III SA/Wa 1805/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. spraw ze skarg E. F., P. F., A. F. i M. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr: [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. F., P. F., A. F. i M. P. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Czterema zaskarżonymi decyzjami z [...] sierpnia 2007 r., wydanymi na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy cztery decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2007 r. o nr: [...] skierowane odpowiednio do P.F, E. F., A. F.–K., M. P. (dalej zwani "Skarżącymi") w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dyskonta od obligacji. Powyższe decyzje Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał na podstawie następującego stanu faktycznego. Pismami z 10 kwietnia 2007 r. Skarżący zwrócili się do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego z wnioskami o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dyskonta od obligacji emisji TZ0206, pobranego przez płatnika – Centralny Dom Maklerski Pekao S.A., wskazując że przedmiotowe obligacje nabyli w drodze darowizny od ojca. Uzasadniając wnioski Skarżących wskazali, że należąc do pierwszej grupy podatkowej byli zwolnieni od podatku od spadków i darowizn. Centralny Dom Maklerski Pekao S.A. rozliczając wykup obligacji pobrał podatek od ich wartości, a nie od odsetek i dyskonta. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. powoływanymi decyzjami z 4 czerwca 2007 r. odmówił każdemu ze Skarżących stwierdzenia nadpłaty w kwocie - 1.806,00 zł. W uzasadnieniach decyzji organ I instancji podniósł, że dyskonto i odsetki są przychodami z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej "updof") i podlegają opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Zatem zarówno podatek od dyskonta w wysokości - 1.824,00 zł jak i od odsetek w wysokości - 18,00 zł został obliczony w sposób prawidłowy. W zakresie, w jakim sprawa dotyczy określania wysokości dyskonta od obligacji organ podatkowy I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 5a pkt 12 updof, ilekroć w ustawie jest mowa o dyskoncie - oznacza to różnicę między kwotą uzyskaną z wykupu papieru wartościowego przez emitenta a ceną zakupu papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym. Zdaniem organu I instancji, w przepisach obowiązujących w dacie uzyskania przychodu brak jest podstaw by uznać, iż w przedmiotowej sprawie wartość obligacji nabytych w drodze darowizny lub cena zakupu poniesiona przez darczyńcę winna być uznana za cenę zakupu obligacji. Zasadą jest, że za zobowiązania podatkowe danego podatnika wpływ mogą mieć jedynie wydatki dokonane przez tego podatnika, przychody przez niego uzyskane oraz stany faktyczne jego dotyczące. W związku z tym kwota dyskonta jest równa kwocie uzyskanej z wykupu przedmiotowych obligacji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wskazał przy tym, że updof zawiera autonomiczną definicję dyskonta (art. 5a pkt 12), która jest różna od jego definicji zawartej w odrębnych przepisach. W związku z tym bez znaczenia pozostaje fakt nabycia przez darczyńcę obligacji z dyskontem w wysokości 1 zł. W odwołaniu od ww. decyzji z [...] czerwca 2007 r. Skarżący zarzucili organowi I instancji naruszenie: - art. 121 Op i art. 2 Konstytucji RP w związku z wydaniem odmiennego rozstrzygnięcia (w identycznym stanie faktycznym) w stosunku do ich matki; - art. 187 Op poprzez brak odniesienia się do załączonego przez Skarżących materiału dowodowego; - art. 5a pkt 12 updof poprzez błędną interpretację; - art. 17 ust. 1 pkt 3 i art. 30a ust. 1 pkt 2 updof, ponieważ niesłusznie została opodatkowana 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym wartość nominalna obligacji. Zdaniem Skarżących, naruszenie art. 5a pkt 12 updof wynika z odniesienia pojęcia dyskonta do obligacji sprzedawanych w cenie równej wartości nominalnej Przedmiotowe obligacje były oferowane na rynku pierwotnym z dyskontem w wysokości 1 zł i od takiego dyskonta – w opinii Skarżących - powinien być obliczony podatek. Powoływanymi na wstępie decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej w W. akceptując ustalenia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., utrzymał w mocy decyzje z [...] czerwca 2007 r. Uzasadniając ww. rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że 20 marca 2003 r. na podstawie umowy darowizny M.F. darował żonie i dzieciom (Skarżącym) obligacje skarbowe TZ0206 z datą wykupu 5 lutego 2006 r., zakupione w drodze zamiany w oparciu o świadectwo nr PL 0000101515838/0/000037, zdeponowane w BS w Z., których był właścicielem. Każdy z obdarowanych otrzymał po 96 szt. obligacji o wartości - 9.600,00 zł. W lutym 2006 r. Centralny Dom Maklerski Pekao S.A. dokonał wykupu obligacji i jako płatnik pobrał podatek od odsetek w wysokości - 18,00 zł i podatek od dyskonta w wysokości - 1.824,00 zł. W ocenie organu II instancji, płatnik pobrał z tytułu dyskonta od obligacji i odsetek podatek w wysokości należnej, dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty. Jednocześnie w zaskarżonych decyzjach wyjaśniono, że w przypadku nabycia obligacji w drodze darowizny, nabywca (obdarowany) otrzymuje je tytułem darmym, a więc nie ponosi żadnego wydatku na ich nabycie. W tym konkretnym przypadku cena "zakupu" wynosi 0 zł. Oznacza to zatem, że w przypadku wykupu obligacji przez emitenta, obdarowany otrzymuje dyskonto stanowiące różnicę między ceną nabycia obligacji wynoszącą 0 zł a wartością nominalną tych obligacji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. dodatkowo wskazał, że przychody w postaci dyskonta od obligacji podlegają 19 % podatkowi dochodowemu, który oblicza się bez uwzględniania kosztów uzyskania przychodów (art. 30a ust. 1 pkt 2 i ust. 6 updof). Organ odwoławczy nie zgodził się z zawartą w odwołaniu interpretacją przepisów updof. W ocenie organu, art. 5a pkt 12 updof w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. nie pozostawia wątpliwości, iż dyskonto od obligacji zostało obliczone w sposób prawidłowy. Proponowane w odwołaniu rozwiązanie skutkowałoby wprowadzeniem, mimo braku ustawowego uregulowania, zwolnienia podatkowego (na kształt art. 21 ust. 1 pkt 105 updof). Skoro ustawodawca wprowadził definicję dyskonta od obligacji i nie przewidział żadnych jej modyfikacji ze względu na "szczególne" przypadki, to definicja ta ma zastosowanie do ustalania dyskonta od obligacji nabytych w drodze darowizny. Dyskonto od papierów wartościowych stanowi przychód z kapitałów pieniężnych, który nie ulega pomniejszeniu o koszty uzyskania przychodów. Jednak na etapie obliczania wysokości dyskonta ustawodawca umożliwił uwzględnienie jednego wydatku związanego z zakupem papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym, tj. ceny zakupu. Jeżeli więc Skarżący nie ponieśli wydatku w postaci zapłaty ceny zakupu nie jest możliwe pomniejszenie kwoty uzyskanej z wykupu papieru wartościowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaznaczył także, że zmiana ww. przepisu ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1588; dalej "ustawa zmieniająca") nie może wpływać na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż znajduje ona zastosowanie od dnia 1 styczna 2007 r. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu Skarżący zarzucili decyzjom Dyrektora Izby Skarbowej w W. naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 30a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 5a pkt 12 updof; 2) prawa procesowego przez niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 121, art. 122 oraz art. 187 Op. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał decyzję organu I instancji pomimo tego, że w analogicznym stanie faktycznym, dokonał odmiennego rozstrzygnięcia w stosunku do ich matki. Tym samym przerzucił na nich jako podatników konsekwencje niejasnych przepisów prawa. Zdaniem Skarżących, stosując własną interpretację art. 5a pkt 12 updof organy podatkowe zapomniały o wykładni celowościowej (podatek należy pobrać od dochodów kapitałowych, a nie od kapitału). Błędnie dokonały wykładni systemowej (od podarowanych przez ojca obligacji należy się datek od spadków i darowizn, przy czym kwota darowizny 9600 zł przy I grupie podatkowej stanowi o zwolnieniu). Nie dochowały wykładni historycznej: przed wprowadzeniem podatku od dochodów kapitałowych (tzw. podatek Belki) nigdy nie pobierano podatku od podarowanych obligacji. Błędnie dokonały także wykładni językowej, ponieważ art. 5a pkt 12 updof mówi o cenie zakupu, a nie o kosztach, ani o wydatkach, jak argumentuje Dyrektor Izby Skarbowej w W. Jednocześnie Skarżący przypomnieli, że zgodnie z definicją słownikową - "cena to wielkość pieniężna, którą kupujący ma obowiązek zapłacić za towar lub usługę". Ich zdaniem, dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. wykładnia nie uwzględnia również art. 17 ust. 1 updof, który jednakowo traktuje odsetki od pożyczek, od wkładów oszczędnościowych i od papierów wartościowych, a w pkt 3 podaje, że chodzi o "odsetki (dyskonto) od papierów wartościowych". W opinii Skarżących, użycie w tym przepisie nawiasu, wskazuje na fakultatywność danego członu w obrębie frazeologicznym i jest sygnałem, że segment w nim zawarty może być pominięty w konkretnej realizacji tekstowej. Niezależnie od powyższego Skarżący podnieśli, że organy podatkowe nie uwzględniły faktu, że E.F. była i jest na utrzymaniu darczyńcy (w chwili otrzymania obligacji była niepełnoletnia), który ma wobec niej obowiązek alimentacyjny. Nie odniosły się także do: 1) załączonego materiału dowodowego z prospektu emisyjnego, 2) informacji Ministerstwa Finansów – FAQ, 3) naruszeń art. 509, art. 510 oraz art. 921 Kodeksu cywilnego, 4) ustawy o podatku od spadków i darowizn, 5) rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie warunków emitowania obligacji skarbowych oferowanych w sieci sprzedaży detalicznej, czym naruszono art. 187 Op. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie. Pierwotnie rozdzielone skargi - (i zarejestrowane pod czterema odrębnymi sygnaturami akt, tj. III SA/Wa 1805/07, III SA/Wa 1806/07, III SA/Wa 1807/07, III SA/Wa 1808/07 w myśl art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "ppsa") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 2 ppsa, postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a następnie prowadzić dalej pod sygn. akt III SA/Wa 1805/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi okazały się zasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone decyzje według ww. zasad stwierdzić należy, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 a pkt 12 updof. W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, bezsporny jest fakt nabycia przez każdego ze Skarżących w drodze darowizny z 20 marca 2003 r. po 96 sztuk obligacji o wartości - 9.600,00 zł. W lutym 2006 r. Centralny Dom Maklerski Pekao S.A. dokonał wykupu obligacji i jako płatnik pobrał z tytułu dyskonta od obligacji i odsetek podatek w wysokości należnej, tj. odpowiednio - 1.824,00 zł (9.600,00 zł. x 19 %) i 18,00 zł (96,00 zł. x 19%), W ocenie organu II instancji, płatnik pobrał z tytułu dyskonta od obligacji i odsetek podatek w wysokości należnej, dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty podatku. Z przedstawioną przez emitenta interpretacją dyskonta, potwierdzoną przez organy podatkowe, nie zgadzają się jednak Skarżący i to im, w ocenie Sądu, należy przyznać rację. Definicja dyskonta w rozumieniu updof zawarta jest w art. 5a pkt 12 tej ustawy. W roku podatkowym 2006 przepis ten stanowił, iż dyskonto jest różnicą między kwotą uzyskaną z wykupu papieru wartościowego przez emitenta a ceną zakupu papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym. Należy podkreślić, że ustawodawca użył w przepisie wyrażenia "cena zakupu", którego interpretacja, na tle stanu faktycznego ustalonego w sprawie wzbudziła wątpliwości interpretacyjne. W sprawach Skarżących, organy podatkowe wskazały, że cena zakupu w sytuacji, gdy nabycie obligacji nastąpiło tytułem darmym (darowizna), jest w rzeczywistości równa "zero". Organy dokonując interpretacji pojęć zawartych w powołanym przepisie użyły sformułowania "cena nabycia", podkreślając, że w istocie w przypadku Skarżących użycie sformułowania cena zakupu nie jest możliwe, gdyż obligacje zostały nabyte w drodze darowizny\. W ocenie Sądu wykładania prawa dokonana przez organy podatkowe nie jest prawidłowa. Nie respektuje bowiem podstawowego rodzaju wykładni przepisów prawa podatkowego jakim jest wykładnia językowa, opierająca się na literalnym brzmieniu użytych w ustawach podatkowych sformułowań. Dodatkowo należy wskazać na uregulowania zawarte w art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym to przepisem, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Wynikający z powyższej normy konstytucyjnej wymóg ustawowego regulowania wszystkich istotnych elementów stosunku prawnopodatkowego należy rozumieć nie tylko w sensie formalnym, jako konieczność uregulowania tych elementów w drodze ustawowej, lecz także jako wskazówkę interpretacyjną nakazującą dokonywanie ścisłej wykładni tych wszystkich przepisów podatkowych, które zawierają normy prawne określające - rozumiany szeroko zakres opodatkowania, a więc zarówno w ujęciu podmiotowym, przedmiotowym, jak również w aspekcie wysokości opodatkowania. Chodzi tu zatem o to, aby poprzez rozszerzającą wykładnię takich przepisów nie doprowadzić do sytuacji, w której opodatkowanie byłoby konsekwencją zastosowania takiej wykładni i nie miało jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości umocowania w ustawie. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, należy podkreślić, że pojęcie "ceny" ma określone znaczenie potoczne, ekonomiczne i prawne. Otóż pojęcie to wiąże się przede wszystkim z umową kupna sprzedaży, chociaż Kodeks cywilny używa także tego pojęcia w odniesieniu do umowy kontraktacji, komisu, leasingu i in. Przepisy prawa nie definiują pojęcia "cena". Próby takiej definicji zawierają opracowania językowe, prawnicze, ekonomiczne. Pojęcie "cena" w "Nowej Encyklopedii Naukowej PWN", Warszawa 2004 r., Encyklopedii prawa, C.H. BECK Warszawa 2004, definiowane jest jako wielkość pieniężna, którą obowiązany jest zapłacić sprzedawcy za towar lub usługę. Mając na uwadze znaczenie sformułowania "cena zakupu" nie można, bez wypaczenia sensu użytych w nim określeń uznać, iż w pewnych sytuacjach faktycznych można cenie zakupu przypisać wartość równą "0". Jeśli bowiem wartość zakupu - ewentualnie, jak chcą organy "cena zakupu" byłaby równa "0", to oznacza, że nie dochodzi do umowy sprzedaży (kupna). Zawarta wówczas umowa ma charakter umowy darowizny czy zamiany, które bez zapłaty ceny powodują przeniesienie własności. W ocenie Sądu, dokonana przez organy wykładnia art. 5a pkt 12 updof stoi w sprzeczności z potocznym, ekonomicznym i prawnym znaczeniem tego wyrażenia, prowadzi do niespójności systemu prawnego i przeczy założeniu racjonalności ustawodawcy. Zdaniem Sądu, gdyby intencją ustawodawcy było szerokie rozumienie zapisu "cena zakupu" winien wówczas użyć sformułowania "wartość nabycia", którego znaczenie nie jest tak precyzyjne i nie prowadzi do odmiennego rozumienia pojęć, których znaczenie systemie prawa jest ugruntowane. Jak już wspomniano, w 2006 r. art. 5a pkt 12 updof stanowił, iż dyskonto oznacza różnicę między kwotą uzyskaną z wykupu papieru wartościowego przez emitenta, a ceną zakupu papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym. Zdaniem Sądu, dla ustalenia dyskonta ustawodawca nakazał porównać ze sobą dwie wartości – cenę zakupu obligacji i cenę ich wykupu przez emitenta, przy czym nie łączył ceny zakupu obligacji z podmiotem, który tego dokonał. Dlatego do obliczenia dyskonta, za cenę zakupu papieru wartościowego, o której mowa art. 5a pkt 12 updof należało przyjąć cenę, którą zapłacono za papier wartościowy przy transakcji zakupu bezpośrednio poprzedzającej wykup tego papieru przez emitenta, przy czym okoliczność, że transakcji zakupu dokonał inny podmiot, niż ten który zbył papier wartościowy jest bez znaczenia. Taka interpretacja art. 5a pkt 12 updof uwzględnia stan rzeczywisty i nie niweczy znaczenia pojęcia "cena zakupu" użytego w tym przepisie. W omawianym stanie faktycznym, osobą, która rzeczywiście dokonała zakupu obligacji bezpośrednio przed ich wykupieniem przez emitenta był darczyńca, a zatem do obliczenia dyskonta winna być przyjęta cena, jaką właśnie darczyńca zapłacił za zakup obligacji. Przyjęcie przez organy fikcji prawnej, iż Skarżący nabywając obligacje tytułem darowizny, zakupili je za "0" zł jest, zdaniem Sądu nieprawidłowe. Skoro w sprawie znana była ceną zapłaty, która bezpośrednio poprzedzała wykup obligacji (cena, jaką uiścił darczyńca), to ona winna służyć do obliczenia dyskonta, a następnie wysokości podatku. Dodatkowo wskazać należy, że ustawą zmieniającą dokonano modyfikacji treści omawianego przepisu. Począwszy od 1 stycznia 2007 r. dyskonto oznacza różnicę między kwotą uzyskaną z wykupu papieru wartościowego przez emitenta a ceną zakupu papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym, a w przypadku nabycia papierów wartościowych w drodze spadku lub darowizny dyskonto oznacza różnicę pomiędzy ceną wykupu a ceną zakupu tych papierów przez spadkodawcę lub darczyńcę, Zdaniem Składu orzekającego, wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej w W., w świetle zaprezentowanej powyżej wykładni dokonaną zmianę należy odczytywać jako mającą charakter uściślający. Należy podkreślić, iż nowelizacja ta nie polegała na zmianie dotychczasowego brzmienia tego przepisu i zawartej w nim definicji "dyskonta", lecz jedynie na jego uzupełnieniu. Zdaniem Sądu, powyższy zabieg legislacyjny nie kreował nowej, odmiennej od dotychczasowej, normy prawnej, lecz miał jedynie charakter wyjaśniający, a jego celem było usunięcie, mogących powstać na gruncie dotychczasowego brzmienia tego przepisu, wątpliwości interpretacyjnych i sporów na tym tle, czego przykładem jest również rozpatrywana sprawa, w sytuacji nie przewidzianej wprost w jego dyspozycji, a więc w przypadku, gdy wykup papieru wartościowego przez emitenta realizowany był od obdarowanego przez osobę, która papier ten zakupiła na rynku pierwotnym lub wtórnym. W ocenie Sądu, dotychczasowe brzmienie art. 5a pkt 12 updof a więc sprzed jego nowelizacji, ze względu na nakaz wykładni językowej na gruncie prawa podatkowego, nie dawało podstaw do uznania, iż w przypadku darowizny papierów wartościowych, pojęcie dyskonta należałoby rozumieć w sposób odmienny, niż ten, który został wyraźnie i jednoznacznie określony w tej nowelizacji. W tym miejscu należy zauważyć, że dokonana przez Sąd interpretacja art. 5a pkt 2 updof znajduje oparcie w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyroki WSA w Warszawie: z 23 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3449/06; z 11 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3752/06; z 22 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1592/07). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. winien, mając na uwadze dokonaną przez Sąd wykładnię art. 5a pkt 12 updof ustalić właściwą wysokość zobowiązania podatkowego i zbadać, czy doszło do nadpłacenia podatku przez Skarżących. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zakres, w jakim uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 ppsa. Wobec treści rozstrzygnięcia, na podstawie art. 200 ppsa, Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej W. na rzecz Skarżących kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.