I SA/Ol 53/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 marca 2008r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A z siedzibą w O. odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", którym na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie podzielono stanowiska Spółki, że nieodpłatne przekazanie gadżetów reklamowych oznaczonych logo firmy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz uznano za prawidłowe stanowisko w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z zakupem tych gadżetów. Przedstawiając we wniosku o interpretację stan faktyczny, Spółka wskazała, że w związku z działalnością w zakresie sprzedaży części samochodowych, w celu zachęcenia obecnych i przyszłych odbiorców, prowadzi różnorodne działania promocyjno – reklamowe. Jednym z nich jest nieodpłatne przekazywanie gadżetów reklamowych oznaczonych logo firmy. Jednostkowa wartość tych towarów nie przekracza 100 zł. Z uwagi na masowość odbiorów Spółka nie prowadzi ewidencji pozwalającej na ustalenie tożsamości osób, którym przekazano gadżety. Zdaniem wnioskodawczyni, przekazywanie gadżetów reklamowych oznaczonych logo firmy zalicza się do wydatków reklamowych, a zatem ich wydanie jest ściśle związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Z treści art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług w sposób jednoznaczny wynika, że nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Art. 7 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów rozumie się również nieodpłatne przekazanie towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Art. 7 ust. 3 ustawy, stanowiący lex specialis wobec art. 7 ust. 2, stwierdza z kolei, że przepisu tego nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Z powyższego wynika, że w przypadku wymienionych w ust. 3 towarów, nie podlega opodatkowaniu ich nieodpłatne przekazanie zarówno na cele związane, jak i niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na poparcie swego stanowiska strona powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 152/07. W ocenie Spółki, przysługuje Jej także prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem gadżetów marketingowych, gdyż ich wartość zaliczana do kosztów ogólnych prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi element cenotwórczy sprzedawanych towarów mimo braku bezpośredniego związku pomiędzy zakupami, a konkretną opodatkowaną transakcją. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko wnioskodawczyni w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania gadżetów reklamowych. Za prawidłowe uznał jednocześnie stanowisko w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu tych gadżetów. W złożonym zażaleniu strona podniosła, że interpretację organu podatkowego dotyczącą art. 7 ust. 2 i 3 ustawy można uznać za prawidłową w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego do dnia 1 czerwca 2005 r. Przytaczając treść wymienionych przepisów w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2005 r. oraz w znowelizowanym od dnia 1 czerwca 2005 r., strona stwierdziła, że wcześniejsza regulacja nawiązywała w swej treści do art. 5 (6) VI Dyrektywy Rady 77/388/EEC z dnia 17 maja 1977 r. Zdaniem Spółki, przepisy obowiązujące do dnia 1 czerwca 2005 r. należało rozumieć w ten sposób, że nieodpłatne przekazanie towarów podlegało opodatkowaniu, jeśli wiązało się z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem oraz przy nabyciu tych towarów przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. Wskutek dokonanej zmiany przepisu art. 7 ust. 3 ustawy, przepisy te należy interpretować w ten sposób, że nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast w przypadku drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, opodatkowaniu nie podlega ich nieodpłatne przekazanie zarówno na cele związane, jak i niezwiązane z prowadzoną działalnością podatnika. Ponadto Spółka powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 984/07 jako zgodny z reprezentowaną wyżej wykładnią cytowanych przepisów. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do argumentów strony stwierdził, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Organ zauważył iż, w myśl ust. 2 tego przepisu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia (pkt 1), a także wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny (pkt 2), jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Stosownie zaś do art. 7 ust. 3 ustawy nie uznaje się za dostawę przekazania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, próbek i prezentów o małej wartości. Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, iż wymienione w ust. 3 próbki, a zwłaszcza drukowane materiały reklamowe i informacyjne są ze swej istoty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa przez podatnika. Wskazał, że literalna wykładnia przepisu art. 7 ust. 2 w zw. z ust. 3 budzi rozbieżne interpretacje zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie. Dokonując wykładni tych przepisów w oparciu o kryterium racjonalności i celowości ustawodawcy, organ odwoławczy wyprowadził wniosek, iż w przypadku nieobjęcia regulacją art. 7 ust. 2 przekazania lub zużycia towarów przez podatnika na cele związane z jego przedsiębiorstwem, przepis art. 7 ust. 3 byłby zbędny, bowiem wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, byłoby niecelowe. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, interpretując powyższą regulację w oparciu o przedstawione dyrektywy racjonalności i celowości działania ustawodawcy, należy dojść do wniosku, że opodatkowaniu podlegają wszelkie przekazania bez wynagrodzenia należących do podatnika towarów, niezależnie od tego, czy następują one na cele prowadzonej działalności gospodarczej czy też nie, jeżeli podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z tymi czynnościami, z wyjątkami określonymi w ust. 3. Dyrektor Izby w związku z zaistnieniem sytuacji, w której różne sposoby wykładni prawa prowadzą do odmiennych wyników, wskazał na prymat wykładni celowościowej zgodnej z prawem wspólnotowym nad wykładnią literalną, która w jego ocenie budzi wątpliwości z punktu widzenia racjonalności ustawodawcy. Powołując art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, wskazał, iż stosownie do treści tego przepisu wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów. Za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednak wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki. Z powyższego przepisu wynika zatem, że za dostawę towarów uważa się nieodpłatne zbycie towarów zarówno do celów innych niż prowadzona działalność, jak i do celów tej działalności, w stosunku, do których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Odnosząc się do powołanych przez stronę orzeczeń sądów administracyjnych, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zapadły one w indywidualnych sprawach w stanach faktycznych przedstawionych przez podatników we wnioskach o udzielenie interpretacji. Stosownie zaś do art. 14 b § 2 Ordynacji podatkowej interpretacje są wiążące wyłącznie dla organów podatkowych właściwych dla wnioskodawcy. Ponadto Dyrektor Izby podniósł, że dokonana w niniejszej sprawie wykładnia jest analogiczna z wykładnią przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I FPS 5/06. Organ stwierdził, iż wprawdzie uchwała ta zapadła w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 31 maja 2005 r., ale jego zdaniem można ją odnieść także do obecnie obowiązującego stanu prawnego. NSA w przedmiotowej uchwale uznał, że dla dokonania właściwej wykładni art. 7 ust. 2 ustawy należy wziąć pod uwagę także treść art. 7 ust. 3 oraz przepisy wspólnotowe. Wyjaśnił, że celem każdego nieodpłatnego przekazania towaru przedsiębiorstwa osobie trzeciej jest przede wszystkim zaspokojenie jej potrzeb konsumenckich, lecz z punktu widzenia funkcjonowania i interesu przedsiębiorstwa podatnika zaspokojenie potrzeb osoby trzeciej może być obojętne, jako w ogóle niewiążące się z jego działalnością (np. przekazanie towarów na cele osobiste podatnika, pracowników, itd.) lub też realizowane jest w związku z jego funkcjonowaniem i rozwojem działalności (np. w związku z czynnościami reprezentacji i reklamy, sponsoringu czy tzw. sprzedaży premiowej). Zatem celu przekazania towarów nie można utożsamiać ze związkiem tej czynności z jego działalnością, z którą może w ogóle nie być związana lub pozostawać w bezpośrednim związku, stanowiąc realizację zadań przedsiębiorstwa. NSA podkreślił, iż każde nieodpłatne wydanie towaru przez podatnika podlega opodatkowaniu, jeżeli podatek naliczony związany z tymi towarami został odliczony, bez względu na to, czy nieodpłatne wydanie zostało dokonane w ramach działalności gospodarczej, czy do celów innych. Zdaniem Dyrektora Izby, taka interpretacja jest uzasadniona również w obowiązującym stanie prawnym (tj. po 1 czerwca 2005 r.) wobec fundamentalnego znaczenia kwestii odliczenia podatku naliczonego dla opodatkowania nieodpłatnego przekazania towaru przez podatnika. Prawidłowość tego rozumowania potwierdza także orzecznictwo ETS (wyrok w sprawie Kuwajt Petroleum z dnia 27 kwietnia 1999 r., C-48/97). Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że nieodpłatne przekazanie gadżetów reklamowych oznaczonych logo Spółki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto potwierdził, iż podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem tych towarów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego ją postanowienia organu I instancji w części dotyczącej opodatkowania nieodpłatnego przekazania gadżetów reklamowych oznaczonych logo firmy. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, iż nieodpłatne przekazanie wymienionych wyżej towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W obszernym uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumentację przedstawioną we wniosku o udzielenie interpretacji oraz w zażaleniu. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji, wskazała, że uznaje za niedopuszczalne zastosowanie w związku z interpretacją wykładni celowościowej art. 7 ust. 2 i 3 ustawy, prowadzącej do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania poza zakres pomieszczonej w nim normy wynikający z zastosowania do niej wykładni gramatycznej. Przytaczając orzecznictwo sądowe (wyrok SN z dnia 22 października 1992 r., sygn. akt III ARN 50/92, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I FSK 645/05) podniosła, że fundamentalną zasadą prawa podatkowego jest to, iż zakres przedmiotu opodatkowania musi być precyzyjnie określony w ustawie podatkowej, a interpretacja jej przepisów nie może być rozszerzająca. Wskazując na treść art. 217 Konstytucji RP dodała, że państwo, nakładając na określone podmioty obowiązek świadczenia pieniężnego w postaci podatku, jest zobligowane do stanowienia prawa spójnego, jasnego i zrozumiałego dla jego adresatów, zwłaszcza w zakresie określenia przedmiotu i stawek podatku. Przedmiotu opodatkowania nie można domniemywać i określać go w oparciu o stosowanie wykładni celowościowej, prowadzącej do rozszerzenia obowiązku podatkowego na czynności, które w świetle interpretowanych przepisów, nie są objęte takim obowiązkiem. Strona skarżąca stwierdziła, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem zaskarżonej decyzji co do możliwości interpretacji omawianego przepisu zgodnie z duchem wykładni proeuropejskiej. Przytoczyła w tym zakresie wywód zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 152/07. Wskazała także na inne orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe na gruncie opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, potwierdzające stanowisko przez Nią reprezentowane (wyroki WSA w Warszawie: z dnia 17 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 984/07, z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1255/07, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1444/07). W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż stanowisko, że nieodpłatne przekazanie gadżetów reklamowych oznaczonych logo firmy, związanych z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zasadne jest także w świetle wykładni gramatycznej przepisów. Dyrektor Izby podkreślił, że katalog czynności podlegających opodatkowaniu wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – co do zasady związanych z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem – został rozszerzony w art. 7 ust. 2 o przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem. Interpretacja ta jest uzasadniona także na gruncie wykładni celowościowej. W przypadku nieobjęcia regulacją art. 7 ust. 2 przekazania lub zużycia towarów przez podatnika na cele związane z jego przedsiębiorstwem, przepis art. 7 ust. 3 byłby zbędny, ponieważ wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałaby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa byłoby niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", zgodnie z kompetencją ustanowioną w art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo. Złożony przez Spółkę A wniosek o pisemną interpretację co do zakresu zastosowania prawa podatkowego dotyczył rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania nieodpłatnego przekazania przez Spółkę na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, gadżetów reklamowych przekazywanych dla potencjalnych klientów w celach promocyjno-reklamowych. Stanowisko z zakresie spornego zagadnienia, związane jest z interpretacją przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z jej art. 5 ust. 1 pkt 1 opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Dostawą w rozumieniu art.7 ust.1 tej ustawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Art. 7 ust. 2 ww. ustawy stanowi zaś, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników (...), 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny, - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. W myśl art. 7 ust. 3 tej ustawy, ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Z unormowań powyższych wynika, że co do zasady opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów (art. 5 ust. 1 i art. 7 ust.1 ustawy o VAT). W świetle ustępu 2 art. 7 ustawy o VAT, oczywistym jest natomiast, że przepis ten określając podstawę opodatkowania, ma zastosowanie jedynie w związku z nieodpłatnym przekazaniem przez podatnika należących do niego towarów na cele wskazane w punktach 1 i 2, inne niż związane z jego przedsiębiorstwem, o ile przysługiwało temu podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów. Na nieodpłatny charakter opodatkowanej dostawy, o której mowa w tym przepisie ustawodawca wyraźnie wskazał w punkcie 2 opodatkowując wszelkie inne niż w punkcie 1 przekazanie towarów bez wynagrodzenia. Z treści powołanych wyżej regulacji VAT wynika zatem, że jeśli czynność przekazania spełnia wymóg nieodpłatności, to nie podlega w ogóle opodatkowaniu, gdyż nie mieści się w zakresie objętym art. 7 ust.1 w zw. z art. 5 - chyba, że spełnia warunki, o których mowa w ust. 2 art. 7 ustawy. Opodatkowane w związku z przepisem ust. 2, mogą być tylko te nieodpłatne przekazania, które następują na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. W związku z określeniem warunków opodatkowania nieodpłatnej dostawy towarów w art. 7 ust. 2, w zmienionym od 1 czerwca 2005r. ust. 3 tego artykułu, ustawodawca zastrzegł, iż opodatkowanie takie nie występuje w odniesieniu przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Wobec literalnego brzmienia obu przepisów, tj. art. 7 ust. 2 ustawy VAT i ust. 3 tego artykułu, brak jest podstaw do przyjęcia, że nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów w postaci drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych na cele związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, podlegało opodatkowaniu VAT, jako zrównane z odpłatną dostawą towarów. Przekazanie takie nie mogło podlegać opodatkowaniu również z tego względu, że było związane z prowadzeniem działalności. Nie mieściło się tym samym w zakresie art. 7 ust. 2 ustawy VAT (p. A.Bartosiewicz, R.Kubacki, VAT Komentarz 2. Wydanie LEX Wolters Kluwer Polska, str.125 -126). Sąd podzielił argumentację zaprezentowaną w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r. (o sygn. akt I SA/Wr 152/07), iż art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT, przed dokonaną z dniem 1 czerwca 2005r. zmianą tego przepisu, należało rozumieć w ten sposób, że nieodpłatne przekazania towarów podlegają opodatkowaniu, jeśli przy nabyciu tychże towarów przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia całości lub części podatku naliczonego, także wówczas gdy przekazanie to wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Niemniej jednak, stan prawny rozpatrywanej sprawy zmienił się radykalnie w momencie nowelizacji ustawy o VAT. Wprowadzone do ustawy zmiany, usunęły zapisy będące źródłem rozbieżnych interpretacji i największych kontrowersji związanych z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Niespójny zapis ust. 3 zastąpiono brzmieniem "Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek". Obecnie zestawiając brzmienie art. 7 ust. 2 ustawy z ust. 3 nie powinno więc ulegać wątpliwości, że opodatkowaniu podlega wyłącznie nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa na cel inny niż związany z prowadzoną działalnością. Natomiast ze znowelizowanych przepisów art. 7 ust. 3-7 ustawy wynika, że nie podlega opodatkowaniu nieodpłatne przekazanie, mające charakter darowizny, wszelkich towarów na cele związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika. W okolicznościach sprawy przekazywane nieodpłatnie przez Spółkę gadżety reklamowe niewątpliwie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, co wyraźnie wynika ze złożonego przez Spółkę wniosku o interpretację. Nie można zatem w oparciu o powołane wyżej przepisy ustawy o VAT wywodzić powstania obowiązku podatkowego w związku z dostawą tych towarów. Dokonanie oceny prawnej przedstawionego przez stronę stanu faktycznego z zastosowaniem reguł wykładni celowościowej na tle cyt. unormowań, w sytuacji gdy ich literalne brzmienie nie budzi wątpliwości, Sąd uznał tym samym za zbyt daleko idące. Ocena taka przeczy podstawowej zasadzie prawa podatkowego według której, przepisów ustawy podatkowej (w której przedmiot opodatkowania musi być określony w sposób precyzyjny) nie należy interpretować rozszerzająco. Jak trafnie zauważył WSA we Wrocławiu, analiza porównawcza art. 7 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 5 (6) VI Dyrektywy prowadzi do wniosku, że przepisy polskiej ustawy są bardziej liberalne, ponieważ nie traktują nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem jako opodatkowanej dostawy, gdy tymczasem sięgając wprost do Dyrektywy, czynność taką należałoby opodatkować. Jednak w sytuacji konfliktu pomiędzy podatnikiem i polskim organem prawo do odwołania się do postanowień dyrektywy ma wyłącznie podatnik, a nie państwo. Państwo bowiem jest zobowiązane do zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z regulacji wspólnotowych, a jeżeli zrobiło to nieprecyzyjnie, nie może obciążać konsekwencjami podatnika. Brzmienie literalne art. 7 ust. 2 i 3 ustawy VAT od 1 czerwca 2005r. nie daje żadnych możliwości wywiedzenia z niego, ze nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów na cele związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu VAT, jako zrównane z odpłatną dostawą towarów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej, mając na względzie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację i kwestie prawne przedstawione w uzasadnieniu wyroku, powinien przeanalizować przesłanki mające znaczenie przy wykładni art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. ze zm. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję. W punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie art.152 tej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto na podstawie jej art. 200 i art. 209.