I SA/Ke 6/08

Dnia 14 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Renata Rosiak - Doroz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 roku sprawy ze skargi Spółki A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia[...] . nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2007 roku oddala skargę. ISA/Ke 6/08 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzja z dnia[...]. w sprawie [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr. [...] w przedmiocie odmowy zwrotu bezpośredniego na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2007r. w kwocie [...] zł w terminie 25 dni dla Spółki jawnej A. W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrola podatkowa wykazała, że Spółka korzystająca z prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT: 1. nr. [...] wystawionej na kwotę netto [...] zł, VAT 7% -[...] zł 2. nr. [...]wystawionej na kwotę netto [...] zł, VAT 7% - [...] zł nie uiściła w całości wynikającej z nich kwot należności na rzecz wystawcy faktury. Skarżący składając wyjaśnienia do protokołu z kontroli wytykającego powyższe wskazał, że należność została uiszczona dowodem KP nr. 5 z dnia 6.II.2007r. wystawionym na kwotę 595 zł a stanowiącą równowartość podatku VAT wynikającego z zakwestionowanych faktur. Organ odmówił wiarygodności powyższemu dowodowi podnosząc, że dokument nie został okazany podczas kontroli a przeciwnie w jej trakcie Spółka twierdziła, że zakwestionowane faktury zostały zapłacone jedynie w kwocie netto i podniosłą, że nie dysponuje żadnym dokumentem potwierdzającym zapłatę pozostałej kwoty. Nadto wskazano, że okazany dowód KP nie zachowuje ciągłości numeracji. Powyższe ustalenia wskazują zdaniem organu, że nie został spełniony warunek wynikający z art. 87 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.Nr. 54 poz. 535 ze zm. za 2004r.) zgodnie z którym, kwoty podatku naliczonego, skutkujące powstaniem nadwyżki, której zwrotu w przyspieszonym terminie domaga się podatnik, mają wynikać z faktur zapłaconych w całości bezpośrednio podatnikowi będącemu wystawcą faktury. W konsekwencji prawidłowe było stanowisko organu I instancji wskazujące na brak w niniejszej sprawie podstaw do dokonania zwrotu podatku VAT w przyspieszonym 25-cio dniowym terminie. Organ podniósł nadto, że przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało zgodnie z art. 165 § 1 i 3 ustawy z dnia 29.VIII.1997r. Ordynacja podatkowa(Dz.U.Nr. 8 poz. 60 ze zm. z 2005r.) na żądanie strony z chwilą złożenia wraz z deklaracją podatkową, wniosku o skrócenie terminu zwrotu podatku VAT. Tym samym brak było podstaw do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Organ wskazał też ,że zgodnie z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja stanowi podstawową formę rozstrzygnięć organów podatkowych i w takiej właśnie formie należało rozstrzygnąć przedmiotową sprawę. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła w niej o uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji podnosząc naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że istota sporu nie leżała w określeniu w jakim terminie należało zwrócić nadwyżkę ale w tym na jakiej podstawie można odmówić zwrotu w terminie, nie odmawiając zwrotu w ogóle. Nadto Spółka zarzuciła, że organy obu instancji nie wskazały podstawy prawnej rozstrzygnięcia bowiem wskazana w decyzji I instancji podstawa zezwala co najwyżej na określenie kwoty zwrotu w innej wysokości niż wykazana w deklaracji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że zaskarżone decyzje zawierają tak uzasadnienia faktyczne jak i wskazują podstawę prawną rozstrzygnięcia a zatem odpowiadają wymogom z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.VII.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr. 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie takie rozstrzygnięcie, które narusza prawo i to w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.Nr. 153 poz. 1270 ze zm) dalej p.p.s.a.). Zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawą roszczenia o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r.(Dz.U.Nr. 54 poz. 535 ze zm. ) o podatku od towarów i usług zwanej dalej ustawą VAT. Przepis ten w przypadku gdy kwota podatku naliczonego w danym okresie rozliczeniowym jest wyższa od kwoty podatku należnego pozwala podatnikowi na obniżenie o te różnicę kwot podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Kolejne ustępy tego artykułu (ust. 2 – 6) konkretyzują to prawo w czasie precyzyjnie określając termin dokonania zwrotu nadwyżki. Aby zatem na umotywowany wniosek podatnika organ zwrócił mu różnicę podatku w skróconym 25-cio dniowym terminie to organ musi zbadać : a. czy sam zwrot jest zasadny i b. czy spełnione są warunki do dokonania zwrotu wcześniejszego. Oznacza to, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie był tak jak to wskazały organy art. 87 ust. 6 pkt 1 ustawy VAT. Jeśli zatem nie spełnione są tylko warunki do zwrotu różnicy w terminie skróconym to jeśli sam zwrot jest zasadny należy dokonać go w terminie 60 dni zgodnie z ustępem 2 cyt. art. 87. Skarżący nie kwestionował, że nie spełnił warunku do dokonania zwrotu w terminie 25 dni, co oznacza, że organ prawidłowo postąpił dokonując zwrotu w terminie wymienionym w art. 87 ust. 2 ustawy VAT wobec niekwestionowania zasadności samego zwrotu. Formą takiego rozstrzygnięcia będzie decyzja albowiem jest to wynikająca z art. 207 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr. 8 p 60 ze zm. za 2005r.) podstawowa forma rozstrzygnięcia. Nadto w doktrynie prawa administracyjnego istnieje domniemanie załatwienia sprawy indywidualnej decyzją administracyjną. Domniemanie to rozumieć należy w ten sposób, że funkcjonuje wówczas gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają jak w niniejszym przypadku formy rozstrzygnięcia tej sprawy. Jeżeli zatem istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej to należy przyjąć, że powinna być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej( patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel , Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Zakamycze 2000 str. 569). Powołany wyżej art. 207 §1 Ordynacji podatkowej posługuje się pojęciem ‘ w sprawie". Pojęcie sprawy podatkowej nie zostało wyjaśnione w ustawie. W myśl tego przepisu organ orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba , że przepisy ustawy stanowią inaczej. Doktryna prawa administracyjnego wypracowała pojęcie sprawy administracyjnej. Stanowi ją przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno prawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Tak rozumiana sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwila złożenia przez ten podmiot żądania wszczęcia postępowania. stanowisko takie wyraził m.innymi T.Woś ( patrz Komentarz Lex do art. 207 OP tekst Sławomir Presnarowicz). Powyższe rozważania wskazują, że w sprawie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną albowiem doszło do przewidzianej w przepisach prawa materialnego konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków. Skoro zatem organ rozstrzygał administracyjną sprawę podatkową to prawidłowo rozstrzygnął ją w formie decyzji. Nadto co istotne z tego punktu widzenia organ rozstrzygnął sprawę co do istoty co dodatkowo w myśl § 2 art. 207 Ordynacji podatkowej przemawia za formą decyzji. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.