III SA/Łd 796/07

Dnia 1 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty niezaksięgowanej należności wynikającej z długu celnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. nr [...] z dnia [...] w określającą Spółce A. w W. niezaksięgowaną kwotę należności wynikającej z długu celnego w wysokości 151.908,00 złotych oraz zobowiązującą do wpłaty powyższej kwoty wraz z odsetkami należnymi od dnia 25 września 2006 roku. Organ ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: Dnia 25 września 2006 roku Spółka A. w W. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu koncentraty białek serwatkowych zaklasyfikowanych do kodu 3502 20 99 00 Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich – TARIC ze stawką celną 16,7 EUR/100kg. Do zgłoszenia załączono m. in. fakturę zakupu towaru o nazwie Agri Mark Lactalbumin 80 opiewającą na kwotę 129.600,00 USD, Wspólnotowe Świadectwo Weterynaryjne dla wwozu i przewozu (CVED) nr [...] oraz Deklarację Wartości Celnej. W toku weryfikacji przeprowadzono rewizję celną towaru, w wyniku której stwierdzono towar w workach z oznaczeniem Lactalbumin 80 Agri Mark. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wszczął z urzędu postępowanie celne. Następnie postanowieniem z dnia [...] dopuścił jako dowód sprawozdanie Centralnego Laboratorium Celnego nr [...] z dnia [...] z badań laboratoryjnych towaru o nazwie Agri Marc Lactalbumin 80, opinię prof. Władysława Chojnowskiego z dnia [...] oraz wyjaśnienia strony z dnia [...] złożone do sprawy [...]. Decyzją z dnia [...] organ celny określił spółce niezaksięgowaną kwotę należności wynikającej z długu celnego z tytułu importu towaru objętego powyższym zgłoszeniem celnym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sprowadzony towar winien być objęty kodem TARIC 3502 20 91 00. Od opisanej wyżej decyzji Spółka A. w W. wniosła odwołanie zaskarżając decyzję w całości. Zarzuciła naruszenie powołanych w niej podstaw prawnych, a w szczególności Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, a także zasad postępowania określonych w dziale IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 ze zm.), m. in. art. 120, art. 121, art. 122 i art. 123 ustawy. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, a nadto o powołanie biegłego na okoliczność ustalenia szczególnych właściwości spornego towaru oraz na okoliczność określenia cech albumin klasyfikowanych do kodów 3502 20 91 i 3502 20 99 (wyodrębnienia istotnych różnic) oraz o ponowne przebadanie próbek towaru na okoliczność jego składu mającego decydujące znaczenie co do prawidłowości kwalifikacji kodu CN. W uzasadnieniu strona podała, że sporny towar jest specjalnie wyselekcjonowany przez producenta, z uzwględnieniem doboru protein na indywidualne potrzeby zakładu produkcyjnego spółki. Albumina w 100 % zużywana jest do produkcji przemysłowej lodów, czekolad, polew czekoladowych, mleka odtłuszczonego lub pełnego. Towar sprzedawany jest na terenie Unii Europejskiej w opakowaniach jednostkowych po 20 kg, a nie w opakowaniach masowych. Towar został wyprodukowany ze specjalnie wyselekcjonowanej produkcji serów i tym różni się od innych albumin, które pochodzą z produkcji wielu gatunków serów i dlatego nadano mu kod CN 3502 20 99, jako specyficznego, wyselekcjonowanego latcaalbumin, przeznaczonego do specjalnej produkcji prowadzonej przez spółkę. Albumina mleka ma tylko dwa kody, przy czym kod 3502 20 99 obejmuje również albuminy suche. W ocenie spółki kod 3502 20 91 ma zastosowanie do albumin podlegających dystrybucji, wprowadzeniu na rynek w stanie nieprzetworzonym, a więc jest kodem podstawowym dla typowych, masowych albumin, występujących w obrocie. Wszystkie inne, specyficzne, szczególne, nie nadające się do masowej dystrybucji winny być klasyfikowane do kodu "pozostałe". Specyfika sprowadzonego towaru jest tak daleka, że nie może on być wprowadzony na rynek i wykorzystany w innym celu niż cele produkcyjne. Spółka zarzuciła oparcie decyzji na dwóch nieprawdziwych ustaleniach. Po pierwsze w piśmie z dnia [...] wskazano, że w badanym produkcie stwierdzono obecność β – laktoalbuminy oraz laktozy, jednak z badań laboratoryjnych nie wynika, jakie są to ilości. Po drugie zaś, w ocenie strony, opinia prof. Władysława Chojnowskiego nie potwierdza obecności w produkcie β – laktoalbuminy. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a, b i c, art. 78 ust 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne – 2004, rozdz. 2, t.4, str. 307 ze zm. ), art. 1, art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 1987 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne – 2004, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) zmieniający załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 286), art. 51, art. 65 ust. 5 oraz art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm. ). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Jak dalej wskazał organ, dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku l, części pierwszej - przypisy wstępne, sekcji l - Ogólnych reguł opublikowane w rozporządzeniu Komisji (WE) 1719/2006 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Stosowanie powyższych reguł zapewnia jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej należy uwzględniać informacje zawarte w Wyjaśnieniach do taryfy celnej. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Zdaniem organu odwoławczego, z faktury z dnia 29 sierpnia 2006 r. załączonej do zgłoszenia celnego wynikało, że przedmiotem obrotu był towar o nazwie "Agri Mark Lactalbumin" o masie netto 36000 kg zapakowany w 1800 worków o masie 20 kg każdy. W sprawozdaniu z badań towaru z dnia [...] Centralne Laboratorium Celne stwierdziło, że badana próbka towaru stanowi białko serwatkowe w postaci proszku o zawartości białka w suchej masie produktu 80.6 % mas. Centralne Laboratorium Celne ustaliło ponadto, że sprowadzony towar występuje w postaci proszku, zawartość suchej masy wynosi 93,0+/-0,6 % masy. Organ wskazał, że w opinii z dnia [...] dotyczącej preparatu białkowego pod nazwą "80 Agri Marc Lactalbumin" prof. dr hab. Władysław Chojnowski stwierdził, że sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych preparat jest koncentratem jednego białka serwatkowego α-laktoalbuminy w stężeniu ponad 80%. Stwierdził również obecność β-laktoglobuliny podkreślając, że jest ona w śladowych ilościach (na podstawie wyników badań CLC). Opierając się na wynikach badań CLC i opiniach biegłych organ stwierdził, że sprowadzony towar stanowi mieszaninę dwóch białek serwatkowych α-laktoalbuminy i β-laktoglobuliny o zawartości białka w przeliczeniu na masę suchą 80,6%. Występuje w postaci proszku, zawartość suchej masy wynosi 93,0 +/- 0,6 [% masy]. W świetle powyższych ustaleń, zdaniem organu sprowadzony towar należało zaklasyfikować do kodu 3502 20 91 00 TARIC obejmującego: Albuminy (nawet koncentraty z dwu lub więcej białek z serwatki, zawierające więcej niż 80% masy białka serwatki, w przeliczeniu na suchą masę), albuminiany i pozostałe pochodne albumin: - Albumina mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki: - - Pozostała (inna niż niezdatna lub uznana jako niezdatna do konsumpcji przez ludzi): - - - Suszona (np. w arkuszach, łuskach, płatkach, w proszku). Organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższą klasyfikację przeprowadził stosując regułę 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącą, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, a dla celów prawnych klasyfikację ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i wszelkich uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag oraz regułę 6, zgodnie z którą klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji przeprowadzana jest zgodnie z treścią tych podpozycji i odnoszącymi się do niej uwagami, oraz mutatis mutandis z powyższymi regułami, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie są porównywalne. Poprawność klasyfikacji towaru do pozycji 3502 potwierdza dodatkowo – zdaniem organu – Wspólnotowe Świadectwo Weterynaryjne dla wwozu i przewozu (CVED) sygnowane przez Urzędowego Lekarza Weterynarii, Granicznego Inspektora Weterynarii w Gdyni. W omawianym dokumencie dla sprowadzonego towaru Agri-Mark, koncentrat białek serwatkowych 80, w polu 12 określono jako właściwy kod, pozycję 3502 CN. W związku z tym organ podkreślił, że zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ celny nie wnosi żadnych zastrzeżeń co do wiarygodności tego dokumentu i uważa, że dane w nim zawarte są okolicznościami stwierdzonymi urzędowo i mają moc wiążącą zarówno dla Spółki jak i organów celnych. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że towary klasyfikowane do podpozycji 3502 20 91 00 TARIC obciążone są stawką celną dla krajów trzecich w wysokości 123,5 EUR/ 100 kg. Zgodnie z art. 18 WKC w celu określenia należności przywozowych stosuje się kursy publikowane w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. W dniu, w którym objęto towary procedurą dopuszczenia do obrotu kurs wymiany wynosił 1 EUR = 3,9510 PLN. Uwzględniając powyższe oraz fakt, że przedmiotem zgłoszenia było 36000 kg towaru kwota długu celnego wyliczona została na 175.661,00 PLN . Jak wskazał organ, Spółka w zgłoszeniu celnym nieprawidłowo zaklasyfikowała towar do podpozycji 3502 20 99 00 TARIC, co spowodowało zaksięgowanie przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. kwoty długu celnego w wysokości 23.753,00 zł, a więc kwoty niższej od prawnie należnej. Ponieważ Spółka nie wykazała, że podanie nieprawidłowych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego uzasadnione było pobranie odsetek od niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Organ odniósł się do zarzutów dotyczących postanowienia z dnia [...] o odmowie przeprowadzenia żądanych przez stronę dowodów. Organ podał, że Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. oparł się głównie na dowodach uzyskanych w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego. Przytoczone w uzasadnieniu postanowienia not wyjaśniających, reguł interpretacji oraz Wiążącej Informacji Taryfowej mieszczą się w ramach uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Wyjaśnienia do Taryfy Celnej są powszechnie dostępne w Internecie na stronie Ministerstwa Finansów lub na stronie przeglądarki taryfowej Isztar 2. Odnosząc się do zarzutu strony, że z żadnych wyjaśnień nie wynika, aby do pozycji 3502 20 99 nie można było zaliczyć albumin suszonych, a założenie przez organ celny, że do pozycji tej mogą być zaliczone wyłącznie albuminy występujące w postaci cieczy jest niczym nie uzasadnione - Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że klasyfikacje towarów do właściwej podpozycji przeprowadza się stosując zasadę wynikającą z 6 Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w myśl której tylko podpozycje na tym samym poziomie są porównywalne. Klasyfikacja towaru do podpozycji 3502 20 91 00 lub 3502 20 99 00 TARIC odnosi się do albumin mleka (włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki), zdatnych lub uznanych jako zdatne do konsumpcji przez ludzi. Wskazanie właściwej podpozycji uzależnione jest wyłącznie od ustalenia formy w jakich preparaty występują w dniu zgłoszenia. Istotne z punktu widzenia klasyfikacji jest ustalenie czy sprowadzone preparaty występują w formie cieczy, roztworów, past czy też w formie suszonej (na przykład w arkuszach, łuskach, płatkach, proszku). Postępowanie takie wynika bezpośrednio z brzmienia podpozycji w myśl których preparaty mogą występować jako: - suszone (na przykład w arkuszach, łuskach, płatkach, proszku) - kod 3502 20 91 00 TARIC, - pozostałe (inne niż suszone) - kod 3502 20 99 00 TARIC. Powyższe postanowienia wykluczają, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, możliwość klasyfikacji sprowadzonego towaru o nazwie handlowej "Agri Mark Lactalbumin", występującego w postaci proszku do kodu TARIC 3502 20 99 00, ponieważ podpozycja 3502 20 99 00 obejmuje albuminy mleka (włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki) w formie innej niż suszone. Odnosząc się do zarzutów pominięcia reguły 3c, która w ocenie skarżącej spółki winna mieć w niniejszej sprawie zastosowanie, organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej składają się z 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Pierwsze 4 służą do ustalenia właściwej pozycji towaru. Proces poszukiwania właściwej pozycji taryfy celnej, czyli czterocyfrowego kodu, dokonuje się poprzez stosowanie kolejno reguły 1, 2, 3 i 4. Jeżeli klasyfikacja taryfowa nie może zostać ustalona w oparciu o regułę 1, ustala się ją stosując w kolejności regułę 2, 3 i 4. W przypadku ustalenia pozycji w oparciu o regułę 1, brak jest podstaw prawnych do dalszych poszukiwań pozycji taryfowej o kolejne wymienione reguły. Podstawową regułą klasyfikacji jest reguła 1, która stanowi, iż tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i wszelkich uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji lub uwag. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie ustalono w sposób wystarczający dla potrzeb klasyfikacji taryfowej rodzaj towaru. Sprowadzony produkt o nazwie handlowej "Agri Mark Lactalbumin" stanowi mieszaninę dwóch białek serwatkowych (α-laktoalbuminy, β-laktoglobuliny) o zawartości białka w przeliczeniu na masę suchą 80,6%. Powyższe dane są wystarczające do wskazania pozycji taryfy celnej TARIC 3502 przy zastosowaniu reguły 1. W przedmiotowej sprawie nie występuje możliwość klasyfikowania towarów do dwóch lub więcej pozycji nomenklatury scalonej. Brak zatem jest przesłanek do stosowania 3 ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w tym przytoczonej przez stronę skarżącą reguły 3c. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że sama spółka w zgłoszeniu celnym zaklasyfikowała towar do pozycji 3502 TARIC i nie kwestionowała poprawności klasyfikacji towaru w odwołaniu. Odnosząc się do zarzutu, że rozstrzygnięcie oparte zostało na Wiążącej Informacji Taryfowej, która nie była stronie znana i nie znajdowała się w aktach sprawy, organ wyjaśnił, że dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. rozstrzygnięcie, w zakresie klasyfikacji taryfowej jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej w W. określonym w WIT [...]. Przytoczenie jej miało jedynie podkreślić jednolite stosowanie prawa w zakresie klasyfikacji taryfowej przez organy celne. Organ odniósł się także do twierdzeń spółki, że sporny towar jest specjalnie wyselekcjonowany przez producenta pod kątem doboru protein na indywidualne potrzeby zakładu produkcyjnego spółki oraz, że jest przeznaczony wyłącznie do dalszego przerobu i wyprodukowany ze specjalnie wyselekcjonowanej produkcji serów i tym różni się od innych albumin, które pochodzą z masowej produkcji wielu gatunków serów i z tego powodu został mu nadany kod CN 3502 20 99. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że z punktu widzenia brzmienia pozycji 3502 20 TARIC uznanej przez spółkę jako właściwej, klasyfikacja do dalszej podpozycji uzależniona jest od ustalenia, czy sprowadzony towar jest niezdatny lub uznany jako niezdatny do konsumpcji przez ludzi. W niniejszej sprawie, jak stwierdził organ, w sposób bezsporny stwierdzono, że sprowadzony towar wykorzystany zostanie do celów spożywczych. Powyższe obliguje z punktu widzenia Taryfy celnej do ustalenia czy sprowadzony produkt występuje w formie suszonej (na przykład w arkuszach, łuskach, płatkach proszku) czy też w innych formach, ponieważ te informacje mają istotne znaczenie dla przebiegu klasyfikacji taryfowej. Podnoszone natomiast w odwołaniu przesłanki dotyczące jakości składników użytych w procesie produkcyjnym, sposobu wytwarzania sprowadzonego towaru oraz zastosowanych opakowań nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia Taryfy celnej. Na powyższą decyzję w dniu 4 grudnia 2007 roku Spółka A. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Spółka zarzuciła naruszenie powołanych w decyzji I instancji podstaw prawnych, a w szczególności Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, a także zasad postępowania określonych w dziale IV Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 4 tejże ustawy. W uzasadnieniu skargi strona podniosła argumentację tożsamą z argumentacją odwołania od decyzji organu I instancji. Zarzuciła nadto pominięcie dowodu z opinii prof. W. Chojnowskiego oraz bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu pominięcia dowodów z opinii biegłych, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ administracji państwowej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użyte w przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie, w ocenie organu, stan faktyczny został ustalony w sposób wyczerpujący. Przytoczone zostały też obszerne fragmenty opinii prof. dr hab. Władysława Chojnowskiego, która została wykorzystana w postępowaniu w części dotyczącej ustalenia rodzaju spornego towaru. Organ stwierdził, że informacje zawarte w omawianej opinii były w tym zakresie zbieżne z ustaleniami CLC, a skład spornego preparatu jest znany w stopniu wystarczającym dla potrzeb klasyfikacji taryfowej. Opinia nie została wykorzystana w zakresie sugestii dotyczących klasyfikacji taryfowej, ale dokonanie klasyfikacji taryfowej jest uprawnieniem organów celnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego. Jak już na wstępie wskazano, w skardze skierowanej do Sądu pełnomocnik skarżącej spółki podniósł zarzut naruszenia zasad postępowania, w szczególności art. 120, art. 121,art. 122,art. 123, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zarzut ten, na tyle na ile został sprecyzowany w uzasadnieniu skargi, nie jest uzasadniony. Strona skarżąca podnosiła przede wszystkim, że nie zostały wyjaśnione szczególne właściwości spornego towaru i jego skład, co miało wpływ na wynik sprawy . W tym zakresie stwierdzić należy, że strona zgłosiła przedmiotowy towar jako "koncentrat białek serwatkowych". Próbki takiego samego towaru pobrane w związku z wcześniej dokonanymi zgłoszeniami przedmiotowego towaru według zgłoszenia SAD [...] z dnia [...] przesłane zostały do Centralnego Laboratorium Celnego, celem przeprowadzenia badań i analiz fizykochemicznych sprowadzonego towaru. Sprawozdanie z tych badań z dnia [...] (dopuszczone jako dowód w niniejszym postępowaniu postanowieniem z dnia [...]) potwierdziło, że badana próbka stanowi białko serwatkowe w postaci proszku o zawartości białka w suchej masie produktu 80,6 [% mas.]. Przedmiotowy produkt w swoim składzie zawiera w przeważającej części α-laktoalbuminę, choć w badanej próbce stwierdzono także obecność β- laktoglobuliny. Zawartość albumin w przeliczeniu na białko x 6,38 wynosi 80,83%, a zawartość globulin wynosi 0,42%. Sporny produkt był suszony – znajdował się w postaci proszku. Fakt, że przedmiotowy towar stanowi koncentrat białka serwatkowego α-laktoalbuminy w stężeniu ponad 80% (wysuszony) wynikał też z przedstawionej przez stronę skarżącą opinii prof. dra hab. Władysława Chojnowskiego (również dopuszczonej jako dowód w postępowaniu na mocy wskazanego wyżej postanowienia). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu, postawionego w piśmie procesowym złożonym w dniu rozprawy tj. 18 marca 2008r., nieprzeprowadzenia w niniejszej sprawie żadnego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia co zawierały worki będące przedmiotem odprawy, Sąd stwierdza, że powyższy zarzut nie jest uzasadniony. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego przedstawionego w aktach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że nie ma wątpliwości co było przedmiotem odprawy według zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...]. Towarem sprowadzonym i odprawionym był koncentrat białek serwatkowych o nazwie handlowej AGRI MARK LACTALBUMIN 80 zaimportowany z USA od firmy AGRI-MARK w workach 20 kilogramowych. Potwierdzają to zarówno dokumenty handlowe załączone przez stronę do zgłoszenia celnego jak również treść wypełnionego zgłoszenia celnego szczególnie w zakresie opisu towaru, kraju pochodzenia i sposobu pakowania. Odpowiednie wypełnienie przez importera pól zgłoszenia celnego określającego rodzaj i ilość sprowadzonego towaru świadczy również o tym, że w dniu odprawy celnej również strona nie miała wątpliwości co jest przedmiotem zgłoszenia celnego. Nie należy zapominać, że to na zgłaszającym ciąży odpowiedzialność za prawidłowe i rzetelne podanie wszystkich danych w zgłoszeniu celnym. Tożsamość sprowadzonego towaru potwierdza również wynik przeprowadzonej w dniu 25 września 2006 roku ( a więc w dniu zgłoszenia celnego) weryfikacji zgłoszenia celnego polegającej na częściowej rewizji – oględzinach losowo wybranych opakowań. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne, mogą one przeprowadzić : a) kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów (...), b) rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. W świetle postanowień art. 70 ust. 1 WKC jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem. Jak zaś stanowi art. 71 ust. 1 WKC podstawę do stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia. Powyższe regulacje wskazują, że co do zasady, organy celne nie są zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego lub rewizji celnej. Kontrola ta jest fakultatywna, a jej ewentualny zakres ustalają organy celne. Wyniki przeprowadzonej weryfikacji winny być odnotowane na dokumencie zgłoszenia celnego. W przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu oględzin organ celny stwierdził towar na paletach, w workach 20 kg z oznaczeniem LACTALBUMIN 80 AGRI MARK, pochodzący z USA. Strona nie kwestionowała wyników weryfikacji i nie zgłaszała żadnych wniosków odnośnie skontrolowania zawartości worków. Również w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego, strona mając zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu na każdym jego etapie i będąc reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zgłaszała zarzutu dotyczącego braku ustalenia zawartości worków będących przedmiotem odprawy. Wręcz przeciwnie mając świadomość, że w poczet materiału dowodowego załączono opinię CLC w Warszawie dotyczącą sprowadzonego przez skarżącą spółkę 3 miesiące wcześniej towaru o takiej samej nazwie, pochodzącego od tego samego eksportera, w identyczny sposób pakowanego oraz dostarczoną przez stronę opinię prof. W. Chojnowskiego dotyczącą preparatu o nazwie "80 agri marc lactalbumin" - skarżąca nie kwestionowała tożsamości towaru sprowadzonego z towarem będącym przedmiotem badań i analiz. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik skarżącej wnioskował wręcz o przyjęcie i potraktowanie wniosków, dowodów i okoliczności podniesionych w toku postępowań dotyczących zgłoszeń celnych Nr [...] z dnia [...], [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] jako integralnej części wyjaśnień do niniejszej sprawy. W tym miejscu wypada wyjaśnić, że próbki towaru poddanego analizie zostały pobrane właśnie ze zgłoszenia celnego [...] z dnia [...]. W tej sytuacji skoro opis towaru, jego pochodzenie i sposób pakowania wynikający z dokumentów handlowych załączonych do zgłoszenia celnego, potwierdzony wynikami rewizji wskazywał jednoznacznie, że przedmiotem importu jest taki sam towar jak towar odprawiony wcześniej m.in. według zgłoszenia celnego z dnia [...] Nr [...] uzasadnione było załączenie w poczet materiału dowodowego ekspertyzy CLC z dnia [...] i opinii prof. W. Chojnowskiego z dnia [...] o czym organy celne poinformowały stronę postanowieniem. Na etapie postępowania przed organami celnymi strona nie kwestionowała tożsamości towaru, a jako dowody w sprawie, dotyczące składu preparatu i jego właściwości powoływała opinię prof. W. Chojnowskiego dotyczącą preparatu o nazwie wskazanej w zgłoszeniu celnym. Stawiany organom celnym zarzut, że nie otwierano worków i nie pobierano próbek, w sytuacji gdy strona zadeklarowała w zgłoszeniu celnym, że przedmiotem importu jest koncentrat białek serwatkowych o takiej samej nazwie, tak samo pakowany, pochodzący od tego samego importera co wcześniej sprowadzony towar, nie kwestionowała zawartości worków oraz wnioskowała o przyjęcie dowodów i wniosków składanych we wcześniejszych postępowaniach dotyczących towaru o takiej nazwie, należy więc uznać za spóźniony i nieuzasadniony. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, że nawet w skardze pełnomocnik skarżącej nie podnosił zarzutu braku ustaleń w zakresie tożsamości towaru będącego przedmiotem odprawy w niniejszej sprawie. Powyższe wątpliwości podniósł dopiero 18 miesięcy po odprawie w dniu rozprawy przed sądem administracyjnym w złożonym piśmie. Jednocześnie formułując zarzut nie zakwestionował faktu, że towar był zapakowany w worki, co nie jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu klasyfikacyjnego, zważywszy, że w worki możliwe jest zapakowanie produktu o konsystencji stałej, sypkiej, a nie cieczy czy pasty. Wobec powyższego Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zaklasyfikowanie sprowadzonego preparatu do kodu 3502 20 91 00 zamiast deklarowanego przez spółkę w zgłoszeniu celnym kodu 3502 20 99 00. Tak jak wskazał Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu swojej decyzji, zgodnie z art. 20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE Nr L 302 ze zm.), w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Stosownie do art. 20 ust. 3 lit a), b) i c) Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje: a) towarową Nomenklaturę Scaloną; b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych; c) stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie: ceł oraz opłat przywozowych ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej lub na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE.L. 87.256.1) zawiera w załączniku I, który jest corocznie modyfikowany, Nomenklaturę Scaloną i tabelę stawek Wspólnej Taryfy Celnej. Stosowanie Wspólnej Taryfy Celnej przez państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej powoduje, że nomenklatura oraz cła na towary przywożone z państw Trzecich, w tym wypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki, do wszystkich państw członkowskich są jednolite. Nomenklatura Scalona (CN) jest podstawowym elementem Wspólnej Taryfy Celnej (WTC). Pozwala ona na sklasyfikowanie towarów w obrocie międzynarodowym. W myśl art. 1 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Nr 2658/87 Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Elektroniczną bazą danych obejmującą m.in. taryfę wspólnotową jest Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich – TARIC ustanowiona art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87. Jest ona oparta na Nomenklaturze Scalonej (CN) i składa się z 10 cyfr (w tym pierwsze osiem cyfr odpowiada CN, a dalsze dwie cyfry dotyczą informacji odnoszących się na przykład do zawieszenia cła, kwot taryfowych, preferencji celnych ceł antydumpingowych. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w "Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej" znajdujące się w załączniku I, Części pierwszej – Przepisy wstępne, Sekcja I – Ogólne Reguły. Stosowanie tych reguł ma zapewnić jednolitą interpretację, tak aby dany towar był zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Tak jak podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, dokonując klasyfikacji taryfowej należy także uwzględniać informacje zawarte w Wyjaśnieniach do taryfy celnej. Pozycja 3502 Taryfy obejmuje albuminy (włączając koncentraty dwu lub więcej białek serwatki, zawierające w przeliczeniu na suchą substancję więcej niż 80 % masy białka serwatki), albuminiany i pozostałe pochodne albumin. Podpozycja 3502 20 obejmuje albuminę mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki i dzieli się na: - - albuminę mleka niezdatną lub uznaną jako niezdatna do konsumpcji przez ludzi (kod CN 3502 20 10) i - - pozostałą, która z kolei obejmuje: - - - albuminę mleka suszoną (na przykład w arkuszach, łuskach, płatkach, proszku) dla której Taryfa określa kod CN 3502 20 91 i stawkę celną 123,5 EUR/100 kg oraz - - - albuminę mleka pozostałą z kodem CN 3502 20 99 i stawką celną 16,7 EUR/100 kg. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2-6. W myśl reguły 6 klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Celnej trafnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i trafnie zaklasyfikował zgłoszony towar do podpozycji 3502 20 91 obejmującej albuminę mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek serwatki występującą w postaci suszonej m.in. w postaci proszku. Elementem, który decyduje o tym czy albumina mleka zdatna do konsumpcji przez ludzi zaklasyfikowana zostanie do kodu CN 3502 20 91 czy do kodu CN 3502 20 99 jest zgodnie z treścią podpozycji, postać w jakiej produkt ten występuje tzn. czy występuje w postaci lepkiej cieczy czy postaci suszonej. Ponieważ nie jest przedmiotem sporu, że zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu preparat był w postaci wysuszonej – proszku, zaliczenie go do kodu CN 3502 20 91 było w pełni uzasadnione. Spór co do tego, czy przedmiotowy produkt stanowi mieszaninę dwóch białek serwatkowych α-laktoalbuminy i β-laktoglobuliny o zawartości białka w przeliczeniu na masę suchą 80,6 %, tak jak to określił Dyrektor Izby Celnej, czy też jest to koncentrat tylko jednego białka serwatkowego α-laktoalbuminy, zawierający jedynie śladowe ilości β- laktoglobuliny, jak określa to strona skarżąca, opierając się na opinii prof. Władysława Chojnowskiego, nie ma znaczenia z punktu widzenia klasyfikacji tego towaru do kodu CN. Zarówno bowiem kod CN 3502 20 91 jak i kod CN 3502 20 99 jest właściwy dla "albuminy mleka, włącznie z koncentratami złożonymi z dwóch lub więcej białek". Z punktu widzenia klasyfikacji sprowadzonego koncentratu białek serwatkowych istotne było ustalenie, że koncentrat zawiera w przeliczeniu na suchą substancję więcej niż 80 % masy białka serwatki (w rozpoznawanej sprawie 80,6 %) i że występuje w postaci suszonej, zaś powyższe okoliczności wynikają nie tylko z ekspertyzy CLC ale również z opinii przedstawionej przez stronę jako dowód w sprawie i nie są kwestionowane przez skarżącą. Tym samym stawiany w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2008r. zarzut niezbadania zawartości worków będących przedmiotem odprawy z jednoczesnym wnioskiem, że nieuprawniona jest zmiana zadeklarowanego przez stronę w zgłoszeniu celnym kodu, na tle ustaleń dokonanych w oparciu o dowody przedłożone również przez samą stronę jest więc nieuzasadniony i wewnętrznie sprzeczny. Nie mogły też mieć wpływu na klasyfikację, podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze złożonej do Sądu, okoliczności dotyczące sposobu produkcji towaru, zastosowanych opakowań i przeznaczenia produktu wyłącznie do dalszego przerobu. Organ prawidłowo ocenił, że z punktu widzenia podpozycji 3502 20 WTC, klasyfikacja do dalszej podpozycji uzależniona jest od ustalenia, czy sprowadzony towar jest niezdatny lub uznany jako niezdatny do konsumpcji przez ludzi. Ponieważ w niniejszej sprawie bezsporne było, że towar zostanie wykorzystany do celów spożywczych, należało jedynie ustalić w jakiej postaci sprowadzony produkt występuje. Ponieważ produkt występował w postaci proszku właściwym był kod 3502 20 91. Inne okoliczności, z punktu widzenia Taryfy celnej pozbawione były znaczenia prawnego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że brak było podstaw faktycznych i prawnych do przeprowadzania w sprawie kolejnych dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika strony skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak podstaw aby przeprowadzać dowody celem wyjaśnienia innych spornych okoliczności, kiedy nie będzie to miało wpływu na treść orzeczenia. Reasumując, w ocenie Sądu ustalony przez organy celne stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a poczynione ustalenia były wystarczające dla dokonania prawidłowej klasyfikacji sprowadzonego towaru i wydania decyzji. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. ustosunkował się do całego zgromadzonego w sprawie materiału oraz do zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą. Organ obszernie wyjaśnił zasady dokonywania klasyfikacji towaru w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej i trafnie wskazał, że rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie dla ustalenia właściwej pozycji taryfy celnej miała cytowana już wcześniej reguła 1 oraz reguła 6 dotycząca wskazania odpowiedniej podpozycji w ramach ustalonej pozycji. Poszukiwanie właściwej pozycji taryfy celnej następuje poprzez kolejne stosowanie reguł od 1 do 4, a zatem w przypadku ustalenia pozycji w oparciu o regułę 1 nie było podstaw aby korzystać z reguły 3c, jak tego domagał się pełnomocnik strony skarżącej. Ponadto w zgłoszeniu celnym strona skarżąca sama wskazała dla zgłoszonego towaru pozycję CN 3502 i taki też kod wskazany został we Wspólnotowym Świadectwie Weterynaryjnym dla wwozu i przewozu (CVED). Nie można uznać za uzasadniony zarzut pominięcia złożonej przez stronę opinii prof. dr hab. Władysława Chojnowskiego. Organ celny w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do tej opinii i wykorzystał ją w takim zakresie, w jakim informacje i wiadomości specjalne w niej zawarte miały znaczenie w sprawie. Fakt, że organ nie zgodził się z zaproponowaną w opinii klasyfikacją taryfową, nie oznacza że opinię pominął. Dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w sprawie, w tym opinii biegłego, ma na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Ocena tego materiału i następnie dokonanie klasyfikacji taryfowej towaru leży w sferze władztwa organów celnych. W rozpoznawanej sprawie zarówno ocena materiału, jak i wykładnia zastosowanych przepisów prawa materialnego została dokonana prawidłowo. Zgodnie z art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeku Celnego po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem /.../. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Stosownie do art. 78 ust. 3 Kodeksu, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Ustalenie, po wszczęciu postępowania że objęty zgłoszeniem celnym Nr [...] towar należy klasyfikować do kodu CN 3502 20 91 00 zamiast do kodu CN 3502 20 99 00, oznaczało, że kwota należności wynikających z długu celnego zaksięgowana została w wysokości niższej od prawnie należnej. Zgodnie z art. 220 ust. 1 Kodeksu, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i art. 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne ). Niezwłocznie po dokonaniu zaksięgowania dłużnik zostaje powiadomiony o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą (art. 221 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Ustawa z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm. ) w art. 51 stanowi, że organ celny w drodze decyzji, określa kwotę należności wynikającą z długu celnego powstałego na podstawie art. 202 – 205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a także niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W rozpoznawanej sprawie przesłanki do zastosowania tego przepisu oraz naliczenia odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego zostały spełnione. Podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznający sprawy o sygnaturach III SA/Łd 719/07 (wyrok z dnia 13 lutego 2008 roku) oraz III SA/Łd 720/07 (wyrok z dnia 7 lutego 2008 roku) i oceniający analogiczny stan faktyczny i prawny w odniesieniu do tej samej strony skarżącej, zajął stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w niniejszym uzasadnieniu. Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. TG.