II SA/Wr 10/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek (spr.), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi H.W. i T. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego dla inwestora K.K. oddala skargę. Rada Miejska w K.W. uchwałą z dnia 8 sierpnia 2002 r. (nr -LII/374/02), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zmianami) zmieniła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi B. , przyjęty w uchwale z dnia 30 października 1996 r. (nr XXIX/229/96). Pismem z dnia 10 lipca 2007 r. K.K. wniósł o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz przyłączem wodnym, kanalizacyjnym i wewnętrzną linią zasilającą energetyczną na działce nr [...] w miejscowości B. - gmina K.W. . Do wniosku załączono projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i opiniami właściwych jednostek uzgadniających, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Starosta Powiatu W. decyzją z dnia 3 września 2007 r. (nr 2721/2007), działając na podstawia art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego - zgodnie z treścią złożonego wniosku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że załączony do wniosku projekt budowlany spełnia wymagania przepisów ustawy - Prawo budowlane i przepisów wykonawczych. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K.W. z dnia 8 sierpnia 2002 r. oraz innymi obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a wnioskodawca spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 19 września 2007 r., wspólne odwołanie do Wojewody Dolnośląskiego złożyli uczestnicy postępowania - H.W. i T. W. podnosząc, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. z uwagi na to, że błędnie wyliczony został wskaźnik intensywności zabudowy, który w ich ocenie jest wyższy od wielkości maksymalnego współczynnika ustalonego w planie, a który nie powinien przekroczyć wielkości 0,5. Do wyliczenia wskaźnika wykorzystana została bowiem powierzchnia zabudowy projektowanego budynku (263 m2), co nie jest zgodne z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucano również, że w planie miejscowym teren, na którym ma być realizowany przedmiotowy budynek mieszkalny, przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną, tymczasem projektowany, budynek jest budynkiem wielorodzinnym (czterorodzinnym). Nie zachowana została również linia zabudowy zgodna z linią na działkach [...],[...],[...] i [...]. Wskazano także, że na działkach sąsiednich powstają wyłącznie tradycyjne domy jednorodzinne o wysokości około 8 m, natomiast planowany budynek jest gabarytowo większy od pozostałych i zaprojektowano w nim 4 mieszkania. Podniesiono również, że w planie miejscowym przewiduje się budowę budynków jednokondygnacyjnych, natomiast planowany budynek składa się z trzech kondygnacji: parteru, poddasza i antresoli. Ponadto zarzucono, że projekt budowlany nie spełnia szeregu przepisów techniczno-budowlanych. Nieprawidłowo wyliczono bowiem zapotrzebowanie na wodę, nieprawidłowo zaprojektowano zbiornik na nieczystości płynne - zaprojektowane szambo o pojemności 10 m3 jest zbyt małe na dziesięcioosobową rodzinę; brak jest odpowiedniej kanalizacji deszczowej - zaprojektowana kanalizacja deszczowa poprzez system rozsączenia deszczówki na powierzchni działki może być niewystarczająca i może spowodować zagrożenie podmakaniem w rejonach granic działki lub nawet okresowe podtopienia w związku ze spadkiem terenu w stronę działki sąsiedniej. Ponadto znacząca powierzchnia terenu działki zostanie zabudowana dużym budynkiem, miejscami parkingowymi i chodnikami, co uniemożliwi naturalne wsiąkanie wody deszczowej i może, ponad przeciętną miarę, utrudniać korzystnie z sąsiednich działek, zmieniając zarówno ich warunki wodno-gruntowe, jak i jakość korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Projekt nie spełnia warunków formalnych przewidzianych dla miejsc parkingowych i nieprawidłowo określony został współczynnik przenikania ciepła. Budowa domu mieszkalnego wielorodzinnego (czterorodzinnego) zamiast budowy domu jednorodzinnego zwiększy ponadto uciążliwość inwestycji, gdyż spowoduje zwielokrotnioną emisję hałasu, emisję spalin z dojeżdżających czy parkujących aut, czterokrotnie więcej śmieci, a więc konieczne będą większe gabaryty śmietnika i większą częstotliwość obsługi sanitarnej (śmieci, ścieki). Wpłynie to znacząco na charakter miejsca zamieszkania i jakość życia pozostałych mieszkańców terenu, a zwłaszcza bezpośrednich sąsiadów, narażonych na ponadprzeciętne immisje, związane z intensywnym użytkowaniem posesji sąsiedniej, jak również ograniczenia dostępu do światła słonecznego. Wysokość projektowanego budynku wynosi, w jego najwyższym punkcie, 10,55 m ponad powierzchnię gruntu. Zimą, w słoneczny dzień w południe, cień rzucany przez projektowaną budowlę będzie miał długość ponad 35 metrów, co spowoduje zacienianie najbliżej położonej działki sąsiedniej nr 7/7, stanowiącej własność odwołujących się. Wojewoda D. decyzją z dnia 8 listopada 2007 r. (nr III - 128/07), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie, w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane tj.: projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania (w przypadku braku miejscowego planu), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 z późn. zm.); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy - Prawo budowlane. Przedłożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci złożyli stosowne oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz została sporządzona informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Do projektu dołączono niezbędne opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi, w tym: decyzję 166/2007 Starosty Powiatu W.z dnia 16 marca 2007 r. zezwalającą na wyłączenie działki nr [...] z produkcji rolnej; warunki przyłączenia obiektu do istniejących sieci wodociągowej; warunki przyłączenia do sieci rozdzielczej A. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej. Ponieważ dla omawianego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi B. , zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K.W. Nr LII/374/02 z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi B. , uchwalonym uchwałą Nr XXLX/229/96 Rady Miejskiej w K.W. z dnia 30 października 1996 r., dla obszaru oznaczonego na załączniku do niniejszej uchwały (Dz. Urz. Województwa D. z 2002 r. Nr 249, poz. 3482), inwestor nie był obowiązany dołączyć do wniosku decyzji o warunkach zabudowy. Teren planowanej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi Baranowioe zlokalizowany został w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem M, dla której plan określa przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (§ 3 ust. 1 pkt 1 ustaleń planu). Dla terenu oznaczonego symbolem M ustalono, iż teren przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Z ustaleń tych wynika, że plan nie ogranicza na wskazanym terenie, możliwości lokalizacji zabudowy innej, aniżeli jednorodzinna (§ 4 ust. 1 ustaleń szczegółowych planu). Dla omawianej jednostki może być zatem realizowana zabudowa mieszkaniowa zarówno jednorodzinna, jak też wielorodzinna, z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Planowana inwestycja, polegająca na budowie domu mieszkalnego czterorodzinnego, spełnia więc wymagania planu w zakresie przeznaczenia omawianego terenu. Plan określa, że wskaźnik intensywności zabudowy nie może przekroczyć wartości 0,5 a wskaźnik intensywności zabudowy określony przez projektanta, posiadającego stosowne uprawnienia, wynosi 0,22, co potwierdza analiza projektu zagospodarowania działki sporządzonego na mapie obejmującej działki sąsiednie. Plan dopuszcza zabudowę wyłącznie o charakterze wolnostojącym, gabarytach jednej kondygnacji z poddaszami mieszkalnymi, o dachach stromych, o symetrycznym nachyleniu połaci krytych dachówką lub materiałem dachówkopodobnym. Projektowany budynek jest obiektem wolnostojącym, jednokondygnacyjnym ze stromym dachem dwuspadowym krytym dachówką ceramiczną z poddaszem użytkowym, przy czym w planie nie ma zakazu wykonania w części szczytowej dachu antresoli, wykorzystanej na pomieszczenia sanitarne i garderobę. Zaprojektowano też stolarkę okienną o podziałach symetrycznych. W planie dopuszcza się wydzielenie w budynku kilku samodzielnych mieszkań, a projektowany budynek przewiduje 4 niezależne mieszkania. Zgodnie z planem ewentualne obiekty usługowe należy wbudować lub dobudować do budynków mieszkalnych, a planowanej zabudowie gospodarczej lub garażowej - towarzyszącej budynkom o funkcji podstawowej - należy nadać gabaryt jednej kondygnacji oraz dachy strome. W projektowanym budynku nie przewiduje się obiektów usługowych ani budowy garaży, zaprojektowano natomiast 4 miejsca parkingowe na terenie działki należącej do inwestora. Plan przewiduje, że projektowaną zabudowę należy zharmonizować z historycznie ukształtowanym krajobrazem kulturowym, aczkolwiek w planie nie określono szczegółowych wymagań w tym zakresie. Przepis powyższy kierowany jest przede wszystkim do projektantów obiektu. Zgodnie z planem ewentualne zbiorniki na paliwo grzewcze należy umieszczać w budynkach, a w przypadku braku możliwości takiego rozwiązania należy je lokalizować w głębi działki i przesłonić parawanem z zieleni zimozielonej. Projektowany obiekt ogrzewany będzie poprzez indywidualne kotłownie elektryczne (pkt 2.3 opisu technicznego do projektu budowlanego). Zgodnie z planem, miejsca parkingowe w ilości wynikającej z potrzeb należy zapewnić na terenie własnym. Projekt przewiduje, że na terenie własnym inwestora usytuowane będą 4 miejsca parkingowe. W planie przewiduje się, że co najmniej 45% powierzchni działek należy przeznaczyć na zieleń, a istniejące drzewa zachować i pielęgnować oraz nie dopuścić do naruszenia ich siedlisk. Zatwierdzony projekt przewiduje, że cały teren po stronie zewnętrznej zabudowy przeznaczony będzie na zieleń, co wypełnia wymóg wskazanego powyżej przepisu. Ponadto w ustaleniach ogólnych planu określono następujące wymagania i zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: budynki należy sytuować w granicach linii zabudowy wynoszącej 6,0 m od linii rozgraniczającej drogi, dla terenów leżących przy planowanej drodze klasy dojazdowej (§ 3 ust. 2 pkt 3 ustaleń ogólnych planu). Przez linię zabudowy należy rozumieć linię ograniczającą przestrzeń działki lub terenu od strony dróg, na której można lokalizować budynek (§ 2 pkt 14 ustaleń ogólnych planu). Określona na rysunku planu linia zabudowy wynosi co najmniej 6 m od linii rozgraniczającej drogi wewnętrznej (Dw 1/2). Linia rozgraniczająca tej drogi oznaczona została linią przerywaną, jako orientacyjna, zatem nie jest to linia bezwzględnie obowiązująca. To oznacza, że usytuowanie budynku w odległości około 17 m od granicy działki z drogą wewnętrzną jest prawidłowe i nie narusza ustaleń planu. Plan przewiduje, że wszelkie inwestycje oraz zmiany w zakresie zaopatrzenia w wodą, energią elektryczną, odprowadzania ścieków oraz lokalizację urządzeń związanych z tymi sieciami wymagają uzyskania warunków technicznych od właściwych dysponentów sieci (§ 3 ust. 8 pkt 6 ustaleń ogólnych planu). Inwestor uzyskał niezbędne warunki przyłączenia sieci oraz zapewnienie dostawy wody i energii elektrycznej, natomiast ścieki bytowe odprowadzane będą do przydomowego szamba, poprzez studzienkę rewizyjną, zlokalizowaną na działce inwestora; zaopatrzenie w wodę odbywać się będzie z istniejącej sieci wodociągowej, na warunkach określonych przez użytkownika sieci (§ 3 ust. 8 pkt 7 ustaleń ogólnych planu). Inwestor uzyskał stosowne warunki przyłączenia do sieci wodociągowej. Plan przewiduje, że w kanalizację deszczową należy wyposażyć wszystkie tereny zainwestowania (§ 3 ust. 8 pkt 9 lit. a ustaleń ogólnych planu). Do czasu realizacji kanalizacji deszczowej dopuszcza się odprowadzenie wód deszczowych do rowów melioracyjnych znajdujących się w obrębie obszaru objętego planem, na warunkach określonych przez administratora rowów (§ 3 ust. 8 pkt 9 lit. e ustaleń ogólnych planu). Z uwagi wszakże na brak w pobliżu inwestycji kanalizacji deszczowej, jak też rowów melioracyjnych, wody deszczowe, zgodnie z projektem, odprowadzane będą na teren działki poprzez system rozsączania opaskowego wokół budynku. Zauważyć należy, że plan nie zakazuje odprowadzenia wód deszczowych na teren własnej posesji, w przypadku braku kanalizacji deszczowej i rowów melioracyjnych. Wobec powyższych zapisów planu należy uznać, że planowana inwestycja, polegająca na budowie domu mieszkalnego czterorodzinnego jest zgodna z tymi ustaleniami w zakresie jej przeznaczenia - funkcji, oraz że projekt budowlany jest zgodny ze wskazanymi wyżej innymi ustaleniami planu. Projektowana inwestycja spełnia też wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm), a w szczególności w zakresie wymaganych tymi przepisami odległości budynku projektowanego od istniejących budynków mieszkalnych i odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projektowany budynek usytuowany został w odległości 4,16 m od granicy z działką [...]; [...]m od granicy z działką [...]i [...]; 13,69 m od granicy z działką nr [...]i 29,38 m od granicy z działką nr [...] stanowiąca drogę dojazdową. W ocenie organu odwoławczego przepisy § 60, 271 i 273 powoływanego rozporządzenia, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz dotyczące zgodności z przepisami przeciwpożarowymi, kierowane są do projektantów obiektów budowlanych, którzy posiadając odpowiednie przygotowanie zawodowe, potwierdzone stosownymi uprawnieniami budowlanymi, obowiązani są do opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego). Na dowód sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, autorzy projektu złożyli stosowne oświadczenia, które zostały dołączone do projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. Na marginesie, analizując projekt zagospodarowania działki nr [...] stanowiącej własność stron skarżących, organ odwoławczy stwierdził, iż usytuowanie budynku na działce inwestora nie spowoduje w żaden sposób zacieniania pomieszczeń na działce nr [...]. Projektowany budynek zlokalizowany jest w odległości około 12 m od zaprojektowanego budynku na działce nr [...] i budynki te są przesunięte są względem siebie, w taki sposób, że projektowany budynek o wysokości 10,55 m nie spowoduje zacieniania pomieszczeń w budynku na działce sąsiedniej. Organ odwoławczy podkreślił, iż organ pierwszej instancji zobligowany był do wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zakresie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. , szczegółowo organ odwoławczy odniósł się powyżej, przywołując ustalenia planu miejscowego. Wskazano, że zagadnienia dotyczące zacieniania terenu działki sąsiedniej nie są objęte regulacjami przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych. Współczynnik intensywności zabudowy został wyliczony przez projektanta obiektu i wynosi 0,22, co oznacza, że nie wykracza on poza wielkość współczynnika ustalonego w planie miejscowym wynoszącego 0,5. Odnosząc się do rzekomo nieprawidłowych zastosowanych rozwiązań projektowych dotyczących wyliczenia zapotrzebowania na wodę, wielkości zbiornika na nieczystości płynne, zaprojektowanej kanalizacji deszczowej współczynnika przenikania ciepła, miejsc parkingowych, organ odwoławczy wskazał, że zagadnienia te nie mogą być przedmiotem jego rozważań, gdyż jak wyżej wykazano, organy administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z przepisem art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, obowiązane są do sprawdzenia w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi jedynie projektu zagospodarowania działki. Natomiast za zgodność rozwiązań projektowych z przepisami techniczno budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej odpowiedzialny jest projektant obiektu (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). Podkreślono także, że w zakresie wymagań ochrony środowiska - przedmiotowy obiekt nie jest zaliczany do obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a podniesione przez skarżących zarzuty w zakresie przez nich wskazanym, nie są objęte regulacją przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2007 r. H. i T. W. wnieśli o uchylenie decyzji obydwu instancji. Skarżący podtrzymali w pełni wszystkie argumenty przedstawione w odwołaniu i wskazali, że żaden argument wskazujący na naruszenie prawa i norm z podnoszonych w odwołaniu nie został przez Wojewodę przekonująco wyjaśniony, co więcej Wojewoda w kilku przypadkach nie odnosi się w ogóle do przepisów, na które powoływali się skarżący. Skarżący zarzucili rozstrzygnięciu organu odwoławczego w szczególności naruszenie art. 81 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane - w zakresie braku staranności w sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki i projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi, a także przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucili organom administracyjnym, że wydano pozwolenie na wybudowanie domu mieszkalnego wielorodzinnego, pomimo tego, że § 2 pkt 9 planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, iż teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący podkreślili, że z decyzji wynika, iż postawiony budynek ma być jednokondygnacyjny z użytkowym poddaszem (w taki też sposób został opisany w projekcie budowlanym), natomiast w rzeczywistości, z analizy przekroju budynku i rzutów kondygnacji wynika, że będzie to budynek trzykondygnacyjny. Antresola, która ma być częścią projektowanego budynku, nie jest w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. poz. 109 nr 1156) antresolą, a tylko kondygnacją. Zdaniem skarżących organy błędnie wyliczyły wskaźnik intensywności zabudowy w stosunku do planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obydwu instancji powołały się na podaną przez projektanta wartość 0,22, która jest w ocenie skarżących wyliczona nieprawidłowo, gdyż do takiego wyliczenia użyto powierzchni zabudowy, a nie powierzchni całkowitej, jak wymagał tego przepis § 2 pkt 12 planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, organ ten był zobowiązany do nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, w którym to zakresie organ ten zobowiązany był do dokonania czynności kontrolnych. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi B. nie dopuszcza możliwości zabudowy wielorodzinnej, natomiast z § 2 pkt 9 tego planu wynika, że teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego domu mieszkalnego jest niezgodne z tym planem. Zgodnie z §1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. 5 miejsc parkingowych, które przewidziano, powinno być oddalonych o 6 metrów od granicy działki, a nie o 3 metry, jak to ma miejsce w przypadku przedłożonego projektu inwestora. Skarżący wskazali również, że w ich przekonaniu wzniesienie projektowanego budynku spowoduje zacienienie ich działki, na której w przyszłości, w zacienionym przez projektowany budynek miejscu, zamierzają urządzić infrastrukturę rekreacyjną - ogród. Zacienienie tej części działki projektowanym budynkiem spowoduje obniżenie jakości użytkowania posesji sąsiedniej. Skarżący nie twierdzą, wbrew stanowisku organu odwoławczego, że planowana nieruchomość może zasłaniać stojące już budynki, ale że cień rzucany na działkę przez zbyt duży budynek, ograniczy dostęp do światła słonecznego zimą na całej jej szerokości. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu ponadto błędne wyliczenie zapotrzebowania na wodę, a także brak nakazania inwestorowi wykonania dodatkowej infrastruktury służącej do zbierania nadmiaru wody z opadów atmosferycznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajmowane dotychczas w sprawie stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2008 r. uczestnik postępowania K.K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej u.p.s.a.). Zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego, zarówno decyzje administracyjne uchybiające prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, do stwierdzenia nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie - Prawo ochrony środowiska (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b tej ustawy, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 tej ustawy, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy (pkt 4). Sąd podkreśla, że inwestor załączył do swojego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spornego budynku mieszkalnego projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i opiniami właściwych jednostek uzgadniających, który to projekt w pełni odpowiadał wymogom wynikającym z cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego, a wszystkie jego części zostały sporządzone przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami. Do projektu załączono również zaświadczenia projektantów o ich przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego oraz decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 16 marca 2007 r. (nr 166/2007), zezwalającą na wyłączenie działki gruntu [...] z produkcji rolnej, jak również warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej oraz energetycznej. Nadto projekt uzyskał aprobatę rzeczoznawcy ds. ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie, z uwagi na fakt, że dla terenu, na którym ma zostać wybudowany sporny budynek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w K.W. z dnia 8 sierpnia 2002 r. - nr LII/374/02) inwestor nie był zobowiązany do dołączenia do wniosku decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedłożony przez inwestora projekt spełniał wszelkie wymogi formalne wynikające z przywoływanych przepisów wykonawczych do ustawy - Prawo budowlane. W przekonaniu skarżących decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 81 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w zakresie braku staranności w sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki i projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi, a także przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucali organom administracji publicznej w szczególności, iż wydały inwestorowi pozwolenie na wybudowanie domu mieszkalnego wielorodzinnego, pomimo tego, że § 2 pkt 9 planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, iż teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Sąd podkreśla, że § 2 pkt 9 planu zagospodarowania przestrzennego zawiera jedynie definicję terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wiążące wskazanie określonych rodzajów budownictwa w konkretnych jednostkach strukturalnych na terenie wsi B. znajdują się w dalszych przepisach tej uchwały. Ponieważ teren planowanej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi B. zlokalizowany został w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem M, dla której plan określa przeznaczenie podstawowe w postaci zabudowy mieszkaniowej, z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (§ 3 ust. 1 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego) należało uznać, że wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie było sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących z decyzji organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę wynika, iż planowany budynek ma być jednokondygnacyjny z użytkowym poddaszem (w taki też sposób został opisany w projekcie budowlanym), natomiast w rzeczywistości, z analizy przekroju budynku i rzutów kondygnacji wynika, że będzie to budynek trzykondygnacyjny. Skarżący podtrzymali jednocześnie podnoszone przez siebie argumenty w świetle których projektowana antresola nie odpowiada definicji antresoli zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie W rzeczywistości parter, poddasze użytkowe, jak i antresola spełniają warunki określone w definicji kondygnacji (§ 3 pkt 16 tego rozporządzenia), a zatem projektowany budynek składać się będzie z trzech kondygnacji, co z kolei sprzeczne jest z planem zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza wyłącznie zabudowę jednokondygnacyjną. Sąd podkreśla, że z § 4 ust. 1 pkt 3 planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem M dopuszcza się zabudowę wyłącznie o charakterze wolnostojącym, gabarytach jednej kondygnacji z poddaszami mieszkalnymi, dachach stromych o symetrycznym nachyleniu połaci krytych dachówką lub materiałem dachówkopodobnym oraz stolarce okiennej o podziałach symetrycznych lub bezpodziałowej. W świetle zacytowanego powyżej przepisu planu zagospodarowania przestrzennego, pomieszczenia znajdujące się na parterze projektowanego budynku, jak i ponad nim stanowią w istocie część jednej kondygnacji. Określenie w projekcie części znajdującej się ponad poddaszem, jako antresola, nie ma wpływu na kwalifikację tej części projektowanego budynku. Istotne znaczenie dla właściwej kwalifikacji tej części budynku ma fakt, że znajduje się ona w całości pod połaciami dachu, nie stanowi przez to odrębnej kondygnacji, definiowanej jako "poziomej, nadziemnej lub podziemnej część budynku, zawartej między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie, a górną powierzchnią stropu lub stropodachu" (§ 3 pkt 16 tego rozporządzenia). Wyodrębnienie dodatkowych pomieszczeń pod połaciami dachowymi wynika, zdaniem Sądu, wyłącznie z racjonalnego wykorzystania powierzchni powstałej w wyniku zastosowania stromego, dwuspadowego dachu, który przewidziano w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. W ten sposób powstało dodatkowe pomieszczenie - antresola zdefiniowane w cytowanym rozporządzeniu, jako "górna część kondygnacji lub pomieszczenia, znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona" (§ 3 pkt 19 tegoż rozporządzenia). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania takiego wykorzystywania dodatkowych pomieszczeń znajdujących się pod połaciami dachowymi, a zatem dopuszczalne było wykorzystanie wygospodarowanej w taki sposób powierzchni na antresolę. Odnosząc się do zarzutu błędnego wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy w stosunku do planu zagospodarowania przestrzennego Sąd podkreśla, iż wbrew twierdzeniom skarżących, prawidłowo wyliczono taką gęstość. Zgodnie z § 2 pkt 12 planu zagospodarowania przestrzennego przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumie się wartość stosunku sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych wszystkich budynków stałych zlokalizowanych na danym terenie do powierzchni tego terenu. Skarżący wskazywali, iż projektant wyliczył wskaźnik intensywności zabudowy poprzez podzielenie powierzchni zabudowy zamiast powierzchni całkowitej przez powierzchnię działki. Jak wskazano w § 3 ust. 2 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego, na obszarze objętym planem wskaźnik intensywności zabudowy nie może przekroczyć wartości 0,5. Zgodnie z zawartym w projekcie bilansem terenu - podstawowymi wielkościami zagospodarowania działki - powierzchnia zabudowy stanowi 263 m2, powierzchnia całkowita 416 m2, powierzchnia użytkowa zaś 467,5 m2. Stosunek każdej z wymienionych wielkości przez powierzchnię działki - 1201 m2 nie przekracza wartości 0,5, a zatem zaskarżona decyzja nie narusza w tym zakresie planu zagospodarowania przestrzennego. Z projektu zagospodarowania działki, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że odległość miejsc parkingowych od okien pomieszczeń mieszkalnych skarżących wynosi 14,38 m, natomiast od granicy z działką skarżących 4,16m. Wobec powyższego nie zostały w przekonaniu Sądu naruszone przepisy § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż miejsca postojowe dla samochodów wyznaczono w odległościach zgodnych z tym przepisem. Skarżący wskazali również, że w ich przekonaniu wzniesienie projektowanego budynku spowoduje zacienienie ich działki, na której w przyszłości, w zacienionym przez projektowany budynek miejscu zamierzają urządzić infrastrukturę rekreacyjną, ogród. Skarżący podkreślili, że nie zarzucają, iż sporna inwestycja spowoduje zacienienia należącego do nich budynku mieszkalnego, akcentowali natomiast możliwość zacienienia należącej do nich działki. Sąd podkreśla, że przepis § 13 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Przepis ten reguluje odległość pomiędzy budynkami a innymi obiektami, które mogą przesłaniać budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, nie zaś granicą działki sąsiedniej, o ile - co oczywiste - granicy takiej nie stanowi "inny obiekt, który może przesłaniać budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi" - np. wysoki mur, czy inny budynek. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projektowany budynek usytuowany został w odległości 4,16 m od granicy z działką [...]; 4,24 m od granicy z działką [...]i [...]; 13,69 m od granicy z działką nr [...] i 29,38 m od granicy z działką nr [...] stanowiąca drogę dojazdową, spełnia zatem wszelkie wymogi wynikające z § 12 tego rozporządzenia. Sąd uznał za niezasadny również zarzut skarżących dotyczący błędnego wyliczenia zapotrzebowania na wodę. Zgodnie z przepisem § 3 pkt 7 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - zaopatrzenie w wodę odbywa się z istniejącej sieci wodociągowej, na warunkach określonych przez użytkownika sieci. Przepis § 3 pkt 6 tego planu z kolei stanowi, że wszelkie inwestycje oraz zmiany w zakresie zaopatrzenia w wodę wymagają uzyskania warunków technicznych od właściwych dysponentów sieci. Inwestor uzyskał w dniu 2.04.2007 r. niezbędne warunki przyłączenia do sieci wodociągowej oraz zapewnienie dostaw wody należało zatem uznać za zbędne dodatkowe wyliczenia dobowego zapotrzebowania na wodę, którego domagali się od organów skarżący. Przepis § 3 ust. 8 pkt 9 lit. e planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, iż do czasu realizacji kanalizacji deszczowej dopuszcza się odprowadzanie wód deszczowych do rowów melioracyjnych znajdujących się w obrębie obszaru objętego planem, na warunkach określonych przez administratorów rowów. W pobliżu inwestycji brak jest kanalizacji deszczowej, jak też rowów melioracyjnych. Dopuszczalne jest natomiast odprowadzanie wód deszczowych na teren działki przez system rozsączania opaskowego wokół budynku, skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje odprowadzania wód deszczowych na teren własnej posesji, gdy brak jest powyżej wskazanych rowów melioracyjnych. Faktem powszechnie wiadomym jest, że obecnie rozsączanie wód opadowych jest równie powszechnie stosowanym sposobem odprowadzania wód opadowych, co ich odprowadzanie do rowów melioracyjnych, a stosowane w tym celu nowoczesne technologie z całą pewnością zapobiegają przedostawaniu się nadmiaru takich wód na nieruchomości sąsiednie. W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając, że zaskarżona czynność orzecznicza podjęta została w sposób nie naruszający prawa - zgodnie z art. 151 wskazanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.