VII SA/Wa 497/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2008r.[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu Ż. z dnia [...] maja 2004 r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. i S. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w Ż. -utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że uprzednio wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] lipca 2006r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2006r., sygn. akt. VII SA/Wa 1529/06 uchylił zaskarżoną decyzję. Powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271), dalej zw. ppsa, organ podkreślił, że ww. wyroku Sąd nie podważył dotychczasowych ustaleń, ale nakazał je uzupełnić, ustosunkowując się do wszystkich zarzutów W. K. W związku z powyższym organ wskazał, że z analizy sporządzonej przez architekta P. P. wynika, że usytuowanie ww. budynku nie narusza § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej zw. warunkami technicznymi. Badanie przeprowadzone względem okna umieszczonego w ścianie budynku skarżącego (działka nr ew. [...] ) zwróconej w kierunku budynku inwestorów, wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość między budynkami Organ odwoławczy podniósł ponadto, że powołane przez odwołującego art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 6 - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz.717 ze zm.) oraz § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.(Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588) - nie dotyczą decyzji udzielających pozwolenia na budowę, gdyż określają wymagania dotyczące decyzji o warunkach zabudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu ocenie podlega projekt budowlany, a nie odległości istniejące po zrealizowaniu robót budowlanych. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył W.K. wskazując, że w decyzji Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] maja 2005r. o warunkach zabudowy zawarto ustalenia, iż przedmiotowy budynek ma być wzniesiony w zabudowie bliźniaczej z działką nr ew. [...], z dachem o nachyleniu połaci do 40°. Żadne z ustaleń nie znajduje odzwierciedlenia w projekcie budowlanym, gdyż określono w nim jedynie, że projektowany budynek styka się z istniejącym budynkiem na działce nr [...], również usytuowanym w granicy działki. Nadto, pochylenie połaci dachu wg. projektu wynosi 47°. Skarżący dodał, że inwestor w dniu [...] maja 2004r. uzyskał pozwolenie na budowę mimo, że decyzja o warunkach zabudowy uprawomocniła się w dniu [...] maja 2004r. Ponadto, odległość budynku inwestora od granicy z działką skarżącego, którą organ określił na 4,30m dotyczy wnęki z oknami. Natomiast odległość budynku od granicy w projekcie budowlanym wynosi 3,1 Om, w opinii architekta P. P. 3,01 m. Biorąc pod uwagę odległość od granicy części budynku skarżącego (1,15m) i odległość od granicy budynku inwestora (3m) odległość ta wynosi 4,15m, a wysokość budynku S. D. zaprojektowano na 5, 46m (która ww. opinii wynosi 5,69m). W związku z powyższym odległość od obiektu przesłaniającego jest mniejsza niż jego wysokość, co nie jest zgodne z § 13 warunków technicznych. Opinia architekta P.P. nie zawiera żadnych obliczeń i danych na podstawie których dokonano oceny, że wysokość przesłaniania jest niższa niż odległość między budynkami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo 0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej 1 stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. W rozstrzyganej sprawie naruszenia tego rodzaju nie wystąpiły, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które polega jedynie na skontrolowaniu, czy decyzja kończąca to postępowanie nie jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2000r., I SA 1110/99, LEX nr 75520, teza pierwsza). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, zobowiązuje organ nie tylko do wykazania, że naruszony został przepis prawa, ale również, że naruszenie to ma charakter kwalifikowany, rażący (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z 30 marca 2004r., IV SA 3763/02, LEX 156952). Przy czym rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2005r, III SA/Wa 2210/05, LEX nr 192628). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyżej wyrokiem z dnia 4 grudnia 2006r. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006r. W związku z powyższym, oceną prawną dokonaną ww. wyroku, zarówno organ jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jest związany na podstawie art. 153 ppsa. Sąd w powołanym wyroku, nałożył na organ obowiązek dokonania oceny, czy uchybienia polegające na wydaniu kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o nieprawomocną decyzję o warunkach zabudowy (tj. z naruszeniem art. 32 ust. 4 i art. 34 ust. 3 pkt 1) oraz sporządzenie projektu zagospodarowania działki na kserokopii mapy zasadniczej, nieopatrzonej oryginalnymi pieczęciami stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pk2. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał ponadto, odnieść się do zarzutów odwołania, w tym dotyczących naruszenia § 13 warunków technicznych oraz uzasadnić wydane rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Rozpoznając sprawę ponownie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzupełnił dokonane ustalenia i wskazał - a stanowisko to należało podzielić - że usytuowanie projektowanego budynku nie narusza § 13 warunków technicznych, dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wynika to z opinii z dnia 8 lutego 2005r. sporządzonej przez architekta P. P. , w której wskazano, że w odniesieniu do okna w ścianie budynku położonego na działce [...], zwróconego w kierunku działki inwestorów, wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość między budynkami. Przy czym, wbrew twierdzeniom skarżącego, w załączniku nr 1 do ww. opinii wskazano pomiary zarówno projektowanej wysokości przesłaniania, z uwzględnieniem pokrycia dachu tj. 4,07m jak i projektowanej odległości między budynkami z uwzględnieniem grubości ocieplenia ściany tj. 4,16m, które jednoznacznie wskazują, że wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość między budynkami. Zauważyć przy tym należy, że ściana z oknem budynku skarżącego znajduje się w odległości 1,15m od granicy działki, a zatem nie spełnia warunków, o których mowa w § 12 warunków technicznych dotyczącego odległości sytuowania budynków od granicy z działką sąsiednią. W ocenie Sądu, nie można zatem w ogóle mówić o naruszeniu prawa, a tym bardziej rażącym, a tylko takie naruszenie prawa -jak już wyżej wspomniano - mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zasadnie również wyjaśnił, że powołane przez skarżącego przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie są stosowane przez organy architektoniczne - budowlane w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem dotyczą postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, zatem tylko w tym postępowaniu znajdują zastosowanie. Wprawdzie organ nie ocenił w aspekcie przesłanek nieważnościowych kwestii wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o nieprawomocną decyzję o warunkach zabudowy (tj. z naruszeniem art. 32 ust. 4 i art. 34 ust. 3 pkt 1) oraz sporządzenia projektu zagospodarowania działki na kserokopii mapy zasadniczej, nieopatrzonej oryginalnymi pieczęciami, tym niemniej uchybień tych - w ocenie Sądu -nie można uznać za rażące w okolicznościach niniejszej sprawy. Wskazać bowiem trzeba, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sadowadministracyjnym poglądem o tym, czy naruszenie prawa jest rażące, decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie naruszenie to za sobą pociąga. Rażącym będzie więc tylko takie naruszenie prawa, które rodzi skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Stosowanie zatem tego pojęcia do każdego naruszenia prawa należy uznać za wadliwe. Nie każde zatem -nawet oczywiste - naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r., V S.A. 876/99, Lex nr 50137). Stwierdzone uchybienia ewentualnie mogłyby być uwzględnione w postępowaniu zwykłym, nie mogą być jednak brane pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym, które polega jedynie na zbadaniu, czy zaskarżone akty administracyjne dotknięte są jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z przedstawionych przyczyn nie mogły być również uwzględnione zarzuty skargi w zakresie podwyższenia budynku o 9 cm, jak i zmianie konta nachylenia dachu z 40° na 47°, jako nie obarczone cechą rażącego naruszenia prawa. Wobec poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.