I SA/Sz 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi G. B. Spółka z o. o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za grudzień 2003r., 2004r., 2005r., 2006r. oddala skargę Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm./, art. 2,3,4,5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. z 2002r., Nr 9 , poz. 84 z późn. zm./, art. 39 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym/ Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego /Dz. U. Nr 203, poz. 1966 z późn. zm./, § 1 uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie Nr III/16/2002 z dnia 6 grudnia 2002r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Koszalina oraz wzorów formularzy informacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości i deklaracji na podatek od nieruchomości /Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 90, poz. 1884/./, § 1 uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie Nr XI/152/2003 z dnia 27 listopada 2003r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Koszalina oraz wzorów formularzy informacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości i deklaracji na podatek od nieruchomości /Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 116, poz. 2022/, § 1 uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie Nr XX/303/2004 z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Koszalina oraz wzorów formularzy informacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości i deklaracji na podatek od nieruchomości /Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 94, poz. 1974/, § 1 i 3 uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie Nr XXX/475/2005 z dnia24 listopada 2005r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Koszalina oraz wzorów formularzy informacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości i deklaracji na podatek od nieruchomości /Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 106, poz. 2233/ określił G. B. Spółce z o.o. z siedzibą w C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości: - za miesiąc grudzień 2003r. w kwocie [...] zł; - za rok 2004 w kwocie [...] zł; - za rok 2005 w kwocie [...] zł; - za rok 2006 w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że G. B. Spółka z o.o. z siedzibą w C. jest użytkownikiem wieczystym działek gruntu Nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha położonych w K. przy ul. B. W. [...] oraz właścicielem budynków i budowli znajdujących się na działce nr [...]. Organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w przedmiotowej sprawie powstał z dniem 1 grudnia 2003r. /art. 6 ust. w/w ustawy/. Organ podał, że Spółka nie dopełniła obowiązku nałożonego art. 6 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, który stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w deklaracjach na w/w podatek za lata 2003-2006 zaniżyła podatek od budowli. W toku postępowania organ powołał rzeczoznawcę majątkowego R. B. do określenia wartości budowli w rozumieniu prawa budowlanego. W opinii biegły zawarł opis techniczny składników majątku Spółki oraz ich wartość. Spółka zaś, przedstawiła kopię aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży wytworni betonu z dnia 5 listopada 2003r., faktury VAT dotyczące tej sprzedaży nr [...] i [...], wypisy z ewidencji środków trwałych oraz trzy opinie rzeczoznawcy A. B. z dnia 2 listopada 2004r. dotyczącą zakwalifikowania silosów na cement zlokalizowanych na węzłach betoniarskich do odpowiedniej grupy wg klasyfikacji środków trwałych, z dnia 20 czerwca 2005r. dotyczącą rozbicia na poszczególne elementy składowe wartości początkowej tej wytwórni oraz z dnia 29 grudnia 2005r. dotyczącą podatku od nieruchomości naliczonego za kontener grzewczy zlokalizowany w węźle betonowym. Organ wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zgodnie z art. 2 ust. 1ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ przytoczył treść art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm./, którym zawarta jest definicja obiektu budowlanego. Podał, że budowla jest obiektem budowlanym stanowiącym całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, zaś urządzenie budowlane to, m.in. urządzenia techniczne związane z obiektami budowlanymi, zapewniające możliwość użytkowania tych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Wskazał, że budowla musi być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i stanowić całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, która pozwala wykorzystać ją zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem organu, silosy na cement są urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym jakim jest wytwórnia betonu w celu umożliwienia użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Po ich odłączeniu obiekt nie mógłby funkcjonować jako wytwórnia betonu. Stanowią całość zdolną do działania w warunkach trwałego zespolenia. Organ nie zgodził się z podatnikiem, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega jedynie fundament pod silosami, gdyż silosy pełnią tylko funkcje magazynowe. Sam fundament jest budowlą, jednak w świetle prawa podatkowego nie można go samoistnie gospodarczo wykorzystać, bowiem jego przeznaczeniem jest utrzymywanie konstrukcji silosów. Zdaniem organu, w powyższy sposób należało potraktować kontener grzewczy z kotłami grzewczymi (warunkujący produkcję betonu w warunkach obniżonych temperatur powietrza) i urządzenie do recyklingu (pozwalające ponownie wykorzystać surowce odpadowe), które stanowią integralne elementy techniczne wytwórni betonu, części składowe całości w postaci rzeczy złożonej. Organ zaliczył do budowli również rampę podjazdową, która stanowi plac wygrodzony z trzech stron prefabrykowanymi żelbetonowymi elementami, tworzącymi ścianę oporową. Ponadto organ wskazał, że Spółka w składanych deklaracjach wykazywała budowle w postaci linii energetycznej, instalacji wodno-kanalizacyjnej, zasieków na kruszywo i plac-nawierzchnię o łącznej wartości [...] zł. Analizując zebrany materiał dowodowy, organ uznał, że wytwórnia betonu stanowi całość techniczno-użytkową, a w skład jej wchodzą budowle: -wytwórnia betonu PEMAT 1500, do której przyłączone są: rampa podjazdowa konstrukcji żelbetonowej, cztery silosy cementowe oraz instalacje technologiczne (woda, ciepło, energii elektryczna) oraz centrum sterowania w kontenerze biurowym; -urządzenie do recyklingu BIBKO; - kontener grzewczy WE-HO. Organ wskazał wartość budowli oraz podstawy opodatkowania budynków, budowli i gruntów. Przedstawił wyliczenie należnego podatku od nieruchomości za miesiąc grudzień 2003r. w kwocie [...] zł; za rok 2004 w kwocie [...] zł; za rok 2005 w kwocie [...] zł oraz za rok 2006 w kwocie [...] zł. G. B. Spółka z o.o. z siedzibą w C. złożyła odwołanie od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła organowi podatkowemu: - naruszenie art. 210 § 4, art. 191, art. 193 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego z pominięciem faktów i dowodów przedstawionych przez podatnika oraz częściowym uwzględnieniu opinii biegłych bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska z jednoczesnym pominięciem sprzeczności między opiniami; - naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a i art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przez niewłaściwe ich zastosowanie lub pominięcie w całości. Zdaniem strony, organ przytaczał fragmenty opinii biegłych, które odpowiadały założeniom decyzji, nie analizując ich treści oraz występujących sprzeczności między nimi. Podatnik podał, że niewątpliwie wszystkie urządzenia znajdujące się w niniejszej wytwórni służą do produkcji betonu, nie oznacza to jednak, iż stanowią budowle lub urządzenie budowlane. Strona zakwestionowała opodatkowanie podatkiem od nieruchomości jak dla budowli: wytwórni betonu, rampy podjazdowej, silosów, kontenera grzewczego i urządzenia do recyklingu. Ponadto, Spółka podała, że skoro linia energetyczna i instalacja wodno-kanalizacyjna nie stanowią części składowej gruntu i nie są własnością Spółki, nie powinny być opodatkowane jako obiekt. Strona przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 listopada 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm./, art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz. U z 2001r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm./, po rozpatrzeniu odwołania G. B. Spółka z o.o. z siedzibą w C. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i określiło podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości : - za miesiąc grudzień 2003r. w kwocie [...]zł; - za rok 2004 w kwocie [...] zł; - za rok 2005 w kwocie [...] zł; - za rok 2006 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 1a i art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że koncepcja opodatkowania wszystkich obiektów znajdujących się w przedmiotowej wytwórni (poza murowanym budynkiem administracyjno-biurowym) jako budowli jest niewłaściwa. Zdaniem organu odwoławczego, znajdujące się na powyższym terenie obiekty powinny odrębnie podlegać ocenie co do ich charakteru w ujęciu prawa budowlanego. Po analizie materiału dowodowego, Kolegium uznało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości winny podlegać poszczególne składniki majątkowe Spółki, tworzące wytwórnię, w następujący sposób: - budynek murowany administracyjno-biurowy- podstawą opodatkowania jest powierzchnia 115m2 /niesporne/. - budynek wytwórni PEMAT 1500- podstawą opodatkowania jest powierzchnia 1555,73 m2 (według opinii R. B.), gdyż posiada cechy budynku, tj. posiada przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni- ściany, dach i fundamenty (trwale związany z gruntem) i jako taki nie może być składnikiem budowli. - zbiornik żelbetonowy dwukomorowy stanowiący budowlę- podstawą opodatkowania jest wartość początkowa środka trwałego, po uwzględnieniu kosztów podwyższających tą wartość w kwocie [...] zł (zgodnie z opinią R. B.), gdyż jest to zbiornik zagłębiony w ziemi, służący do gromadzenia wody z mycia mieszalnika. Zbiornik ten spełnia przesłanki budowli, bo może funkcjonować samodzielnie i niezależnie od innych elementów konstrukcyjnych. - silosy na cement wraz z osprzętem ( konstrukcja-podpory, podajniki ślimakowe, klapy, zamknięcia filtrów i inne elementy) oraz fundamentami- podstawą opodatkowania jest wartość początkowa środka trwałego, po uwzględnieniu kosztów podwyższających tą wartość w kwocie [...] zł ( zgodnie z opinią R. B.). Silosy wraz z wymienionymi urządzeniami stanowią budowlę jako całość użytkowo-techniczną. Są powiązane z węzłem betoniarskim za pomocą podajników śrubowo-ślimakowych, wyposażone w urządzenia odpowietrzające wraz z systemem filtrów pyłowych oraz w urządzenia zabezpieczające przed przepełnieniem. Organ nie podzielił w tym względzie opinii A. B., bowiem nie sposób uznać silosy powiązane ze sobą i z węzłem betoniarskim za budynki, pomimo posadowienia ich fundamentach blokowych żelbetonowych. Trudno bowiem uznać przykrycie silosa za dach oraz stwierdzić, że silos jest trwale związany z gruntem. Silos może być przeniesiony w inne miejsce, na inną nieruchomość gruntową i posadowiony na przygotowanych dla niego fundamentach, co może się odbyć bez uszczerbku dla niego i nieruchomości. Nie podzielił też stanowiska strony by za budowlę uznać jedynie fundamenty pod w/w silosy. - rampa podjazdowa- podstawą opodatkowania jest wartość początkowa środka trwałego, po uwzględnieniu kosztów podwyższających tą wartość w kwocie [...] zł ( zgodnie z opinią R. B.). Kolegium przyjęło, że jest to teren wygrodzony z trzech stron prefabrykowanymi żelbetonowymi elementami w kształcie litery "L", tworzącymi ścianę oporową, przylegający do wytwórni betonu. Teren wygrodzony wypełniony jest utwardzoną zasypką /ziemia, piasek, żwir/ tworzącą nawierzchnię gruntową ułożoną ze spadkiem. Kolegium nie podzieliło poglądu Spółki, że teren ten jest tylko placem z utwardzoną nawierzchnią. Wskazało, że ukształtowanie terenu, tak aby stanowił spadek oraz jego wygrodzenie elementami żelbetonowymi, co ma służyć funkcjom komunikacyjnym dla ładowarek piasku i żwiru do koszy zasypowych umieszczonych nad taśmociągiem, w procesie wytwarzania betonu, należało uznać za wytworzenie obiektu budowlanego. - urządzenie do recyklingu BIBKO wraz ze zbiornikiem stalowym na odzyskana wodę- podstawą opodatkowania jest wartość początkowa środka trwałego, po uwzględnieniu kosztów podwyższających tą wartość w kwocie [...] zł (zgodnie z opinią R. B.). Kolegium uznało, że stanowi ono budowlę w skład której wchodzi konstrukcja stalowa przykręcona dołem na śruby do płyt żelbetowych drogowych ze zbiornikiem ziemnym stalowym częściowo zagłębionym, na odzyskaną wodę, wykorzystywaną do nowo wytwarzanych mieszanek betonowych, w którym umieszczone są instalacje i urządzenia do mieszania i podawania wody. Organ odwoławczy uznał, że urządzenie powyższe stanowi całość użytkowo-techniczną. Organ nie podzielił stanowiska strony, by za budowlę uznać jedynie zbiornik na odzyskaną wodę i fundament w postaci płyt żelbetowych. Kolegium nie zgodziło się z opinią A. B., że powyższe urządzenie należy do odrębnych urządzeń technicznych, które nie są budowlą. Kolegium skłoniło się do opinii R. B. i przyjęło, że instalacje i urządzenia do płukania niezwiązanego betonu, bez połączenia ze sobą i bez zainstalowania w zbiorniku, nie będą spełniały funkcji użytkowo-technicznych, do których zostały przeznaczone, tj. odzyskiwania składników niezwiązanego betonu. - płyta żelbetonowa pod zbiornik- podstawą opodatkowania jest wartość początkowa środka trwałego, po uwzględnieniu kosztów podwyższających tą wartość w kwocie [...] zł ( zgodnie z opinią R. B.). Kolegium uznało, że skoro płyta powyższa jest wykazana jako odrębny składnik majątku w dokumentach dotyczących nabycia wytwórni, jak i dotyczących środków trwałych i jest elementem służącym funkcjonowaniu urządzenia do recyklingu oraz jest obiektem budowlanym, należało ją zaliczyć do budowli. - budowle zadeklarowane przez podatnika w deklaracjach dla podatku od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł: linia energetyczna, instalacja wodno-kanalizacyjna, zasieki na kruszywa oraz plac nawierzchnia. Wartości odpowiadają wartościom początkowym wymienionych składników majątku Spółki wykazanych jako środki trwałe. Kolegium podniosło, że linie energetyczne i instalacje wodno-kanalizacyjne jako urządzenia nie stanowią części składowej nieruchomości, o ile wchodzą w skład przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że zgodnie z dokumentami nabycia przez Spółkę powyższej nieruchomości, nabyła ona też własność urządzeń, w tym linię energetyczne i instalację wodno-kanalizacyjną. Tym samym podlegają one opodatkowaniu jako budowle. Organ odwoławczy przyjął, że budowlą jest też plac- nawierzchnia, gdyż jest to teren utwardzony / w większości wyłożony płytami/, związany ze wszystkimi obiektami budowlanymi wytworni betonu, zapewniający możliwość użytkowania poszczególnych budowli tam się znajdujących, zgodnie z ich przeznaczeniem. Kolegium uznało, że budowlą są również zasieki stalowe/ kosze zasypowe/, gdyż traktowane są jako całość użytkowo-techniczna, bez podziału na fundamenty i kosze, zarówno w wykazie składników nabytych przez Spółkę, jaki w ewidencji środków trwałych. Kosze na kruszywa bez fundamentów nie będą mogły spełniać funkcji koszy zasypowych, a dopiero wraz z nimi stanowią zasieki. Wskazało, że Spółka sama ujmuje je w złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości jako budowle. Organ nie podzieli stanowiska Spółki, że opodatkowaniu winny podlegać jedynie ich fundamenty. - kontener biurowy- Kolegium podzieliło pogląd biegłego R. B., że jest to obiekt tymczasowy, nie powiązany trwale z gruntem i w związku z tym nie może zostać zaliczony do obiektów budowlanych, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jest to kontener o konstrukcji stalowej, stojący na utwardzonym betonem placu, na bloczkach betonowych umieszczonych w narożach, zapobiegających zalewaniu wodą po deszczu, czy po myciu placu manewrowego. Mieści się w nim sterownia wytwórni. - kontener grzewczy WE-HO- Kolegium podzieliło pogląd biegłego R. B., że jest to obiekt tymczasowy, nie powiązany trwale z gruntem i w związku z tym nie może zostać zaliczony do obiektów budowlanych, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jest to przenośny kontener o konstrukcji stalowej, stojący na fundamentach blokowych z betonu, w którym znajdują się dwa kotły grzewcze opalane olejem opalowym. Kolegium określiło podstawę opodatkowania w poszczególnych kategoriach przedmiotu opodatkowania: - budynki lub części związane z działalnością gospodarczą – [...] m2; - budowle- [...] zł; -grunty związane z działalnością gospodarczą- [...]m2. Na podstawie obowiązujących stawek podatku od nieruchomości na terenie Koszalina, Kolegium dokonało ustalenia należnego od Spółki podatku od nieruchomości: za miesiąc grudzień 2003r. w kwocie [...] zł, za rok 2004 w kwocie [...] zł, za rok 2005 w kwocie [...] zł oraz za rok 2006 w kwocie [...] zł. Organ podatkowy przytoczył przepisy prawne i sposób wyliczenia w/w zobowiązań. G. B. Spółka z o.o. z siedzibą w C. złożyła skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła organowi podatkowemu: - naruszenie art. 210 § 4, art. 191, art. 193 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego z pominięciem faktów i dowodów przedstawionych przez podatnika oraz częściowym uwzględnieniu opinii biegłych bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska z jednoczesnym pominięciem sprzeczności między opiniami; - naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a i art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przez niewłaściwe ich zastosowanie lub pominięcie. Skarżąca kwestionuje zaliczenie przez Kolegium urządzenia do recyklingu, rampy podjazdowej, silosów do budowli. Urządzenie do recyklingu jest urządzeniem technicznym, rampa podjazdowa to nawierzchnia gruntowa, zaś silosy są produkowane seryjnie zakładach przemysłowych i ich funkcją jest magazynowanie materiałów, nie są trwale związane gruntem /przenoszalne/. Odnośnie linii energetycznych i instalacji wodnokanalizacyjnych, Strona wskazała, że organ podatkowy nie wzywał jej do przedstawienia dokumentów, takich jak np. umowy zawartej z zakładem wodociągowym i energetycznym ze wskazaniem, w jakim zakresie omawiane urządzenia przeszły na własność tych podmiotów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że z uwagi na dokumenty zebrane w sprawie przyjął, iż Skarżąca nabyła własność linii energetycznych i instalacji wodnokanalizacyjnych. Ze swojej strony Skarżąca nie przedstawiła innych dokumentów, z których wynikałaby zmiana z zakresie własności tych urządzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy poszczególne części wytwórni betonu powinny być opodatkowane jako budynki, czy też budowle według stawek wskazanych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem; 3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych; W świetle art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 2a) budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku; 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; 4) obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki; 5) tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe (...) 9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Definicja budowli zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, wskazuje, że jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jest to tzw. negatywna definicja budowli, funkcjonująca wcześniej w literaturze i orzecznictwie. Wynika z niej, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) niebędący budynkiem, jest budowlą. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ podatkowy postąpił prawidłowo, rozważając poszczególne części wytwórni pod kątem powyższej definicję budowli: 1) stwierdzał, czy dany obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (zgodnie z art. 3 pkt 1 w/w ustawy- przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury) 2) ustalał, czy obiekt budowlany ma cechy budynku - jeżeli tak, to wskazywał na opodatkowanie go jako budynku; 4) jeżeli dany obiekt budowlany nie spełniał wszystkich wymogów z definicji budynku (np. nie ma fundamentów, dachu), uznawał go za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymagają zakwalifikowania tego obiektu jako budynku lub budowli, gdyż - każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jest budowlą w rozumieniu powyższej ustawy. Urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym zdefiniowane jest w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem należy przez to pojęcie rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Tego typu urządzenia są traktowane jako budowla i powinny podlegać opodatkowaniu samodzielnie albo jako element składowy obiektu. Budowlą jest nie tylko sama konstrukcja, ale również i ściśle z nią związane urządzenia w postaci instalacji i przyłączy, które są elementem składowym budowli i zwiększają jej wartość początkową będącą podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Budowle podlegają opodatkowaniu tylko wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. Etel Leonard, Presnarowicz Sławomir, komentarz do art. 1(a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Organ podatkowy w oparciu o przepisy prawne przeanalizował zebrany materiał dowodowy i ustalił, które części wytwórni betonu są budynkami, a które budowlami. Organ przedstawił swoje ustalenia w sposób logiczny oraz spójny i nie sposób przyjąć, iż są one dowolne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało fakty, które uznało za udowodnione, dowody, którym dało wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiło wiarygodności. Zarzuty zawarte w skardze, Sąd uznał za bezpodstawne. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, urządzenie do recyklingu, rampa podjazdowa oraz silosy są budowlami w myśl przepisów ustawy o podatku od nieruchomości. Jak wyżej wskazano, każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) niebędący budynkiem, jest budowlą i jako budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według określonych stawek. Na zaliczenie obiektu budowlanego do budowli nie mają wpływu funkcje jakie spełnia, np. magazynowanie, czy też kwestia związania trwale bądź nie z gruntem, a także czy powyższe obiekty są produkowane seryjnie, czy też nie oraz czy na ich wzniesienie potrzebne jest pozwolenie budowlane. Istotne jest to, iż powyższych obiektów nie sposób zaliczyć do budynków. Urządzenie do recyklingu jest urządzeniem budowlanym, a tym samym budowlą. Rampa podjazdowa jest konstrukcją budowlaną, a nie nawierzchnią gruntową. Jest to teren wygrodzony z trzech stron prefabrykowanymi żelbetonowymi elementami w kształcie litery "L", tworzącymi ścianę oporową, przylegający do wytwórni betonu i utwardzony zasypką. Silosów nie można zaliczyć do budynków, gdyż nie można przypisać im cech budynku, a tym samym są budowlami. Zarzut skargi związany z tym, że organ podatkowy nie wzywał podatnika do przedstawienia dokumentów dotyczących wykazania, iż linie energetyczne i instalacje wodnokanalizacyjne, nie są one własnością Spółki, lecz innych podmiotów, jest nietrafiony. Organ nie miał podstaw do kwestionowania zaliczenia przedmiotowych linii energetycznych i instalacji wodnokanalizacyjnych do budowli w deklaracjach na podatek od nieruchomości przez samego podatnika, bowiem w zebranym materiale dowodowym wykazywane są one jako środki trwałe Spółki (wykaz na dzień 1 stycznia 2006r. k. 89a akt), których własność nabyła ona w dniu 5 listopada 2003r. wraz z użytkowaniem wieczystym przedmiotowych działek w Koszalinie, na których znajduje się wytwórnia betonu (§ 2 aktu notarialnego rep. A nr [...], k.8 akt). Mając na uwadze powyższe, rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm./, orzekł jak w sentencji.