VI SA/Wa 1461/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. i art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o odmowie M. M. wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych w ilości 7 egzemplarzy broni. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. M. M., zwany dalej skarżącym, pismem z dnia [...] lutego 2008 r. r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych w ilości 7 sztuk. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż swoją przygodę ze strzelectwem sportowym rozpoczął we wrześniu 2006 r.. W maju 2007 r. wziął udział w swoich pierwszych zawodach strzeleckich. Jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego [...] w J.. W dniu [...] czerwca 2007 r. przeszedł przeszkolenie zorganizowane przez Ligę Obrony Kraju w [...] i uzyskał uprawnienia do prowadzenia strzelania z broni pneumatycznej oraz broni palnej sportowej. W dniu [...] września 2007 r. uzyskał patent strzelecki Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w zakresie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych. Na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] uzyskał licencję Polskiego Związku Strzelectwa sportowego uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym. Niezależnie od strzelań treningowych i rekreacyjnych na strzelnicach w Matkach i FS-U Almax, systematycznie uczestniczy we współzawodnictwie strzeleckim organizowanym przez [...] Związek Strzelectwa Sportowego i klubach strzeleckich regionu: [...]. Wskazał, iż łącznie w okresie maj 2007 r. - styczeń 2008 r. uczestniczył w 13 zawodach strzeleckich, które objęły 41 konkurencje strzeleckie w tym 15 strzelania precyzyjne i 26 dynamicznych z których dwa wygrał a 2 razy uzyskiwał 3 miejsca. Dodatkowo raz zajął 5 i dwa razy 6 miejsca. Podczas VI Otwartych Mistrzostw Województwa [...] Strzelców Grupy Powszechnej [...] w dniu [...] września 2007 r. zdobył Złotą Odznaką Strzelecką w strzelaniu z pistoletu sportowego bocznego zapłonu oraz 2 Brązowe Odznaki Strzeleckie w strzelaniu z karabinka sportowego i pistoletu centralnego zapłonu. M. M. wskazał ponadto w swoim wniosku, że uprawianie strzelectwa przez osobę nie posiadającą własnej broni jest wyjątkowo utrudnione, gdyż na każdym treningu czy każdych zawodach strzela z broni nieznanej, a to nie pozwala mu na osiąganie dobrych rezultatów. Wskazał, iż posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na systematyczną pracą nad poprawą osiąganych rezultatów oraz uczestnictwo w zawodach na terenie kraju. Dodatkowo podniósł, iż posiadanie własnej broni jest szczególnie ważne przy konkurencjach dynamicznych, gdyż żaden z klubów nie udostępnia takiej broni podczas zawodów. Skarżący podniósł, iż w związku z: 1) brakiem po jego stronie przesłanek negatywnych, stanowiących przeszkodę w wydaniu mu pozwolenia na broń palną sportową, 2) posiadaniem patentu strzeleckiego, 3) przynależnością do WKS [...], który nie dysponuje bronią palną na okaziciela, 4) aktywnym uczestnictwem w uprawianiu szczególnej formy strzelectwa sportowego jakim jest strzelectwo dynamiczne, 5) uzyskiwaniem dobrych wyników, 6) wyjątkowymi utrudnieniami w uprawianiu strzelectwa sportowego z powodu braku stałego dostępu do broni palnej, 7) brakiem możliwości wejścia na wyższy poziom w zakresie uzyskiwania wyników we współzawodnictwie w strzelectwie dynamicznym, wobec niemożności prowadzenia systematycznych treningów z powodu braku broni, 8) posiadaniem uprawnień prowadzącego strzelanie, 9) posiadaniem licencji PZSS - chciałby posiadać pozwolenie na broń palną sportową w ilości 7 (siedmiu) sztuk broni do celów sportowych. Do wniosku dołączono: - orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stwierdzające, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, - orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stwierdzające, iż skarżący nie należy do osób wymienionych a art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, - decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o nadaniu patentu strzeleckiego w zakresie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych, - decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] przyznającą licencję na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych, - komunikaty klasyfikacyjne z zawodów w których uczestniczył skarżący w okresie od [...] maja 2007 r. do [...] lutego 2008 r. - zaświadczenie Klubu Strzeleckiego [...] w O. o uczestnictwie skarżącego w zawodach strzeleckich, - zaświadczenie Klubu Strzeleckiego w J. potwierdzające członkostwo skarżącego w klubie, - zaświadczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o członkostwie w związku. - zaświadczenia Firmy Szkoleniowej [...] w O. oraz [...] Klubu Strzeleckiego [...] w J. o udziale skarżącego w treningach strzeleckich. Podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...] lutego 2008 r. M. M. zeznał, iż od września 2006 r. jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego w J., który nie posiada pozwolenia na broń obiektową. W zawodach strzeleckich bierze udział od maja 2007 r. Od tego też czasu regularnie bierze udział w zawodach klubowych oraz dwa razy brał udział w zawodach szczebla wojewódzkiego. W zawodach szczebla okręgowego oraz ogólnopolskiego do tej pory nie brał udziału. Nie posiada uprawnień instruktora strzelectwa sportowego. Ponadto skarżący w dniu [...] lutego 2008 r. złożył kolejne komunikaty klasyfikacyjne z zawodów, w których uczestniczył skarżący. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. [...] Klub Strzelecki w J. poinformował organ, iż nie ubiega i nie zamierza ubiegać się o pozwolenie na broń obiektową, w związku z czym wszelkie zawody lub treningi prowadzone są przy użyciu broni udostępnionej przez członków klubu posiadających stosowne pozwolenia. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych w ilości 7 egzemplarzy broni. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a.. W uzasadnieniu wskazał, iż argumenty przedstawione przez skarżącego nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które miałyby skutkować wydaniem mu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. Powołując się na orzecznictwo sądowe zaznaczył, że potrzeba posiadania broni sportowej istnieje w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich lub czynnych instruktorów tych sportów. Sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego nie są oko1icznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający posiadanie własnej broni sportowej. Organ podniósł, iż ze zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów wynika, że skarżący od dnia 1 września 2006 r. jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego w J., patent strzelecki uzyskał w dniu [...] września 2007 r., a licencją Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym w dniu [...] grudnia 2007 r. Skarżący w zawodach uczestniczy od maja 2007r, czyli dopiero od 10 miesięcy, przy czym w znacznej części są to zawody klubowe, w których osiąga zróżnicowane lokaty, od pierwszych, trzecich, piątych oraz szóstych miejsc po lokaty w drugiej i trzeciej dziesiątce. W zawodach rangi wojewódzkiej (w których strona uczestniczyła dwukrotnie), zajmuje miejsca dopiero w drugiej i trzeciej dziesiątce lub dalsze (w VI Otwartych Mistrzostwach Województwa [...] strzelców grupy powszechnej z dnia [...] września, zajął odpowiednio w konkurencji: 1) pistolet sportowy bocznego zapłonu - 33 miejsce na 37 startujących, 2) pistolet centralnego zapłonu - 30 miejsce na 35 startujących, 3) karabin sportowy bocznego zapłonu - 40 miejsce na 43 startujących. W XIV Pucharze [...] strzelców grupy powszechnej w dniu [...] października 2007 r., zajął odpowiednio w konkurencji: 1) pistolet sportowy bocznego zapłonu - 14 miejsce na 24 startujących, 2) pistolet centralnego zapłonu - 21 miejsce na 30 startujących, 3) karabin sportowy bocznego zapłonu - 9 miejsce na 26 startujących. W zawodach wyższej rangi (okręgowych, ogólnopolskich) skarżący nie uczestniczył. W związku z powyższym, biorąc pod uwagą fakt krótkotrwałego związania skarżącego ze sportem o charakterze strzeleckim oraz brak szczególnych ponadprzeciętnych sukcesów sportowych w zawodach o stosownej randze, które świadczą, że jest on zawodnikiem początkującym i dopiero doskonali swoje umiejętności, organ uznał, iż wydanie skarżącemu pozwolenia na broń stałoby w rażącej sprzeczności z reglamentowanym charakterem ustawy o broni i amunicji. Wskazał, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego. Przepisy ustawy o broni i amunicji zawierają regulacje pozwalające klubom i stowarzyszeniom sportowym ubiegać się o pozwolenie na broń palną sportową, a tym samym dają możliwość realizacji ich statutowych celów, a w szczególności umożliwiają zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków. Sam fakt nie wywiązania się klubu macierzystego z tego zadania nie może oznaczać dla organu Policji obowiązku wydania wnioskodawcy indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Ponadto skarżący ma możliwość przynależności do strzeleckiego klubu sportowego, który posiada broń obiektową zgodną z jego zainteresowaniami M.M. wniósł od tej decyzji odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez dowolność w wyborze i ocenie materiału dowodowego oraz niedopatrzenie się uzasadnionych okoliczności stanowiących pozytywną przesłankę wydania pozwolenia na broń, - naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na nieuwzględnieniu przedłożonych dowodów świadczących w szczególności o intensywności uprawiania strzelectwa sportowego oraz nieuwzględnieniu w całości dowodów dotyczących osiąganych wyników w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., - naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie zasady równego traktowania obywateli wobec prawa oraz zasady wolności zrzeszania się, w szczególności art. 12, art. 31 pkt 2, art. 32 pkt 1 i art. 58 pkt 1 Konstytucji. Wskazując na naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji powołał się na swoje aktywne i czynne uczestnictwo w treningach i udział w zawodach oraz posiadanie wszystkich wymaganych uprawnień. Ponadto wskazał, iż w jego ocenie osiąga on ponadprzeciętne wyniki sportowe i należy do czołowych zawodników klubu strzeleckiego. Stwierdził, iż zaskarżona decyzja ma charakter dowolny i zarzucił organowi błędną ocenę stanu faktycznego, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń jest czynne uprawianie sportu strzeleckiego wyrażające się między innym; udziałem w dostępnych zawodach sportowych oraz intensywność zaangażowania w uprawianie strzelectwa - podając za przykład swoje zaangażowanie, potwierdzone przesłanymi dokumentami. Skarżący nie zgodził się z też argumentem organu I instancji, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane jedynie przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego. Wskazał też, iż nie jest sprawą organów Policji dokonywanie oceny, co powinny robić kluby sportowe w celu zapewnienia odpowiedniej broni swoim członkom oraz sugerowanie skarżącemu zmiany klubu na taki, który zapewni mu broń. Dodatkowo skarżący podniósł, iż inny członek klubu – J. S. - w takim samym jak w jego przypadku stanie faktycznym, otrzymał pozwolenie na broń. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu ww. odwołania, wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. decyzję, którą utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] marca 2008 r. Organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji I instancji. Stwierdził, że okoliczności przedstawione przez skarżącego we wniosku o wydanie pozwolenia na broń nie przekonały organu o konieczności wyposażenia skarżącego w prawo do prywatnej broni palnej sportowej. Skarżący uprawia strzelectwo sportowe niespełna półtora roku, a w zawodach strzeleckich uczestniczy od ok. roku, jest więc osobą początkującą w tej dyscyplinie sportu. Bierze przede wszystkim udział w zawodach rangi klubowej i co najwyżej międzyklubowych. Osiągane wyniki także nie świadczą o jej wybitnych osiągnięciach, z przedstawionych przez nią komunikatów z zawodów wynika bowiem, że w zawodach o Puchar [...] oraz zawodach wojewódzkich zajął miejsce od pierwszej do czwartej dziesiątki. W zawodach klubowych natomiast zajmuje z reguły miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce; lokaty od 1 do 5 uzyskał w zawodach, gdzie liczba zawodników nie przekroczyła 10 osób. Ponadto zdaniem organu skarżący nie posiada żadnych dodatkowych uprawnień, np. instruktora strzelectwa sportowego czy sędziego strzelectwa sportowego. A właśnie takie dodatkowe uprawnienia, jak również wysokie osiągnięcia, jak niejednokrotnie podkreślały w swoich orzeczeniach sądy administracyjne, kwalifikują daną osobę do posiadania indywidualnej broni strzeleckiej Dodatkowo ustosunkowując się do argumentów zawartych w odwołaniu skarżącego organ wskazał, iż jakkolwiek przepisy prawa nie nakładają na kluby obowiązku uzyskania pozwolenia na broń obiektową (tzw. świadectwa broni), czy też zapewnienia broni ich członkom w inny sposób, to okoliczność, iż dany klub broni obiektowej nie posiada, nie obliguje organów Policji do wydawania jego członkom indywidualnych pozwoleń na broń prywatną do celów sportowych. Członkowie takich klubów, który samodzielnie decydują o swojej przynależności do konkretnego klubu czy stowarzyszenia strzeleckiego, muszą się zatem liczyć z konsekwencjami wyboru klubu nie posiadającego broni własnej przewidując taką sytuację, w której nie uzyskają pozwolenia na własną broń sportową. Skarżący dokonał wyboru klubu sportowego, do niego więc winien wystąpić o udostępnienie mu wymaganej broni. Jeżeli klub takiej broni, jaka jest mu potrzebna, nie posiada bądź jej nie udostępnia, skarżący nie może żądać rozwiązania tego problemu przez organy Policji. Ponadto organ podniósł, iż każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, tym samym nie ma możliwości rozpatrzenia sprawy na podstawie innego stanu faktycznego i prawnego niż ten, który dotyczy danej osoby. Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność czynnego uprawiania strzelectwa sportowego, spełnienia wszelkich warunków niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń palną sportową. Skarżący powtórzył w skardze zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo podniósł , że od dnia [...] czerwca 2008 r. będzie przechodził szkolenie w celu uzyskania uprawnień sędziowskich III klasy, a w najbliższym czasie weźmie udział w kursie na instruktora strzelectwa sportowego organizowanego przez Akademię Wychowania Fizycznego w [...]. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podniósł że nie jest rzeczą organu administracji dokonywanie oceny, jakie wyniki uzasadniają udzielenie pozwolenia na broń a uzyskanie pozwolenia na broń nie jest nagrodą za wyniki sportowe, albowiem argumentem za przyznaniem pozwolenia na broń jest intensywność zaangażowania się strony w uprawianie strzelectwa. W odniesieniu do argumentu braku uprawnień instruktora i sędziego skarżący podniósł, że ich brak nie jest przesłanką wykluczającą, a według jego wiedzy zdecydowana większość osób posiadających pozwolenie na broń palna sportową nie ma takich uprawnień. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia [...] września 2008 r. skarżący wnosił o zobowiązanie organu I instancji do przedłożenia akt sprawy J. S.. Na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. Sąd postanowił nie dopuścić dowodu w postaci zobowiązania organu I instancji do przedłożenia akt sprawy J. S. oraz dowodu w postaci przesłuchania skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punki widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawą jej wydania był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) a zarzuty skargi opierają się na mylnej jego interpretacji przez skarżącego. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r. (sygn. III SA 1515/01) stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Należy więc mieć na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05) potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Należy podzielić pogląd organu, że w sprawie niniejszej skarżący nie wykazał istnienia szczególnych i zarazem obiektywnych potrzeb uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń sportową. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego, czy też udział w zawodach strzeleckich na szczeblu klubowym oraz dwukrotny udział w zawodach szczebla wojewódzkiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający pcy ąosiadanie własnej broni sportowej. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005 r. NSA wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" (z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji) zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią". Do takich cech, według NSA, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000r. sygn. III SA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. III SA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01). Skarżący co prawda wskazuje w skardze, iż od dnia 16 czerwca 2008 r. będzie przechodził szkolenie w celu uzyskania uprawnień sędziowskich, a w najbliższym czasie weźmie udział w kursie na instruktora strzelectwa sportowego, jednakże uprawnień tych w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie posiadał. W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa. Odnosząc się do argumentów skarżącego, iż jest członkiem klubu strzeleckiego, który nie posiada broni obiektowej, wskazać należy, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przy użyciu broni klubowej. Celem tworzenia klubów strzeleckich jest umożliwienie ich członkom uprawiania strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie umożliwienie określonej grupie ludzi uzyskania indywidualnych pozwoleń na broń. (patrz: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2007 r. sygn. II OSK 1619/06, wyrok NSA z 25 kwietnia 2003 r. sygn. III SA 1998/01). Należy podzielić pogląd organu, iż skarżący może nadal uprawiać strzelectwo w ramach członkowstwa w macierzystym klubie strzeleckim przy wykorzystaniu broni udostępnionej przez organizatorów zawodów czy innych zawodników ewentualnie ma możliwość zmiany strzeleckiego klubu sportowego na taki, który posiada broń obiektową zgodną z jego zainteresowaniami. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Krótki okres czynnego uprawiania strzelectwa sportowego oraz osiągane wyniki, które nie pozwalają uznać skarżącego za zawodnika wyróżniającego się w rywalizacji sportowej, w świetle powyższego orzecznictwa oraz ugruntowanej praktyki nie pozwalają na stwierdzenie, iż w przypadku skarżącego zachodzi rzeczywista potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym ale nie jedynym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną. Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż inny członek macierzystego klubu skarżącego – J. S. - w podobnym jak w jego przypadku stanie faktycznym (krótszy staż klubowy, wyniki sportowe słabsze niż te osiągane przez skarżącego) otrzymał pozwolenie na broń, Sąd podziela pogląd organu, iż każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, tym samym nie ma możliwości rozpatrzenia sprawy na podstawie innego stanu faktycznego i prawnego niż ten, który dotyczy danej osoby. Zaskarżona decyzja była zatem zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.