I SA/Ke 179/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2008r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...].Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].znak: [...].w sprawie ustalenia J. Ś. zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001r. według stawki 75 %, w kwocie 15.648 zł ,od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 20.864,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2001r. do dnia 28 lutego 2001r. J. Ś. prowadził działalność gospodarczą w zakresie udostępniania gier telewizyjnych - fliperów, natomiast jego żona A. Ś. od dnia 1 maja 2001r. do dnia 31 grudnia 2001r. prowadziła działalność w zakresie usług udostępniania gier telewizyjnych i zręcznościowych. Ostateczną decyzją z dnia [...].. znak: [...].umorzono postępowanie w stosunku do A. i J. małżonków Ś. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. Dochód z działalności gospodarczej za 2001r. A. Ś. wyniósł 9.180,51 zł, natomiast J. Ś. - 3.052,57 zł. Ustalono, że podatnicy w roku 2001 ponieśli wydatki i zgromadzili mienie o wartości 109.741,11 zł poprzez: spłatę kredytu zaciągniętego na zakup samochodu Opel Zafira w wysokości 19.058,85 zł, zakup samochodu Renault Clio 1.2 w kwocie 8.500 zł, zakup samochodu Renault Megane Scenie 1.6 w kwocie 33.000 zł, poniesienie kosztów utrzymania oszacowanych przez podatników na kwotę 20.000 zł, ubezpieczenie OC i AC samochodu Opel Zafira w wysokości 2.614 zł, zakup listew podłogowych na kwotę 1.220,66 zł, zakup nieruchomości w K. w wysokości 24.000 zł oraz poniesienie, związanych z tym zakupem, opłat notarialnych i skarbowych w wysokości 1.347,60 zł. Natomiast uzyskane w badanym roku podatkowym dochody małżonków Ś. stanowiły kwotę 68.012,78 zł w tym: dochód netto z działalności gospodarczej J. Ś. wyniósł kwotę 1.537,29 zł, zaś podatniczki - 16.235,73 zł, dochód netto podatnika ze stosunku pracy to kwota 975,48 zł, nadpłata z zeznania Pit-36 za 2000r. osiągnęła kwotę 3.053,10 zł, dochód z najmu wyniósł 2.880 zł, oszacowany przez podatników dochód ze sprzedaży karpi to kwota 40.000,00 zł i stan środków finansowych na dzień 31 grudnia 2000r. wynikający z ostatecznych decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].. znak: [...]. i [...].to 3.331,18 zł. Celem ustalenia dochodu netto z działalności gospodarczej podatniczki dla potrzeb art. 20 ust 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 16.235,73 zł odjęto od kwoty dochodu w wysokości 9.180,51 zł składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 2.854,39 zł, zaliczki na podatek dochodowy w kwocie 200,70 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 589,69 zł oraz dodano kwoty odpisów amortyzacyjnych w wysokości 10.700 zł. Dochód netto z działalności gospodarczej J. Ś. z kolei w wysokości 1.537,29 zł wyliczono odejmując od dochodu z działalności gospodarczej w kwocie 3.052,57 zł składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 1.255,14 zł oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 260,14 zł. Mając zatem na uwadze wielkość uzyskanych przez małżonków A. i J. małżonków Ś. w 2001r. dochodów w kwocie 68.012,78 zł oraz wartość poniesionych w tym okresie wydatków w wysokości 109.741,11 zł stwierdzono, że część wydatków podatników i zgromadzonego przez nich mienia o wartości 41.728,33 zł została pokryta przychodami z nieujawnionych źródeł. Stąd decyzją z dnia [...].. znak: [...].Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. ustalił J. Ś. zryczałtowany podatek dochodowy za 2001r. według stawki 75 % w kwocie 15.648,00 zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 20.864,00 zł. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji, powołując się na treść art. 9 ust. 1 i art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), zważył, iż prawidłowe określenie przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach wymaga z jednej strony ustalenia w toku postępowania podatkowego, jakie dochody i zasoby majątkowe znajdujące pokrycie w opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach podatnik posiadał w danym roku podatkowym, z drugiej zaś, jakie poniósł w danym roku wydatki. Organ odwoławczy podniósł, że nie doliczenie amortyzacji do dochodu z działalności gospodarczej J. Ś., przy wyliczaniu dochodu netto, spowodowane było nie wykazaniem przez podatnika tego rodzaju kosztów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Po przeprowadzeniu kontroli działalności gospodarczej podatników za 2001r. ustalono, że J. Ś. nie zaprowadził ewidencji środków trwałych i nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Księgowane przez niego koszty za miesiąc styczeń 2001r. w wysokości 927,63 zł oraz za luty 2001r. w wysokości 519,80 zł dotyczyły funduszu pracy, usług biura rachunkowego oraz paliwa do samochodu Opel Zafira. Z kolei amortyzacja środków trwałych wyniosła podatniczkę 10.700,00 zł. W zakresie wydatków małżonków Ś. na ubezpieczenia pojazdów, które to wydatki stanowiły koszty działalności gospodarczych organ drugiej instancji stwierdził, iż po stronie wydatków poniesionych przez podatników w 2001r. ujęto składki na ubezpieczenie samochodu Opel Zafira w kwocie 2.614 zł zapłacone w dniu 7 lutego 2001r. J. Ś. w kosztach działalności gospodarczej ujął tylko wydatki na fundusz pracy, usługę biura rachunkowego oraz paliwo. Koszty uzyskania przychodów związane z prowadzoną przez A. Ś. działalnością gospodarczą z kolei dotyczyły w szczególności: usług biura rachunkowego, paliwa, funduszu pracy, amortyzacji oraz innych wydatków, na które złożyły się opłata rejestracyjna od zakupu samochodu marki Renault Clio, środki czystości, części samochodowe, składki ZUS oraz opłata ubezpieczeniowa samochodu Renault Megane SceniC w kwocie 1.150,00 zł. Wynika stąd, że wydatek na ubezpieczenie samochodu Opel Zafira nie został ujęty w kosztach działalności gospodarczych prowadzonych przez podatników. Natomiast opłata ubezpieczeniowa samochodu Renault Scenie ujęta w kosztach uzyskania przychodów działalności gospodarczej podatniczki nie została zaliczona ponownie do wydatków małżonków za 2001r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podał dalej, iż zgodnie z wnioskiem strony w poczet materiału dowodowego włączono umowę przechowania środków pieniężnych zawartą w dniu 5 stycznia 1999r. w K. pomiędzy R. S. (Składającym) a J. Ś. (Przechowawcą). Stosownie do treści § 1 tej umowy przedmiotem przechowania były pieniądze o wartości 350.000 zł oddane na przechowanie na okres od dnia 5 stycznia 1999r. do dnia 5 stycznia 2006r. z obowiązkiem zwrotu takiej samej sumy pieniędzy. W związku jednak z ujawnionymi rozbieżnościami odnośnie możliwości korzystania z depozytu oraz wobec nie zgłoszenia się podatników na przesłuchanie w tym zakresie, a także z uwagi na niewyjaśnienie tych wątpliwości w drodze powtórnego przesłuchania świadka R. S., organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiona przez podatników argumentacja dotycząca pokrycia poniesionych w 2001r. wydatków ze środków oddanych na przechowanie przez Składającego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podatkowy podkreślił przy tym, że w postępowaniu prowadzonym w zakresie przychodów ze źródeł nieujawnionych obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niego niekorzystnych. Ponadto na przedmiotową umowę przechowania strona powołała się dopiero na etapie wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji organu odwoławczego, co świadczy o sporządzeniu tej umowy na potrzeby przedmiotowego postępowania podatkowego. Poza tym, organ zauważył, iż za sprzeczne z doświadczeniem życiowym uznać należy nieodpłatne oddanie przez R. S. tak znacznej ilości gotówki podatnikom, jako osobom obcym i na okres 7 lat, w sytuacji gdy istniała możliwość skorzystania z usług bankowych i uzyskania z tego tytułu dodatkowych dochodów w postaci odsetek. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. J. Ś. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik polegające na przekroczeniu granic tzw. uznania administracyjnego w ocenie dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego oraz zaniechaniu zamierzonego wcześniej przez organ postępowania wyjaśniającego. Wniósł nadto o zasądzenie od strony przeciwnej na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w toku postępowania podatkowego przed organem drugiej instancji został ujawniony nieznany wcześniej fakt dysponowania przez podatników znaczącą sumą pieniędzy przekazaną im na przechowanie przez R. S. Sprzeczność pomiędzy treścią przedłożonego dokumentu oraz zeznaniem świadka w kwestii udzielenia przez niego zgody na swobodne dysponowanie środkami organ postanowił wyjaśnić w drodze ponownego przesłuchania tego świadka, chociaż podczas pierwszego przesłuchania poinformował on pracowników organu, iż aktualnie od dłuższego czasu nie posiada stałego adresu zamieszkania. Organ podatkowy zrezygnował także z przesłuchania stron, które w wyznaczonym przez niego terminie nie mogło się odbyć, ze względu na nieobecność pełnomocnika, który w tym dniu odbywał podróż służbową, o czym organ powiadomiono, proponując inny termin. Wydając w pośpiechu decyzję organ uniemożliwił także skarżącej i jej mężowi zwrócenie uwagi na możliwość uzgodnienia terminu przesłuchania świadka za ich pośrednictwem. Ponadto niezgodność pomiędzy dokumentem a zeznaniem świadka organ zinterpretował na niekorzyść strony, dając wiarę dowodowi późniejszemu i wtórnemu, a odmawiając tej wiary dowodowi wcześniejszemu i pierwotnemu, podczas gdy treść umowy jest bardziej wiarygodna niż składane po wielu latach od jej sporządzenia wyjaśnienie jednej ze stron co do tej treści. Gdyby dokument nie przedstawiał prawdy albowiem został sfałszowany lub uzyskano go podstępnie, to ciężar udowodnienia takiego faktu spoczywałby na organie. Ponadto, jak podniosła skarżąca, świadkowi w momencie przesłuchania prowadzonego z inicjatywy organu i przez ten organ, nie okazano dokumentu, co pozwoliłoby uniknąć sprzeczności. W dalszej natomiast części skargi podniósł argumenty nie korespondujące ze stanem rozpatrywanej sprawy. Zarzucił między innymi, że organy podatkowe nie dały wiary wyjaśnieniom podatników popartych między innymi oświadczeniem darczyńców o otrzymaniu i wykorzystaniu na potrzeby bieżące (w tym związane z finansowaniem strat) związane z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą w latach 2000 -2001. Organ drugiej instancji nie uznał, również za udowodnione, że środki pochodzące z prezentów ślubnych były wydatkowane w latach, których dotyczą zaskarżone decyzje. Na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, ze ta część uzasadnienia skargi została dołączona pomyłkowo i w związku z tym wnosił o jej pominięcie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy dodał, iż część skargi dotycząca odrzucenia wyjaśnień podatników o otrzymaniu darowizn w żaden sposób nie koresponduje z ustaleniami poczynionymi w trakcie postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby J. Ś. powoływał się na okoliczność otrzymania darowizn oraz prezentów ślubnych, w tym w postaci dewiz. Skarżący nie wskazywała także, aby darowizny były wykorzystywane na pokrycie strat z prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej w latach 2000-2001. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie Sąd takiego naruszenia prawa nie stwierdził. Należy podkreślić, że dla oceny czy organy podatkowe właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy nie doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów regulujących postępowanie podatkowe, w tym dowodowe, i tym samym czy prawidłowo ustalono stan faktyczny konieczny do rozstrzygnięcia. Nie budzi, bowiem wątpliwości, że podstawowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, tylko, bowiem w takim przypadku możliwe jest określenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe zapewniły stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 123, art. 200 §1 Ord. pod.) i nie można stawiać im zarzutu, jeśli strona z własnej woli nie realizowała swoich uprawnień. Zgodnie z art. 122 Ord. pod. organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis zaś art. 187 § 1 Ord. pod. – konkretyzujący i rozwijający powyższą zasadę prawdy obiektywnej – stanowi, że organ podatkowy zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak, ze strona jest całkowicie zwolniona z obowiązku współdziałania z organem w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wymogom tym, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji w omawianym zakresie sprostały. Zgromadzony w sprawie materiał poddany został wnikliwej i kompletnej analizie. Dokonana ocena dowodów aczkolwiek swobodna, nie jest dowolna, a uwzględniając zasady logiki i doświadczenia życiowego, nie narusza granic zakreślonych w art. 191 Ord. pod. Ocena ta znalazła również należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 Ord. pod. Organy podatkowe dokonały także właściwej subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 1993r. Nr 90 poz. 416 ze zm., określanej dalej jako u.p.d.o.f.). Zgodnie z dyspozycją ust. 3 tego przepisu, wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od podatku. Redakcja tego przepisu wskazuje, że opodatkowanie, o jakim mowa w tym przepisie, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych. Organ podatkowy uprawniony jest zatem do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wysokości opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania zasobów finansowych, jakie zgromadził wcześniej tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. Konsekwencją takiego uregulowania jest to, że na podatniku ciąży obowiązek wykazania źródeł przychodów albowiem najczęściej tylko on dysponuje realną wiedzą w tym zakresie (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, publ. Biul.Skarb. 2000/2/19). Podatnik twierdząc, że poczynione wydatki pochodzą z ujawnionych źródeł przychodu powinien tę okoliczność udowodnić, gdyż z takiego faktu wyprowadza dla siebie korzystne skutki prawne. Istota sporu miedzy stronami sprowadza się do oceny stanowiska organu, zdaniem którego skarżący nie wykazali by źródłem pokrycia wydatków za rok 2001 były środki będące przedmiotem umowy przechowania. Stanowisko organu, że postępowaniu podatnik nie wykazał, by wydatki poniesione w 2001 r. zostały pokryte tymi środkami należy podzielić. Po pierwsze, co słusznie wyeksponował organ odwoławczy, podatnik w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jak i w odwołaniu nie wskazywał na umowę przechowania jako źródło pochodzenia środków na pokrycie ponoszonych w 2001 r. wydatków, nie wykazał tych środków jako pozostających w jego dyspozycji w złożonym oświadczeniu o poniesionych wydatkach i źródłach przychodu za ten rok. Nadto, pełnomocnik skarżących przedkładając umowę przechowania z dnia 5 stycznia 1999r. w postępowaniu odwoławczym, na etapie zapoznania się podatnika z zebranym materiałem dowodowym, również nie wskazał, że stanowiła ona źródło pokrycia wydatków w tym roku. Podniósł tylko, że może ona stanowić ewentualne źródło pokrycia wydatków. Jak wskazano wyżej, w przypadku postępowania zmierzającego do ustalenia przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, to podatnik jest w posiadaniu informacji o zgromadzonych zasobach i źródłach ich pochodzenia i na nim spoczywa powinność wykazania, że poniesione wydatki i zgromadzone mienie w danym roku podatkowym znajdowały pokrycie w ustalonym źródłem przychodów lub posiadanym mieniu zgromadzonym w tym roku lub latach poprzednich. Ciężar wskazania faktów i dowodów w tym zakresie został przerzucony na podatnika, który okoliczności tych może dowodzić wszystkimi środkami dowodowymi. To podatnik winien wskazać, czy i w jakim zakresie pokrywał wydatki środkami będącymi w jego dyspozycji w związku z umową przechowania. Skoro zatem ani podatnicy ani ich pełnomocnik nie wskazali, że przechowywana kwota była źródłem pokrycia wydatków to, w sposób oczywisty, nie było podstaw do przyjęcia takich ustaleń przez organ. Niezależnie od tej okoliczności należy podnieść, że organ odwoławczy podjął działania umożliwiające stronie wyjaśnienie wszystkich okoliczności dwukrotnie, pismami z dnia 3 września2007r, oraz 23 stycznia 2008 r., wzywając skarżącego i jego żonę do złożenia wyjaśnień odnośnie przedłożonej umowy. Okoliczności związane z umową miały być przedmiotem dowodu z przesłuchania stron, który to dowód nie został przeprowadzony z przyczyn leżących po stronie skarżących. Pełnomocnik skarżącego został poinformowany o nieuwzględnieniu wniosku dotyczącego zmiany kolejnego terminu przesłuchania i pomimo wezwania skarżący nie stawił się na przesłuchanie, jak i nie przedstawił żadnych wyjaśnień odnoszących się do umowy, ani nie potwierdził w innej formie, że korzystał ze środków określonych w umowie. Autor skargi pomija fakt, że w postępowaniu podatkowym skarżący reprezentowany był przez dwóch pełnomocników a zatem, skoro jeden z nich miał kolizję z innymi obowiązkami, to w wyznaczonej czynności przesłuchania mógł wziąć udział drugi pełnomocnik . Strona nie wywiązała się również z przyjętego na siebie zobowiązania do wskazania aktualnego adresu świadka R. S., bądź uzgodnienia terminu jego stawiennictwa na przesłuchanie. Wbrew zarzutom skargi, sprawa nie została zakończona pośpiesznie, przeciwnie organ podatkowy wykazał dużą determinację w umożliwieniu stronie złożenia wyjaśnień oraz przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania. Podnieść przy tym należy, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miał fakt czy małż. Ś. ze środków określonych w umowie faktycznie korzystali, nie zaś ustalenie czy treść umowy, wobec zeznań świadka pozwalała na korzystanie przez skarżącego z tych środków. Także z tych względów istnienie sprzeczności co do interpretacji postanowień umowy odnośnie możliwości wykorzystywania środków przez skarżących i postawiony zarzut nie przesłuchania ponownego świadka uznać należy za niezasadny. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że w 2001r., że małżonkowie Ś. pozostający w ustroju ustawowej wspólności majątkowej, ponieśli wydatki w łącznej kwocie 109.741,11zł zł, natomiast uzyskane przychody stanowiły kwotę 68.012,78 zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami wyniosła 41728,33zł, z czego na podatniczkę przypada kwota 20864,00zł i stanowi ona przychód pochodzący z nieujawnionych źródeł przychodów. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 7 u.p.d.f. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75% dochodu, należny od J. Ś. za 2001r. zryczałtowany podatek dochodowy prawidłowo ustalono w kwocie 15.648,00 zł. Konkludując wskazać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego - art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f, jak również nie naruszył zasad postępowania podatkowego w tym zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.