III SA/Wr 344/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia należności wynikających z długu celnego, określenia podatku akcyzowego i VAT z tytułu importu towaru oddala skargę. W dniu [...] W. J. (zwany także dalej skarżącym) zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty, na podstawie [...] Nr [...], sprowadzony ze Sz. używany samochód osobowy marki [...] [...] o pojemności silnika [...] cm³, wyprodukowany w [...] r. Do zgłoszenia celnego dołączył między innymi rachunek nr [...] z dnia [...]., opiewający na kwotę [...], wystawiony przez [...] firmę "B", [...], z siedzibą w R., Sz., z deklaracją preferencyjnego pochodzenia towaru. Zgłoszenie poddano weryfikującemu postępowaniu celnemu i podatkowemu, wszczętemu przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. Przyczyną wszczęcia tego postępowania było uzyskanie za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno - Akcyzowej Ministerstwa Finansów raportu [...] administracji celnej z dnia [...] Nr [...]. Raport informował o wynikach śledztwa [...] administracji celnej, w rezultacie którego ustalono, że nie istnieje wystawca rachunku, firma "B" z siedzibą w R., Sz. Zatem organ I instancji postanowieniem z [...] wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe, a dnia [...] zlecił biegłemu opracowanie opinii w sprawie ustalenia wartości pojazdu identycznego lub podobnego jak importowany, na dzień dopuszczenia go do obrotu na polskim obszarze celnym, wyprodukowanego poza terytorium Wspólnoty. Wartość rynkowa przedmiotowego pojazdu została ustalona przez biegłego w ocenie technicznej nr [...] z dnia [...]. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w L. wydał dnia [...] decyzję Nr [...], którą w związku z wyliczeniem nowej wartości celnej orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego w kwocie [...] zł i określił prawidłową kwotę podatków (akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu). Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał art. 181a rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Rozporządzenie Komisji [EWG] Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.), ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady EWG (Nr 2913/ 92 – Dz. Urz. WE L 253), na podstawie którego organy celne uzyskały uprawnienie do odstąpienia od ustalenia wartości celnej z zastosowaniem wartości transakcyjnej, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana przez stronę wartość celna towaru stanowi całkowitą sumę zapłaconą lub należną, określoną w artykule 29 WKC. Według organu II instancji, wątpliwości były w rozpatrywanej sprawie uzasadnione, gdyż z raportu [..] administracji celnej wynika, że nieistniejąca firma nie mogła wystawić rachunku potwierdzającego sprzedaż pojazdu. Wyniki weryfikacji pochodzące od instytucji i organów upoważnionych do takich czynności nie mogą być podważane w postępowaniach celnych przez polskie służby celne oraz przez polskich importerów. Organ II instancji podkreślił, że przed wydaniem zakwestionowanej decyzji organ I instancji spełnił wszystkie wymagania art. 181a rozporządzenia. Według art. 181a ust. 1, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów stosując wartość transakcyjną. Według art. 181a ust. 2, jeśli organy celne mają wątpliwości, o których mowa w ust.1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia informacji uzupełniających. Jeżeli wątpliwości pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powinny podać na piśmie danej osobie powody wątpliwości, jeśli się o to zwróciła, dając jej możliwość ustosunkowania się do nich. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości nie zostały usunięte w postępowaniu wyjaśniającym. Skoro konieczne stało się prawidłowe ustalenie wartości celnej, to należało wybrać metodę adekwatną do przedmiotu wyceny, spośród wszystkich sposobów wyliczania wartości celnej, ujętych sekwencyjnie w przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ II instancji wywiódł, że organ I instancji zastosował w sprawie prawidłowo ostatnią z tych metod, tzw. metodę "ostatniej szansy". Uzasadnił, dlaczego wszystkie poprzedzające sposoby (metody) ustalania wartości celnej (ujęte zwłaszcza w art. 30 ust. 2 lit. a, b, c i d Wspólnotowego Kodeksu Celnego, skoro weryfikacji podlegała właśnie cena transakcyjna) muszą być wyeliminowane, jako nie nadające się do ustalenia wartości celnej tak specyficznego towaru, jakim jest używany pojazd samochodowy. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko I instancji. Podniósł, że znajdowało ono pełne oparcie w Studium 1.1., opracowaniu Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej WTO. W rezultacie wartość celną importowanego pojazdu ustalono na podstawie art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tzn. na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, tj. Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów Działu II Rozdziału III WKC. Organ II instancji wyjaśnił, że jako podstawę wyliczenia wartości celnej przyjęto wskazaną w opinii biegłego nr [...] wartość rynkową w kwocie [...] zł brutto, uwzględniając procentowe współczynniki korygujące - łącznie 23,5 %. Według organu II instancji prawidłowe było też, w świetle wskazań zawartych w Studium 1.1., pomniejszenie przez organ I instancji wartości wyjściowej wskazanej w opinii rzeczoznawcy o: 22 % podatku VAT, 65 % podatku akcyzowego i 10 % stawki celnej. Mechanizm ustalania wartości celnej metodą "ostatniej szansy" organ II instancji uznał za prawidłowy. Podniósł dodatkowo, że metodzie tej przypisać należy charakter swoistego szacowania, a wyliczenie wartości celnej powinno zbliżać się możliwie najbardziej do rzeczywistości. Tak uczyniono w przedmiotowej sprawie. Według organu II instancji, organ I instancji określił prawidłowo kwotę należnych podatków. Zastosował właściwie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), według którego jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwotę podatku wskazano nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Został właściwie zastosowany art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) stanowiący, że jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Może on określić kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę akcyzy w decyzji dotyczącej należności celnych. Zarzut odwołania dotyczył też naruszenia art. 18 Umowy z 1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 300 z 31.12.1972 r. ze zm.), według którego umawiające się strony powstrzymają się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z umawiających się stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej strony. Znajduje to także podstawę w art. 90 TWE, w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 254/07. Odnosząc się do tego zarzutu Dyrektor Izby Celnej podniósł, że według art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257), w imporcie wyrobów akcyzowych obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Zastosowanie stawki akcyzy 65% nastąpiło na podstawie przepisów obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, to jest § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) w związku z art. 75 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 w sprawie wniosku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, na podstawie art. 234 WE, dotyczył podatku akcyzowego, który został nałożony na skarżącego, który nabył w N. używany pojazd samochodowy celem jego przywiezienia do Polski. Trybunał orzekł m.in., że podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 WE. Według organu II instancji, art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Mając na względzie ten wyrok ETS, Wojewódzki Sąd Administracyjny W. wyrokiem sygn. akt III Sa/Wa 254/07 w sprawie M. B. uchylił decyzję organów celnych nakładającą na podatnika obowiązek zapłaty 65% stawki akcyzy stwierdzając, że stawka ta dyskryminowała pojazdy sprowadzone z Unii tylko dlatego, że miały one więcej niż dwa lata i nie kupiono ich w kraju. Powołując się na art. 18 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 300 z 31.12. 1972 r. ze zm.) Skarżący wskazał na analogię zastosowania ww. przepisów do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Według organu II instancji, zarówno powołany wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnoszą sie do stanu faktycznego, w którym pojazd został sprowadzony z państwa Unii Europejskiej w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia. W przedmiotowej sprawie samochód sprowadzono w ramach importu ze Sz. (czyli z terytorium nie wchodzącego w skład obszaru celnego Wspólnoty). Organ II instancji wyjaśnił, iż w obecnym stanie prawnym nie ma podstaw do niezastosowania prawa krajowego w opodatkowaniu podatkiem akcyzowym towaru w imporcie, choćby prawo to budziło wątpliwości co do jego zgodności z przepisami prawa wspólnotowego. Bezpodstawny jest więc zarzut niezastosowania preferencyjnej stawki celnej 0% wobec sprowadzonego pojazdu. Według art. 21 ust. 3d Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje preferencyjne środki taryfowe określone w umowach Wspólnoty z krajami lub grupami krajów, przewidujące stosowanie preferencyjnych środków taryfowych. Umowa z 1972 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską zawiera postanowienia, na podstawie których obustronnie przewidziano preferencyjne traktowanie w odniesieniu do towarów z działów od 25 do 97 Zharmonizowanego Systemu. Procedura w odniesieniu do tych towarów, dla których Umowa UE - Szwajcaria przewiduje obustronne preferencje, przywożonych do Wspólnoty Europejskiej ze Sz., zezwala na zastosowanie wobec tych towarów preferencji (w postaci stawki celnej obniżonej) w oparciu o tę Umowę, po przedłożeniu dowodu potwierdzającego preferencyjne pochodzenie tych towarów. Według art. 16 Protokołu nr 3 do postanowień tej Umowy, korzystają produkty pochodzące ze Sz. w imporcie do Państwa Wspólnoty Europejskiej pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 lub w przypadkach określonych w art. 21 deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV. złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji. W rozpatrywanej sprawie skarżący zadeklarował w stosunku do towaru będącego przedmiotem importu stawkę celną obniżoną, na podstawie deklaracji eksportera, zamieszonej na rachunku, załączonym do zgłoszenia celnego. W wyniku ustaleń dokonanych za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej Ministerstwa Finansów, w ramach pomocy administracyjnej w sprawach celnych, [...] administracja celna, pismami nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] powiadomiła polskie organy celne o eksporterach używanych pojazdów samochodowych, którzy nie istnieją bądź nie dali się odnaleźć. Raport wskazuje, że firma "B" nie istnieje. Przedłożony do zgłoszenia celnego rachunek nr [...] z dnia [...] należało zatem uznać za niewiarygodny również w części dotyczącej deklaracji potwierdzającej pochodzenie towaru. Fakt ten dał podstawy do odebrania skarżącemu prawa do korzystania przez sprowadzony pojazd ze stawki celnej obniżonej. Skoro zatem skarżący w postępowaniu nie przedłożył żadnego dokumentu świadczącego o pochodzeniu towaru, wymaganego na podstawie postanowień Umowy, nie było można zastosować stawki preferencyjnej. Skarżący na potwierdzenie pochodzenia sprowadzonego samochodu załączył do odwołania świadectwo homologacji, wystawione przez przedstawiciela producenta samochodu [...] oraz powołał się na [...] dowód rejestracyjny wystawiony przez urząd komunikacji (w aktach sprawy). Dokumenty prawem dopuszczone stwierdzające preferencyjne pochodzenie wyszczególnione są natomiast w art. 16 Umowy. Procedura ich wystawiania określona została natomiast w art. 17. Są to wyłącznie świadectwo EUR 1 oraz deklaracja na fakturze. W rozpatrywanej sprawie nie miał zastosowania art. 3 Umowy, na który powołuje się Skarżący w odwołaniu, gdyż dotyczy on zasad kumulacji pochodzenia, gdy dopuszczalne jest użycie surowców czy materiałów o udokumentowanym preferencyjnym pochodzeniu z krajów, które są stroną danej umowy. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 31 ust. 2g Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez wskazanie biegłemu, aby przy ustalaniu wartości pojazdu identycznego lub podobnego do sprowadzonego, opierał się na cenach rynkowych samochodów wyprodukowanych na rynku kanadyjskim lub amerykańskim. Zgodnie z art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30, jest ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., art. VII Układu Ogólnego w; sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., Działu II Rozdziału III WKC. Przepis ust. 2 (pkt a i c) wskazuje, że wartość celna ustalana z zastosowaniem ustępu 1 nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie, jak również ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu. Z tych względów niemożliwe było zastosowanie cen z kraju wywozu (Sz.) jak też cen sprzedaży na obszarze Wspólnoty. Studium 1.1. "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" Światowej Organizacji Celnej zaleca w takim przypadku zastosowanie (w ramach metody "ostatniej szansy") metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych w oparciu o samochody wyprodukowane w innych krajach. Sposób ten polega na przyjęciu za punkt wyjścia dla sporządzenia odpowiedniej kalkulacji używanego pojazdu samochodowego wyprodukowanego we Wspólnocie, ceny samochodu "podobnego", wyprodukowanego poza Wspólnotą, np. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie czy w innym kraju europejskim poza Wspólnotą. Z opinii nr [...] wynika, że w rozpatrywanej sprawie wartość bazową pojazdu określono na podstawie danych średnich wartości z rynku europejskiego w porównaniu do rynku krajowego [...], samochodu spełniającego elastyczne kryterium "podobieństwa" do badanego pojazdu importowanego. Zatem w prawidłowy sposób i w oparciu o powołane przepisy prawa ustalono wartość bazową brutto jako punkt wyjścia do przeprowadzonej kalkulacji. Zarzut skarżącego, jakoby wartość celna została ustalona na podstawie "arbitralnych wartości", jest więc bezpodstawny. Według skarżącego stwierdzenie w wyżej wymienionym piśmie [...] władz celnych "nie odnalezione firmy" nie oznacza, iż firmy te z całkowitą pewnością nie istniały. Organ II instancji stwierdził, że [...] władze celne w piśmie nr [...] z dnia [...] uszczegółowiły, że gdy przekazywana jest informacja, że jakaś firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała, zarówno w bazach danych, a także pod wskazanymi adresami. W tym kontekście zarzut naruszenia przepisów art. 122, 187 § 1 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Organy celne oparły się bowiem na zgromadzonym materiale dowodowym i trudno z tego powodu czynić zarzut. Organ stwierdził, że po wszczęciu postępowania przez organ I instancji strona nie występowała z żadnymi wnioskami dowodowymi. Błędne jest stwierdzenie strony, że obowiązek gromadzenia dowodów spoczywa jedynie na organach celnych. Organ II instancji powołał się na wyrok z dnia [...]., w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził: "mimo, że niewątpliwie, po myśli art. 122 ustawy z dnia 27.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, statuującego zasadę prawdy obiektywnej i art. 187 tej ustawy konkretyzującego i rozwijającego tę zasadę, na organach (...) spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, to jednak powyższe nie oznacza obciążenia organów nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla sprawy, szczególnie, jeżeli podatnik nie sygnalizował istnienia innych dowodów". Według organu II instancji, nietrafny jest także zarzut powołania biegłego o specjalności, nie odpowiadającej charakterowi materii powierzonej mu do ustalenia w opinii. Jest to biegły sądowy m.in. z zakresu techniki samochodowej. W ocenie organu spełnia kryteria do wykonywania opinii. Organ I instancji zlecając mu wykonanie opinii w zakresie wartości celnej pojazdu, wskazał szereg okoliczności, jakie winny być uwzględnione, mając na uwadze indywidualny charakter sprawy. Opisał parametry pojazdu oraz przekazał wszelkie informacje na temat uszkodzeń i wyposażenia, uwzględniając stan towaru w dniu jego zgłoszenia do odprawy (m.in. opis rewizji, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, wyjaśnienie strony o uszkodzeniu silnika). Postanowieniem z [...] powiadomiono skarżącego o powołaniu biegłego dla wykonania opinii o wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu. Przed powołaniem biegłego, pismem z [...] poinformowano skarżącego o możliwości złożenia wyjaśnień o stanie technicznym sprowadzonego samochodu na dzień złożenia zgłoszenia celnego. Skarżący z tej możliwości nie skorzystał ani wówczas, ani w toku całego postępowania. Biegły wykonał opinię w oparciu o dane zawarte w zgłoszeniu celnym oraz w załączonych do niego dokumentach, które były znane skarżącemu, dokonującemu zgłoszenia celnego. Nie można więc zarzucić organowi celnemu, iż nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się o stanie technicznym pojazdu. Niezrozumiale dla organu II instancji są więc zarzuty skarżącego do biegłego i wydanej przez niego opinii, skoro nie zapoznał się z tym dokumentem, chociaż miał taką możliwość. Bezpodstawny jest zarzut skarżącego, że organ I instancji nie wziął pod uwagę przy ustalaniu wartości pojazdu okoliczności jego sprzedaży w Polsce za kwotę [...] zł, co znacznie odbiega od wartości wskazanej w opinii biegłego. Organ podniósł, że w postępowaniu I instancji skarżący nie przedstawił tego dokumentu. Cena ta też znacznie odbiega od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Opłacalność zakupu bądź jej brak jest indywidualną sprawą importera i nie może wpływać na ustalenie wartości celnej pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 stycznia 1995 r. (sygn. akt SA/Ka 1615/94) stwierdził, że opłacalność nie ma w świetle prawa celnego istotnego znaczenia dla ustalenia wartości celnej towaru. Najczęściej bowiem podatki i należności celne stanowią instrument, za pomocą którego dane państwo kształtuje świadomie politykę importową. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji obszernie (na stronach [...]) w zaskarżonej decyzji uzasadnił stanowisko w sprawie. Wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji zarzucając, że została podjęta z naruszeniem prawa materialnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 18 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.Urz. WE L 300,. 31 grudnia 1972 r. ze zm.) w związku z art. 300 ust. 7 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie w stosunku do sprowadzonego przez skarżącego ze Szwajcarii samochodu 65% stawki akcyzy, dyskryminującej sprowadzony pojazd tylko dlatego, że ma on więcej niż dwa lata i nie kupiono go w Polsce; 2) art. 8 ust. 1 Protokołu nr 3 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, według stanu prawnego na dzień dokonania zgłoszenia celnego, poprzez nieuwzględnienie postanowień wskazanej umowy w zakresie zastosowania preferencji celnych w stosunku do importowanego samochodu, w sytuacji, gdy skarżący przedłożył organom celnym świadectwo przewozowe T1, wystawione na wniosek importera; 3) art. 3 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, poprzez odmowę zastosowania stawki cła 0%, mimo istnienia dokumentu przewozowego, potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru; 4) art. 181a ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (DZ.U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), poprzez przyjęcie, że organy celne na podstawie okoliczności sprawy mogły uznać za "uzasadnione wątpliwości", że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego; 5) art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez niezastosowanie i odrzucenie wartości transakcyjnej, jako podstawy do ustalenia wartości celnej z tego powodu, że w ocenie organów celnych istniały "uzasadnione wątpliwości" co do istnienia sprzedawcy samochodu - firmy "B", [...], R.; 6) art. 30 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez odmowę jego zastosowania przez organy celne dla określenia wartości celnej samochodu importowanego przez skarżącego; 7) art. 31 w związku z art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez ich zastosowanie i określenie wartości celnej importowanego samochodu, przy pomocy metody "ostatniej szansy" z naruszeniem obligatoryjnej kolejności stosowania metod określenia wartości celnej, ustalonej w art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego; 8) art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez obciążenie skarżącego odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie, w związku z uznaniem, że kwota długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych danych w sytuacji, gdy nieuznanie preferencyjnego pochodzenia towaru nie wynika z zaniedbania lub nieświadomego działania strony; 9) art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2004, Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) wyrażające się w przyjęciu zawyżonej wartości celnej pojazdu importowanego przez skarżącego, zastosowanie stawki celnej 10% zamiast 0% i określenia zawyżonej podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym; 10) art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 534 z późn. zm.) wyrażające się w przyjęciu nieprawidłowej wartości celnej pojazdu importowanego przez skarżącego, zastosowanie stawki celnej 10% zamiast 0%, dodatkowo przyjęcie 65% stawki akcyzy, co doprowadziło do określenia zawyżonej podstawy opodatkowania podatku od towarów i usług. Skarżący zarzucił ponadto, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 122, 187 § 1 i 3, 190 § 2, 191, 197, 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez: 1) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyrażające się w oparciu decyzji na treści pisma [...] władz celnych z dnia [...] oraz [...], bez należytej oceny wartości dowodowej pism, zawierających niepełne i niejednoznaczne ustalenia, stojące w oczywistej sprzeczności z wiedzą posiadaną przez organy celne z urzędu, wynikającą z innych postępowań, z której wynika, że również inni importerzy sprowadzali do Polski w tym samym okresie co skarżący, samochody kupione od wyżej wskazanej firmy [...]. Jednoznacznie wyklucza to fakt, że taka firma nigdy nie istniała oraz stojących w oczywistej sprzeczności z dowodem materialnym, formularzem świadectwa EUR 1, podpisanym przez eksportera; 2) uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w tej czynności poprzez zadawanie pytań i składanie biegłemu wyjaśnień w sytuacji, gdy biegły wydając opinię nie miał możliwości bezpośredniego zapoznania się ze stanem technicznym wycenianego pojazdu, co jest naruszeniem art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej; 3) powołanie biegłego z zakresu specjalności, która nie odpowiada materii, powierzonej do ustalenia opinii, co jest naruszeniem art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji; o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wstępnego zestawienia Służby Celnej RP samochodów osobowych (pozycja taryfowa 8703), objętych wewnątrzwspólnotowym nabyciem ([...]) oraz procedurą dopuszczenia do obrotu ([...]) w [...] oraz z formularza świadectwa EUR 1 nr [...], podpisanego przez eksportera. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zgodnie z art. 300 ust. 7 w związku z ust. 1 w Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, umowy zawarte między wspólnotą, a jednym lub większą liczbą państw albo organizacji międzynarodowych wiążą instytucje Wspólnoty oraz Państwa Członkowskie. Oznacza to, że do źródeł prawa wspólnotowego, które państwo członkowskie zobowiązane jest przestrzegać, należą umowy międzynarodowe zwarte przez Wspólnotę. W literaturze przedmiotu zwraca się w związku z tym uwagę, że w świetle art. 300 ust. 7 Traktatu wymaga się, aby akty instytucji wspólnotowych (tzw. prawo pochodne) oraz prawo państw członkowskich były zgodne z umowami międzynarodowymi Wspólnot. Jedną z takich umów jest Umowa z 1972 r. zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską. Artykuł 18 zdanie pierwsze tej Umowy przewiduje, że umawiające się Strony powstrzymują się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron a podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony. Zdaniem skarżącego, regulacja ta odpowiada art. 90 Traktatu, zgodnie z którym żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państwo Członkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Materia prawna tych przepisów jest taka sama, z tym, że art. 18 Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczy bezpośrednio warunków wymiany handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą (w tym Polską) a Konfederacją Szwajcarską (art. 1 Umowy z 1972 r.). Ranga art. 18 Umowy z 1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską odpowiada randze art. 90 TWE. Oba przepisy stanowią bowiem element prawa wspólnotowego pierwotnego, które powinny respektować organy stosujące prawo w kraju członkowskim. W dalszej części uzasadnienia skarżący odwołał się do orzeczenia prejudycjalnego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) z dnia 18 stycznia 2007 r., wydanego w sprawie C-313/05 (M.B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w W.), w którym Trybunał stwierdził, że w świetle art. 90 akapit pierwszy TWE, podatkowa dyskryminacja samochodów starszych niż dwuletnie jest sprzeczna z regulacjami Wspólnoty. Przepis ten sprzeciwia się bowiem podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane, starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki. W oparciu o ten wyrok ETS Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w W. wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 254/07) uchylił decyzje organów celnych nakładające na podatnika obowiązek zapłacenia 65% stawki akcyzy. Stawka ta dyskryminowała bowiem pojazdy sprowadzane z Unii Europejskiej tylko dlatego, że miały więcej niż 2 lata i nie zakupiono ich w kraju. Według Sądu w stosunku do takich samochodów należy zastosować stawkę podatku akcyzowego obowiązującą dla samochodów wcześniej zarejestrowanych w Polsce, a więc stawkę 3,1% lub 13,6%. Zatem zdaniem skarżącego, przyjęta przez organy celne stawka akcyzy 65% , zamiast stawki 13,6%, świadczy o naruszeniu art. 18 Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z 1972 r. Skarżący podniósł również, że przedstawił wymagane przez umowę z 1972 r. dokumenty, takie jak rachunek nr [...] z dnia [...] zawierający deklarację o preferencyjnym pochodzeniu towaru oraz świadectwo przewozowe T1, wystawione na wniosek importera przez upoważnione do tego organy [...] służb celnych. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby kwestionować ten rachunek pod kątem jego przydatności jako dokumentu pozwalającego na stosowanie preferencji celnych i dający podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki akcyzy 13,6% wobec importowanego pojazdu. Dokument przewozowy T1 potwierdza pochodzenie samochodu z terytorium Sz. Według art. 8 ust. 1 Umowy z 1972 r. dokument ten należy uznać za świadectwo przewozowe dające podstawę do zastosowania postanowień tej umowy co do preferencyjnej stawki celnej. Skarżący podniósł nadto, że w świetle okoliczności sprawy nie można uznać, że "wystąpiły uzasadnione wątpliwości" pozwalające na zastosowanie art. 181a ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego do WKC. Do ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu organ celny winien wziąć pod uwagę cenę transakcyjną, wskazaną na przedłożonym rachunku (zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). W ocenie skarżącego, nie było w tej sprawie dowodów potwierdzających okoliczność, że firma "B" nigdy nie istniała. W raporcie z dnia [...] oraz [...] [...] władze celne wyjaśniły, że swoje ustalenia oparły na analizie komputerowych baz danych oraz na podstawie badań kontaktów podjętych bezpośrednio pod wskazanymi adresami. Nie wskazały jednak, na czym polegały "badania kontaktów", podczas gdy – w ocenie skarżącego – było to istotne z uwagi na okoliczność, że pod podanym adresem firmy "B" mieści się plac targowy, na którym odbywa handel używanymi samochodami. Za niewystarczającą, zdaniem skarżącego, należało uznać również weryfikację firmy na podstawie rejestrów handlowych. Prawo [...] zezwalało bowiem na prowadzenie działalności gospodarczej bez formalnej rejestracji w przypadku firm prowadzonych przez osoby fizyczne. Obowiązek rejestracji powstawał dopiero w momencie osiągnięcia przez firmę wysokiego poziomu obrotu. Skarżący dodał, że na tym targowisku handlują zazwyczaj osoby pochodzenia arabskiego, które odnoszą się nieufnie do władz państwowych. Ustalenia zawarte w raportach skarżący zakwestionował powołując się na to, że dnia [...] odnalazł bez trudu firmę "B", w której uzyskał retrospektywne świadectwo EUR 1, którego potwierdzenia odmówiły jednak [...] władze celne. Dowodem na istnienie firmy "B" jest zdaniem skarżącego także to, że w tym samym czasie co skarżący zakupu samochodów dokonywali tam też inni importerzy. Jako fakt znany z urzędu powinno to być uznane przez organy celne w oparciu o art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Według skarżącego, w sprawie nie wystąpiły zatem uzasadnione wątpliwości, pozwalające na zastosowanie art. 181a ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego do WKC. Skarżący stwierdził, że powołany przepis art. 181a można zastosować tylko wtedy, kiedy istnieje niepodważalny dowód nie istnienia wystawcy rachunku, to jest firmy "B". Biorąc to pod uwagę należy uznać za niewystarczające raporty [...] władz celnych z [...] oraz [...] w sytuacji, gdy skarżący dysponuje dokumentem EUR 1 nr [...] na okoliczność istnienia tej firmy. Kontrahentami tej firmy byli też inni importerzy samochodów. Nie ma zatem żadnych przeciwwskazań, aby rachunek z dnia [...] oraz świadectwo przewozowe T1 uznać za podstawę zastosowania powołanej Umowy z 1972 r. W dalszej części uzasadnienia skarżący starał się podważyć zasadność wyeliminowania przez organy celne wszystkich sposobów ustalania wartości celnej poprzedzających tzw. metodę "ostatniej szansy". Zarzucił, że w zakresie metody określonej w art. 30 ust. 2 lit. a, b, c, d (a szczególnie art. 30 ust. 2 b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego organy celne wskazały, że ustalenie wartości celnej towaru na podstawie tego przepisu nie jest możliwe z uwagi na ograniczone możliwości ustalenia cen towarów identycznych lub podobnych u importerów tego typu artykułów. Tymczasem z informacji dostępnych na stronie internetowej Służby Celnej wynikało, że w [...]r. procedurą dopuszczenia do obrotu objęto łącznie [...] używanych samochodów (pozycja taryfowa 8703). Taka liczba sprowadzonych w zbliżonym czasie (rok [...]) samochodów, w której z pewnością powielają się samochody tej samej marki i roku produkcji, co samochody objęte sporem w niniejszej sprawie, pozwalała – zdaniem skarżącego – ustalić wartość transakcyjną zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tym bardziej, że przytoczone dane statystyczne znajdowały się w dyspozycji organów celnych. Skarżący zwrócił dodatkowo uwagę na to, że również wycena samochodów metodą "ostatniej szansy" przeprowadzana przez biegłego w oparciu o wartość pojazdu "najbardziej zbliżonego" (określenie organu) do tych, które importowano, ale wytworzonego na terytorium innym niż terytorium Wspólnoty. Doszło zatem również do odniesienia się do samochodów "podobnych" do pojazdu, którego wartość jest ustalana. Skoro zaś metoda z art. 30 ust. 2 lit b Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz metoda "ostatniej szansy" są podobne, to – kierując się sekwencyjnością wszystkich sposobów, przewidzianą w art. 31 ust. 1 tegoż Kodeksu – metoda przewidziana w art. 30 ust. 2 lit. d powinna być zastosowana w sprawie zamiast metody "ostatniej szansy." Dyrektor Izby Celnej naruszył również art. 65 ust. 5 Prawa celnego, obciążając skarżącego odsetkami z tytułu długu celnego. Mogłoby to jedynie nastąpić w związku z uznaniem, że kwota długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych danych. Nieuznanie preferencyjnego pochodzenia towaru nie wynika natomiast z zaniedbania lub świadomego działania skarżącego w celu podania nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym. Okoliczności zakupu nie wskazywały bowiem na to, by zbywca był nierzetelny. Skarżący zakupił samochód od osoby dysponującej dokumentami tego pojazdu, która wystawiła rachunek i potwierdziła preferencję. Przy pomocy zbywcy skarżący dokonał formalności rejestracyjnych w [...] urzędzie komunikacji, gdzie nie zakwestionowano uprawnień właścicielskich zbywcy samochodu. W tym stanie rzeczy art. 65 ust. 5 Prawa celnego nie może mieć zastosowania. Według skarżącego Dyrektor Izby Celnej naruszył również art. 10 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, poprzez ustalenie wartości celnej importowanego pojazdu w oparciu o błędne podstawy prawne oraz przez przyjęcie 10% stawki cła zamiast stawki 0%. Tym samym zawyżono podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Wartość celną zawyżono, gdyż organy celne najpierw bezzasadnie odrzuciły cenę transakcyjną jako podstawę do ustalania wartości celnej. Następnie przyjęły zawyżoną wartość importowanego samochodu ustaloną w oparciu o nierzetelną opinię biegłego w trakcie ustalania wartości pojazdu "metodą ostatniej szansy". Stawka 10 % cła nie powinna być zastosowana, z uwagi na brak wystarczających podstaw do zakwestionowania prawdziwości dokumentu, stwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru, w postaci rachunku z [...], przy jednoczesnym istnieniu innego jeszcze dokumentu potwierdzającego pochodzenie samochodu ze Sz. (dokument przewozowy T1). Błędna wykładnia przepisów o podatku akcyzowym doprowadziła do naruszenia art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przyjęcie zawyżonej wartości celnej pojazdu, 10 % stawki cła oraz 65% stawki akcyzy, wpłynęło na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania podatku od towaru i usług. W zakresie zarzutów dotyczących przepisów prawa procesowego, skarżący wskazał na naruszenie przez Dyrektora Izby Celnej art. 122, 187 § 1 i 3, 190 § 2, 191, 210 § 4 ordynacji podatkowej przez oparcie kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy problemu autentyczności dowodu zakupu samochodu, w postaci rachunku nr [...] z dnia [...], na treści pism [...] władz celnych, ustalających informację o zbywcy samochodu. Nie można na ich podstawie w sposób nie budzący wątpliwości wskazać, że firma [...], która sprzedała stronie samochód, nie istnieje i nigdy nie istniała. Ten materiał dowodowy jest nieprecyzyjny i niekompletny. W związku z tym, że wskazane pisma [...] władz celnych nasuwają wątpliwości, Dyrektor Izby Celnej nieprawidłowo ocenił ich znaczenie i moc dowodową. Pisma te ogólnikowo odnoszą się do opisu metod, jakimi [...] władze celne kierowały się ustalając istnienie bądź nieistnienie firmy zbywającej samochód. W wyroku z dnia [...] (III ARN 55/94, OSNAPU 1995, nr 7, poz. 83.) Sąd Najwyższy stwierdził, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, budzącym uzasadnione wątpliwości, bądź nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). W rezultacie należy uznać, że nie udowodniono w sposób należyty, iż rachunek przedstawiony przez stronę przy zgłoszeniu celnym jest niewiarygodny i budzi uzasadnione wątpliwości. W postępowaniu celnym ustalono wartość importowanego pojazdu w oparciu o opinię biegłego. W ocenie skarżącego dowód z opinii wydanej przez powołanego biegłego nie może stanowić podstawy do ustalenia wartości importowanego pojazdu. Opinię biegłego przygotowano bowiem bez czynnego udziału strony. W rozpatrywanej sprawie było to istotne. Opinia biegłego polegała na przekazaniu wiadomości specjalnych wyrażonych w oparciu o zaoczne stanowisko, gdyż biegły nie miał możliwości dokonania oględzin pojazdu, gdyż chodziło o ustalenie jego wartości na dzień zgłoszenia celnego, to jest [...]. W tym stanie rzeczy bezpośredni kontakt skarżącego, posiadającego najwięcej informacji o stanie technicznym pojazdu, z biegłym ustalającym wartość samochodu przy zastosowaniu wartości bazowej i szacowaniu ceny w oparciu o procentowe współczynniki korygujące wartość bazową, należało uznać za konieczny. Skarżący podważył też kwalifikacje biegłego do sporządzenia opinii w zakresie ustalenia wartości rynkowej badanego pojazdu. Był to bowiem biegły z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych, inżynierii ruchu drogowego i techniki samochodowej. W sprawie chodziło zaś o podanie wartości (ceny pojazdu) pojazdu, znajdującego się w określonym stanie technicznym. Ustalenia w tym zakresie powinien więc dokonać biegły w zakresie oceny i wyceny pojazdów samochodowych, maszyn i urządzeń technicznych, a nie biegły zajmujący się kryminalistyczną rekonstrukcją wypadków drogowych i inżynierią ruchu drogowego. W piśmie z dnia [...]. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka V. Ch. – doradcy podatkowego. W piśmie z [...] skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci prywatnej opinii z dnia [...] sporządzonej przez doradcę podatkowego. W piśmie z dnia [...] skarżący wniósł o włączenie jako dowodu w sprawie pisma z dnia [...], uzyskanego z Urzędu Federalnego do spraw Rejestru Handlowego w Sz. Organ II instancji w odpowiedzi na powyższe zarzuty podtrzymał stanowisko zajmowane w sprawie, podkreślając jednocześnie, iż wyliczenie wartości podatku akcyzowego raz podatku od towarów i usług zostało w niniejszej sprawie dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W piśmie z dnia [...] organ II instancji wniósł o nie włączenie jako dowodu w sprawie opinii doradcy podatkowego, przedstawiając także merytoryczne stanowisko co do materii tej opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności rozważenia wymagały zarzuty nieuwzględnienia przez organy celne przepisów art. 3 i art. 18 Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. UE L 300), w kontekście postanowień art. 300 ust. 7 w związku z ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Ewentualna zasadność tych zarzutów oznaczałaby bowiem w konsekwencji zastosowanie przez organy celne w niniejszej sprawie niewłaściwych przepisów prawa materialnego. Zarzutów skargi w tym zakresie Sąd nie mógł podzielić z następujących powodów. Art. 3 i art. 18 Umowy rzeczywiście przewidują preferencje celne i podatkowe we wzajemnej wymianie handlowej między obu Umawiającymi się Stronami. Pierwszy z nich ustanawia zakaz wprowadzania nowych ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią (ust. 1) i przewiduje harmonogram stopniowego znoszenia ceł przywozowych (ust. 2). Pierwszy akapit drugiego przepisu nakłada natomiast – na obie Umawiające się Strony – powinność powstrzymania się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony. Uszło jednak uwadze skarżącego, że w myśl art. 2 in principio Umowy, ma ona zastosowanie jedynie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i ze Szwajcarii. W związku z wywodami zawartymi w skardze należy podkreślić, że określenie "produkty pochodzące" ma w prawie wspólnotowym (a także w samej Umowie) specyficzne, formalnoprawne znaczenie. Nie może być zatem interpretowane tak jak w języku potocznym. W rozpatrywanej sprawie chodzi o znaczenie, jakie temu zwrotowi nadały Strony w Protokole 3 do Umowy dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i "metoda współpracy administracyjnej". Z regulacji Protokołu 3 wynika, że owe produkty podlegały przy przywozie do Wspólnoty i do Sz. postanowieniom umowy "pod warunkiem" przedłożenia stosownego świadectwa przewozowego, wystawianego wyłącznie na pisemny wniosek eksportera, sporządzony na przewidzianym do tego celu formularzu. Wynika z tego niezbicie daleko posunięty formalizm, którego zachowanie umożliwia dopiero skorzystanie przez eksporterów (a przy okazji – również przez importerów) z preferencji celnych i podatkowych przewidzianych w Umowie, o których wcześniej była mowa. Jest bezsporne, że skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, w świetle którego sporny pojazd mógłby być zaliczony, jako "produkt pochodzący" ze Sz., w rozumieniu Protokołu 3. Podkreślenia wymaga, że braku tego nie może sanować powoływanie się na inne dokumenty, w tym takie, które potwierdzają zarejestrowanie samochodu przez uprawnione do tego władze [...]. Wskazać nadto należy, że fakt zarejestrowania pojazdu w Sz. nie jest tożsamy z wykazaniem jego "pochodzenia" z tego kraju (lub ze Wspólnoty), w rozumieniu – co raz jeszcze wymaga zaakcentowania – Protokołu Nr 3. Konsekwencje braku potwierdzenia, że sporny samochód może być zaliczony do "produktów pochodzących" ze Sz. lub Wspólnoty, w podanym wyżej rozumieniu, są daleko idące. Bezpośrednim skutkiem jest niedopuszczalność stosowania w rozpoznawanym przypadku Umowy zawartej w 1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, ze względu na brzmienie wcześniej już przytoczonego art. 2 (in principio) tej Umowy. To z kolei wyklucza możliwość skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 umowy. Nie można się zgodzić również z zarzutem skarżącego naruszenia przez organy celne art. 8 ust. 1 Protokołu nr 3 Umowy z 1972 r. Wskazać bowiem należy, że Protokół ten ulegał wielokrotnym zmianom, a jego treść obowiązująca w dniu dokonania zgłoszenia celnego przez skarżącego – czyli dnia [...] – wprowadzona została Decyzją Wspólnego Komitetu UE – Szwajcaria nr 801/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 352 z 27 listopada 2004 r. Protokół ten dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej w treści art. 16 ust. 1, a nie w art. 8 ust. 1, na który powołuje się skarżący, który definiuje jedynie jednostkę kwalifikacyjną dla potrzeb realizacji postanowień Protokołu i odnosi się do kwestii rodzajów dowodów pochodzenia uprawniających do korzystania z preferencji celnych w ramach wymiany handlowej pomiędzy Sz., a krajami Wspólnoty Europejskiej. Zgodnie z powyższym, w dniu dokonania zgłoszenia przez skarżącego dowodami pochodzenia towarów były jedynie przedstawione w zamkniętym katalogu art. 16 ust. 1 Protokołu nr 3: świadectwo przewozowe EUR 1 oraz EUR-MED oraz deklaracja na fakturze lub deklaracja EUR-MED na fakturze sporządzona przez eksperta na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Wskazany katalog nie zawiera zatem dokumentu T1, który w ocenie skarżącego stanowi dowód preferencyjnego pochodzenia towaru. Dokument T1, błędnie wskazywany przez skarżącego jako dowód pochodzenia towarów w ramach Umowy z 1972 r., nigdy nie został wskazany żadnym zapisem tej Umowy, czy Protokołu nr 3 stanowiącego złącznik do tej umowy, jako uprawniony do pełnienia roli dokumentu preferencyjnego pochodzenia. Dokument T1 jest bowiem dokumentem tranzytowym stosowanym w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego towarów o statusie niewspólnotowym (art. 91-97 WKC). Towary przewożone pod osłoną tego dokumentu nie podlegają dzięki temu w czasie tranzytu należnościom celnym przewozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej. Dokument ten, co wymaga podkreślenia, nie uprawnia więc do uznania towaru za pochodzący w rozumieniu ustaleń Protokołu nr 3 do Umowy z 1972 r., a tym bardziej nie uprawnia do skorzystania z preferencji przewidzianych umową w postaci stawki celnej 0%. W tej sytuacji nie ma istotnego znaczenia powoływanie się przez skarżącego na przepisy art. 300 ust. 7 w związku z ust. 1 Traktatu oraz na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., wydane w sprawie C-313/05 (M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w W.), nawet przy założeniu, że przepis art. 18 umowy dotyczy materii zbliżonej do uregulowania przyjętego w art. 90 TWE. Skoro bowiem w rozpoznawanej sprawie organy celne nie miały obowiązku uwzględniania, w świetle dotychczasowej argumentacji, unormowań Umowy z 1972 r., jest oczywiste, że określone w niej zasady nie mogły wiązać na podstawie art. 300 ust. 7 TWE. W sprawie nie miało też zastosowania orzeczenie wstępne ETS z dnia 18 stycznia 2007 r., ponieważ dotyczyło ono równego traktowania używanych samochodów (w zakresie podatku akcyzowego) w wymianie handlowej wewnątrz Wspólnoty. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, zarzucanych organom celnym przez stronę skarżącą. Istotę sporu stanowiło w rozpoznawanej sprawie prawidłowe ustalenie wartości celnej samochodu sprowadzonego przez stronę ze Sz. Stosownie do art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.), wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, ustalana z ewentualnym uwzględnieniem treści art. 32 i 33 Kodeksu. Jednakże art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), przywoływanego dalej jako rozporządzenie, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Stosownie do art. 181a ust. 1 rozporządzenia, jeżeli organy celne, zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2, mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według ust. 2, w wypadku wątpliwości, o których mowa w ust. 1, organy celne mogą żądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli mimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej, na jej żądanie, umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska, przed podjęciem decyzji w sprawie. W ocenie Sądu, organy celne zachowały wszystkie przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, określone w art. 181a rozporządzenia. Za uzasadnione (pierwsza przesłanka) należy uznać powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego, która miała potwierdzać fakt nabycia w Sz., za określoną kwotę, samochodu, którego wartość celna stanowi przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Wątpliwości te dotyczyły bowiem większej liczby przypadków (a nie tylko rozpoznawanej sprawy) i różnych firm występujących w roli zbywców samochodów i potwierdzających wspomniane dane (także pochodzenie towaru, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Zakres wątpliwości (przynajmniej tych podmiotowych) obrazuje znajdująca się w dokumentacji sprawy korespondencja między organami polskimi (w tym celnymi), a uprawnionymi organami [...] administracji celnej. Następnym, prawidłowym krokiem, jeśli zważyć dyspozycje zawarte art. 181a rozporządzenia, była weryfikacja dokumentacji nasuwającej wątpliwości. W raporcie administracji celnej, w odniesieniu do firmy "B",[...], Sz., kontrahenta strony skarżącej (według dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego), organy [...] wyjaśniły, że firma ta nie widnieje ani w rejestrze handlowym, ani w innych dostępnych zestawieniach. Ponadto uszczegółowiły w piśmie z dnia [...], że w przypadku, gdy przekazywana jest informacja, że jakaś firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała, zarówno w bazach danych, a także pod wskazanym adresem. W świetle takiej informacji ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych, polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nadal istnieją wątpliwości, o których jest mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego. Skoro bowiem [...] władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został sporny pojazd, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego należy uznać za chybiony. Organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały zatem podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nie mogło budzić wątpliwości, że metody przewidziane w obu przepisach ułożone zostały w kolejności. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją stosując zasadniczo kolejność przewidzianą w ust. 2 lit. "a", "b", "c" i "d". Jeśli natomiast i w ten sposób nie można ustalić wartości celnej, w rachubę wchodzi tzw. metoda "ostatniej szansy", regulowana przepisem art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Według art. 30 ust. 2, wartością celną ustalaną na podstawie tego przepisu jest: • wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; • wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; • wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; • wartość kalkulowana (która jest sumą trzech elementów wymienionych w dalszej części tego przepisu). Według art. 30 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dodatkowe warunki i reguły stosowania ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu (chodzi o Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO). Zdaniem Sądu, uwzględniając postanowienia art. 30, a ponadto wyjaśnienia Komitetu ujęte w ramach Studium 1.1. ("Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych"), organy celne trafnie przyjęły, że żadna z metod wskazanych w ust. 2 nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanym przypadku. W szczególności, organy słusznie uznały za nieuzasadnione zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym czasie lub w zbliżonym czasie, co towaru dla których ustalana jest wartość celna. Niemożliwe jest bowiem, jak podkreślono w uzasadnieniu obecnie skarżonej decyzji, znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem, mają różny stopień zużycia. Dodatkowo przemawia to za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Prawidłowo też organy przyjęły, że kolejna metoda, ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "c" Wspólnotowego Kodeksu Celnego), może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i w stanie, w jakim są towary, dla których ustalana jest wartość celna. Słusznie wreszcie podkreśliły, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. "d" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane. W konsekwencji należało podzielić zapatrywanie organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której ramy zostały zakreślone w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów niniejszego rozdziału (art. 31 ust. 1). W ust. 2 tego artykułu wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy", a wśród nich – "ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu" (dane internetowe organów celnych dotyczące rynku [...], nie mogły być zatem wykorzystane). Mając na uwadze ostatnie wyłączenie, należało podzielić stanowisko organów celnych, które zleciły rzeczoznawcy opracowanie opinii, uwzględniającej dostępne dane oraz, co należy podkreślić, konkretny stan techniczny wycenianego pojazdu, istniejący w chwili jego sprowadzenia do Polski, a więc na obszar Wspólnoty. To ostatnie spostrzeżenie wymagało zaakcentowania, zwłaszcza w związku z kolejnym zarzutem skarżącego, że skoro biegły wykorzystał dane dotyczące podobnych pojazdów, istniała możliwość zastosowania metody wymienionej w art. 30 ust. 2 lit. "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zamiast metody "ostatniej szansy". Zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wartość celna ustalana wskazaną tam metodą odpowiada wprost "wartości transakcyjnej podobnych towarów". Ta ostatnia wartość (transakcyjna, podobnych towarów) jest natomiast jedynie daną wyjściową, nie jedyną, na podstawie której następuje dopiero ustalenie wartości celnej metodą "ostatniej szansy". Różnicy dowodzi także opinia opracowana przez rzeczoznawcę dla potrzeb niniejszej sprawy, w której – na co zwrócono także uwagę w uzasadnieniach decyzji obu organów celnych – biegły dokonał odliczeń (w ogólnej wysokości 23,5 % – z tytułu samego tylko stanu pojazdu) od ceny bazowej, ustalonej na podstawie dostępnych mu danych. Otrzymaną w ten sposób kwotę pomniejszono dodatkowo: o 22 % (podatek VAT), o 65 % (podatek akcyzowy) i o 10 % (stawka celna). W tej sytuacji należało uznać za prawidłowy ostateczny sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego. W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał bowiem, mimo że miał po temu sposobność, żadnych okoliczności, które poza tymi, jakie uwzględnił rzeczoznawca, mogły mieć wpływ na wielkość dokonanej wyceny. Skoro zatem wycena samochodu została dokonana prawidłowo przez biegłego, za bezpodstawne należy uznać domaganie się przez skarżącego wzięcia pod uwagę przy ustalaniu wartości pojazdu okoliczności jego sprzedaży w Polsce za kwotę [...] zł. Wobec tego podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, 190 § 2, art. 191 i art. 210 § 4 oraz art. 197 § 1 art. 191 Ordynacji podatkowej, należało uznać za nietrafne. Postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie przeprowadziły [...] władze celne i wynik tego postępowania, tj. opracowane raporty, były w sprawie dowodem, który został poddany należytej ocenie. Ocena ta nie miała cech oceny dowolnej. Nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej. Wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę to, że badanie rzetelności dowodu pochodzenia towaru mogło być przeprowadzona przez upoważnione do tego organy celne kraju eksportu. Skarżącemu doręczono postanowienie o wszczęciu postępowania, w którym wskazano dowody, jakie zostały zgromadzone w sprawie – w tym raporty [...] władz celnych. Chybiony był zarzut, że brak odrębnego postanowienia o dopuszczeniu ich jako dowodu w sprawie uniemożliwiał ich wykorzystanie w toku postępowania. Autentyczność tych dokumentów nie budziła żadnych zastrzeżeń. Skarżący w tej mierze w toku postępowania nie zgłaszał żadnych zarzutów. Chybiony był zarzut, że skarżącemu uniemożliwiono czynny udział w wydawaniu przez biegłego opinii, poprzez zadawanie mu pytań i składanie wyjaśnień. Skarżącemu, jak wynika z akt sprawy, doręczono odpis postanowienia z dnia [...] o powołaniu biegłego rzeczoznawcy, w którym zakreślono zakres opinii a następnie zawiadomiono o prawie do wypowiedzenia się w terminie 7 dni w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał, to obecnie nie może skutecznie podnosić zarzutu, że organy celne uchybiły wskazanym wyżej przepisom postępowania. Podobnie, jako chybiony, należało ocenić zarzut naruszenia art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez powołanie biegłego z zakresu specjalności, która nie odpowiadała charakterowi materii, powierzonej do ustalenia materii. Powołany biegły był bowiem biegłym z listy biegłych sądowych także z zakresu techniki samochodowej i w opracowanej opinii wskazał, na jakiej podstawie określił wartość rynkową pojazdu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym korespondencja pomiędzy polskimi organami celnymi, a uprawnionymi organami [...] administracji celnej, dawały zatem w pełni podstawę do odstąpienia w niniejszej sprawie od określenia wartości spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, a także do ustalenia jej na podstawie art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej we W. w zaskarżonej decyzji obszernie uzasadnił bowiem przyjęte w sprawie stanowisko. Wbrew wywodom skargi organy celne prawidłowo, a zatem bez naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 534 ze zm.), określiły kwotę należnego od importowanego samochodu podatku VAT oraz podatku akcyzowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 33 ust. 2 ustawy VAT, jeżeli w wyniku zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota podatków została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w wysokości prawidłowej, przy czym może to nastąpić w decyzji dotyczącej należności celnych. Podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania w imporcie wyrobów akcyzowych obejmuje również, podobnie jak podstawa opodatkowania podatkiem VAT, prowizje oraz koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone, a które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym w przedmiotowej sprawie przyjęto nową wartość celną powiększoną o należne cło. Zastosowanie stawki akcyzy w wysokości 65 % nastąpiło natomiast na podstawie przepisów obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu tj. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. nr 87, poz. 825 ze zm.) w zw. z art. 75 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. W odniesieniu zaś do podatku VAT w myśl art. 29 ust. 13 ustawy, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary akcyzowe, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W niniejszej sprawie, zatem zgodnie z powołanymi powyżej przepisami, słusznie za podstawę opodatkowania przyjęto nową wartość celną powiększoną o należne cło i podatek akcyzowy. W myśl natomiast art. 41 ust. 1 ustawy VAT zasadnicza stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, czyli odpowiada stawce zastosowanej prawidłowo przez organy celne w stosunku do zgłoszonego przez skarżącego towaru w zgłoszeniu celnym. Chybiony był wreszcie zarzut naruszenia przez organy celne dyspozycji art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne. Zgodnie z wskazanym przepisem organ celny pobiera bowiem odsetki w przypadku, gdy kwotę wynikającą z długu celnego zaksięgowano na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organy celne mogą zatem odstąpić od pobierania odsetek jedynie w sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych nie wynika z zaniedbania lub świadomego działania dłużnika. W niniejszej sprawie skarżący w trakcie postępowania nie złożył jednak żadnych dokumentów bądź wyjaśnień, które wskazywałyby na wystąpienie okoliczności uprawniających organy celne do odstąpienia od ich pobrania. Z powyższych względów – stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.