,429/3 i 429/4. Spółka wyjaśniła, że z uwagi na zastrzeżone na rzecz gminy prawo pierwokupu niezabudowanej działki 429/4, w umowie wyodrębniono cenę odnoszącą się do tej działki. Z uwagi na to, że przedmiotem sprzedaży było prawo użytkowania wieczystego wraz z nieruchomościami stanowiącymi towary używane, przy sprzedaży zastosowano zwolnienie od podatku od towarów i usług stosowanie do § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97, poz. 970 ze zm.). Spółka wyjaśniła, że podstawą zastosowania powołanego przepisu była okoliczność, że przedmiot sprzedaży stanowiło jedno prawo użytkowania wieczystego do jednej opisanej szczegółowo nieruchomości. W żadnym razie przedmiotem umowy nie były dwa odrębne prawa użytkowania wieczystego - przysługujące w odniesieniu do działki 429/4 i pozostałych działek. Spółka wyjaśniała, że wydzielenie działki 429/4 miało na celu techniczne umożliwienie uprawnionemu wykonania prawa pierwokupu. Postanowieniem z dnia 31 maja 2007r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku o interpretację prawa podatkowego jest błędne w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego sprawy, a decyzją z dnia 7 sierpnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w G., po rozpatrzeniu zażalenia P. sp. z o.o., odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił pogląd Naczelnika Urzędu Skarbowego, że skarżąca w dniu 23 sierpnia 2006 r. dokonała sprzedaży prawa wieczystego użytkowania zabudowanej nieruchomości gruntowej zapisanej w księdze wieczystej KW 5193, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w S., w skład której wchodziły działki ewidencyjne nr 429/1 i 429/3 oraz zbycia prawa wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości gruntowej zapisanej w księdze wieczystej KW 19455, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w S., na którą składała się działka ewidencyjna o numerze 429/4. Organ podatkowy wyjaśnił, że nie funkcjonalny związek i sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, lecz prawne wyodrębnienie tych nieruchomości w księdze wieczystej przesądza o tym, czy w danym przypadku mamy do czynienia z jedną, czy z wieloma nieruchomościami. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego słusznie przyjął, że w przedstawionym stanie faktycznym przedmiotem transakcji była dostawa budynków, spełniających kryterium towarów używanych (w świetle art. 43 ust. 2 ustawy o VAT) wraz z prawem użytkowania wieczystego dwóch nieruchomości gruntowych, jednej zabudowanej w/w budynkami, drugiej niezabudowanej, a przeznaczonej w planach zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę. Dyrektor Izby Skarbowej w G. wyjaśnił, że skoro przedmiotem transakcji była sprzedaż przez podatnika używanych budynków wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu z nimi związanego, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr KW 5193 oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu niezabudowanego, dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta KW 19455, to w przedstawionym stanie faktycznym sprzedawane nieruchomości podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu zabudowanego budynkami spełniającymi definicję towarów używanych korzysta ze zwolnienia z podatku VAT. W związku z tym, że jest to dostawa, a nie usługa, to zwolnienie z podatku następuje nie w oparciu o przywołany § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, jak to wywodził podatnik, lecz na podstawie art. 29 ust. 5 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Natomiast sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu niezabudowanego, a przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę (KW 19455) podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o VAT według stawki 22 %. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której wniosła o jej uchylenie, uchylenie poprzedzającego ją postanowienie oraz orzeczenie co do meritum sprawy lub przekazanie jej do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 21 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne w związku z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT polegające na nie wzięciu pod uwagę, że zbywane nieruchomości gruntowe zapisane są w rejestrze gruntów, jako grunty rolne oraz rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 123 Ordynacji podatkowej polegające na uniemożliwieniu stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, co miało wpływ na treść wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że w sprawach o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, organ podatkowy pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. W takim postępowaniu organ nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń. Z tak zakreślonej kompetencji organu w zakresie rozpoznania sprawy wynikają odstępstwa w zakresie przepisów postępowania, które mają zastosowanie w sprawach o interpretację podatkową. Z mocy art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169§ 1 i 1 a, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z powołanego przepisu wynika więc wprost, że zastosowania w tym postępowaniu nie ma przepis art. 123 ordynacji podatkowej, a skoro organ nie był zobligowany go stosować, to oczywistym jest, że nie mogło dojść do jego naruszenia. Rozważania w przedmiocie zarzutów naruszenia prawa materialnego sąd poprzedził wskazaniem, że kluczową dla rozpoznania sprawy była kwestia ustalenia znaczenia ustawowego określenia "nieruchomość", co warunkowało dalsze wnioski co do przedmiotu sprzedaży, a mianowicie przesądzenie, czy przedmiotem umowy było zbycie jednej czy większej ilości nieruchomości. W myśl art. 46 § 1 k.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części tych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z przepisu tego wynika, że nieruchomość gruntowa jest to wydzielona ze względu na przedmiot własności powierzchnia gruntu. Granice określające nieruchomość jako wydzieloną część powierzchni ziemskiej dla potrzeb niniejszej sprawy należy rozumieć w sensie formalnoprawnym, a nie w sensie fizycznym, czy funkcjonalnym. Wyodrębnienie prawne polega na skonkretyzowaniu, kto jest właścicielem danego gruntu. Przepisy dotyczące tego wyodrębnienia znajdują się poza kodeksem cywilnym, w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy, celem i funkcją zawartych w niej przepisów o księgach wieczystych jest ustalenie stanu prawnego nieruchomości. Założenie księgi wieczystej lub wpisanie wyodrębnionej granicami zewnętrznymi powierzchni do istniejącej księgi decyduje o jej charakterze: staje się ona nieruchomością albo jako samodzielny i odrębny przedmiot własności, chociażby jej właściciel był właścicielem jeszcze innych nieruchomości graniczących lub niegraniczących z nią, albo wchodzi w skład większej całości wskutek przyłączenia do nieruchomości mającej księgę wieczystą. To oznacza, że księga wieczysta jest czynnikiem wyodrębniającym nieruchomość w znaczeniu art. 46 ust. 1 k.c. Z powyższego wynika, że organ podatkowy stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie doszło do zbycia dwóch nieruchomości przedstawił prawidłowy pogląd w odniesieniu do opisanego przez skarżącego stanu faktycznego. W konsekwencji, zdaniem sądu, słusznie uznano, że zwolnieniem z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, mogła być objęta jedynie nieruchomość spełniająca warunki "towaru używanego" w rozumieniu art. 43 ust. 2 tej ustawy (budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów minęło co najmniej 5 lat). Ponieważ druga z nieruchomości będących przedmiotem opisanej przez wnioskodawcę umowy była nieruchomością niezabudowaną, nie spełniła wskazanych powyżej warunków. Okoliczność, że w odniesieniu do nieruchomości tej gminie przysługiwało prawo pierwokupu i z tego względu skarżąca dokonała wydzielenia działki 429/4, dla której założono księgę wieczystą KW nr 19455, nie zmienia oceny stanu faktycznego i prawnego wynikającej z zacytowanych powyżej bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a wręcz przeciwnie w sposób stanowczy i jednoznaczny przesądza, że działka 429/4 stanowi samodzielną nieruchomość podlegającą, odrębnemu od pozostałych działek, obrotowi prawnemu. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. DZ.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Przepis art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT wprowadza zwolnienie od podatku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Wskazany zaś przepis prawa geodezyjnego i kartograficznego stwierdza, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (§ 1). Organy i jednostki organizacyjne realizujące zadania, o których mowa w ust. 1, współdziałają z organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie utworzenia i sfinansowania systemu dostępu i wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków a ewidencjami rejestrami publicznymi prowadzonymi przez te organy i jednostki organizacyjne (§ 2). W kontekście zacytowanych przepisów nietrafnym jest, w ocenie sądu, pogląd, że z uwagi na brak kryteriów, jakie należy przyjąć dla ustalenia rodzaju gruntu, zasadne jest przyjęcie, iż właściciel określa tenże sposób. Art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwolnienie z podatku uzależnia od oceny, czy dane grunty niezabudowane są przeznaczone pod zabudowę. Okoliczność więc, że nieruchomość w ewidencji gruntów ma status nieruchomości rolnej, nie przesądza jakie jest przeznaczenie tego gruntu. Tę kwestię reguluje bowiem ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.), która w art. 15 ust. 2 wskazuje, że przeznaczenie terenów określa się w planie miejscowym. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, pełnomocnik P. spółki z o.o. w C. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sądowi pierwszej instancji pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54.poz. 535 ze zm.) w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), polegającą na błędnym przyjęciu, iż przy zwolnieniu z podatku VAT nie mają znaczenia dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków określające przeznaczenie gruntu tamże ujętych. Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że błędna wykładnia art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, poprowadziła sąd pierwszej instancji do nieuzasadnionego zawężenia przesłanek materialnoprawnych do zwolnienia z podatku VAT, o jakich mowa w art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT. Wprowadzając wyłączną przesłankę (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), której ustawodawca nie wprowadza, lecz nakazuje wprowadzenie zgodności zapisów planów zagospodarowania z ewidencją gruntów i budynków, tworząc domniemanie prawdziwości danych zawartych w tejże ewidencji, sąd błędnie odczytał zakres delegacji z art. 21 ust 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a tym samym dokonał błędnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że niewątpliwie przepis art.15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa przeznaczenie gruntów za pomocą planów miejscowych. Musi to jednak znaleźć swoje odbicie w ewidencji gruntów. W razie sprzeczności jedynym miarodajnym wskaźnikiem, w myśl art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jest ewidencja gruntów. Wykładnia art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia z podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. To ewidencja gruntów jest przekaźnikiem informacji o terenie. Tym samym według jej wskazań należy dokonywać interpretacji tegoż przepisu. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącego powołał się na wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05, WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3501/05 i NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt. III SA 911/94. Pełnomocnik skarżącej spółki uzasadnił ponadto, że skoro skarga kasacyjna oparta jest wyłącznie na podstawie naruszenia prawa materialnego, a nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, to zasadny jest również wniosek to, aby łącznie z uchyleniem zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do rozpoznania skargi w myśl art. 188 p.p.s.a. i uchylił również zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54.poz. 535 ze zm.) w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), polegającą na błędnym przyjęciu, iż przy zwolnieniu z podatku VAT nie mają znaczenia dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków określające przeznaczenie gruntu tamże ujętych. Z powyższym zarzutem nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji "terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę". Co prawda w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zawierającym definicję pojęcia "towarów" w rozumieniu tej ustawy, użyte jest m.in. określenie "grunty", jako wchodzące w skład tego pojęcia. Jednakże w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT mowa jest nie o gruntach lecz o terenach w kontekście ich przeznaczenia. W związku z tym dla wyjaśnienia znaczenia tych pojęć, a tym samym określenia zakresu stosowania powyższego przepisu należy posłużyć się przepisami innymi niż podatkowe. W tym celu sięgnąć należy do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która posługuje się pojęciem terenów, a także stanowi o ich przeznaczeniu na różne cele, w tym także na cele zabudowy. Jak wynika z art. 1 pkt 2 tej ustawy, określa ona zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Zakwalifikowanie terenu do tej lub innej kategorii wynika z planów gminy co do przyszłej zabudowy. Następuje to przede wszystkim w formie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W planie takim określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1). Słuszne jest zatem stanowisko sądu pierwszej instancji, iż przy dokonywaniu interpretacji art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT oraz oceny zakresu stosowania tego przepisu, w pierwszej kolejności za miarodajne należy uznać przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko pełnomocnika skarżącej spółki, że zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT pojęcie "terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę" należy odnieść się do przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, i w ewidencji gruntów poszukiwać informacji o terenie nie jest prawidłowe. Powołane natomiast orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą innych stanów faktycznych i nie wiążą się z wykładnią art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Zgodnie z tymi orzeczeniami, przepis art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Według danych z tych ewidencji odpowiednie grunty opodatkowuje się podatkiem od nieruchomości, rolnym lub leśnym. Ewidencja gruntów, jako baza informacyjna obrazuje bowiem faktyczny sposób użytkowania gruntów bez względu na ich przeznaczenie. Natomiast w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, jak wcześniej stwierdzono, ustawodawca nie wprowadził jako kryterium zwolnienia sposobu aktualnego wykorzystywania terenu, czy też aktualnej kwalifikacji terenu, lecz kryterium przeznaczenia terenu. Rzeczywisty zatem sposób wykorzystania działki lub rodzaj gruntu wynikający z wypisu z ewidencji gruntów, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy określony teren, będący przedmiotem dostawy, podlega zwolnieniu określonemu w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.