II OSK 1961/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2256/07 w sprawie ze skargi L.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 lutego 2008r. sygn. akt VI SA/Wa 2256/07/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007r. nr [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy: Decyzją z dnia [...]sierpnia 2007r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach cofnął L.B. pozwolenie na broń myśliwską, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz fakt, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie karne (wniesiono akt oskarżenia) o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu. W odwołaniu od tej decyzji L.B. wskazał na swoją dotychczasową nieposzlakowaną opinię, która w jego ocenie przesądza, iż nie istnieje obawa, aby użył on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] października 2007r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że z samego faktu, iż toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie karne jednoznacznie wynika, że zalicza się on do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zwrócił też uwagę, że cofnięcie pozwolenia na broń jest w tym przypadku obowiązkowe. W związku z tym stwierdził, że na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu takie okoliczności jak dobra opinia o skarżącym i jego dotychczasowa niekaralność. Podkreślił, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest jedynie fakt, że prowadzone jest przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzje L.B. powtórzył dotychczasową argumentację a nadto zarzucił, że organ administracji nie przeprowadził żadnych dowodów na okoliczności mogące mieć znaczenie dla oceny jego osoby. Sąd pierwszej instancji rozpoznając wniesiona skargę uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Taką jej ocenę rozpoczął od zaakceptowania ustalenia organów, iż w chwili wydania zaskarżonej decyzji toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, mianowicie przestępstwa wskazanego w art. 286 k.k. Fakt ten Sąd pierwszej instancji uznał za decydujący dla oceny zasadności decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Następnie Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwierdzając, że uregulowanie zawarte w tych przepisach ma jednoznaczny charakter. Sąd stwierdził, że użycie w powołanych przepisach słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Zdaniem Sądu pierwszej instancji co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Zdaniem Sądu pierwszej instancji pozwolenie na broń musi być cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego z tym, że co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Sąd wyjaśnił, że odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W konsekwencji takiej wykładni Sąd pierwszej instancji przyjął, że zbędne było prowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając to wszystko na uwadze Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L.B. i na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 52 z 2004r. poz. 525 ze zm.) oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950r. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący stwierdził, że błędna jest wykładnia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji polegająca na przyjęciu, iż co do osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ administracji nie musi oceniać, czy obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje, bowiem co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż taka obawa istnieje. Jego zdaniem przesłanka ta ma charakter generalny i należy ją badać niezależnie od innych okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący odwołał się do orzeczeń sądów administracyjnych, mianowicie wyroku z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie III SA 2258/02 oraz z dnia 9 października 2001r. w sprawie III SA 866/02, z których ma według niego wynikać, iż uzasadniając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania za przestępstwo, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym czynem, za który posiadacz pozwolenia na broń został skazany, a cechami jego charakteru i postępowania, które pozwalałyby na przyjęcie, iż istnieje uzasadniona obawa, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego skoro ustawodawca w powołanych przepisach wprowadził przesłankę uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to sam fakt toczenia się postępowania karnego nie jest okolicznością wystarczającą dla cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można, jak wywodził, niejako ex lege twierdzić, że toczenie się postępowania karnego o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. oznacza, iż zachodzi uzasadniona obawa, o której była mowa. W związku z tym skarżący uznał za chybione stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że zwrot "w szczególności", poprzedzający wymienienie osób, skazanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Zdaniem skarżącego istnienie tej uzasadnionej obawy należy badać niezależnie od skazania lub podejrzenia popełnienia wskazanych przestępstw. W tym miejscu skarżący stwierdził, że od wielu lat jest myśliwym i cieszy się nienaganną opinią, zarówno w kole łowieckim, jak i w miejscu zamieszkania i broń, którą posiada, służy mu jedynie do polowań. Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócił też uwagę na, jak to określił, błędną konstrukcję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w którym z naruszeniem art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zrównano pozycję osoby prawomocnie skazanej z pozycją osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa. Wskazano przy tym na sprzeczne, w ocenie skarżącego, orzeczenia sądów administracyjnych. Powołano wyrok z dnia 12 grudnia 2002r. w sprawie III SA 746/02, w których wskazuje się, iż w przypadku, gdy jedynie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa powzięcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, w którym zostanie ustalone, że posiadacz pozwolenia na broń należy do kręgu osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz wyroki z dnia 13 maja 2005r. w sprawie VI SA/Wa 1879/04 i z dnia 27 kwietnia 2007r. w sprawie VI SA/Wa 140/07, w których miano przyjąć odmienny pogląd. Powołanie się na sprzeczne orzecznictwo sądów administracyjnych miało, jak wynika ze skargi kasacyjnej, uzasadniać zawarty w niej wniosek o "przyjęcie jej do rozpoznania" po to, aby dokonać "jednoznacznej" interpretacji powołanych przepisów. W oparciu o takie podstawy skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie wniesiono o uchylenie zaskarżonego w całości wyroku Sądu pierwszej instancji i zmianę jego orzeczenia przez uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 999/08 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt.1 w zw. art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przedmiotowe postanowienie z uwagi na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego zawartego we wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich a wynikającego z zadanego pytania –"Czy sam fakt skazania orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni czy też niezbędne jest dodatkowo wskazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?" Wniosek ten został zarejestrowany pod sygnaturą II OPS 4/09. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że mimo ograniczenia we wskazanym wniosku zagadnienia prawnego do faktu skazania za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z jego uzasadnienia wynika, że Rzecznik Praw Obywatelskich rozciąga to zagadnienie także na fakt toczenia się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa. Dobitnie zostało to sformułowane w części końcowej uzasadnienia wniosku, gdzie, przedstawiając swoje stanowisko, co do wykładni powołanego przepisu ustawy o broni i amunicji, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdza, że "należy przyjąć, iż w każdym przypadku skazania prawomocnym orzeczeniem sądu osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (wszczęcia przeciwko takiej osobie postępowania karnego o wymienione przestępstwo), po stronie organu Policji aktualizuje się obowiązek cofnięcia posiadaczowi tego pozwolenia". Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich rozważając argumenty przemawiające za przeciwnym poglądem brał pod uwagę możliwość naruszenia zasady proporcjonalności, dochodząc jednakże ostatecznie do wniosku, że stawiane posiadaczowi pozwolenia na broń wymagania, aby nie był skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie wydaje się nadmierne. Idąc tym tropem rozumowania można powiedzieć, że gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Rzecznika Praw Obywatelskich, co do proponowanej wykładni powołanych przez niego przepisów ustawy o broni i amunicji, to tym bardziej nie można by podzielić takiej wykładni w przypadku faktu toczenia się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skoro bowiem nieproporcjonalne byłoby cofanie pozwolenia na broń w razie skazania za określone przestępstwa, to tym bardziej nieproporcjonalne byłoby cofanie pozwolenia na broń w razie "zaledwie" wszczęcia postępowania karnego o popełnienie tych przestępstw. Zatem odpowiedź na pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich, mimo że wniosek nie dotyczy bezpośrednio tej części art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, która ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, może mieć znaczenie także dla wykładni przepisów w zakresie stosowanym w tej sprawie. Z kolei z uwagi na pośrednie związanie uchwałami abstrakcyjnymi Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkich składów sądów administracyjnych, wynikające z art. 269 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazane znaczenie ewentualnej uchwały, będącej odpowiedzią na pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich, dla wykładni przepisów stosowanych w rozpoznawanej sprawie wykracza poza niewiążący prawnie wpływ, wynikający na przykład z autorytetu Naczelnego Sądu Administracyjnego, stając się prawnie wiążącym nakazem określonego postępowania, mianowicie obowiązkiem ponownego przedstawienia zagadnienia prawnego w razie niepodzielenia stanowiska zajętego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje zależność rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie od uchwały stanowiącej odpowiedź na wskazany wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich. Z uwagi na podjęcie uchwały w dniu 18 listopada 2009r. udzielającej odpowiedzi na tak postawione pytanie, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009r. zawieszone w tej sprawie postępowanie zostało podjęte. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie posiada usprawiedliwione podstawy, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej przedstawiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię. W ocenie skarżącego co podniesiono w motywach kasacji skoro ustawodawca w powołanych przepisach wprowadził przesłankę uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to sam fakt toczenia się postępowania karnego nie jest okolicznością wystarczającą dla cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można, zdaniem skarżącego, niejako ex lege twierdzić, że toczenie się postępowania karnego o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. oznacza, iż zachodzi uzasadniona obawa, użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W związku z tym skarżący uznał za chybione stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że zwrot "w szczególności", poprzedzający wymienienie osób, skazanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Zdaniem skarżącego istnienie tej uzasadnionej obawy należy badać niezależnie od skazania lub podejrzenia popełnienia wskazanych przestępstw. Wbrew stanowisku wyrażonemu w kasacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - całkowicie słusznie wskazuje jednak w zaskarżonym wyroku, że sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bez potrzeby przeprowadzania oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Nie można zgodzić się także z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż fakt postawienia w stan oskarżenia o przestępstwo przeciwko mieniu równoznaczny jest z istnieniem po stronie posiadacza broni myśliwskiej uzasadnionej obawy niezgodnego z prawem jej użycia . Podkreślić bowiem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009r., sygn. II OPS 4/09 wskazał, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny jak wynika z uzasadnienia tej uchwały nie rozstrzygnął w niej czy również osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Należy jednak zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że analogicznie do sentencji podjętej uchwały, która przecież w swym uzasadnieniu zawiera wskazówki interpretacyjne co do powołanych w kasacji przepisów ustawy o broni i amunicji, także prowadzenie wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu czy jak w przypadku skarżącego - mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skoro przeciwko L.B. prowadzono postępowanie karne a następnie został skierowany akt oskarżenia o przestępstwo z art. 286 § 1 w związku z art. 294 § k.k., a więc za przestępstwo usytuowane w rozdziale XXV kodeksu karnego , zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko mieniu", to już sam ten fakt, przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dlatego też nie można uznać za usprawiedliwiony podniesiony zarzut kasacji naruszenia art. 18 ust. 1 pkt.2 w związku z art. 15 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię . Również na uwzględnienie nie zasługiwał kolejny zarzut kasacji a to błędnej wykładni art. 6 ust.2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950r. zmienionej protokołami 3, 5, 8 i uzupełnionej Protokołem nr 2 ( Dz. U. Nr 61 z 1993r., poz. 284 ze zm.). Przede wszystkim wskazać należy mają na uwadze ten zarzut, iż Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazywał na treść w/w przepisu i nie oceniał zaskarżonej decyzji w jej kontekście, tym samym nie mógł więc przedstawić błędnej wykładni tej normy. Jednakże niezależnie od tej sytuacji należało odnieść się do tak sformułowanego zarzutu. Wskazany wyżej przepis art. 6 ust 2 Konwencji stanowi, że każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą. Niewątpliwie przepis ten statuuje ogólną zasadę domniemania niewinności . Jednakże nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas jeżeli Sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony. Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie. Natomiast podkreślić należy, że posiadanie broni stanowi w polskim systemie prawnym daleko idącą reglamentację administracyjną. Nie można bowiem wydać broni osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bowiem powstaje wobec nich uzasadnia obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ma charakter prewencyjny a jego celem jest zapobieganie potencjalnym zagrożeniom życia, zdrowia lub mienia społeczeństwa, które potencjalnie rosną w razie wejścia posiadacza broni w kolizję z prawem. Dlatego też nie można wbrew zarzutom kasacji uznać, że stosując środek prewencyjny wobec skarżącego w postaci cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji toczącego się przecież postępowania karnego przed sądem karnym gdzie zapadnie orzeczenie o winie, w niniejszej sprawie naruszono art. 6 ust.2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o przepis art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.