II OSK 893/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Gd 39/07 o odrzuceniu skargi S. M. na bezczynność Rady Gminy D. w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego uchwałą dotyczącą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną W dniu 28 czerwca 2007 r. S. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Rady Gminy D. wskazując, iż bezczynność polegała na nie rozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wydania uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu R. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu [...] złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z podjęcia ww. uchwały. W odpowiedzi został poinformowany pismem z dnia [...], iż jego wezwanie zostanie załatwione po opublikowaniu uchwały w dzienniku urzędowym. Wezwanie nie zostało do dnia wniesienia skargi w żaden sposób załatwione. W związku z powyższym skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie, które to zażalenie nie zostało przez Radę Gminy D. przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę S. M. Sąd wskazał, iż rozstrzygnięcie wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z uchwalenia aktu prawa miejscowego, czego domagał się skarżący nie podlega załatwieniu przez organ administracji w drodze decyzji, czy też innego aktu administracyjnego. Rozstrzygnięcie to nie jest bowiem decyzją, postanowieniem, czy też innym aktem administracyjnym czy też inną czynnością z zakresu administracji publicznej o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia prawa -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Organ, do którego skierowano wezwanie nie ma prawnego obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie. W sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W niniejszej sprawie nie występuje zatem przypadek określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Powyższe okoliczności uzasadniały odrzucenie wniesionej skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na powyższe postanowienie S. M. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano: 1. Naruszenie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż rozpoznanie wniosku o usunięcie naruszenia prawa nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. 2. Błędną wykładnię przepisu art. 101 i art. 102a ustawy o samorządzie gminnym polegającą na przyjęciu, iż przy braku odpowiedzi organu gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa termin na zaskarżenie uchwały wynosi 60 dni. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w żadnym przypadku nie można za przyjąć poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż rozpoznanie wniosku o usunięcie naruszenia prawa nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. W szczególności sama okoliczność, iż w mimo braku odpowiedzi organu strona, która wniosła o usunięcie naruszenia prawa może złożyć skargę do Sądu Administracyjnego nie przesądza o braku możliwości skarżenia bezczynności organu. Wskazać należy, iż odpowiedź organu może mieć dla strony zasadnicze znaczenia i nie można rozpoznania wniosku do usunięcia naruszenia prawa sprowadzać wyłącznie do wypełnienia formułki umożliwiającej złożenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd Sądu I instancji wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż odpowiedź organu gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z uchwalenia aktu prawa miejscowego nie podlega załatwieniu w żadnej z form aktów administracyjnych wymienionych w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W szczególności nie można zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, iż taka odpowiedź należy do innych niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro zatem czynność (odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), której podjęcia domagał się wnoszący skargę kasacyjną nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. skarga na bezczynność Rady Gminy D. w przedmiocie nie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Należy przy tym zauważyć, iż możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy nie jest uzależniona od udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd nie mógł odnieść się do kwestii sposobu liczenia terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego w przypadku braku odpowiedzi organu gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż wykracza to poza zakres sprawy niniejszej, której przedmiotem była skarga na bezczynność Rady Gminy D. w polegającej na braku rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa a nie ewentualna skarga na akt prawa miejscowego - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu R. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.