II FZ 5/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1870/06 w zakresie oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi M. i M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie niniejszej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi M. i M. W. w sprawie I SA/Wr 1016/07. II FZ 5/08 UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1870/06, wydanym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek M. i M. W. o zawieszenie postępowania w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 2 października 2006 r., Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. i odsetek od zaliczek na ten podatek niezapłaconych w terminie przez M. W. Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że skarżący jako podstawę wniosku wskazali na sprawę ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie uchylenia postanowienia i orzeczenia o sprostowaniu oczywistej omyłki w skarżonej decyzji. Z urzędu, z akt sprawy o sygn. I SA/Wr 1016/07, wiadomo było, iż decyzją z 2 października 2006 r., nr [...] - będącą przedmiotem zaskarżenia - organ II instancji uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 9 marca 2006 r., natomiast w zaskarżonym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006 r. wskazał na częściowe uchylenie tej decyzji. Wada wynikająca z błędnego wskazania w sentencji "na częściowe jedynie uchylenie decyzji" została usunięta w postępowaniu z zażalenia złożonego przez strony, poprzez uchylenie pierwotnego postanowienia prostującego decyzję. W postanowieniu uchylającym z dnia 28 lutego 2007 r., na podstawie art. 215 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, jako przewidzianego dla wadliwości nieistotnych, sprostowano z urzędu oczywistą pomyłkę. Zdaniem Sądu nie budziło wątpliwości, że sprostowanie oczywistej omyłki w żaden sposób nie prowadziło do merytorycznej zmiany decyzji z dnia 2 października 2006 r., będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, i nie wpłynęło na zmianę wysokości określonego rzeczoną decyzją zobowiązania podatkowego. Rozstrzygnięcie w sprawie postanowienia o sprostowaniu decyzji nie mogło mieć znaczenia dla oceny prawidłowości merytorycznej decyzji jaka ma być dokonana w przedmiotowym postępowaniu. Skoro w sprawie nie wystąpiły żadne rozbieżności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji (mogące być zakwalifikowane jako istotna omyłka), nie zachodziły także okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na brak zależności rozstrzygnięcia w sprawie od wyniku postępowania wskazanego we wniosku skarżących. W zażaleniu na postanowienie M. i M. W. wnieśli o jego uchylenie bądź zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie oznaczonej sygnaturą I SA/Wr 1870/06, złożonego przez skarżących, za słuszny. Wskazali, że 27 lipca 2007 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 1870/06, ze względu na toczące się postępowanie w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 1016/07, od wyniku którego, ich zdaniem, mógł zależeć wynik postępowania w sprawie I SA/Wr 1870/06. Uznanie przez Sąd racji skarżących w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 1016/07 spowoduje to, że dokonanie sprostowania decyzji ostatecznej (a więc już po zakończeniu postępowania podatkowego) w zakresie innym niż określony w art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej, stanie się czynnością niedopuszczalną prawnie. W sprawie o sygnaturze I SA/Wr 1870/06 jeden z zarzutów odnosił się do podania w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. dwóch różniących się od siebie kwot, stanowiących przychód podatnika M. W.; podnosząc ten zarzut skarżący mieli zwrócić uwagę Sądowi na jakość wydawanych przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. decyzji ostatecznych. Gdyby zarzut odnoszący się do kwoty przychodu był w sprawie oznaczonej sygnaturą I SA/Wr 1870/06 nieistotny, to na pewno nie próbowałoby prostować, zdaniem skarżących bezprawnie, decyzji ostatecznej. Przy braku prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy oznaczonej sygnaturą I SA/Wr 1016/07 nie będzie możliwe odniesienie się przez Sąd do zarzutu występowania w tej samej decyzji ostatecznej dwóch kwot (różnych) na określenie przychodu podatnika M. W. za 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje: Zażalenie M. i M. W. miało uzasadnione podstawy. 1) Przedmiotem ich skargi w sprawie niniejszej była decyzja "wymiarowa" Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 2 października 2006 r., 2) Zaskarżona decyzja została sprostowana postanowieniem tegoż organu z 30 listopada 2006 r., zmienionym (uchylonym, sprostowanym) postanowieniem z 28 lutego 2007 r., 3) Postanowienie z 28 lutego 2007 r. zostało przez małżonków W. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i opatrzone w tym Sądzie sygn. akt I SA/Wr 1016/07. O wysokości zobowiązania małżonków W., a w każdym razie o wysokości podstawy ich opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. przesądzała "sprostowana" decyzja wymiarowa. Skoro sprostowanie było przedmiotem oddzielnej skargi do WSA, to ocena zgodności z prawem tego sprostowania - zasadności skargi podatników w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1016/07 skutkowała na możliwość oceny zasadności skargi w sprawie niniejszej. Dlatego nie miało podstawy prawnej merytoryczne ocenianie przez WSA skarżonym postanowieniem - dla potrzeb postępowania z wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1870/06 - zgodności z prawem postanowień będących przedmiotem skargi zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Wr 1016/07. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w postanowieniu.