I OSK 1117/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 625/08 w sprawie ze skargi M.T. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008 r. odrzucił skargę M. T. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie, z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 5 tegoż artykułu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie został naruszony uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie jednak do treści art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli w sprawie orzekł już sąd administracyjny i skargę oddalił. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniała wyżej wymieniona negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, ponieważ przedmiotem skargi M. T. jest uchwała Rady, co do której legalności orzekał już sąd administracyjny. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] nr [...] dotyczącą § [...] tej uchwały. W sprawie tej również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. oddalił skargę kasacyjną. Zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalna ponowna skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Rady, która podlegała już kontroli sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł skarżący. Zaskarżonemu w całości orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie tego przepisu przez Sąd I instancji do stanu faktycznego prawnego ustalonego w niniejszej sprawie, a mianowicie uznanie, że sam fakt rozpoznawania skargi na § 6 uchwały organu administracji, bez zbadania merytorycznej zawartości oraz porównania dwóch skarg wystarcza do uznania, że wniesienie skargi było z innych przyczyn niedopuszczalne, 2. art. 62 p.p.s.a., poprzez niedołączenie do akt postępowania akt sprawy VI SA/Wa 550/04, co skutkowało m. in. niemożliwością wniesienia skargi kasacyjnej co do meritum, 3. art. 133 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez orzeczenie wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, 4. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak właściwego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i brak wyjaśnienia zastosowanej podstawy rozstrzygnięcia. Odnosząc się do istoty zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na dwie kwestie. Sąd, w ocenie strony skarżącej ma rację, wskazując, że merytoryczne odniesienie się do skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niemożliwe jeśli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Co więcej, art. 101 ust. 2 u.s.g. wyłącza konieczność istnienia tożsamości stron, pomiędzy którymi toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne. W celu zastosowania przepisu art. 101 ust. 2 u.s.g., konieczne jest tylko wykazanie tożsamości przedmiotowej skargi. Taki sam obowiązek wynika z art. 171 p.p.s.a. Skarżący nie zgodził się jednak z tak szerokim ujęciem "sprawy" jakie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd I instancji, zdaniem autora skargi, był zobowiązany do zbadania faktycznej tożsamości sprawy, a ponadto oceny zarzutów w obu sprawach. Skarżący nie wnosił o uchylenie całości uchwały, ani też o uchylenie § 6 tej uchwały jedynie wskazał, że część uchwały, dotycząca samochodów osobowych o dopuszczalnej masie całkowitej mieszczącej się w przedziale pomiędzy 2,5 tony a 3,5 tony jest niesprawiedliwa, ponieważ pozbawia możliwości wykupienia rocznego abonamentu na parkowanie w preferencyjnej cenie. Brak wglądu w akta sprawy VI SA/Wa 550/04 uniemożliwił natomiast odniesienie się do faktycznej treści skargi oraz podjętych w toku postępowania rozstrzygnięć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Zasadą jest, że aby mówić o powadze rzeczy osądzonej zachodzić musi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. W rozpoznawanej sprawie, mamy do czynienia tylko z tożsamością przedmiotową. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny uchwała Rady Miasta [...] W. z dnia [...] nr [...] była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r. oddalił skargę A. K. na § [...] przedmiotowej uchwały, zaś następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. orzeczenie to podtrzymał. W związku z powyższym, przepis art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. nie mógł być, jak słusznie wskazał Sąd, podstawą odrzucenia skargi skarżącego, ponieważ w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka tożsamości podmiotowej, aby można było mówić o res iudicata z tego przepisu. W niniejszej sprawie, mamy dwóch różnych skarżących, natomiast kwestionowany jest ten sam paragraf powoływanej powyżej uchwały Rady Miasta. Podstawą do odrzucenia skargi skarżącego był zatem przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie jej jest niedopuszczalne. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisu tego - w myśl art. 101 ust. 2 tej ustawy - nie stosuje się jeżeli w sprawie już orzekł sąd administracyjny i skargę oddalił. W tej sytuacji mamy, więc do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej. Konkludując, nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Skarga na taką uchwałę musi być potraktowana - w świetle tych przepisów - jako niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe i odpowiada prawu i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.