I SA/Kr 1475/07

Sygn. akt I SA/Kr 1475/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008r., sprawy ze skargi P. M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących, pokrycia w ujawnionych źródłach., - skargę oddala - Pismem z dnia [...] listopada 2007r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej dnia [...] listopada 2007r.) pełnomocnik P. M. (zwanego dalej skarżącym) zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu w kwocie 184 453zł i ustalił wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu w kwocie 99 631zł. Uchylona decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zakończyła postępowanie kontrolne dotyczące nieujawnionych źródeł przychodów. W trakcie postępowania kontrolnego pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej ustalili, że skarżący w 2000r. pokrywał wydatki z nieujawnionych źródeł. Wielkość wydatków i przychodów została określona na podstawie zeznań podatkowych za lata 1996-2000, dokumentów dotyczących obrotów na rachunkach prowadzonych przez biura maklerskie, kserokopii aktów notarialnych umów sprzedaży, dokumentów dotyczących posiadanych przez skarżącego samochodów. W oparciu o tabelaryczne zestawienie sporządzone metodą kasową wpływów i wydatków gotówkowych określono wielkość wydatków nie znajdujących pokrycia w wysokości 136 782,16zł. Dodatkowo, w wyniku analizy zapisów na koncie bankowym ustalono wielkość wpływów – wpłat na konto (w większości przypadków na stałym poziomie) z niewiadomych źródeł w wysokości 109 154,65zł. Łączna kwota ustalanych w ten sposób środków (245 937zł) na zasadzie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zmianami) nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu ( za 2000r. skarżący deklarował jedynie przychody z najmu w wysokości 51 432,82zł) stała się podstawą do ustalenia w ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zobowiązania podatkowego w kwocie 184 453zł. W wniesionym odwołaniu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazując przede wszystkim na prowadzone postępowanie kontrolne bez udziału skarżącego, niewydawanie w trakcie postępowania postanowień dowodowych, nie sporządzenie protokołu kontroli. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego dołączył do odwołania kserokopie umów darowizn z 1995r., oraz kserokopie pochodzących z lat 1995 - 1997 umów sprzedaży części i akcesoriów samochodowych. Wskazał przy tym, że skarżący nie posiada innych umów sprzedaży części samochodowych, gdyż nie był zobowiązany do przechowywania tego typu dokumentów, niemniej jednak transakcji takich dokonywał, co mogą potwierdzić rodzice B. M. i W. M. – D. oraz wujek – A. M.. Wniósł przy tym o przeprowadzenie dowodu w postaci odebrania od skarżącego oświadczenia w trybie art. 180§2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami) na okoliczność osiągania tego typu przychodów. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że w latach poprzednich skarżący osiągał dochody z działalności gospodarczej "P", przedstawił dodatkowo wydruki z konta bankowego na okoliczność posiadania pokrycia co do dokonywanych wydatków. Wszystkie te okoliczności miały świadczyć o posiadaniu gotówki na dzień 1 stycznia 2000r. w wysokości 160 840,80zł. Dyrektor Izby Skarbowej po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uznał część argumentów wyjaśniających pochodzenie posiadanych środków za zasadne, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i ustalił kwotę podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 99 631zł. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów odwołania, organ odwoławczy przyjął, że korespondencja kierowana do skarżącego doręczana była prawidłowo. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący odebrał osobiście upoważnienie i postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego, a także wskazał adres do korespondencji K., ul. K. – podpisując odręczną notatkę dotyczącą wskazania takiego adresu na wezwaniu do złożenia oświadczenia majątkowego i opatrując go datą [...] luty 2006r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik skarżącego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów procesowych, podniósł dwa rodzaje zarzutów: naruszenia prawa procesowego i naruszenia prawa materialnego, a to: naruszenie art. 20 ust. 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 120, 121,122,126,127,129,148,149, 169,187,188,191,192,200,210,216 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa. Naruszenie prawa materialnego, polegało zdaniem pełnomocnika skarżącego, na ustaleniu w zaniżonej wielkości dochodów podatnika za lata przed 2000r., jak również na niezasadnym ustaleniu stanu początkowego posiadanych środków na [...] styczeń 2000r. w kwocie 0 zł. Pełnomocnik skarżącego wskazał przy tym na błędne wyliczenia wysokości przychodów bez pokrycia, z naruszeniem zasady art. 121 Ordynacji podatkowej, pominięcie wnioskowanych dowodów w sprawie, pominięcie dowodu z wyciągów bankowych zawierających udokumentowane przepływy środków finansowych w latach 1997-1999, ustalenie wielkości posiadanej gotówki na [...] stycznia 2000r. w kwocie 0zł. bez uwzględnienia statystycznych danych o wielkości utrzymywanych zasobów gotówkowych. Natomiast w zarzutach, określonych przez pełnomocnika skarżącego jako zarzuty procesowe, podniesiony został przede wszystkim zarzut nieskutecznego doręczenia pisma o wyznaczeniu terminu siedmiodniowego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa przed wydaniem decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, co miało wynikać z akt sprawy. Pełnomocnik skarżącego dodawał, że z znajdującej się w aktach sprawy notatki urzędowej sporządzonej [...] września 2006r. (przy okazji doręczania wezwania do stawienia się) wynikało, iż pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej doręczyli przedmiotowe pismo ojcu skarżącego – W.M., po ustaleniu, że jest on zameldowany razem z synem pod adresem K., ul. K., a sam W.M. zobowiązał się dostarczyć pismo synowi, który jak to zapisano w notatce przytaczając treść rozmowy z W. M. stwierdził: "syn nie mieszka w tym mieszkaniu i nie jest w stanie powiedzieć, gdzie (...) faktycznie mieszka, gdyż tego nie wie". Pełnomocnik skarżącego nie negując powyższych faktów, zacytował treść notatki i wskazał, że skoro w dniu [...] września 2006r. zostało ustalono, że skarżący nie mieszka ze swoim ojcem, to doręczenie [...] października 2006r. ojcu skarżącego zawiadomienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie, było bezskuteczne w świetle art. 149 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa, gdyż ojciec skarżącego nie był "domownikiem" w rozumieniu powołanego przepisu. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika skarżącego, doręczenia należało dokonać na nowy adres wskazany przez skarżącego w piśmie otrzymanym przez kontrolujących w dniu [...] października 2006r. Błędne doręczanie pism, a także brak doręczenia na nowy adres całej korespondencji (tym bardziej, że skarżący wnosił o przesłanie wszystkich dokumentów w piśmie z dnia [...] października 2006r.) naruszyło przepis art. 169 oraz art. 129 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również naruszenie art. 187 §2 w zw. z art. 216 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez niewydawanie postanowień co do zawartych w odwołaniu wniosków dowodowych przesłuchania świadków i odebrania oświadczenia w trybie art. 180§2 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Działania te, jak również nie uwzględnienie dowodu z przedstawionych wyciągów bankowych na okoliczność posiadania środków finansowych, spowodowały naruszenie art. 188 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie zasady dwunstancyjności poprzez brak ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, stosowanie zasady in dubio pro fisco, naruszenie zasad prawidłowego gromadzenia materiału dowodowego i oceny zgromadzonych dowodów (art. 122 i art. 187 §1 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa), a także art. 210 tejże ustawy poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji. Do skargi dołączono zestawienie tabelaryczne oszczędności, dochodów i wydatków skarżącego za 2000 rok. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej domagając się jej oddalenia, szczegółowo zanalizował dokonywane w trakcie postępowania doręczenia. Wskazał, że skarżący podpisując w dniu [...] lutego 2006r. upoważnienie i zawiadomienie o wszczęciu postępowania kontrolnego, a także wezwanie do złożenia oświadczenia majątkowego, umieścił swój podpis i datę pod adnotacją "...Adres do korespondencji: K. ul. K.". Dodatkowo, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kontrolujący usiłując doręczyć zawiadomienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, próbowali kontaktować się telefonicznie na wskazane przez skarżącego numery telefonów. Jeden z telefonów odebrała żona skarżącego i wyjaśniając, że mąż jest nieobecny, sama zaproponowała odebranie pisma w dniu [...] października 2006r. Ponieważ w dniu [...] października 2006r. ani skarżący, a ni też jego żona nie skontaktowali się z kontrolującymi, nie odbierali też telefonów - kontrolujący osobiście usiłowali doręczyć zawiadomienie. W kamienicy znajdującej się przy ul. K., oznaczonej numerem [...], gdzie ojciec skarżącego prowadził hotel i gdzie nie było oznaczenia na lokalach mieszkalnych ani numerem [...], ani numerem [...] - kontrolujący posiadając informację o zameldowaniu skarżącego wraz z żoną i ojcem pod adresem K., pozostawili zawiadomienie ojcu – skarżącego, który osobiście złożył adnotację "potwierdzam odbiór i zobowiązują się przekazać synowi P. M.". Dopiero w dniu [...] października 2006r. do Urzędu Kontroli Skarbowej wpłynęło pismo zawiadamiające o wyznaczeniu nowego adresu do doręczeń K., ul. N. , na też ten adres od tej chwili kierowana była korespondencja. Co do pozostałych zarzutów skargi to Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że skarżący wielokrotnie wzywany do wyjaśnień, nie stawiał się; postępowanie dowodowe prowadzone więc samodzielnie przez organy oparte zostało na zgromadzonych dokumentach, w tym dokumentach przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego - nie było wiec podstawy do wydawania w sprawie postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty skargi, w ocenie Sądu, w istocie sprowadzały się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego (braku pokrycia legalnymi dochodami ponoszonych wydatków i zgromadzonego majątku) poprzez pominięcie dowodów z zestawień środków znajdujących się na kontach bankowych, braku przesłuchania świadków na okoliczność uzyskiwania dochodów ze sprzedaży części samochodowych, braku odebrania oświadczenia skarżącego w trybie art. 180§2 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa na okoliczność uzyskiwania takich dochodów, błędnego doręczania lub braku doręczania pism na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, w szczególności błędnego doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu terminu w trybie art. 200 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Zdaniem Sądu, niezasadnym jest zarzut błędnego doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu terminu siedmiodniowego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Należy bowiem podkreślić, że to skarżący wskazał adres do doręczeń K., ul. K.. Z akt administracyjnych (karty 1 i 2) wynika, że początkowo dokumenty wystawiane w związku z wszczynanym postępowaniem zostały zaadresowane na adres K., ul. K., przy czym upoważnienie i zawiadomienie z adresem K., K., zostały podpisane osobiście przez skarżącego [...] lutego 2006r. Na wezwaniu o oświadczenie majątkowe (karta 5 akt administracyjnych) została umieszczona odręczna notatka wskazująca, że ustalono adres do korespondencji K.. Informacja ta została podpisana i opatrzona datą [...] lutego 2006r. przez skarżącego. Jednakże dopiero w piśmie datowanym na [...] października 2006r. (otrzymanym przez Urząd Kontroli Skarbowej [..]) został wskazany nowy adres do doręczeń K., ul. N.. W ocenie Sądu, skoro skarżący wskazał adres do korespondencji, inny niż swój faktyczny adres zamieszkania, to dorosła osoba zamieszkująca pod wskazanym adresem do korespondencji jest "domownikiem" adresata w rozumieniu art. 149 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Za takim rozumieniem przepisu przemawia wykładnia systemowa i celowościowa zasad doręczania pism w postępowaniu regulowanym przepisami Ordynacji podatkowej. Należy bowiem zauważyć, że żaden przepis Ordynacji podatkowej nie wskazuje wprost możliwości wyznaczenia przez stronę adresu "do korespondencji" tak jak to uczynił sam skarżący i tak jak to powszechnie praktykuje się w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne (przepisy Ordynacji podatkowej nie różnią się w tym zakresie od przepisów kodeksu postępowania administracyjnego). Wskazany w skardze art. 149 Ordynacji podatkowej stanowi, że przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zdaniem Sądu "adresatem" w rozumieniu omawianego przepisu jest nie tylko osoba faktycznie zamieszkująca pod adresem doręczania ale również osoba, która taki adres wskazała jako właściwy do doręczeń. Skoro tak, to "domownikiem" tak rozumianego "adresata" jest faktycznie zamieszkująca pod tym adresem pełnoletnia osoba. Inny sposób rozumienia tego przepisu praktycznie wykluczyłby możliwość doręczania pism pod adresem wskazywanym przez sama stronę jako adres do doręczeń. W praktyce "adres do doręczeń" wskazywany jest w przypadkach gdy strona postępowania z uwagi na swój tryb życia czy też sposób prowadzenia działalności, bardzo rzadko przebywa w miejscu zamieszkania lub też nie ma takiego stałego miejsca, a adres do doręczeń umożliwia jej odbieranie korespondencji przy pomocy osoby faktycznie tam zamieszkałych. Przyjęcie, że osoby te nie są "domownikami" a także "sąsiadami", "dozorcami domu" adresata w rozumieniu ww. przepisu uniemożliwiłoby cel wskazywania "adresu do doręczeń" to jest innego miejsca niż faktyczne miejsce zamieszkania. (por. wyrok z dnia 23 listopada 2000 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – sygn. V SA 796/2000, gdzie sąd analizując treść analogicznego w sprawie art. 43 kpa dopuścił skuteczność odbierania na poczcie korespondencji przez domowników tj. osoby faktycznie zamieszkujące pod adresem wskazanym przez stronę jako adres do korespondencji – LEX 79234). W rozstrzyganej sprawie skarżący wskazał ponad wszelką wątpliwość w dniu [...] lutego 2006r. adres do doręczeń K., ul. K., a zawiadomienie o nowym adresie dotarło do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...]. W okresie wyznaczonym tymi datami, wszelkie doręczenia dokonywane pod adresem K., ul. K. w ocenie Sądu, były skuteczne. W konsekwencji Sąd nie uznał za zasadny zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu poprzez błędne doręczenie kierowanej do skarżącego korespondencji. Skarżący wiedział o wszczętym postępowaniu – odebrał bowiem osobiście stosowne dokumenty – a pismo wyznaczające siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się w tej sprawie – zostało mu doręczone skutecznie w trybie art. 149 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Nie są zasadne również pozostałe zarzuty skargi co do błędnych wyliczeń wielkości posiadanych środków finansowych pochodzących ze legalnych źródeł przychodu to jest zgłoszonych do opodatkowania lub podlegających opodatkowaniu. Należy przy tym zauważyć, że wyciągi bankowe obrazujące wielkość posiadanych środków finansowych nie dowodzą legalnego ich pochodzenia (z wyjątkiem odsetek naliczanych przez bank), tak więc zarzuty skargi w tej części nie były zasadne. Powoływanie się przy tym w skardze na złożone wnioski dowodowe było o tyle niezasadne, że w istocie jedynie formalnie wniosek dowodowy został złożony co do odebrania oświadczenia od skarżącego w trybie art. 180§2 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa. W pozostałym zakresie pełnomocnik skarżącego nie żądał przesłuchania świadków, informując jedynie ogólnie o posiadanych przez krewnych skarżącego informacjach. Natomiast brak wydanego w sprawie oświadczenia skarżącego postanowienia czy też brak ustosunkowania się do tego wniosku w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji naruszyło przepisy art. 188 i 210 w zw. z art. 235 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa, niemniej jednak w stopniu nie wpływającym na istotę rozstrzygnięcia. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy był to bowiem dowód bezprzedmiotowy. W jednym z wyroków Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że oświadczenia składane przez stronę korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Nie ma uzasadnionych podstaw, by zasada ta nie była stosowana także w postępowaniu przed organami podatkowymi (wyrok SN z dnia 20 września 1990 r., III ARN 9/90, OSNC 1991, nr 10-12, poz. 129). Nie negując poglądu Sądu Najwyższego należy jednak wskazać, że w sytuacji gdy celem postępowania dowodowego jest wykazanie źródeł pochodzenia zgromadzonego majątku lub wykazanie pokrycia w dokonywanych wydatkach, a jest to postępowanie, gdzie ciężar dowodzenia leży po stronie podatnika – oświadczenie w trybie art. 180§2 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa na okoliczność istnienia pokrycia zgromadzonego majątku lub dokonywanych wydatków - jest bezprzedmiotowe. Z istoty oświadczenia w trybie art. 180§2 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa wynika, że składająca oświadczenie strona postępowania nie wykazuje innymi środkami dowodowymi prawdziwości swoich słów. Korzysta bowiem z domniemania prawdziwości swoich twierdzeń. Ciężar przeciwdowodu zostaje przerzucony na organ, o ile poweźmie on wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia. Odbieranie więc takiego oświadczenia ma jedynie sens, gdy organ co do zasady nie zamierza negować wynikających z oświadczenia faktów lub też zgromadzone w toku postępowania dowody nie są sprzeczne z oświadczeniem – w przeciwnym razie, złożenie oświadczenia w ww. trybie w sytuacji posiadania przez organ przeciwnych dowodów skutkowałoby automatycznym obowiązkiem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa fałszywych zeznań i przeniesieniem postępowania na płaszczyznę procedury karnej. Przeprowadzanie dowodu w trybie ww. art. 180§2 Ordynacji podatkowej byłoby więc bezcelowe w rozumieniu art. 180 §1 tejże ustawy - nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy, przerzucając ciężar dowodu w sposób nieuprawniony charakterem postępowania: a to na organ podatkowy, a to na organy ścigania. Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, że brak stanowiska organu co do przyczyn nieprzeprowadzenia wnioskowanego dowodu, naruszył powołane wyżej przepisy, niemniej jednak nie wpłynęło to na wynik sprawy, skoro oczywista bezcelowość przeprowadzenia wnioskowanego dowodu nie mogła wpłynąć na ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie innych wyliczeń podstawy opodatkowania. W konsekwencji Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe zarówno na etapie pierwszoinstancyjnym, jak i drugoinstancyjnym nie naruszyło zasad postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, uznał więc pozostałe zarzuty skargi dotyczące przepisów procesowych za niezasadne. Wielkość podstawy opodatkowania i wysokość należnego podatku została wyliczona prawidłowo, nie zostały wiec naruszone przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej i badając sprawę zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 145 §1 pkt 1 lit. b) i lit. c) cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie zaskarżonej decyzji w przypadku naruszenia przepisów procesowych może jedynie nastąpić, jeżeli sąd stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd zgodnie z art. 145 §1 pkt 2 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Żadna z ww. przesłanek nie nastąpiła, stąd sąd skargę oddalił.