II SA/Wr 726/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek,, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2008r. sprawy ze skargi Spółki A. w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu tablicy reklamowej oddala skargę Decyzją z dnia[...] nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 30 ust. 5 i 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm./ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./ wniósł sprzeciw wobec zamiaru zainstalowania tablicy reklamowanej "[...]" o wymiarach 3x12 m na terenie działki nr [...] przy ul. L. [...]we W. , zgłoszonego w dniu 12 czerwca 2007r. przez firmę A. z siedzibą w W. przy ul. J [...] reprezentowaną przez J. B. . Uzasadniając tę decyzję Prezydent W. wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z dokumentów dołączonych do zgłoszenia tj. opisu i rysunków wynika, że przedmiotowa tablica reklamowa, o wymiarach 3 x 12 m, oparta na jednym słupie stalowym zakotwionym w żelbetowej stopie fundamentowej na głębokości 1,50 m pod poziomem gruntu i całkowitej wysokości konstrukcji nad poziomem terenu ok. 10,0 m, jest wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, które w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jest budowlą, nie wymienioną w art. 29-31 ww. ustawy. Zgodnie z art. 28 ww. ustawy - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że w przypadku zgłoszenia firmy A. z dnia 12.06 2007r., zasadne jest wniesienie sprzeciwu i zastosowanie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ zgłoszenie to dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania przez zgłaszającego, pozwolenia na budowę. Decyzja została doręczona firmie A. w dniu 6 lipca 2007r. W ustawowo określonym terminie orzeczenie to zostało zaskarżone w toku instancji przez działających w imieniu spółki członków zarządu C. T. i A. M. , którzy w odwołaniu wnieśli o jego uchylenie w całości wobec rażącego naruszenia treści art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane w związku z treścią art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania spółka podała, że organ pierwszej instancji wnosząc sprzeciw dokonał błędnej analizy stanu faktycznego oraz prawnego, a w konsekwencji niewłaściwie zakwalifikował zgłoszone urządzenie reklamowe jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, przyjmując jednocześnie, że wykonanie zgłoszonych prac polega na budowie urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, mimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy takim urządzeniem nie jest. Wyjaśniła ponadto, że obiektem budowlanym nie związanym trwale z gruntem jest taki obiekt, który posiada prefabrykowany lub murowany fundament. Wskazany obiekt budowlany może być przeniesiony w inne miejsce lub rozebrany. W kwestii trwałego związania z gruntem wypowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 9 czerwca 1967r. /sygn. akt. ICR 676/66,PUG 1968, nr 1/ "stwierdzając, iż jednym z elementów składających się na trwałe połączenie z gruntem jest to, że przeniesienie danego urządzenia /tzn. odłączenie go od gruntu/ spowodowałoby zniszczenie tego urządzenia". Podobne stanowisko przedstawione zostało przez autorów Komentarza do Kodeksu Cywilnego Księga I Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa1999, /str. 145 i 146./ Ich zdaniem "/.../ Rozumieć przez to należy mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę." W przedmiotowej sprawie projektowane urządzenie reklamowe nie jest w żaden sposób trwale związane z gruntem. Oddzielenie urządzenia od gruntu odbywa się przez proste jego podniesienie bez jakichkolwiek skutków bocznych dla samego urządzenia jak i podłoża, na którym został posadowiony. Wobec powyższego wątpliwości nie ulega fakt, iż zgłoszony nośnik reklamowy nie jest urządzeniem trwale związanym z gruntem w rozumieniu treści art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane, a tym samym nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto zgodnie z literalnym brzmieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga instalacja urządzeń reklamowych. Przy czym zauważyć należy, iż procesem instalacji objęte jest ustawianie stopy, słupa i ekranu reklamowego. W treści przywołanego przepisu organ administracji wyraźnie wyróżnia urządzenia reklamowe i tablice. Ustawodawca rozdzielił obiekty podlegające zgłoszeniu na tablice i urządzenia reklamowe kierując się kryterium ich usytuowania tj. umieszczeniu obiektów na budynkach bądź usytuowaniu ich jako wolnostojących obiektów budowlanych. Stanowisko, iż komentowany przepis dotyczy zarówno instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach oraz instalowania tablic i urządzeń reklamowych, jako samodzielnych obiektów wskazywane jest także w literaturze /Z. Kostka, Komentarz do Prawa budowlanego, Gdański 2004r., s. 84/. W dalszej części uzasadnienia powołane zostały przykłady z orzecznictwa sądowoadministracyjnego mające potwierdzić zasadność argumentów podniesionych w odwołaniu. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem dokonanego przez pełnomocnika A. zgłoszenia jest zainstalowanie tablicy informacyjnej, która jest znakiem informacyjnym związanym w potrzebami obsługi użytkowników ruchu położonym poza pasem drogowym. Ponadto z projektu konstrukcyjno-budowlanego przedłożonego przy zgłoszeniu wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest w istocie wykonanie nośnika wraz z tablicą informacyjną. Przepisy prawa budowlanego nie definiują ani pojęcia "reklamy" - tablicy i urządzenia reklamowego ani pojęcia "informacji" - tablicy i urządzenia informacyjnego. Pojęcie reklamy zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze z.) i pomocniczo należy się nim posługiwać stosując przepisy prawa budowlanego. W myśl przepisu art. 4 pkt 23 powołanej stawy reklama jest nośnikiem informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczonymi w polu widzenia użytkowników drogi, niebędąca znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach drogowych lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Od pojęcia tablicy i urządzenia reklamowego należy odróżnić pojecie urządzenia informacyjnego, które jest obiektem, będącym zarówno informacją jak i stanowiącym jej nośnik, a nie będącym reklamą. Kryterium odróżniającym oba pojęcia jest spełniana przez nie funkcja. Zwrócić należy uwagę, że przedmiotem zgłoszenia nie jest wykonanie urządzenia reklamowego lecz urządzenia informacyjnego, natomiast organ pierwszej instancji w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął, że zgłoszenie dotyczy urządzenia reklamowego, co doprowadziło do wniesienia sprzeciwu z niewłaściwej przyczyny. Ogólną zasadą prawa budowlanego wyrażoną w przepisie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest wykonywanie robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zamknięty katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę został określony w art. 29 i 31 Prawa budowlanego, przy czym część robót budowlanych wymienionych w tych przepisach objęto obowiązkiem dokonania zgłoszenia organom administracji architektoniczno-budowlanej. Enumeratywne wyliczenie wyjątków od zasady uzyskania pozwolenia na budowę oznacza, ze wszystkie inne roboty budowlane nieobjęte wykazem wymagają uzyskania w drodze decyzji pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że instalacja tablicy informacyjnej /zgodnie z treścią dokonanego zgłoszenia/, czy też wykonanie nośnika wraz z tablicą informacyjną /zgodnie z dokumentacją dokonaną do zgłoszenia/ nie zostały w Prawie budowlanym ujęte jako roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie zatem do przepisu art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest do wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu. Następnie organ orzekający wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji o wniesieniu sprzeciwu choć wymienia niewłaściwy powód wniesienia sprzeciwu /obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w związku z tym że budowa urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem wymaga uzyskania takiego pozwolenia/ to zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Zwrócił też uwagę, że strona skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, że przedmiotem zgłoszenia było wykonanie urządzenia reklamowego, odbiegając od rzeczywistego przedmiotu zgłoszenia /wykonanie urządzenia informacyjnego/. Niezależnie od tego, czy zamienne używanie tych pojęć jest świadome, czy też nie, organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane są odnieść się /poprzez przyjęcie zgłoszenia lub zgłoszenie sprzeciwu/ do przedmiotu zgłoszenia, a tym było wykonanie nośnika wraz z tablicą informacyjną. Podsumowując powyższe rozważania, Wojewoda D. stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym została zakwestionowana przez A. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. . W petitum skargi działający imieniem Spółki pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jednocześnie, że kwestionowane orzeczenia zostały wydane z rażącym naruszeniem treści art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, a ponadto uchybiają interesowi strony. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wyjaśniła, że wskazane powyżej rażące naruszenie prawa materialnego wynika z przyjęcia przez organ orzekający, że zgłoszona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto w ocenie skarżącej niezrozumiała wydaje się, wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako okoliczność przesądzająca o treści rozstrzygnięcia, konkluzja organu administracji, że "od pojęcia tablicy i urządzenia reklamowego należy odróżnić pojęcie urządzenia informacyjnego, które jest obiektem, będącym zarówno informacją jak i stanowiącym jej nośnik, a nie będącym reklamą. Kryterium odróżniającym oba pojęcia jest spełniania przez nie funkcja." Należy bowiem zauważyć, że urządzenie określone w zgłoszeniu jako tablica informacyjna jest w rzeczywistości urządzeniem reklamowym, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane, tym samym jego instalacja może nastąpić w trybie zgłoszeniowym. Powyższe potwierdza m.in. treść odwołania od decyzji organu I instancji, w którym przedmiot zgłoszenia jest określany jako urządzenie reklamowe. Ponadto, w przekonaniu Skarżącej, dla oceny dopuszczalności zastosowania trybu zgłoszeniowego przy realizacji inwestycji nie ma znaczenia treść części ekspozycyjnej tablicy reklamowej ani pełniona przez nią funkcja, istotna jest bowiem konstrukcja techniczna urządzenia reklamowego. Jeżeli organ administracji rozpatrujący przedmiotową sprawę miał jakiekolwiek wątpliwości dotyczące charakteru zgłaszanej przez Skarżącą inwestycji, powinien w ramach postępowania administracyjnego dokonać stosownych ustaleń i na tej podstawie wydać decyzję. Z tego względu, w ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie nie ma żadnych podstaw do wyłączenia przedmiotowej inwestycji z trybu zgłoszeniowego. W związku z powyższym należy zauważyć, iż organ odwoławczy stwierdzając, że przedmiotowe roboty budowlane nie mogą zostać objęte trybem zgłoszeniowym, zastosował niewłaściwą interpretację art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane. Dodatkowo, poza wyrokami wskazanymi w treści odwołania, powołać należy następujące orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się do kwestii instalacji urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2005 roku sygn. VII SA/Wa 383/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż "Ustawodawca wyłączył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w stosunku do wszystkich urządzeń reklamowych zainstalowanych na terenie zabudowanym. Pogląd, iż kryterium rozmiaru konstrukcji urządzenia reklamowego przesądza o tym, że prace budowlane nie mieszczą się w zakresie pojęciowym terminu instalacja, nie znajduje oparcia w treści norm prawnych zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane". Ponadto w wyroku z dnia 8 lutego 2005 roku sygn. IV SA 3662/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż "Do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należeć więc do nich musi zarówno konstrukcja, jak i płaszczyzna czy miejsce, na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy /napis, zdjęcie, rysunek itp./. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza zaś montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej mówiąc, instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Nie można patrząc z punktu widzenia celów, które ustawodawca zamierzał osiągnąć, uznać, że instalacja urządzenia reklamowego, o którym mowa w 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /niezależnie od jego wielkości i sposobu instalowania/, wymaga pozwolenia budowlanego". W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 14 grudnia 2007r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził brak podstaw dla uwzględnienia skargi, co obligowało Sąd do zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./. Materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięć wydanych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane, które - jak określa to art. 1 tej regulacji normuje działalność obejmującą m.in. sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Z racji problematyki niniejszej sprawy istotne są pojęcia budowa i obiekt budowlany, których definicje legalne zawierają się z treści przepisu art. 3 wskazanej powyżej ustawy. Wynika z niego, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego /art. 3 pkt 6/, natomiast obiekt budowlany to budynek wraz i instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla, stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury /art. 3 pkt 1 /. Z kolei zgodnie z brzmieniem zawartego w art. 3 pkt 3 powoływanej ustawy wyjaśnienia pod pojęciem budowli rozumieć należy każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury taki jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Istotne też jest, że w art. 28 ust. 1 omawianej regulacji ustawodawca jako zasadę przyjął, że roboty budowlane, jakimi są - zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy - działania polegające na budowie, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wymienione przepisy art. 29-31 ustawy - Prawo budowlane zawierają zamknięty katalog robót budowlanych, w stosunku do których ustawodawca odstąpił od obowiązku posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę, w niektórych przypadkach następując go wymogiem zgłoszenia właściwemu organowi zamiar wykonania określonych robót budowlanych, ale jednocześnie uprawniając ten organ do wniesienia w określonych ustawowo warunkach i terminie sprzeciwu w formie decyzji. Wskazanym powyżej złagodzeniem rygorów ustawowych objęte zostały m.in. w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6, którego naruszenie przez organy orzekające w postępowaniu jurysdykcyjnym zarzucono w skardze, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowywanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedstawione powyżej warunki prawne pozwalają - zdaniem Sądu - stwierdzić, że wykonywanie obiektu budowlanego klasyfikowanego jako budowla, którą stanowi wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest takim rodzajem robót budowlanych, które wymaga pozwolenia na budowę. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie których - zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeka sąd administracyjny, projektu przedmiotowej tablicy informacyjnej /opisu technicznego/ wynika, że tablica ta jest obiektem wolnostojącym, opartym na jednym słupie o wymiarach 3,4 m x 12,4 m, będzie posadowiona na głębokości 1,50 m i zakotwiona za pomocą 16 kotew, w stopie fundamentowej o wymiarach 2,5 m x 4,7 m i wysokości 2,05 m na podkładzie z betonu z izolacją poziomą z dwóch warstw papy izolacyjnej. Materiałem jaki będzie wykorzystywany do jej wykonania są profile zimnogięte i panele z blachy stalowej oraz słup z rury stalowej. Z opisu technicznego wynika również, że przed wykonaniem fundamentu należy bezwzględnie przeprowadzić badania gruntowe i porównać wyniki badań z założeniami przyjętymi do obliczeń. W ocenie Sądu dane w projekcie technicznym tablicy objętej przedmiotowym zgłoszeniem w tym jej parametry wskazują, że prace związane z realizacją tej samodzielnej konstrukcji przestrzennej należy uznać na realizację budowli, a w konsekwencji wykonywanie /budowę/ obiektu budowlanego, a nie instalowanie tablicy czy urządzenia reklamowego, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane. W tym kontekście Sąd uznał też za właściwe, że - w jego ocenie - nie jest istotne w sprawie, a tym samym nie powoduje materialnoprawnych konsekwencji zamienne posługiwanie się inwestora w stosunku do przedmiotowego obiektu pojęciami tablica reklamowa i tablica informacyjna. Niezależnie od przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji definicji pojęcia reklama zawartej w ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 z późn. zm./, z której wynika, że w każdej reklamie zawiera się niewątpliwie informacja, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę konieczność rozważenia istotnych w sprawie kwestii w odniesieniu do przepisów ustawy - Prawo budowlane, a nie postrzegać je poprzez różnice językowe czy pojęciowe. Zważyć przy tym należy na dominujący techniczno-budowlany charakter powoływanej regulacji oraz przyjęte w niej priorytety, opisane w art. 5, w którym akcentowane są w sposób szczególny względy bezpieczeństwa i to one w wielu przypadkach determinują czynności właściwych organów lub obligują je do podjęcia określonych działań, bardziej rygorystycznych wobec inwestora lub innych ustawowo wskazanych podmiotów. Ponadto w omawianym aspekcie istotne jest, że ustawodawca działający ze świadomością funkcjonowania wykładni systemowej i celowościowej skonstatował wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane /dotyczącym budowli/ nie jako zamknięty katalog, ale jako wyliczenie przykładowe, które ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych /np. B. Bodziony i in. "Prawo budowlane, Komentarz do ustawy, Warszawa 1995r.; wyrok WSA z 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05; Lex Nr 266325/. O tożsamości czy podobieństwie decydują - zdaniem Sądu - zarówno parametry i cechy techniczne jak i właściwości pozostające poza tą sferą czy terminologią, funkcjonujące w określony sposób w języku potocznym. Z tych względów - w ocenie Sądu - za urządzenie reklamowe, o którym mowa w powoływanej ustawie uznać należy każdą całość techniczno-użytkową, będącą nośnikiem dowolnej informacji, nie objętej co do swej treści i formy regulacją prawną i powinnością podania czy umieszczenia w konkretnym miejscu. Ponadto w rozpoznawanej sprawie wyjaśnić też należy, że nie można kwestionować w przypadku przedmiotowego obiektu cechy trwałego związania z gruntem. Zdaniem Sądu, podzielającego w tym zakresie stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, cecha ta sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce /por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 1617/98, Lex Nr 46756; wyrok WSA z dnia 12 kwietnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 383/04, Lex Nr 169390; wyrok WSA z dnia 23 czerwca 2006r. op. cit./. Z załączonego do przedmiotowego zgłoszenia projektu budowlanego wynika, że celem zastosowanej i opisanej w nim konstrukcji /stopa fundamentowa, słup z rury stalowej/ jest przede wszystkim zapewnienie projektowanemu obiektowi stabilności i trwałości posadowienia. Analiza obowiązujących przepisów ustawy - Prawo budowlane uprawnia do stwierdzenia, że w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem /art. 3 pkt 3/ i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Są to zazwyczaj urządzenia o mały gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których na pewno nie można zaliczyć urządzenia objętego przedmiotowym zgłoszeniem. W ocenie Sądu - akceptującego stanowisko organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym urządzenia o takich parametrach i konstrukcji nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, odnoszącego się do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy, a jako takie podlegają reżimowi art. 28 ust. 1 powoływanego aktu /por. wyrok WSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/06, Lex Nr 282409/. W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając, że zaskarżona czynność orzecznicza podjęta została w sposób nie naruszający prawa - zgodnie z art. 151 wskazanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. H.B. 14.03.2008r.