I SA/Wa 190/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Agencji [...] Oddział Terenowy w L. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na dokonanie podziału nieruchomości zabytkowej. oddala skargę. Syg. akt I SA/Wa 190/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2007 roku, znak [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpoznaniu odwołania Agencji [...] Odział Terenowy w L. z dnia 21 grudnia 2005 roku od decyzji Kierownika Delegatury w B. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. z dnia [...] grudnia 2005 roku, znak [...], odmawiającej udzielenia pozwolenia na dokonanie podziału geodezyjnego działek, oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] i [...], położonych w obrębie J., gmina W., stanowiących część zespołu dworsko- parkowego w J., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] maja 1982 roku- biorąc za podstawę art.7 ust.1, art. 36 ust.1pkt 8, art.89 pkt 1 oraz art.93 ust.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( DZ.U nr 162, poz. 1568 z zmianami), dalej jako ustawa o ochronie zabytków oraz art. 17 pkt 2, art. 127§2 i art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz.1071 ze zmianami), dalej k.p.a.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji publicznej podnosił, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w L., działając na wniosek Agencji [...] – Oddział Terenowy w L. z dnia 12 września 2002 roku, decyzją z dnia [...] września 2002 roku odmówił zezwolenia na dokonanie podziału geodezyjnego działek, oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] i [...], położonych w obrębie J., gmina W., stanowiących część zespołu dworsko- parkowego w J., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] maja 1982 roku. Agencja [...] złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Kultury, który decyzją z dnia [...] marca 2003 roku utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po rozpoznaniu skargi na decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2004 roku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzje organów ochrony zabytków zostały wydane z naruszeniem art. 7, art.8, art. 77§1 k.p.a., bowiem organy nie zbadały, czy decyzja mająca charakter uznaniowy nie narusza słusznego interesu wnioskodawcy. Sąd wskazywał, że nie odniesiono się do argumentów podniesionych przez wnioskodawcę, iż budynki usytuowane na przedmiotowych działkach w J., które wraz z przynależnym gruntem miałyby zostać wydzielone istnieją na gruncie od lat siedemdziesiątych XX wieku, a więc nie mają charakteru zabytkowego i wpisały się na trwale w krajobraz, tak jak pozostałe części osiedla mieszkaniowego byłych pracowników PGR. Nadto Sąd podnosił, że organy nie określiły jaka powierzchnia działek byłaby niezbędna do wydzielenia pod budynki, a więc jakich powierzchni dotyczyłby podział, zważywszy, że cały zespół dworsko- pałacowy zajmuje powierzchnię ponad 17 hektarów. W ocenie Sądu nie zbadano także, czy najemcy lokali w przedmiotowych budynkach są rzeczywiście zainteresowani nabyciem zajmowanych lokali w trybie art. 42-50 ustawy z dnia 19 października o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa( DZ.U z 2004 roku, nr 208, poz.2128 ze zmianami). W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2005 roku ponownie odmówił wydania pozwolenia na podział wnioskowanych działek. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] listopada 2006 roku umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na brak umocowania pełnomocnika strony odwołującej się. Wyrokiem z dnia 8 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdzając, że skoro strona pismem z dnia 8 sierpnia 2006 roku potwierdziła wszelkie czynności dokonane przez pełnomocnika, to tym samym potwierdziła umocowanie do złożenia odwołania. Dokonując oceny prawnej organ odwoławczy zważył, że zgodnie z art. 36 ust.1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podział geodezyjny zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków. Przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego jest podział działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], wchodzących w skład parku krajobrazowego wraz z dworem i oborą, wpisanych do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 1982 roku. Planowany przez Agencję [...] podział ma na celu wydzielenie z wyżej wymienionych działek niezbędnego gruntu przynależnego do wzniesionych w latach siedemdziesiątych XX wieku na tym terenie budynków, co ma umożliwić najemcom nabycie lokali w tych obiektach. Z działki nr [...] o pow. [...] ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym sześciorodzinnym i budynkiem gospodarczym 6-segmentowym, zostałaby wydzielona działka o powierzchni [...] m². Natomiast z działki o nr [...] o pow. [...], zabudowanej budynkiem trzyrodzinnym i garażem, zostałaby wydzielona działka o pow. [...] m². Organ uznając, że w sprawie potrzebne są wiadomości specjalne zwrócił się do Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w W. o wypowiedzenie się co możliwości podziału przedmiotowych działek. Ze sporządzonej opinii wynika, że zespół dworsko- parkowy w J. jest typowym XIX wiecznym założeniem dworsko- parkowym, utrzymanym w stylu krajobrazowym, w którym występują powiązania widokowe pomiędzy poszczególnymi elementami układu przestrzennego. Jego cechą charakterystyczną jest wyeksponowanie osi głównej, biegnącej dawną aleją dojazdową, przecinającą reprezentacyjny, owalny podjazd z dworem, a następnie główne wnętrze parkowe ze stawem na osi dworu. Pomimo częściowych przekształceń spowodowanych przez współczesną zabudowę, omawiany zespół dworsko- parkowy nadal posiada czytelny układ przestrzenny. W opinii podniesiono również, że trzyrodzinny, parterowy budynek mieszkalny usytuowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie dworu, równolegle do osi głównej, obok budynku dawnej stajni. W elewacji frontowej tego obiektu od strony reprezentacyjnego podjazdu znajdują się dwa wejścia, a elewacja boczna zwrócona jest do drogi stanowiącej oś poprzeczną założenia, która przechodzi przez arkadowy portyk dworu. Z punktu widzenia zasad ochrony zabytków niedopuszczalne jest wydzielenie odrębnej własności w centralnym wnętrzu parkowym z reprezentacyjnym podjazdem, gdyż doprowadzi to do trwałej dezintegracji bezpośredniego otoczenia dworu, ograniczy możliwość jego użytkowania oraz uniemożliwi jego trwałą rewitalizację. Także, co do podziału działki nr [...] zabudowanej sześciorodzinnym budynkiem mieszkalnym i gospodarczym stanowisko jest negatywne. Obiekty te znajdują się na północ od dworu, na wprost stawu, w najbardziej wartościowej krajobrazowo części parku. Planowany podział może doprowadzić do utrwalenia niekorzystnych zmian w najcenniejszym fragmencie kompozycji parkowej, powodując trwałą dezintegrację założenia dworsko- parkowego, uniemożliwiając jego rewitalizację. Organ podzielił stanowisko zawarte w powyższej opinii, uznając je za zgodne z zasadami ochrony zabytkowych założeń dworsko-parkowych. Uznał, że planowany przez Agencję [...] podział działek i wydzielenie terenu zlokalizowanego w centralnej części parku, w bezpośrednim sąsiedztwie dworu i głównych osi kompozycyjnych doprowadziłoby bowiem do rozbicia istniejącej struktury funkcjonalno- przestrzennej i trwałej dezintegracji omawianego zespołu dworsko-parkowego w J.. Organ odnosząc się do zarzutu odwołania, że wzniesienie budynków w latach siedemdziesiątych XX wieku na terenie omawianego zespołu spowodowało, że obszar ten przestał być zabytkowym parkiem uznał za nieuzasadniony. W dacie wydawania decyzji o wpisaniu do rejestru zabytków tegoż zespołu dworsko – parkowego istniały już współczesne budynki, które jedynie częściowo spowodowały przekształcenie historycznej kompozycji. Wpisując przedmiotowy zespół do rejestru zabytków, organ ochrony zabytków uznał zatem, że pomimo dokonania przekształceń, obiekt posiadał wartość artystyczną, historyczną i naukową w takim stopniu, że zasadne było objęcie go, jako całości ochroną konserwatorską. Organ uznał, że planowany podział może doprowadzić do pogorszenia warunków ochrony zabytkowego założenia. W konsekwencji podziału zostaną wydzielone nowe, odrębne nieruchomości, co może być przeszkodą w realizacji obowiązku określonego art. 4 pkt 1-3 ustawy o ochronie zabytków, gdzie określono, że ochrona zabytków polega między innymi na zapewnieniu warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, zapobieganie zagrożeniom mogącym powodować uszczerbek dla wartości zabytków. Natomiast, co do argumentu dotyczącego planowanego przez Agencję [...] zbycia na rzecz dotychczasowych najemców lokali wzniesionych na działkach nr [...] i [...], to organ zauważył, że zgodnie z przepisem art.42 ust. 1 ustawy z 19 października 1991 roku o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa( DZ.U z 2004 roku, nr 208, poz.2128 ze zmianami), Agencja może przeznaczyć do sprzedaży najemcom wchodzącym w skład zespołu domy, lokale mieszkalne i budynki gospodarcze wraz z niezbędnymi gruntami. Jednocześnie organ zauważył, że zawarte umowy najmu lokali w budynkach usytuowanych na omawianych działkach w J., na czas nieokreślony zostały zawarte z naruszeniem przepisu art. 46 ust.1 wyżej powołanej ustawy, zgodnie z którą najemcy domów i lokali mieszkalnych przejętych do zasobu z którymi zawarto umowy najmu przed przejęciem, zachowują prawo do zamieszkiwania na czas nieokreślony, z wyłączeniem m.in. najemców zajmujących domy i lokale w obiektach wpisanych do rejestru zabytków. Organ również zwrócił uwagę, że stosownie do przepisu art.29 ust.1 powyższej ustawy pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości zasobu przysługuje m.in. byłemu właścicielowi nieruchomości lub jego spadkobiercom. Jak ustalił organ E.D. i J.D. pismem z dnia 18 czerwca 2007 roku zwrócili się do Agencji [...] o określenie zasad wykupu przedmiotowej nieruchomości na zasadach pierwszeństwa. Zdaniem organu wobec nowych okoliczności faktycznych, zainteresowania nabyciem na prawach własności zajmowanych lokali przez dotychczasowych najemców, może to nie mieć zasadniczego znaczenia w sprawie dokonania podziału geodezyjnego działek. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2007 roku wniosła Agencja [...] – Odział Terenowy w L.. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucała: - naruszenie art.7, art.8 oraz art. 77 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zbadanie czy decyzja wydana w oparciu o treść art. 36 ust.1 ustawy o ochronie zabytków, a mająca charakter decyzji uznaniowej, nie naruszyła słusznego interesu wnioskodawcy. Z uwagi na powyższe wnosiła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; 2) uchylenie decyzji organu I Instancji 3) zwrot kosztów sądowych poniesionych przez skarżącego według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu skargi Agencja [...] podnosiła, że stanowisko organów, iż podział geodezyjny działek zgodnie z jej wnioskiem naruszałoby walory zabytkowe całego założenia pałacowo- parkowego, poprzez doprowadzenie do dezintegracji zespołu, rozbicia istniejącej struktury funkcjonalno- przestrzennej jest błędne i narusza wyżej powołane przepisy prawa. Podnosiła, że organ powołując się na stanowisko zawarte w opinii Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji w W., iż zespół dworsko- parkowy w J. jest typowym XIX wiecznym założeniem dworsko-parkowym, utrzymanym w stylu krajobrazowym, w którym występują powiązania widokowe pomiędzy poszczególnymi elementami układu przestrzennego, a jego charakterystyczną cechą jest wyeksponowanie osi głównej, biegnącej dawną aleją dojazdową, przecinającą reprezentacyjny, owalny podjazd z dworem nie zauważa, że dawna aleja dojazdowa jest drogą gminną o szerokości 12 metrów. Budynki mieszkalne zaś położone są w bezpośrednim sąsiedztwie tej drogi. Skarżąca zarzucała, że w toku postępowania organy I i II Instancji przed zakończeniem postępowania, nie dały stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów, w tym opinii wydanej przez Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji w W.. Nadto skarżąca zarzucała, że w uzasadnieniu decyzji organ powołuje się na art.4 pkt 1-3 ustawy o ochronie zabytków, wywodząc z jego treści, że podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oznacza możliwość naruszenia ustawowych celów ochrony zabytków, nie wskazując jednak na czym to naruszenie miałoby polegać. Zdaniem skarżącego żaden z przepisów ustawy o ochronie zabytków nie zawiera wprost zakazu podziału nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Treść art.4 powołanej ustawy nakazuje jedynie podejmowanie działań umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie. Błędnie, zdaniem skarżącej organ wychodzi z założenia, że skoro na podział nieruchomości potrzebna jest zgoda konserwatora zabytków, to oznacza, że wyrażenie zgody zagraża ochronie zabytków. Jej zdaniem zmiany geodezyjne polegające tylko na wydzieleniu działek pod budynkami, takiego zagrożenia nie niosą. Nadto skarżąca zauważyła, że organ administracji dysponuje środkami prawnymi umożliwiającym nałożenie na właściciela nieruchomości ewentualnych obowiązków, tak aby działania przez niego podejmowane, już po wydzieleniu działek zmierzały do zachowania zabytku w należytym stanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga Agencji [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U nr 153 , poz.1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do treści art. 96 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami( DZ.U z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) podział nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. W przypadku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję o podziale, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podział nieruchomości. Przepisy ustawy z 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami określają zakres i formy ochrony zabytków. Art. 36 ust.1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków daje uprawnienia organowi -wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków, do wydawania pozwolenia na podział zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru. Organ wydając w tym względzie decyzje winien kierować się zasadami wynikającymi między innymi z przepisu art. 4 ustawy o ochronie zabytków, stanowiącego że ochrona zabytków polega w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, przeciwdziałania kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę, kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków, a także uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż organ wydał zaskarżoną decyzję uzupełniając postępowanie wyjaśniające w sprawie, po uchyleniu decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2004 roku, w kierunku wskazanym przez sąd. Zaznaczyć należy, że przed wydaniem decyzji organ zwrócił się do Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków celem wydania specjalistycznej opinii w sprawie możliwości podziału nieruchomości. Dokonana przez organ ocena tego dowodu stała się podstawą wydanej decyzji. Przedstawiona opinia jednoznacznie stwierdza, że z punktu widzenia zasad ochrony zabytków niedopuszczalne jest wydzielenie działek wchodzących w skład zespołu dworsko-parkowego w J., które naruszałoby walory zabytkowe i doprowadziłoby do trwałej dezintegracji zespołu i rozbicia istniejącej struktury funkcjonalno- przestrzennej. Opinia biegłego jak każdy dowód w sprawie podlega ocenie. Organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał oceny tego dowodu, uznając ją za prawidłową i podzielił wnioski z niej płynące. Ocenie materiału dowodowego dokonanej przez organ nie można zarzucić dowolności. Stawiany przez skarżącego zarzut, iż poza uwagą sporządzonej opinii, jak i dokonującego oceny materiału organu pozostała kwestia, że przez zabytek nieruchomy biegnie droga gminna, nie może podważyć prawidłowości dokonanej oceny. Opinia została wykonana po przeprowadzonych oględzinach i uwzględniała zmiany, które powstały na terenie nieruchomości. Należy podzielić dokonaną ocenę, że przedmiotowy zespół dworsko – parkowy należy widzieć jako całość i próby wydzielenia z niego pewnych obszarów powodowałoby utratę jego walorów zabytkowych i naruszyłoby jedną z głównych zasad doktryny konserwatorskiej – zasadę integralności i niepodzielności zabytkowych założeń. Decyzja o pozwoleniu na podział nieruchomości zabytkowej ma charakter uznaniowy, ale winna przede wszystkim uwzględniać obowiązek organu ochrony zabytków. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że organy rozpoznając sprawę wnikliwie zbadały okoliczności faktyczne i prawne sprawy, a zajęte stanowisko szczegółowo i wyczerpująco uzasadniły. Za chybiony należy uznać zarzut skargi, że organy wydając decyzję nie zbadały interesu wnioskodawcy. Należy zauważyć, że organ jest zobowiązany załatwić sprawę zgodnie ze słusznym interesem wnioskodawcy, jeżeli ten interes nie jest sprzeczny z interesem społecznym. Z zaprezentowanego stanowiska przez organ wynika, że uwzględnienie wniosku skarżącego o podział nieruchomości naruszyłoby przepis art. 4 ustawy o ochronie zabytków poprzez doprowadzenie do trwałej dezintegracji zespołu i rozbicia istniejącej struktury funkcjonalno- przestrzennej. Zadaniem organów ochrony zabytków jest zapobieganie wszelkim działaniom, które mogłyby utrudnić utrzymanie zabytkowego terenu w jego pierwotnym układzie przestrzenno- architektonicznym, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych walorów( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, syg. akt I SA/Wa 1572/06, LEX nr 320593). W ocenie Sądu odnosząc się do zarzutów skargi, iż skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w tym co do dowodu z opinii wydanej przez Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, to faktycznie należy przyznać, że doszło do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę jeżeli doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Należy uznać, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją Tadeusza Wosia – Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 458-459). Skarżący podnosząc ten zarzut w żaden sposób nie wskazuje, w jaki sposób naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. wpłynęło na treść zaskarżonej decyzji. W interesie strony leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Należy w tym względzie przywołać i podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wyroku z dnia 18 maja 2006 roku, syg. akt II OSK 832/05, gdzie podniesiono, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". Należy nadto zauważyć, iż skarżąca otrzymała odpis opinii Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji, co do której mogła zgłaszać uwagi i zastrzeżenia w toku postepowania administarcujnego. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.