VI SA/Wa 356/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2008 r. sprawy ze skarg H. J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], nr [...], [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. ; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej H. J. kwotę 2237(dwa tysiące dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. J. wniosła skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...] utrzymujące w mocy decyzje wydane przez Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) oraz o zawartości alkoholu powyżej 18% w sklepie spożywczo-monopolowym [...] usytuowanym przy ul. T. w L. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: H. J. posiadała wydane przez Prezydenta Miasta L. na czas oznaczony od 13 kwietnia 2005 r. do 30 kwietnia 2010 r. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) oraz o zawartości alkoholu powyżej 18% w sklepie spożywczo-monopolowym [...] usytuowanym przy ul. T. w L. W dniu 6 marca 2006 r. do Urzędu Miasta L. wpłynęło pismo z Komendy Powiatowej Policji w L. informujące o przeprowadzonym postępowaniu przygotowawczym w związku ze sprzedażą alkoholu osobie nieletniej w sklepie [...] w L. oraz o przesłaniu do Prokuratury Rejonowej w L. wniosku o skierowanie aktu oskarżenia przeciwko podejrzanej M. J. W związku z powyższą informacją Urząd Miasta L. pismem z dnia [...] marca 2006 r. zawiadomił H. J. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofniecie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W dniu 17 marca 2006 r. do Urzędu Miasta L. wpłynęła informacja z Prokuratury Rejonowej w L. o skierowaniu do Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Grodzki aktu oskarżenia przeciwko M. J. podejrzanej o czyn z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W dniu [...] lipca 2006 r. Urząd Miasta L. otrzymał odpis prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w L. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzającego postępowanie na okres próby jednego roku wobec M. J. oskarżonej o to, że w dniu [...] września 2005 r. w L. w sklepie [...] przy ul. K. sprzedała alkohol w postaci trzech butelek piwa nieletniemu S. W. tj. o czyn z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. H. J. po zapoznaniu się z aktami postępowania administracyjnego w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. skierowanym do Prezydenta Miasta L. zaprzeczyła faktowi sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletnie w prowadzonym przez nią sklepie [...] w L. Decyzjami wydanymi w dniu [...] sierpnia 2006 r. na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) Prezydent Miasta L. cofnął H. J. posiadane przez nią zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) oraz o zawartości alkoholu powyżej 18% w sklepie spożywczo-monopolowym [...] usytuowanym przy ul. T. w L. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ujawniony został fakt sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej w dniu [...] września 2005 r., co zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego w L. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...], warunkowo umarzającym, na podstawie art. 66 § 1 i 2 i art. 67 § 1 k.k., na okres próbny 1 roku postępowanie karne wobec M. J., a zatem okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budziły wątpliwości sądu. W odwołaniach od tych decyzji skierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. H. J. wniosła o ich uchylenie w całości oraz przeprowadzenie przez organ odwoławczy, na mocy art. 136 k.p.a., dodatkowego postępowania dowodowego, poprzez przesłuchanie w charakterze świadków M. J. oraz S. W. na okoliczność sprzedaży alkoholu osobom nieletnim w sklepie [...] w L. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła błędną interpretację art. 66 § 1 k.k., a w konsekwencji naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu odwołań podniosła, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcia na wyroku Sądu Rejonowego w L. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] kwietnia 2006 r., którym warunkowo umorzono na okres próby jednego roku postępowanie karne wobec M. J. Analiza przepisów postępowania karnego regulujących treść orzeczeń wydawanych w postępowaniu karnym dowodzi natomiast, że przypisanie winy oskarżonemu może nastąpić wyłącznie w wyroku skazującym, a takiego wyroku w niniejszej sprawie nie wydano. Kodeks postępowania karnego w art. 415 wprowadza zaś wyraźne rozróżnienie pomiędzy skazaniem, a warunkowym umorzeniem postępowania. W orzeczeniach, w których warunkowo umarza się postępowanie, brak przypisania oskarżonemu czynu, co wynika z faktu, że w postępowaniu zakończonym warunkowym umorzeniem nie dochodzi de facto do stwierdzenia winy w sposób, który według reguł określonych w kodeksie postępowania karnego pozwoliłby na postawienie osobie oskarżonej zarzutu, tj. podmiotowe przypisanie mu popełnionego czynu. Warunkowe umorzenie postępowania odnośnie przestępstwa, którego okoliczności nie budzą wątpliwości, jest to postępowanie odnośnie przestępstwa niestwierdzonego jeszcze postępowaniem karnym, zatem oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona w trybie przewidzianym przepisami prawa (czyli wyłącznie w wyroku skazującym). Żadne orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie może zatem uchylić domniemania niewinności. Organ administracji miał natomiast bezwzględny obowiązek jednoznacznego ustalenia naruszenia przepisów ustawy, na podstawie której wydał zaskarżone decyzje. Organ dopuścił się więc naruszenia art. 7 k.p.a., który nakłada na niego obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 77 § 1 k.p.a., który zobowiązuje go do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając odwołania decyzjami wydanymi w dniu [...] lutego 2007 r. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu tych decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zaś, że cofnięcie zezwolenia następuje już w przypadku jednorazowej sprzedaży napoju alkoholowego nieletniemu, a nieświadomość naruszenia przepisów prawa i brak złej woli pozostają bez wpływu na skutek prawny naruszenia. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2005r., sygn. akt VI SA/Wa 1703/05, publ. LEX nr 190905 oraz wyrok NSA z dnia 27 września 2005r, sygn. akt II GSK 148/05, publ. LEX nr 179657 Organ odwoławczy podkreślił, że wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w L. Wydział [...] Grodzki, na podstawie art. 66 § 1 i 2 i art. 67 § 1 k.k., umorzył warunkowo na okres próbny 1 roku postępowanie karne wobec M. J. oskarżonej o to, że w dniu [...] września 2005 r. w L. w sklepie [...] przy ul. K. sprzedała alkohol w postaci trzech butelek piwa nieletniemu S. W. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu [...] maja 2006 r. i podlega wykonaniu. Z przepisu art. 66 § 1 k.k. wynika zaś, że sąd karny umarza postępowanie w sytuacji, gdy zarówno wina sprawcy jak i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości sądu. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma natomiast sam fakt stwierdzenia sprzedaży napoju alkoholowego nieletniemu, a kwestia winy sprawcy nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącej o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie w charakterze świadków M. J. i S. W., gdyż przeprowadzenie tego dowodu nie miałoby żadnego wpływu na wynik postępowania. W skargach na te decyzje skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca H. J. zarzuciła organowi błędną interpretację art. 66 § 1 k.k., a w konsekwencji naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. powtarzając argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniach wniesionych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 24 września 2007 r. skierowanym do Sądu zgłosił wniosek dowodowy o przesłuchanie przez Sąd w charakterze świadków M. J. oraz S. W. na okoliczność sprzedaży alkoholu osobom nieletnim w sklepie [...] w L. Zarzucił, że decyzje organów obu instancji są wadliwe z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz przepisów proceduralnych tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. W jego ocenie oparcie decyzji administracyjnych tylko na wyroku Sądu Rejonowego w L. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] kwietnia 2006 r. naruszyło przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niekompletny. Wynik postępowania karnego nie był bowiem wiążący dla organu administracji publicznej i nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji w trybie administracyjnoprawnym. Podniósł, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a zatem nie mogą odmówić przeprowadzenia dowodów mających decydujące znaczenie na wynik postępowania i na treść wydawanej decyzji. Z uwagi natomiast na to, że zeznania złożone w toku postępowania karnego są sprzeczne i niespójne, konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu zebrania całego materiału dowodowego. Podkreślił, że M. J., która rzekomo sprzedała alkohol nieletniemu, nigdzie nie podpisała dokumentów lub protokołów, w których stwierdziłaby, iż fakt ten miał miejsce. Fakt warunkowego umorzenia postępowania nie może natomiast stanowić bezwzględnego i niepodważalnego dowodu w postępowaniu administracyjnym. Zarzucił ponadto, że organy administracji dokonały błędnej wykładni i interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyby bowiem nawet udowodniony został fakt jednorazowej sprzedaży napojów alkoholowych nieletniemu, to (zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych i poglądami doktryny) nie jest to wystarczająca przesłanka do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Organ podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma sam fakt stwierdzenia sprzedaży napoju alkoholowego nieletniemu, co w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Natomiast kwestia winy sprawcy nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się natomiast, iż cofnięcie zezwolenia następuje już w przypadku jednorazowej sprzedaży napoju alkoholowego nieletniemu, zaś nieświadomość naruszenia przepisów prawa i brak złej woli pozostają bez wpływu na skutek prawny naruszenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 25 marca 2008 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie procesowym z dnia 24 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone decyzje w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skargi w niniejszej sprawie zasługują na uwzględnienie, gdyż decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Prezydenta Miasta L. wydane zostały z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie, jakie prowadził na mocy art. 18 ust. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) Prezydent Miasta L., a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działające na mocy art. 127 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), podlega procedurze określonej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest natomiast określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując tę część wywodów, podkreślenia wymaga, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji wydał w niniejszej sprawie decyzje cofające skarżącej H. J. posiadane przez nią zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) oraz o zawartości alkoholu powyżej 18% w sklepie spożywczo-monopolowym [...] usytuowanym przy ul. T. w L. opierając się wyłącznie na jednym dowodzie – prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w L. Wydział [...] Grodzki z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...], warunkowo umarzającym, na podstawie art. 66 § 1 i 2 i art. 67 § 1 k.k., na okres próbny 1 roku postępowanie karne wobec M. J. oskarżonej o to, że w dniu [...] września 2005r. w L. w sklepie [...] przy ul. K. sprzedała alkohol w postaci trzech butelek piwa nieletniemu S. W. Organ, powołując się na treść art. 66 § 1 k.k., podkreślił, że sąd karny warunkowo umarza postępowanie, jeżeli okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny związany jest jedynie ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ani wyrok uniewinniający, ani wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie wiążą sądu. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest bowiem wyrokiem skazującym. (vide:. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WP LexisNexis, Warszawa 2005, s. 124; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 maja 2000 r. sygn. akt P. 1/99; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1974 r. sygn. akt III PZP 20/1974). Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, co do popełnienia przestępstwa, nie wiążą więc sądów administracyjnych, a więc nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Adresatami normy wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. są bowiem pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie o popełnienie czynu z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi może być więc w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych tylko jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art. 80 k.p.a. Okoliczność, że w stosunku do M. J. [...] toczyło się postępowanie karne o czyn z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zakończone warunkowym umorzeniem postępowania, powinna być niewątpliwie rozważona przez organ w toku postępowania administracyjnego o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, ale ustalenia zawarte w tym wyroku powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie wszechstronnego rozważenia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ I instancji w toku postępowania o cofnięcie H. J. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeprowadził tylko dowód z odpisu prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne. Dodatkowych dowodów nie przeprowadził także organ odwoławczy, mimo zgłoszonych przez stronę w odwołaniu wniosków dowodowych oraz podnoszonych zarzutów w uzasadnieniu odwołania. Organ odwoławczy nie ustosunkował się też do konkretnych zarzutów odwołania, posługując się ogólnikowymi sformułowaniami w uzasadnieniu merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji. Niewyjaśnienie przez organy obu instancji okoliczności faktycznych dotyczących sprzedaży w dniu [...] września 2005 r. w sklepie [...] w L. napojów alkoholowych osobie nieletniej, uniemożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji są zgodne z prawem. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ I instancji musi rozpoznać ją zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić szczegółowo na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygniecie. W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów skargi stało się zbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2002 r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.