I OSK 1366/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 574/08 w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 574/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. J. R. wnioskiem z dnia [...] października 2007 r. na podstawie art. 217 § 2 K.p.a. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zaświadczenia zawierającego odpowiedź na pytanie, czy GDDKiA ma obowiązek nabyć nieruchomości objęte decyzją Wojewody Katowickiego nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4, o treści ustalonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., a w szczególności czy ma obowiązek nabyć prawo użytkowania wieczystego działki oznaczonej nr [...]. Żądanie wydania zaświadczenia wnioskujący uzasadnił swoim prawem współużytkownika wieczystego działki. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., na podstawie art. 219 K.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Katowicach odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia, organ podkreślił, iż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, możliwość wydania zaświadczenia jest przewidziana w przepisach prawa jako potwierdzenie pewnego stanu rzeczy lub stanu prawnego przez właściwy organ państwowy na żądanie zainteresowanej osoby. Według organu, aby zaświadczenie takie spełniało wymagania dokumentu urzędowego określone w art. 76 K.p.a. musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania organu, a więc musi to być organ właściwy w danej materii rzeczowo i miejscowo. Odpowiedź na pytania zawarte w ww. wniosku nie byłaby, zdaniem organu, od strony merytorycznej stwierdzeniem stanu prawnego lub faktycznego i co za tym idzie nie mogła stanowić przedmiotu zaświadczenia przewidzianego w treści art. 217 § 2 K.p.a. Odpowiedź na te pytania sprowadzałaby się do interpretacji przepisów prawa lub do złożenia oświadczenia o zamierzonym postępowaniu organu administracji, co nie może stanowić treści zaświadczenia. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył J. R. Podniósł, iż ma on interes prawny w uzyskaniu odpowiedzi na pytanie o stan prawny nieruchomości oznaczonej numerem działki [...]. W dacie wydania przez Wojewodę Katowickiego decyzji nr [...] obowiązek nabycia tej działki spoczywał na Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad. Na mocy przepisów ustawy o autostradach płatnych z dniem [...] czerwca 1998 r., z mocy prawa, Skarb Państwa nabył od Gminy Zabrze własność tej działki. Zarząd autostradą A-4 sprawowany na jej części opiera się na umowie użyczenia, a ważność tej umowy budzi, zdaniem skarżącego, wątpliwości skoro w dacie jej zawarcia ([...] stycznia 2001 r.) Gmina Zabrze nie miała już tytułu prawnego do przedmiotowej działki, natomiast działka ta była w wieczystym użytkowaniu. W tych warunkach istniały oczywiste powody do sprawdzenia, jaka jest obecnie sytuacja prawna działki, co leżało w interesie prawnym skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Katowicach, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu ponownie podkreślił, iż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, zaświadczenie jest potwierdzeniem pewnego stanu rzeczy lub stanu prawnego. Odpowiedź na pytanie, czy organ ma obowiązek nabyć działki objęte decyzją nr [...] Wojewody Katowickiego z dnia [...] stycznia 1998 r., o lokalizacji autostrady płatnej A-4, a w szczególności działkę o nr [...], nie byłaby według organu stwierdzeniem dotyczącym zaistniałych faktów ani istniejącego stanu prawnego. Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł, iż nie jest właściwy dla wydawania zaświadczeń o stanie prawnym nieruchomości, a jedyny podmiot właściwy dla wydawania zaświadczeń o stanie prawnym nieruchomości (w tym przypadku wyciągu z księgi wieczystej) to właściwy miejscowo i rzeczowo sąd powszechny (sąd rejonowy miejsca położenia nieruchomości). W skardze J. R. zażądał uchylenia postanowień obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 217 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Będąc współużytkownikiem wieczystym działki nr [...], ma niewątpliwie interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem z dnia [...] października 2007 r. Skarżący podkreślił, iż organ błędnie przyjął, iż intencją wniosku było żądanie dokonania interpretacji przepisów prawa. Wniosek miał na celu ustalenie istniejącego stanu prawnego w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Stan prawny to bowiem ogół uprawnień i obowiązków dotyczących określonego przedmiotu lub określonych osób, które wynikają z generalnych lub indywidualnych aktów prawnych oraz z umów. Interpretacja przepisów ogranicza się natomiast wyłącznie do rekonstrukcji abstrakcyjnych (a nie konkretnych) norm prawnych zawartych w tych przepisach, nie dotyczących konkretnego stanu faktycznego. Według skarżącego wydanie zaświadczenia przez GDDKiA o treści przez niego wnioskowanej niewątpliwie mieści się w zakresie kompetencji tego organu, dotyczy bowiem nabywania nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady - a więc kwestii przekazanej do właściwości GDDKiA, zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest więc organem administracji publicznej właściwym do wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącego, dysponującym danymi pozwalającymi na wydanie takiego zaświadczenia. Wbrew stanowisku GDDKiA zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, sąd powszechny nie jest podmiotem właściwym do wydawania jakichkolwiek zaświadczeń w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego o stanie prawnym nieruchomości - wyciąg z księgi wieczystej nie jest bowiem zaświadczeniem. Stwierdzenie stanu prawnego nieruchomości nie należy również do wyłącznej kompetencji sądu wieczystoksięgowego. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów podkreślił, iż potwierdzanie stanu prawnego dotyczącego nieruchomości następuje w drodze wydawania zaświadczeń przez organy administracji, toteż według niego nie było przeszkód prawnych, aby GDDKiA stwierdził w drodze zaświadczenia, czy ma on obowiązek nabycia nieruchomości oznaczonej numerem działki [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 574/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W takim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Na podstawie tych przepisów Sąd uznał, iż zaświadczenie jest informacją, że w posiadaniu organu znajdują się konkretne dokumenty świadczące o określonym stanie prawnym lub faktach. Wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia został skonstruowany w formie pytania żądającego odpowiedzi: "czy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ma obowiązek (...)" nabycia nieruchomości będącej przedmiotem współużytkowania wieczystego składającego skargę. Zatem skarżący żądał wydania zaświadczenia odnoszącego się do prawa/obowiązku organu administracji, który miał wydać zaświadczenie dotyczące jego prawa/obowiązku. Sąd wskazał też, że w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. J. R., dodatkowo kwestionując podstawę sprawowania zarządu na części jego działki, zmodyfikował swoje żądnie w kierunku stwierdzenia stanu prawnego nieruchomości. Jednakże w skardze powrócił ponownie do żądania artykułowanego we wniosku, zatem organ drugiej instancji wydając postanowienie prawidłowo odczytał intencję skarżącego sprowadzającą się do wydania zaświadczenia nie potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, lecz "podmiotowy" obowiązek/prawo organu administracji. Innymi słowy organ miał wydać zaświadczenie o stwierdzeniu jakie posiada kompetencje lub do wykonania jakich zadań został powołany. Sąd wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. organ administracji nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, gdyż nie potwierdzałoby ono faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Sąd zauważył też, że skarżący również w innej sprawie wystąpił o wydanie zaświadczenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Sprawa ta była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 9 czerwca 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 709/08), w której Sąd uchylił postanowienie organu o odmowie wydania żądanego zaświadczenia. W tamtym postępowaniu J. R. również wystąpił w formie pytania o wydanie zaświadczenia, jednakże treść tamtego żądania była zasadniczo odmienna od przedłożonego w rozpoznawanej sprawie (aczkolwiek i to żądanie, zdaniem wymienionego sądu, nasuwało pewne wątpliwości). Pytał się bowiem w formie przedmiotowej - czy jego działka, wymieniona w powołanych decyzjach administracyjnych, podlega obowiązkowi nabycia przez Skarb Państwa, a więc jego pytanie zmierzało do wydania zaświadczenia potwierdzającego fakty lub stan prawny, który mógłby opierać się na danych, o których mowa w art. 218 § 1 K.p.a., oczywiście pod warunkiem, że organ administracji posiadałby w swoich zasobach właściwe informacje. Dlatego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad został zobowiązany wymienionym wyrokiem do zachowania się w sposób tam określony. Skargę kasacyjną złożył J. R. Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 i art. 218 § 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku uznania, że w sprawie przedmiot żądanego zaświadczenia nie dotyczył potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a więc w wyniku uznania, że GDDKiA nie naruszył przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy; art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia - na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji uznał, że GDDKiA nie posiada danych potwierdzających obowiązek GDDKiA nabycia nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] położonej w Zabrzu, obręb Makoszowy; art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji uznał, że informacje wynikające z pkt 2 pisma skarżącego z dnia 1 sierpnia 2008 r. nie wynikają z danych znajdujących się w posiadaniu GDDKiA oraz nie odnoszą się do stanu prawnego dotyczącego obowiązku GDDKiA nabycia nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu J. R. wyjaśnił, że dla potwierdzenia w zaświadczeniu określonego stanu prawnego konieczne jest dokonanie analizy czy posiadane przez organ dane wskazują na obowiązywanie w konkretnej sprawie stanu prawnego określonej treści. Chociaż GDDKiA w żadnym z zaskarżonych postanowień ani w żadnym z pism procesowych nie wskazał, że dla potwierdzenia istnienia obowiązku objętego zaświadczeniem wymagane byłoby wykorzystanie danych, w których posiadaniu on się nie znajduje, Sąd bez bliższego uzasadnienia przyjął stanowisko, zgodnie z którym GDDKiA takimi danymi nie dysponuje. Pogląd ten pozostaje również w sprzeczności z treścią pkt 2 pisma skarżącego z dnia 1 sierpnia 2008 r. (w aktach sprawy) oraz z uzasadnieniem wyroku z dnia 9 czerwca 2008 r. o sygn. IV SA/Wa 709/08, w którym nakazano organowi ustalenie, czy posiadane przez niego dane pozwalają na wydanie na rzecz skarżącego zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący stwierdził następnie, że zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się Sąd uznając, że GDDKiA nie dysponuje danymi pozwalającymi na potwierdzenie stanu prawnego dotyczącego obowiązku GDDKiA nabycia nieruchomości skarżącego, uznać należy za wadę, która nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Wada ta mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy - dotyczy ona bowiem nie wyjaśnienia przyczyn stwierdzenia braku przesłanki wydania zaświadczenia (tj. braku posiadania przez organ danych pozwalających na wydanie zaświadczenia), w sytuacji, gdy z akt sprawy i wniosków dowodowych skarżącego wynika, że przesłanka ta zachodzi. Powołując się na treść art. 218 § 1 K.p.a. J. R. zaznaczył też, że wbrew stwierdzeniu zawartemu w wyroku pierwszej instancji, przedmiotem zaświadczenia nie jest informacja, że w posiadaniu organu znajdują się określone dokumenty świadczące o określonym stanie prawnym lub faktach, ale potwierdzenie stanu prawnego lub faktów przez organ. W jego ocenie Sąd błędnie uznał, że przedmiotem żądania było ogólne stwierdzenie dotyczące tego, jakie GDDKiA posiada kompetencje lub do wykonywania jakich zadań został powołany. Skarżący domagał się wydania zaświadczenia o potwierdzeniu konkretnego stanu prawnego w konkretnym stanie faktycznym, to jest istnienia obowiązku GDDKiA nabycia nieruchomości będącej w jego użytkowaniu. Podniósł, że wbrew sugestii Sądu, przedmiotem żądania skarżącego było więc potwierdzenie konkretnego stanu prawnego na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 K.p.a., a nie dokonanie samej wykładni przepisów kompetencyjnych, w oderwaniu od potrzeby wykorzystania danych o nieruchomości skarżącego, jakimi dysponował GDDKiA. Zdaniem J. R. Sąd, podobnie jak GDDKiA, błędnie uznał, że przedmiot żądanego zaświadczenia nie dotyczył potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. GDDKiA odmawiając wydania zaświadczenia z uzasadnieniem, że żądanie skarżącego wykracza poza przedmiot wydania zaświadczeń, naruszył art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 K.p.a., a Sąd pierwszej instancji aprobując to, naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania W świetle art. 217 § 2 K.p.a. celem zaświadczenia jest bowiem w świetle dyspozycji tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jego wydanie ze względu na swój interes prawny. Z kolei dyspozycja art. 218 § 1 K.p.a. nakłada obowiązek wydania zaświadczenia przez właściwy organ, jeżeli określone fakty czy też stan prawny wynikają z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu. Ponadto w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej. Zaświadczenie może jedynie potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. oraz w związku z art. 218 § 1 i 2 K.p.a. z powodu nieuwzględnienia skargi "w wyniku uznania, że w sprawie przedmiot żądanego zaświadczenia nie dotyczył potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad trafnie ocenił wniosek J. R. jako - w istocie - wniosek o deklaratoryjne stwierdzenie, jakie organ ten posiada kompetencje i do jakich zadań został powołany. Wyjaśniając w skardze kasacyjnej, iż wniosek dotyczył stanu prawnego konkretnej nieruchomości, skarżący zdaje się zapominać, o jakiej treści zaświadczenie wystąpił. Jednoznacznie dotyczyło ono istnienia "obowiązku" Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do nabycia prawa użytkowania wieczystego działki oznaczonej nr [...]. Wbrew twierdzeniom J. R. nie ma znaczenia, że wniosek dotyczy stwierdzenia obowiązku nabycia konkretnej nieruchomości, będącej w jego współużytkowaniu wieczystym. Istotne jest to, że istnienie tego obowiązku nie jest elementem stanu faktycznego ani stanu prawnego dotyczącego tej nieruchomości, a więc nie może być przedmiotem zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. Urzędowe stwierdzenie obowiązku danego organu wkraczałoby w istocie w osnowę decyzji administracyjnej, czyli władczej prawnej formy działania administracji publicznej. Nie można natomiast w drodze zaświadczenia żądać urzędowego potwierdzenia istnienia obowiązku. Może to nastąpić jednie w formie decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie prawa materialnego. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 64. W wyroku tym Sąd stwierdził, że obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 K.p.a. - które urzędowo potwierdza "określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia". Wbrew twierdzeniom skarżących nie można się też zgodzić z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zdaniem J. R. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie posada danych potwierdzających obowiązek nabycia przez ten organ nieruchomości oznaczonej numerem [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący błędnie odczytał treść wyroku. Sąd bowiem nie stwierdził w nim, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie posiada danych potwierdzających obowiązek nabycia nieruchomości skarżącego, a wskazał jedynie, że "organ administracji nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, gdyż nie potwierdzałoby ono faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu". Innymi słowy, Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że z uwagi na charakter żądania (wniosku o zaświadczenie) nie dotyczyło ono potwierdzenia faktów lub stanu prawnego (a potwierdzenia obowiązku). Całkowicie bezzasadny był zarzut naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. przez nie wyjaśnienie, na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji uznał, że informacje wynikające z pkt 2 pisma z dnia 1 sierpnia 2008 r. nie wynikają z danych będących w posiadaniu Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz nie odnoszą się do stanu prawnego dotyczącego obowiązku nabycia nieruchomości skarżącego. Podkreślić należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd do kwestii objętych tym zarzutem nie odniósł się ani nie zajął w tym zakresie stanowiska. Z tych względów na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.