II OSK 1619/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno /spr./ sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 210/08 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Województwa Małopolskiego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Sejmiku Województwa Małopolskiego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 1619/08 UZASADNIENIE Wyrokiem z 20 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 210/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Wojewody Małopolskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego z [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Województwa Małopolskiego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta na [...] Sesji Sejmiku Województwa Małopolskiego [...] września 2007 r. Sesję tę zwołał Przewodniczący Sejmiku w dniu [...] września 2007r., wskazując jej tematykę poprzez załączenie porządku obrad, w którym w punkcie 6 przewidziano podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia/niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Województwa Małopolskiego W. B.. Przed sesją Sejmiku projekt uchwały został zaopiniowany przez Komisję Główną SWM oraz Zarząd Województwa Małopolskiego. Z protokołu obrad Sejmiku w dniu [...] września 2007 r. wynika, że w posiedzeniu w chwili podejmowania uchwały uczestniczyło 29 radnych z 39 składu osobowego, za wyrażeniem zgody na rozwiązaniem stosunku pracy oddano 1 głos, przeciw 12, zaś 8 radnych wstrzymało się od głosowania. Uchwała została zatem podjęta uzyskując wymaganą przepisami prawa (art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jedn. Dz. U z 2001 r., Nr 142, poz. 1590, ze zm.) zwykłą większość głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu Sejmiku. Należy zatem stwierdzić, że przedmiotowa uchwała została wprowadzona do porządku obrad i uchwalona zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 i art. 21 u.s.w. W ocenie Sądu nie znalazł uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Sejmik przysługujących mu kompetencji do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Zgodnie z art. 27 ust. 2 u.s.w.: "Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Sejmik województwa odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego". Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że pracodawca nie może rozwiązać z radnym stosunku pracy bez uzyskania zgody sejmiku wyrażonej w postaci uchwały. Zestawienie ze sobą treści obydwu zdań przytoczonego przepisu prowadzi do konkluzji, że w przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy z radnym następuje w związku z wykonywaniem przez niego mandatu, to Sejmik ma obowiązek odmówić zgody na takie rozwiązanie stosunku pracy (zd. 2 art. 27 ust. 2). W pozostałych zaś przypadkach Sejmik ma prawo uzależnić swoją decyzję od okoliczności danej sprawy, ma bowiem w takich przypadkach daleko idącą swobodę w ocenie, czy wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w tym zakresie poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub jej odmowa pozostawione jest uznaniu właściwego sejmiku, a okoliczności rozwiązania tego stosunku, wskazane w piśmie pracodawcy, podlegają jego ocenie (por. m.in. wyrok NSA z 12.10.1990r., S.A./Lu 663/90 ONSA 1990/4/6; por. też uchwałę SN z 22 listopada 1994r., I PZP 48/1994 z glosą aprobującą T. Kuczyńskiego, OSP 1995/10/215; wyrok NSA z 6 maja 2003r., II SA/Kr 363/03, ST 2003/12/66; także wyrok SN z 11. 07. 2006 r. sygn. l PK 9/06, OSNP 2007/13-14/193). Nieuprawnione jest zatem wyprowadzanie z przytoczonej regulacji prawnej wniosku, że wyrażenie zgody przez Sejmik na rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy z radnym wymagane i możliwe jest tylko wówczas, gdy podstawą rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy z radnym następuje z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu, sejmik ma obowiązek zgody odmówić, w pozostałych zaś przypadkach sejmik ma prawo zająć stanowisko w sposób nieskrępowany, oceniając wniosek pracodawcy z punktu widzenia poszanowania standardów i kryteriów obowiązujących w prawie pracy (S. Płażek w: "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, P. Chmielnicki (red.), Warszawa 2007, s. 312). Przyznany przez ustawodawcę Sejmikowi zakres uprawnień jest zatem szeroki, obejmując też przypadki rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn niż związane z wykonywaniem mandatu, co jednak nie oznacza, że jest nieograniczony i dowolny. Zaskarżona uchwała podjęta została w ramach przysługujących Sejmikowi kompetencji i wbrew zarzutom skargi nie jest ona dowolna. W uzasadnieniu powołano bowiem argumenty, którymi kierował się Sejmik odmawiając zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Wbrew zarzutom skargi oceniana uchwała nie została więc podjęta w sposób arbitralny, abstrahując od motywów podanych przez pracodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2005 r., II OSK 1124/05, LEX nr 190991). Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego, że niemożliwe jest podjęcie uchwały przez Sejmik w przypadku, gdy już doszło do rozwiązania stosunku pracy. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby w istocie do obejścia prawa, pozwalałoby bowiem pracodawcy unikać wypełniania ciążącego na nim ustawowego obowiązku poprzedzenia rozwiązania stosunku pracy z radnym uzyskaniem zgody właściwego sejmiku. Omawiany przepis art. 27 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa nie zakazuje odwołania ze stanowiska, lecz rozwiązania stosunku pracy bez zgody sejmiku. Przepis ten modyfikuje zasady rozwiązania stosunku pracy z powołania w tym znaczeniu, że dopuszcza odwołanie ze stanowiska, zakazując jednak rozwiązania stosunku pracy na tej podstawie, jeżeli przed odwołaniem sejmik nie wyrazi zgody na rozwiązanie tego stosunku pracy. Złożenie zatem pracownikowi oświadczenia woli zmierzającego do rozwiązania łączącego strony stosunku prawnego bez zgody sejmiku stanowi czynność dokonaną z naruszeniem prawa. Nie można sanować wadliwej czynności pracodawcy przez ograniczenie ustawowych uprawnień sejmiku przyjmując, że podjęcie uchwały sejmiku po dacie rozwiązania stosunku pracy jest już niedopuszczalne. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewoda Małopolski wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego - tj. art. 27 ust. 2 u.s.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ww. przepis przyznaje sejmikowi województwa kompetencję do zajmowania nieskrępowanego (dowolnego stanowiska co do wyrażania lub nie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w sytuacji gdy spełnione zostały wymagane prawem przesłanki do rozwiązania stosunku pracy z powołania a zarazem podstawa rozwiązania tegoż stosunku pracy nie jest związana z wykonywaniem mandatu radnego - co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego z [...] września 2007 r. Nr [...] w sprawie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym W.B., w sytuacji gdy jest ona uzasadniona, co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; względnie o: 2) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie poprzez stwierdzenie nieważności w całości uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia [...] września 2007 r. 3) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zgodnie z właściwymi normami. W uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie przyjął, iż art. 27 ust 2 u.s.w. daje Sejmikowi Województwa uprawnienie do niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym na innej podstawie niż takiej, która jest związana z wykonywanym przez niego mandatem. Stosownie bowiem do treści powołanego wyżej przepisu: "Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Sejmik województwa odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego". Ustawodawca, w cyt. wyżej przepisie, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej uchwały, nie wskazał przesłanek, którymi winien kierować się sejmik przy podjęciu tego rodzaju uchwały (naturalnie oprócz przesłanki obligującej do takiej odmowy). Sejmik nie może podjąć tego typu uchwały w sposób arbitralny, abstrahując od motywów, którymi kieruje się pracodawca dążąc do rozwiązania stosunku pracy z radnym, a także od oceny radnego jako pracownika. Jeżeli przyjęłoby się inną interpretację rzeczonego przepisu, organ uchwałodawczy mógłby odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy w przypadku, gdy kodeks pracy stwarza pracodawcy podstawy do rozwiązania takiego stosunku, tak jak w przedmiotowej sprawie, z powodu odwołania W.B. ze stanowiska podsekretarza stanu w związku ze zmniejszeniem liczby stanowisk kierowniczych w Ministerstwie Budownictwa, czy też nawet w takich skrajnych przypadkach jak naruszenie przez radnego podstawowych obowiązków pracowniczych, kwalifikującego się do rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym z winy pracownika. W przedmiotowej sprawie zostały spełnione wymagane prawem przesłanki do rozwiązania stosunku pracy, co w efekcie skutkuje tym, iż planowane rozwiązanie tegoż stosunku nie miało związku z wykonywaniem przez W.B. mandatu radnego. Ponadto nie bez znaczenia jest również treść uzasadnienia uchwały Sejmiku, w której lakonicznie stwierdzą się, iż "z uwagi na lakoniczne wyjaśnienia otrzymane z Ministerstwa, w ocenie Sejmiku podane powody nie stanowią wystarczającego uzasadnienia do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym". Co więcej w dalszej części uzasadnienia podkreślono, iż "informacje Ministerstwa nie przekonały bowiem Sejmiku, iż rzeczywistą przyczyną rozwiązania stosunku pracy nie było wykonywanie mandatu radnego przez W.B.". Mając na uwadze treść cyt. powyżej uzasadnienia uchwały trudno zgodzić się z twierdzeniem Sądu, iż wyrażenie przez Sejmik zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub jej odmowa pozostawiona jest jego uznaniu, a okoliczności ■rozwiązania tego stosunku, wskazane w piśmie pracodawcy, podlegają jego swobodnej ocenie. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż w dalszej części uzasadnienia Sąd jednakowoż stwierdził, iż zakres tej oceny nie może być nieograniczony i dowolny. Ponadto, istotne dla dokonania prawidłowej wykładni treści przepisu art. 27 ust. 2 u.s.w. jest przede wszystkim określenie znaczenia, jakie ustawodawca mu nadał. Udzielenie zgody, o której stanowi wskazany przepis, nie służy ochronie trwałości stosunku pracy radnego, ponieważ tę funkcję spełnia w stosunku do wszystkich pracowników prawo pracy. Znajduje ono natomiast uzasadnienie w potrzebie ochrony radnego przed działaniem pracodawcy mającym znamiona szykany w związku z wykonywaniem przez radnego funkcji publicznej. Podejmując uchwałę w granicach uznania administracyjnego o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, Sejmik winien mieć na uwadze fakt, że szczególna ochrona trwałości stosunku pracy radnego przyznana została w celu umożliwienia jednoczesnego realizowania przez pracownika obowiązków wynikających ze stosunku pracy i funkcji publicznych wynikających z powierzonego mandatu. W sytuacji, w której może dojść do kolizji interesów stron stosunku pracy, ustawodawca chroni pracownika, będącego radnym, przed wypowiedzeniem mu umowy o pracę, uzależniając je od uprzedniej zgody Sejmiku. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak więc w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez Sejmik na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Poza tym uchwała Sejmiku winna zostać poprzedzona ustaleniem, zgodnie z którymi u podstaw rozwiązania stosunku pracy nie legły inne zdarzenia, obiektywnie uzasadniające konieczność zwolnienia pracownika. Powyższy pogląd organu nadzoru podzielił min. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2003 r., II SA/Kr 363/03, ST 2003/12/66), w którym uznał, iż kompetencja rady gminy do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy nie daje prawa do odmowy w każdej sytuacji, tj. wadliwa byłaby taka uchwała, której motywy byłyby nie do pogodzenia z zasadami porządku prawnego, która nie miałaby oparcia w stanie faktycznym, w jakim wypowiedzenie zostało dokonane. Odmowa wyrażenia zgody na zwolnienie radnego musi być bezwzględnie podporządkowana ochronie wartości, które są chronione przez porządek prawny. Zakwestionowano również dopuszczalność podjęcia przez Sejmik przedmiotowej uchwały, po złożeniu oświadczenia pracodawcy ukierunkowanego na rozwiązanie stosunku pracy. W przedmiotowej sprawie uchwała zapadła de facto już po rozwiązaniu stosunku pracy. Abstrahując tym samym od uprawnień przysługujących W.B. na podstawie przepisów Kodeksu Pracy, zaznaczyć należy iż w takiej sprawie za bezprzedmiotowe można uznać podjęcie uchwały w przedmiocie wyrażenia (niewyrażenia) zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w sytuacji gdy takie rozwiązanie już faktycznie nastąpiło. W ocenie organu nadzoru podjęcie takiej uchwały ma sens jedynie przed złożeniem oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy. Późniejsze jej podjęcie jest po pierwsze bezprzedmiotowe, a po drugie spóźnione i tym samym wypacza sens przepisu art. 27 ust. 2 u.s.w. W efekcie podjęcie uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy po złożeniu oświadczenia pracodawcy zmierzającego do rozwiązania tego stosunku nie ma sensu, bowiem zgodę tę (lub jej brak) w konsekwencji należałoby uznać za zgodę (lub jej brak) na skutki oświadczenia woli złożonego bez wymaganej zgody, a nie na samo oświadczenie. W takiej sytuacji należy uznać, iż uchwała Sejmiku jest wyrazem braku zgody na skutki oświadczenia pracodawcy nie natomiast na wymagane przepisami prawa oświadczenie woli zmierzające do rozwiązania stosunku pracy. W konsekwencji wprowadzony mocą art. 27 ust. 2 u.s.w. wymóg uzyskania uprzedniej zgody sejmiku na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, jest w istocie wymogiem uzyskania uprzedniej zgody na złożenie tego oświadczenia woli. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz Sejmiku Województwa Małopolskiego kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że Sejmik podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie są trafne. Przepis art. 27 ust. 2 u.s.w. przyznaje szczególną ochronę stosunkowi pracy radnego, poprzez uzależnienie możliwości jego rozwiązania przez pracodawcę od wyrażenia zgody przez sejmik województwa. Stosownie do przywołanego przepisu, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku, którego jest członkiem. Sejmik województwa odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Treść tego przepisu wskazuje, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa jest pozostawione uznaniu sejmiku województwa z tym, że w sytuacji, gdy dojdzie on do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, sejmik województwa zobowiązany jest odmówić wyrażenia zgody. Wskazanego przepisu nie można natomiast interpretować w taki sposób, że sejmik województwa musi wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli pracodawca nie stawia mu zarzutów związanych z wykonywaniem mandatu radnego. Należy przy tym podkreślić, że jakkolwiek przepis art. 27 ust. 2 u.s.w. nie określa żadnych warunków ani kryteriów, jakimi miałaby kierować się rada gminy przy podejmowaniu decyzji o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej odmowy, to kompetencja rady gminy do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy nie daje prawa do odmowy w każdej sytuacji. Wadliwa byłaby taka uchwała, której motywy byłyby nie do pogodzenia z zasadami porządku prawnego, która nie miałaby oparcia w stanie faktycznym, w jakim wypowiedzenie zostało dokonane. Odmowa wyrażenia zgody na zwolnienie musi być podporządkowana ochronie wartości, które są istotne i chronione przez porządek prawny. Motywy dla jakich podjęto uchwałę udzielającą zgody bądź odmawiającą udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy powinny wynikać z treści uzasadnienia tej uchwały. Pracodawca bądź radny niezgadzający się z rozstrzygnięciem rady w tym zakresie mają prawo wniesienia skargi na tę uchwałę do sądu administracyjnego, który ocenia uchwałę pod kątem legalności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że Sejmik Województwa Małopolskiego podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszył granic uznania, wytyczonych art. 27 ust. 2 u.s.w., ponieważ rzeczywiście podane Ministerstwo powody nie stanowiły wystarczającego uzasadnienia do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, albowiem nie wyjaśniały dostatecznie, jakie są rzeczywiste przyczyny, których wystąpienie uzasadniałoby rozwiązanie stosunku pracy, a jednocześnie nie pozostawałoby to w związku z wykonywaniem mandatu radnego przez W.B.. Należy jednoznacznie stwierdzić, że pogląd zaprezentowany przez Wojewodę Małopolskiego, że sejmik województwa odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym tylko w sytuacji, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, a w pozostałych przypadkach na radzie ciąży obowiązek podjęcia uchwały wyrażającej zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie jest trafny. Stanowisko, iż wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa jest pozostawione uznaniu rady gminy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dojdzie ona do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (w takiej sytuacji rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody) jest przyjmowane zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie. W szczególności zostało ono wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2006 r., II OSK 194/06 i z 15 grudnia 2005 r., II OSK 1124/05 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie z 12 października 1990 r. z glosą aprobująca B. Zawadzkiej (OSP 1992, nr 1, poz. 23). Pogląd o niedopuszczalności podjęcia przez Sejmik uchwały w przedmiocie zgody na rozwiązanie stosunku pracy, po złożeniu oświadczenia pracodawcy ukierunkowanego na rozwiązanie stosunku pracy jest nie do przyjęcia co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, 27 ust. 2 u.s.w. wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa na rozwiązanie stosunku z pracy z radnym. Oznacza to, że pracodawca ma obowiązek wystąpienia do sejmiku o podjęcie stosownej uchwały, zanim wypowie umowę o pracę. (W niniejszej sprawie nie dopełniono tego obowiązku, co samo przez się – zdaniem składu NSA orzekającego w niniejszej sprawie – uzasadnia odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku z pracy z radnym). Po drugie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby w istocie do obejścia prawa, ponieważ pozwalałoby pracodawcy na uniknięcie wypełniania ciążącego na nim ustawowego obowiązku poprzedzenia rozwiązania stosunku pracy z radnym uzyskaniem zgody właściwego sejmiku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.