II SA/Bd 315/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny pospolitej oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: K.p.a.) w związku z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 228, póz. 1947 ze zm.), wydanym na wniosek Starosty [...], Burmistrz [...] odmówił uzgodnienia wniosku A. Sz. o udzielnie koncesji na wydobywanie kopaliny pospolitej ze złoża "[...]", położonego na części działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości D., gmina Ś. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku powinno zostać poprzedzone analizą miejscowego planu zagospodarowania dla obszaru planowanej działalności. Obszar ten objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (Uchwala Nr 268/05 Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części działki Nr [...], położonej we wsi D., gm. Ś., (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] r., Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym działka Nr [...] w D. znajduje się w jednostce bilansowej 3 ZŁ jako tereny przeznaczone pod zalesienie, przy czym w planie tym brak jest informacji o przeznaczeniu i zakwalifikowaniu terenu jako górniczego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne oraz zgromadzona dokumentacja dotycząca zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla działki oznaczonej obecnie numerem geodezyjnym [...], pozwoliło organowi na stwierdzenie, że nieruchomość gruntowa, w granicach której występuje złoże kopaliny, nie została przeznaczona do wydobywania kopaliny, co czyni dokonanie pozytywnego uzgodnienia określonego w art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze niemożliwym. Zwrócono również uwagę, że podjęcie działalności w zakresie poszukiwania (rozpoznawania) złoża kopaliny następuje wyłącznie na ryzyko przedsiębiorcy, w szczególności zaś rozpoznanie i udokumentowanie złoża nie może przesądzać o przeznaczeniu go do eksploatacji. W zażaleniu na powyższe orzeczenie, A. Sz. wniósł o jego zmianę poprzez pozytywne zaopiniowanie projektu koncesji na wydobywanie złoża kopaliny, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wnioskodawca zarzucił niewyjaśnienie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 K.p.a.). Zarzut ten uzasadnił wskazując na wydane uprzednio w sprawach z jego wniosku pozytywne opinie w zakresie poszukiwania oraz rozpoznawania kopaliny pospolitej ze złoża "[...]I" i "[...]II". Odwołujący zarzucił naruszenie art. 84 K.p.a. poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu leśnictwa w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, dotyczącej okoliczności, czy w obecnej postaci działka nr [...] ([...] III) nadaje się na "tereny pod zalesienie". Skarżący załączył do zażalenia prywatną opinię sporządzoną w dniu [...] r. przez F. L. biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w B. ds. rolno - leśnych i łowiectwa, w której biegły wypowiada pogląd, iż w przypadku nie przeprowadzenia na terenie złoża "[...]III" eksploatacji piasku - zalesienie tych gruntów stanie się praktycznie niemożliwe z uwagi na niekorzystną podsiąkliwość i sorpcyjność gruntów przeznaczonych do zalesienia. Wnioskodawca wskazał ponadto na nakłady, które poniósł w związku ze spodziewanym uzyskaniem koncesji na wydobycie, czego organ nie uwzględnił. W ocenie wnioskodawcy ze względu na różne decyzje podejmowane w stosunku do obszarów objętych tym samym planem zagospodarowania przestrzennego uwzględnić należy słuszny interes strony w zakresie, w jakim nie koliduje on z interesem społecznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z kopaliną, która ma być wydobywana metodą odkrywkową, co wynika wprost z wniosku strony, a w takim przypadku organ gminy obowiązany był ocenić, czy planowana działalność jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego określenie w tym planie, że działka, na której położone jest złoże kopaliny objętej wnioskiem, jest przeznaczona pod zalesienie, oznacza, że brak jest zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanego przedsięwzięcia mającego polegać na prowadzeniu działalności górniczej. Wskazano przy tym, że żadne inne względy nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, w szczególności nie mają znaczenia podnoszone w zażaleniu okoliczności dotyczące kosztów poniesionych przez stronę, która spodziewała się uzyskać pozytywną decyzję jak również przedstawiona przez stronę prywatna opinia biegłego sądowego nie może zostać wzięta pod uwagę, ponieważ badaniem objąć należy wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem brak jest podstawy prawnej, aby czynić dalej idące ustalenia faktyczne za pomocą dowodu z opinii biegłego, mające wykazać istnienie przeszkód w realizacji określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zamierzeń związanych z przeznaczeniem danego obszaru. Podniesiono również, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie mają wpływu uprzednie rozstrzygnięcia dotyczące złoża "[...]I" oraz "[...] II", jak również wcześniejsze postanowienia wydane przez organ uzgadniający dotyczące projektu koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie kopaliny na przedmiotowej działce. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy A. Sz. zarzucił wydanie rozstrzygnięcia przez Kolegium z naruszeniem art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, polegającym na odmowie udzielenia koncesji w sytuacji, gdy w przeszłości w takim samym stanie faktycznym i prawnym organ udzielił skarżącemu takiej samej koncesji oraz poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącego w uzyskaniu koncesji na wydobycie kopaliny mimo wcześniejszego uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża i poniesienie w związku z tym znacznych kosztów. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze poprzez błędną interpretację przepisu polegającą na niesłusznym przyjęciu, że przeznaczenie gruntu pod zalesienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może być pogodzone z czasowym wydobyciem kopaliny podczas, gdy na prowadzącym zakład górniczy spoczywa obowiązek rekultywacji terenu, który w przedmiotowej sprawie polegałby na zalesieniu. Zdaniem skarżącego Burmistrz [...] w czasie obowiązywania tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydał dwie sprzeczne decyzje: raz pozytywnie, a raz negatywnie opiniując projekt koncesji na wydobycie kopalin ze złóż [...] II i [...] III położonych w obrębie tej samej działki. Takie zachowanie organu skarżący ocenił jako irracjonalne i tym samym nieprzewidywalne dla niego, który jako podmiot gospodarczy z jednej strony ponosi znaczne koszty swej działalności, a z drugiej - ma prawo liczyć na logikę działania organu samorządowego, któremu zależeć powinno na wspieraniu lokalnej przedsiębiorczości. Skarżący zauważył również, że ostateczne przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako terenu pod zalesienie, nie stoi w sprzeczności z tymczasowym wydobyciem kopaliny znajdującej się w jego obrębie, ponieważ na prowadzącym zakład górniczy spoczywa obowiązek rekultywacji wyeksploatowanego złoża - zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co w stosunku do złoża [...] II, sąsiadującego z przedmiotowym gruntem, nastąpiło w postanowieniu Burmistrza [...] z dnia [...] r., w którym określono kierunek rekultywacji jako leśny, zaznaczając w uzasadnieniu, iż jest to zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny organ podkreślił, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć interpretację sugerowaną w skardze, iżby określone przeznaczenie ostateczne gruntu w planie miejscowym nie przeszkadzało w czasowym wykorzystywaniu gruntu niezgodnie z tym ostatecznym przeznaczeniem, byleby to czasowe wykorzystywanie gruntu nie niweczyło realizacji celu wynikającego z tego planu. Wskazano, że w odniesieniu do kopalin wydobywanych metodą odkrywkową planowana działalność powinna być zgodna z planem miejscowym, co oznacza, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym musi być identyczne z planowaną działalnością na tym terenie, a zatem nie jest wystarczające, aby planowana działalność była niesprzeczna z planem miejscowym, tj. dała się pogodzić z przeznaczeniem terenu, jak w wypadku działalności polegającej na wydobywaniu kopalin metodą podziemną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą uzgodnienia wniosku A. Sz. o udzielnie koncesji na wydobywanie kopaliny pospolitej ze złoża "[...] III", zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Punktem wyjścia dla rozważań o prawidłowości pod względem prawnym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie uczynić należy właściwe przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Stosownie bowiem do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin pospolitych, jeżeli jednocześnie spełnione są odpowiednio następujące wymagania: 1) obszar zamierzonej działalności nie przekroczy powierzchni 2 ha, 2) wydobycie kopaliny w roku kalendarzowym nie przekroczy 20000 m³, 3) działalność będzie prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych - udziela starosta (art. 16 ust. 2 a tej ustawy). Udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w ust. 2 a, wymaga uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego oraz zaopiniowania przez właściwego marszałka województwa (art. 16 ust. 3 pkt 6 ustawy). Zgodnie zaś z art. 16 ust. 5 powołanej ustawy udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz że wydanie koncesji wymaga współdziałania starosty z organem nadzoru górniczego, marszałkiem województwa oraz właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 K.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Zgodnie z § 1 art. 106 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 K.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ, w niniejszej sprawie przez Starostę [...], w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 588/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięgnięciu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji do zasięgnięcia opinii innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji, czy też doradztwa. Inną formą współdziałania organów administracji publicznej są działania określone w przepisach prawnych jako "w porozumieniu", "po porozumieniu" w uzgodnieniu", "po uzgodnieniu" lub wymagające uzgodnienia. "Porozumienie" i "uzgodnienie" są to bez wątpienia w języku potocznym i prawniczym zwroty w swej treści bardziej stanowcze i jednoznaczne niż "opiniowanie", zakładają bowiem jednolitość stanowiska i zgodność poglądów zainteresowanych podmiotów w danej sprawie (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 1999 r. OPK 14/98 ONSA 1999/3/80). Z przepisu art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze wynika, że organ udzielający koncesji na działalność obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy prezydentem) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 K.p.a. Materialnoprawnymi podstawami współdziałania jest odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W niniejszej sprawie organem współdziałającym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze jest Burmistrz [...]. Nie ulega wątpliwości, że miał tutaj zastosowanie art. 106 K.p.a., a więc organ współdziałający zobowiązany był do zajęcia stanowiska w określonym zakresie (uzgodnienia) i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Rozstrzygające w niniejszej sprawie znaczenie ma okoliczność przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wynikająca z uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części działki nr [...], położonej we wsi Dworzysko, gm. Świecie, Dz. Urz. Woj. [...]). Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu działka nr [...] w [...] znajduje się w jednostce bilansowej "3 ZŁ - tereny przeznaczone pod zalesienie". Wynika z tego, że brak jest informacji o przeznaczeniu i zakwalifikowaniu terenu planowanej inwestycji jako terenu górniczego, co bezsprzecznie stanowi o braku zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu. Ta okoliczność dodatkowo znana była skarżącemu, gdyż to na wniosek skarżącego przedmiotowa działka została przeznaczona pod zalesienie. Ponadto, jak słusznie zauważył to organ odwoławczy, niedopuszczalna jest wykładnia przepisu art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze w sposób sugerowany w skardze, iżby chodziło w nim o przeznaczenie ostateczne gruntu w planie miejscowym, co nie przeszkadza w czasowym wykorzystywaniu gruntu niezgodnie z tym ostatecznym przeznaczeniem, byleby to czasowe wykorzystywanie gruntu nie niweczyło realizacji celu wynikającego z planu. Jak wyżej wskazano, w odniesieniu do kopalin wydobywanych metodą odkrywkową planowana działalność powinna być zgodna z planem miejscowym, co oznacza, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym musi być identyczne z planowaną działalnością na tym terenie. Nie jest zatem wystarczające, aby planowana działalność była niesprzeczna z planem miejscowym, tj. dała się pogodzić z przeznaczeniem terenu, jak w wypadku działalności polegającej na wydobywaniu kopalin metodą podziemną. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) - plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem zawiera normy powszechnie obowiązujące na obszarze, którego dotyczy. Zapisami planu miejscowego są związane wszystkie osoby fizyczne, organy gminy i inne organy administracji publicznej. Nadto stosownie do § 4 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pośród wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego zawarto ten wskazujący, iż ustalenia dotyczące sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, w tym określenie terminu, do którego tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu może być wykonywane. Dopóki więc uchwała rady gminy, na mocy której przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie zostanie wzruszona w sposób przewidziany prawem, istnieje domniemanie jej legalności. Organem uprawnionym do kontroli zgodności z prawem uchwał lub zarządzeń organów gminy jest organ nadzoru (wojewoda), który władny jest stwierdzić ich nieważność w terminie 30 dni od dnia doręczenia owych aktów, na mocy art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej u.s.g.) Nadto każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może wnieść skargę sądową na te akty w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 u.s.g. Z akt administracyjnych, ani ze skargi nie wynika by skarżący, bądź inna osoba, składali skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy [...] w trybie powyżej opisanym. Ustalenie więc przez orzekający organ, na podstawie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż działka, na której położone jest złoże kopaliny objętej wnioskiem, jest przeznaczona pod zalesienie, oznacza, że brak jest zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanego przedsięwzięcia mającego polegać na prowadzeniu działalności górniczej w związku z czym logiczną implikacją takiego stanu rzeczy było tylko negatywne uzgodnienie przedstawionego wniosku o udzielenie koncesji na wydobycie kopaliny. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają znaczenia podnoszone okoliczności dotyczące kosztów poniesionych przez stronę, która spodziewała się uzyskać pozytywną decyzję. Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ I instancji dołożył wymaganej staranności w celu należytego i wyczerpującego poinformowania strony o niezgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, które wykluczają możliwość pozytywnego uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...] III", a wniosek strony o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny wpłynął do Starostwa Powiatowego w [...] po upływie około 4 miesięcy od chwili uzyskania powyższej informacji. W tym kontekście brakuje również uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. tj. zasady ogólnej postępowania administracyjnego pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, ponieważ organ administracji może zmienić pogląd, co do treści prawidłowego rozstrzygnięcia, które powinno zapaść w danego typu sprawach, ale musi taką zmianę dokładnie uzasadnić, w szczególności wówczas, gdy zmienia pogląd w decyzjach wydanych w stosunku do tego samego adresata. Jakkolwiek skarżący w 2006 r. uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...] II", zlokalizowanego na działce nr [...] (obręb ewidencyjny [...]), jednak nie oznacza to zaistnienia swego rodzaju ekspektatywy pozytywnego uzgodnienia w zakresie odrębnej koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża, stanowiącego kolejny etap działalności wydobywczej. Zmiana stanowiska organu I instancji została w sposób wyczerpujący uzasadniona, co więcej o zmienionym stanowisku organ wcześniej uprzedzał zainteresowanego, dlatego też w omawianym przypadku nie może być mowy o spowodowaniu uzasadnionego podważenie zaufania obywateli do organów Państwa. Przedstawiona zaś przez stronę prywatna opinia biegłego sądowego nie może zostać wzięta pod uwagę, ponieważ z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że badaniem objąć należy wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Brak jest zatem podstawy prawnej, aby czynić dalej idące ustalenia faktyczne za pomocą dowodu z opinii biegłego, mające wykazać istnienie przeszkód w realizacji określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zamierzeń związanych z przeznaczeniem danego obszaru. Reasumując stwierdzić należy, że sądowa kontrola legalności rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie potwierdziła naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.