I SA/Go 786/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 200,00 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 5 lipca 2007 r. M.M. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W dniu 15 stycznia 2007 r. skarżący wniósł do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji stosowania przepisów podatkowych - ustawy o podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny wskazał, iż jako rolnik posiada część gruntów w rejonach, które w przyszłości będą zmieniały swoje zastosowanie z rolnego na budowlane. Wydzielane przez skarżącego działki mają wciąż wystarczający obszar aby spełniały wymogi działki rolnej wg przepisów unijnych i są dalej użytkowane w kompleksach jako rolnicze. Jako rolnik skarżący nie podlega podatkowi VAT, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Od kilkunastu lat prowadzi samodzielnie gospodarstwo rolne, a uzyskane ze sprzedaży gruntów pod budownictwo pieniądze będzie dalej inwestować w powiększanie i unowocześnianie gospodarstwa. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny skarżący zadał pytanie czy w przypadku sprzedaży wydzielanych działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem skarżącego podatek VAT w przedstawionym wyżej stanie faktycznym nie ma zastosowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego uznał zaprezentowane przez wnioskodawcę stanowisko za nieprawidłowe. Organ podatkowy wskazał, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podlega m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarem, w myśl art. 2 pkt 6 w/w ustawy, są także grunty. Stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 cyt. ustawy podatnikami tego podatku są m. in. osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane i przeznaczone pod zabudowę. W świetle przytoczonych przepisów i przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, zdaniem organu podatkowego pomimo, że działka która ma być przedmiotem sprzedaży jest gruntem rolnym, wyraźnym zamiarem podatnika jest jej sprzedaż pod zabudowę i w tej sytuacji do sprzedaży tego gruntu zwolnienie od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 nie ma zastosowania, a sprzedaż tych działek opodatkowana będzie 22 % stawką podatku VAT. Status podatnika podatku VAT wynika z okoliczności dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku od towarów i usług, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów wskazanej wyżej ustawy. Jeżeli dostawa pierwszej działki budowlanej nastąpiła z zamiarem dokonania dostawy kolejnych działek, wówczas czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a dokonujący tej sprzedaży uzyska status podatnika tego podatku już przy dokonaniu pierwszej dostawy gruntu. Na tej podstawie zasadnym będzie opodatkowanie podatkiem VAT całości sprzedaży przedmiotowych działek budowlanych, wówczas gdy jako właściciel nieruchomości podatnik będzie dokonywał ich sprzedaży w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tych czynności wielokrotnie. Zatem, stosownie do art. 96 ust. 1 cyt. ustawy zobowiązany jest przed dniem wykonania pierwszej dostawy gruntów, złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług. Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2007 r. M.M. w ustawowym terminie wniósł na to postanowienie zażalenie, w którym wskazał, iż jako rolnik z kilkunastoletnim stażem nie prowadzi działalności gospodarczej i w przyszłości również nie planuje jej prowadzić. Dodał także, iż ziemię co do której wystąpił o interpretację nabył kilkanaście lat temu z myślą o utworzeniu, a potem powiększeniu gospodarstwa. Skarżący stwierdził, iż trudno mu się zgodzić na to, że ktoś wbrew jego woli, planując rozwój gminy dzięki jego terenowi, narzuca mu status prowadzącego działalność gospodarczą obłożoną podatkiem VAT. W wielu podobnych sytuacjach istotna jest data nabycia nieruchomości, z której wynika zamiar właściciela do wykorzystywania nieruchomości dla potrzeb prywatnych. Uzupełniając, na wezwanie organu odwoławczego, zażalenie skarżący wskazał, iż teren jego gospodarstwa częściowo leży w sąsiedztwie rozwijającej się zabudowy jednorodzinnej, co zostało uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy w 1999 r. Grunty objęte wnioskiem skarżący nabył w 1995 r. jako ziemię rolną z zamiarem dalszego jej użytkowania w taki sposób i mimo obowiązywania od wielu lat planu zagospodarowania przestrzennego nie wydzielał działek i prowadził na nich działalność rolniczą ukierunkowaną na ekologię. W świetle przedstawionej argumentacji skarżący zażądał zmiany zaskarżonego postanowienia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia, podzielając tym samym stanowisko Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego . Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący prowadzi gospodarstwo rolne samodzielnie od kilkunastu lat, a uzyskane ze sprzedaży gruntów pod budownictwo pieniądze będzie dalej inwestował w powiększanie i unowocześnianie gospodarstwa. W związku z tym, sprzedaż w/w działek związana jest z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Podjęte przez skarżącego działania wskazują na zamiar sprzedaży w sposób częstotliwy. Świadczy o tym wydzielenie działek umożliwiających rozwój budownictwa indywidualnego. Powyższą decyzję doręczono w dniu 22 czerwca 2007 r. skarżącemu, który w dniu 5 lipca 2007 r. zaskarżył ją do tut. Sądu, wskazując iż interpretacja, o którą się zwrócił nie może polegać tylko na zacytowaniu odpowiednich paragrafów z odpowiedniej ustawy, ale na rozważeniu indywidualnie każdego przypadku. Skarżący wskazał, iż wykładnia gramatyczna i funkcjonalna art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak i przepisy Dyrektywy VAT wskazują, że w odniesieniu do sprzedaży działek wchodzących w skład majątku osobistego nie można mówić o prowadzeniu przez sprzedającego działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami. Sprzedaż części mienia osobistego, nie nabytego do celów dalszej odsprzedaży nie podlega opodatkowaniu VAT nawet wówczas, gdy jest ona wykonywana więcej niż jeden raz. Skarżący powołał się na wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 603/06, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1254/05. Wskazał także, iż opodatkowanie podatkiem VAT tego typu czynności nie znajduje również uzasadnienia w przepisach Dyrektywy VAT. Sprzedaż kilku czy nawet kilkunastu działek stanowiących majątek osobisty nawet osoby będącej podatnikiem VAT, które nie służą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej - nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT. Zgodnie z tym przepisem za działalność taką należy uznać w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego oraz wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu. Nadto, powołując się na wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2007 r. wydany w sprawie I SA/Wr 123/07 skarżący wskazał, iż nie zawsze zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy powinien skutkować staniem się podatnikiem podatku VAT, a sam fakt posiadania majątku osobistego przez pewien czas nie czyni nikogo podmiotem profesjonalnym. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż ze stanu faktycznego zawartego we wniosku nie wynika, aby przedmiotowe działki stanowiły majątek osobisty skarżącego. Odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż dotyczą one indywidualnych spraw, odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych i nie stanowią źródła prawa. Sąd zważył: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją postanowienie zostały wydana prawidłowo w oparciu o przepisy art. 14a § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji. Mimo, iż art. 14a Ordynacji podatkowej z dniem 1 lipca 2007 r. zmienił swoje brzmienie, to zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590) wnioski o wydanie pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Należy przypomnieć, iż sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (por. uchwała NSA z 8 stycznia 2007 r. I FPS 1/06, ONSAiWSA 2007/2/27). Kontrola taka w niniejszej sprawie uprawnia wniosek, iż wykładnia dokonana w zaskarżonej decyzji nie jest prawidłowa. Z rozpoznawanej skargi wynika, iż M.M. zarzuca Dyrektorowi Izby Skarbowej błędną interpretację przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku dochodowym od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) wydaną w oparciu o przedstawiony przez niego stan faktyczny, powołując się m. in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. wydany przez skład siedmiu sędziów w sprawie I FPS 3/07. Należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej , iż wyrok ten dotyczy indywidualnej sprawy i nie stanowi źródła prawa w niniejszej sprawie, jednakże nie sposób pominąć go rozpoznając skargę M.M., jak i kwestionować zawarte w nim stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy przy tym zauważyć, iż w wyroku tym Sąd dokonał prowspólnotowej wykładni cyt. wyżej ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ uznał, iż przepis zawarty w art. 5 ust. 1 pkt 1 nie zawiera zapisu identycznego jak zastosowany w art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG - Dz. U. WE L 145 z 13 czerwca 1977 r. ze zm.), jak i realizacja w ustawie o VAT opcji określonej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (zawierającym upoważnienie dla Państw Członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2, w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które należy rozumieć każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie) nastąpiła w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne. W tym miejscu należy wskazać, iż zarówno w chwili składania przez skarżącego wniosku o interpretację, jak i wydawania zaskarżonej decyzji, VI Dyrektywa już nie obowiązywała, ponieważ została z dniem 1 stycznia 2007 r. uchylona przez Dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. U. WE L 347/1 z 11 grudnia 2006 r.). Jednakże omawiane w w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy VI Dyrektywy zostały zawarte w Dyrektywie 2006/112/WE, choć oznaczone zostały innymi numerami artykułów. Tym samym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku wydanym w prawie I FPS 3/07 pozostało, zdaniem Sądu, aktualne także w niniejszej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy 2006/112/WE "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Odzwierciedleniem tego przepisu w krajowej ustawie o VAT jest art. 15 ust. 1, który stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jednakże obie regulacje (polska i unijna) inaczej definiują pojęcie "działalności gospodarczej". Zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE "działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem innych zawodów lub uznanych za takie, a także wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Natomiast przepis art. 15 ust. 2 definiuje działalność gospodarczą jako obejmującą działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Zwrotu takiego było brak zarówno w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, jak również brak w art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Zawarte w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy upoważnienie dla Państw Członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2 w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki rozumieć należy każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie, powielone zostało w art. 12 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2006/112/WE. Należy zatem przyjąć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż użyty w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zwrot "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy" jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, powielonej w art. 12 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2006/112/WE. Realizacja tej opcji dotyczyła jednak wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane są sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną, są wykonywane przez dany podmiot. Możliwość taka została jednak przewidziana w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy i powtórzona w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ w obu tych przepisach użyto zwrotu "w szczególności", nie zamykając w ten sposób katalogu sporadycznych transakcji dotyczących wyłącznie budynków i działek budowlanych. Jednakże wskazane wyżej zezwolenie na rozszerzenie definicji działalności gospodarczej i dokonanie tego w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, nie przesądza, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT. Z brzmienia powołanych wyżej przepisów wynika, iż warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku wskazał, że "jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT (...). Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż, zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.". Sąd także podkreślił, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony musi być już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela to stanowisko, wskazując iż zachowało ono swą aktualność, mimo uchylenia VI Dyrektywy i zastąpienia jej Dyrektywą 2006/112/WE. Zatem, zgodnie z cyt. wyżej wyrokiem, przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, iż warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika od towarów i usług. Mając na względzie powyższe rozważania, zdaniem Sądu, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego w niniejszej sprawie organy podatkowe błędnie przyjęły, iż skoro dostawa działek budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a podatnikiem tego podatku jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, zaś w świetle definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalnością gospodarczą jest działalność rolników, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, to sprzedaż w/w działek związana jest z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie podlega opodatkowaniu 22 % stawką tego podatku. Nie można podzielić twierdzeń organu odwoławczego, iż ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie wynika, aby przedmiotowe działki stanowiły majątek osobisty wnioskodawcy. Z samego wniosku wynika, iż skarżący posiada część gruntów w rejonach, które w przyszłości będą zmieniały swoje zastosowanie z rolnego na budowlane, ale działki te nadal użytkuje w kompleksach jako rolnicze. Na podstawie tak wskazanych okoliczności nie można przyjąć, iż czynności zakupu i sprzedaży tych działek skarżący dokonał jako handlowiec. Już natomiast w zażaleniu (i jego uzupełnieniu) na postanowienie organu I instancji skarżący sprecyzował, iż ziemię, co do której wystąpił o interpretację nabył w 1995 r. z myślą o utworzeniu, a potem powiększeniu gospodarstwa rolnego. Z dokumentów dołączonych do tego zażalenia wynika natomiast, iż zmiana przeznaczenia tych gruntów z rolnych na budowlane nastąpiła dopiero w 1999 r. czyli w chwili nabywania ich przez skarżącego w planie zagospodarowania przestrzennego nie były one przeznaczone pod zabudowę. Zmiana przeznaczenia gruntów nie nastąpiła z inicjatywy skarżącego. Mimo zmiany przeznaczenia gruntów w 1999 r., podziału na działki budowlane skarżący dokonał dopiero w latach 2005 - 2006, choć nadal użytkuje je rolniczo. Zdaniem Sądu, ze wskazanych wyżej okoliczności nie wynika, aby nabycie przez skarżącego w 1995 r. gruntów wówczas rolnych nastąpiło w celach handlowych. Należy przyjąć, iż skarżący nabył je w celach prywatnych, a przepisy art. 2 ust. 1 pkt a i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną wyprzedaży majątku własnego. Zważywszy powyższe, Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 1 pkt a i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE i naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił ją. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Krystyna Skowrońska - Pastuszko