IV SA/Wa 374/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia (...) grudnia 1999 r. Nr (...) w przedmiocie: miejscowego planu zagospodarowania terenu postanawia: - odrzucić skargę - Skarżący W. W., pismem z dnia 31 stycznia 2007 r. wezwał Radę S., w trybie art. 101ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), do usunięcia naruszenia prawa polegającego na sprzeczności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. zatwierdzonego uchwałą z dnia (...) grudnia 1999 r., nr (...) ( zmienioną uchwałą nr (...) z dnia (...) czerwca 2002 r. oraz uchwałą z dnia (...) kwietnia 2003 r., Nr (...)) w części dotyczącej działki nr (...), położonej we wsi L. z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2001 r. ( Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2007 r. - sygn. akt IV SA/Wa 1569/07 - odrzucono przedmiotową skargę W. W. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia (...) grudnia 1999 r. z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 28 listopada 2007 r. W. W. ponownie wezwał Radę Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa. Kolejne wezwanie o analogicznej treści jak wezwanie z dnia 31 stycznia 2007 r. dotyczyło naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi L., zatwierdzonym uchwałą z dnia (...) grudnia 1999 r., nr (...), działki o nr (...), położonej we wsi L., w na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W dniu 20 grudnia 2007 r. Rada Gminy S. odpowiedziała skarżącemu na kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa informując, że wezwanie o identycznej treści otrzymała od skarżącego w lutym 2007 r. i ustosunkowała się do niego w uchwale Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2007 r., której kopia wraz z uzasadnieniem została przekazana skarżącemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2008 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady S. z dnia (...) grudnia 1999 r. w części dotyczącej przeznaczenia nieruchomości położonej we wsi L., oznaczonej jako działka (...), na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej wskazując, że uchwała w zaskarżonej części narusza jego uprawnienia wyrażone w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł jednocześnie szereg zarzutów dotyczących naruszenia jego interesu prawnego, spowodowane wydaniem zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w poprzedniej odpowiedzi na skargę z dnia 16 lipca 2007 r., udzielonej do sprawy sygn. akt IVSA/Wa 1569/07. Na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. skarżący popierając skargę podniósł, iż rozstrzygnięcie odrzucające uprzednią jego skargę nie spowodowało merytorycznego osądzenia sprawy. Ponadto w jego ocenie przepisy prawa nie zabraniają ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnika organu wniósł o odrzucenie skargi z przyczyn formalnych, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o której mowa w art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym jest surogatem środków odwoławczych, przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Każdy ze wspomnianych środków odwoławczych stanowi w istocie realizację prawa podmiotowego strony do kwestionowania określonego aktu, ale tylko raz w określonej fazie postępowania. Skoro zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego, to nie może być traktowane inaczej niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Uznanie bowiem, że ten sam podmiot jest uprawniony by wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały stałoby w sprzeczności z zasadą stabilności prawa. W ocenie Sądu, powyższe prowadzi do stwierdzenia, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną (wywołuje określone skutki prawne) przysługującą danemu podmiotowi (stronie postępowania) w stosunku do określonej uchwały czy zarządzenia jednokrotnie. Kolejne pisma ( wezwania do usunięcia naruszenia prawa) w tej samej sprawie o tożsamej treści, pochodzące od tego samego podmiotu, nie mogą być uznane za wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. (por.: postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. - sygn. akt OSA 2/2002). W rozpoznawanej sprawie skarżący składał wcześniej do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( wezwanie z dnia 31 stycznia 2007 r.) oraz skargę do sądu administracyjnego, która została odrzucona z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Wnosząc pierwotną skargę do Sądu z naruszeniem terminu do jej wniesienia, mimo odrzucenia jej z przyczyn formalnych, skarżący utracił możliwość do skorzystania z prawa do Sądu wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd. Wobec powyższego w ocenie Sądu mimo, że przepisy prawa expressis verbis nie zabraniają ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy uznać, iż wniesienie skargi do sądu po kolejnym, przedmiotowo tożsamym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, nawet z zachowaniem terminów o których mowa w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uznać za niedopuszczalne. Proponowana przez stronę skarżącą wykładnia stosownych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podważa ratio legis określenia terminu wskazanego w art. 53 § 2 tej ustawy. Zdaniem strony skarżącej przedawnienie terminu do wniesienia skargi, po wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, skutkowałoby wyłącznie koniecznością dokonania ponownego wezwania. Przyjęcie takiego rozwiązania nie wydaje się możliwe, zakładając racjonalność prawodawcy. Oznaczałoby wyłącznie konieczność kilkukrotnego rozpatrywania wezwań przez organ administracji ( bez znaczenia jest, iż organ ten nie jest zobligowany do zajmowania stanowiska na piśmie co wynika z art. 53 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O ile intencją prawodawcy byłoby faktyczne nie zamykanie drogi do wniesienia skargi po dokonaniu wezwania odnośnie konkretnej kwestii nie określiłby terminu do wniesienia skargi. Jak wskazano jednak, sytuacja taka prowadziłaby do niepewności prawa. Wobec powyższego skargę W. W. z dnia 21 stycznia 2008 r. należało uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odrzucić. W tej sytuacji na znaczeniu tracą wszelkie zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia interesu prawnego skarżącego, odrzucając bowiem skargę z przyczyn formalnych pozostają one poza oceną Sądu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.