II SA/Kr 571/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Mariusz Kotulski AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego M.F. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia pn. "Przebudowa gazociągu [...] ul. [...] w N. , odcinek l od ul. [...] do ul [...] . w Wydziale Architektury, Budownictwa i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta N. złożyła [...] Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. w T., Oddział Gazowniczy w J. W dniu [...] 2007 r. organ zawiadomił strony poprzez obwieszczenie, że zostało wszczęte postępowanie w tej sprawie. Decyzją z dnia [....], na podstawie art. 50 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1, 3, 4, 5, 6, art. 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), w zw. z art. 10 i art. 19 ustawy z 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), Prezydent Miasta N. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego w związku z brakiem miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem. W decyzji tej Prezydent określił rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wskazał, że zgodnie z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz na podstawie wyników analizy przeprowadzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), ustalił następujące warunki realizacji inwestycji: a) Wykonanie budowy gazociągu [...] o którym mowa w punkcie l, winno być realizowane w powiązaniu z istniejącym zagospodarowaniem terenu, z uwzględnieniem istniejącego stanu zainwestowania terenu oraz istniejącej zieleni, w uzgodnieniu z dysponentami istniejących sieci, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach branżowych i polskich normach; b) obowiązuje zachowanie warunków wynikających z uzyskanych uzgodnień, określonych przez: Miejski Zarząd Dróg w postanowieniu Nr [...], z dnia [...]., znak; [...] opiniującą pozytywnie w/wym. inwestycję na warunkach: 1) sieć gazową wzdłuż ulic prowadzić poza pasem drogowym. W przypadku braku możliwości technicznych lokalizacji gazociągu poza pasem drogowym ulic dopuszcza się jego lokalizację w pasie drogowym, pod warunkiem umieszczenia sieci w sposób nie naruszający elementy techniczne ulicy oraz tak, aby lokalizacja powyższa nie przyczyniła się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz nie zmniejszyła wartości użytkowej ulicy; 2) przejścia poprzeczne przez ulice zaprojektować w sposób umożliwiający przejście siecią gazową przez pas drogowy metodą przepychu. Prezydent w decyzji określił także warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wskazał, że zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele inne niż rolnicze, nie wymaga uzyskania .decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej i leśnej (teren inwestycji obejmuje grunty klasy [...], oraz wyłączone "[...]");nie ustala się warunków wynikających z ustawy o lasach - planowana inwestycja nie jest związana z ingerencją w zasoby leśne i zasady gospodarki leśnej; nie ustala się warunków wynikających z ustawy prawo ochrony środowiska - planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne, gospodarkę odpadami komunalnymi należy prowadzić zgodnie z ustawą o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 z późn, zm.); gospodarka odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne winna być prowadzona zgodnie z ustawą o odpadach: w odniesieniu do ustawy o gospodarce nieruchomościami - planowana inwestycja nie jest związana z zamiarem lub obowiązkiem podziału terenu; w odniesieniu do ustawy o ochronie przyrody - planowana inwestycja nie jest położona w obszarze chronionego krajobrazu (rozporządzenie Wojewody z dnia [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu - Dz. Urz. Nr [...], załącznik nr [...] do rozporządzenia Nr [...]); jednak należy rekultywować tereny w otoczeniu inwestycji które muszą być przekształcone przy jej realizacji, w celu złagodzenia skutków zmian w krajobrazie i poprawienia estetyki terenu; nie ustala się warunków wynikających z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, gdyż na terenie inwestycji brak jest obiektów lub obszarów podlegających ochronie. Prezydent określił również wymagania dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej wskazując, że w zakresie wymogów dostawy mediów inwestycja nie wymaga ich dostawy, natomiast jeśli chodzi o obsługę komunikacyjną tj., dostęp do terenu inwestycji, planowany zakres, prac nie wymaga ustalenia dojazdu o charakterze stałym, a jedynie dojazdu roboczego na czas budowy. Prezydent dopuścił jednakże lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej służącej planowanej inwestycji poza obszarem oznaczonym jako lokalizacja inwestycji, zgodnie z. wyżej określonymi warunkami, tj. po przełożeniu lub uzupełnieniu istniejących sieci za zgodą i na warunkach określonych przez ich dysponenta. Nadto Prezydent określił także w decyzji wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Określił, że projekt budowlany dla planowanej inwestycji należy opracować w oparciu o obowiązujące przepisy techniczno -budowlane, normy i przepisy branżowe oraz aktualne warunki techniczne - zgodnie z zasadami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz rozporządzeń towarzyszących, z uwzględnieniem uzasadnionego interesu osób trzecich określonego w art. 5 w/w ustawy. W szczególności, należy zatem zapewnić: a) ochronę przed ponadnormatywną emisją hałasu, wibracją lub promieniowaniem, b) ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody, gleby, c) ochronę przed zalewaniem wodami opadowymi przez odprowadzenie ich z powierzchni utwardzonych zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami i uzgodnieniami, d) użytkowanie bez utrudnień istniejących obiektów budowlanych i terenów sąsiednich. Prezydent wyznaczył także linie rozgraniczające przebieg inwestycji. Wskazał, że przebieg sieci gazowej oznaczono na mapie stanowiącej integralną część decyzji jako jej załącznik W uzasadnieniu wydanej decyzji Prezydent podniósł, że zamiarem inwestora jest: budowa gazociągu [...] od ul. [...] do dzielnicy B. w N. - odcinek l od ul. [...] do ul. [...]. obejmująca teren działek o numerach: [...]. [....] [...], [...], [...],nr,nr.... Nadmienił, że w trakcie prowadzonego postępowania właściciele działek sąsiednich złożyli [...] wniosków w zakresie ochrony ich interesów prawnych, które zostały ponownie przeanalizowane i w miarę możliwości technicznych zmienione przez projektantów, oraz uwzględnione na etapie projektu wykonawczego. Podniósł, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, gdyż obejmuje grunty klasy [...] oraz wyłączone [...] Zgodnie z art. 67 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15/99 poz. 139), która utraciła moc zgodnie z art. 88 ust 1 wyżej przytoczonej ustawy z dnia 27 marca 2003 r., z dniem 1 stycznia 2003 r. -utracił moc miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] - poz. ..., z późn. zm.). W związku z powyższym dla terenu objętego wnioskiem brak planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a więc - zgodnie z art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - niniejsza inwestycja celu publicznego może być lokalizowana poprzez decyzję o ustaleniu lokalizacji. Mając na względzie powyższe, a w szczególności charakter inwestycji oraz zakres planowanych robot budowlanych, Prezydent wskazał, że ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji celu publicznego dokonano zgodnie z dyspozycją art. 4 ust 2 pkt 1 przy zachowaniu procedur określonych w art. 53 przytoczonej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent napisał, że ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzono w oparciu o analizę przepisów zawartych w obowiązujących ustawach: ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. Nr 121/04, poz. 1266), ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62/01, poz. 627 z późn. zm.), ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92/04, poz. 880), ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568) ustawie z dnia 24 lipca 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2000 r. Nr 147, poz. 1229), ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 z późn. zm.), ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.), ustawie, z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 543 z późn. zm.). Prezydent wskazał, że ustalenia dotyczące lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego zostały uzgodnione (zgodnie z art. 53 ust. 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przez: Miejski Zarząd Dróg w postanowieniu Nr [...], z dnia [...] r., znak;[...]., opiniującym pozytywnie inwestycję na określonych warunkach polegających na tym, że: 1) sieć gazową wzdłuż ulic prowadzić poza pasem drogowym. W przypadku braku możliwości technicznych lokalizacji gazociągu poza pasem drogowym ulic dopuszcza się jego lokalizację w pasie drogowym, pod warunkiem umieszczenia sieci w sposób nie naruszający elementy techniczne ulicy oraz tak, aby lokalizacja powyższa nie przyczyniła się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu oraz nie zmniejszyła wartości użytkowej ulicy; 2) przejścia poprzeczne przez ulice zaprojektować w sposób umożliwiający przejście siecią gazową przez pas drogowy metodą przepychu. Planowana inwestycja nie wymaga uzgodnienia z pozostałymi organami wymienionymi w art. 53 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od tej decyzji złożył M.F, działający, jak wskazał organ, w porozumieniu z M.F. oraz A.F. , która jak twierdzi reprezentuje S.F. . Odwołujący domagają się zmiany przebiegu projektowanego gazociągu i przeprowadzenia jego przez działki o numerach: [...], [...], [...], [...],[...] jak "stary rurociąg oraz likwidacji urządzeń .gazowniczych naziemnych na dz. nr [...[. Wskazali, że jest ona wąska, wskutek tego dopuszczenie inwestycji na jej terenie obniży jej wartość. Decyzją z dnia [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wskazało, że odwołanie nie zawiera istotnych argumentów, które mogłyby przesądzić o uchyleniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium podniosło, że skarżący w szczególności nie wskazali dowodów uzasadniających żądanie zmiany lub uchylenia decyzji w rozumieniu przepisu art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium nie zastępuje bowiem takiego dowodu twierdzenie, że prowadzenie trasy gazociągu przez sąsiednie działki o numerach: [...],[...], [...] i [...] jest korzystniejsze niż trasa zaproponowana przez inwestora. Kolegium zauważyło przy tym, że szerokość działki nr [...] w obr. [...] wynosi od [...] do [...] m, co stanowi o wątpliwej przydatności jej dla celów budowlanych. Zaś ograniczenie w użytkowaniu terenu - zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe - dotyczyć będzie wyłącznie pasa o szerokości [...] m (po [...] m po obu stronach gazociągu), jako tzw. "strefy kontrolowanej", w której nie mogą być wznoszone budynki i sadzone drzewa., Nie ma natomiast żadnych przeszkód w rolniczym użytkowaniu gruntu. W ocenie Kolegium dowody w sprawie wskazują przy tym, że: 1) istnieje możliwość zaprojektowania trasy gazociągu w maksymalnym zbliżeniu do zachodniej granicy działki nr [...], 2) w środkowej części działki nr [...] biegną ciągi infrastruktury ( [...] ). Skarżący nie wyjaśnili także, zdaniem Kolegium, na jakiej podstawie formułują żądanie "likwidacji naziemnych urządzeń gazowniczych" na przedmiotowej działce. Mając powyższe na względzie i biorąc dodatkowo pod uwagę, że odwołanie w istocie nie spełnia sformułowanego w przepisie art. 53 ust. 6 w/w ustawy wymogu, Kolegium orzekło jak w sentencji decyzji. W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego M.F. wskazał, że on oraz A.F. , L.F., M.F. , S.F. są właścicielami działki nr [...] obr [...]. W granicach jej znajduje się gazociąg oraz prawdopodobnie jakaś [...]. W wyniku decyzji Prezydenta na tej działce ma być gazociąg [...]. Obecność jego na tej "działce będzie stanowić, jego zdaniem, ograniczenie ich prawa własności, gdyż ponad gazociągiem nie będą bowiem mogli postawić żadnego obiektu, ani zasadzić drzew. Nie zgadzają się ze stwierdzeniami SKO, że to w niczym nie przeszkadza, a w wyniku sprzedaży działka nie straci na wartości, bo grunt można przeznaczyć na cele rolnicze i ogrodnicze Wnosi o przedstawienie tytułu własności do gruntu przez inwestora zarówno starego gazociągu jak i nowego - projektowanego. W przeciwnym przypadku żąda jego zdemontowania. W piśmie procesowym z dnia [...] 2008 r., działający imieniem skarżącego pełnomocnika zarzucił organom ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak przez niezastosowanie art. 54 ust. 3 tejże ustawy, co w konsekwencji wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji budzi wątpliwość. Ponadto naruszenie art. 53 ust. 6 ustawy mające wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że odwołanie od decyzji organu l instancji nie spełniało warunków formalnych. Pełnomocnik zarzucił także organom naruszenie przepisów postępowania: art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że jedynym korzystnym rozwiązaniem jest zlokalizowanie inwestycji wzdłuż całej działki nr [...], naruszenie art. 138 § 1 pakt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. U podstaw podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji legło między innymi nie spełnienie przez odwołujących się, wymogów stawianych tego rodzaju środkowi zaskarżenia w przepisie art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 53 ust. 6 w/w ustawy stanowi, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Bez wątpienia zatem redakcja powyższego przepisu wskazuje, że tego rodzaju środek zaskarżenia wniesiony na decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi spełniać dodatkowe wskazane w tym przepisie wymogi, zgodnie z regułą lex specialis de rogat priori generali . Nie można więc w tego rodzaju przypadkach poprzestać w nim jedynie na wyrażeniu woli niezadowolenia z wydanej przez organ l instancji decyzji (art. 128 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Odwołanie takie, zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym musi zatem wskazywać wadliwości decyzji powiązane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Po drugie musi wskazywać istotę i zakres żądania, a więc wskazywać żądanie merytoryczne co do treści rozstrzygnięcia i procesowe co do sposobu rozstrzygnięcia. Trzecim wymogiem jest wskazanie dowodów na poparcie żądania. Nie można się więc ograniczyć do ich załączenia. Wystarczy jedynie je wskazać, a przeprowadzenie ich leży już w gestii organu odwoławczego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że w rozpatrywanej sprawie odwołanie nie spełniało tych trzech wyżej wskazanych warunków. Skoro tak, to rzeczą organu odwoławczego było ustalenie, czy w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca przewidział instrument do usuwania tego rodzaju braków wraz sankcją za ich nie usunięcie. Analiza wskazanej ustawy nie daje jednak pozytywnego rezultatu. W przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma takiej instytucji pozwalającej organowi na wezwanie odwołującego się (odwołujących się), do usunięcia braków odwołania od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego Nie spełnienie jednakże prze odwołującego się warunków z art. 53 ust. 6 w/w ustawy nie może prowadzić, zdaniem Sądu, do automatycznego nie uwzględnienia odwołania, co bez wątpienia godziłoby w konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności, a więc w prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, Także i zbytni rygoryzm, jak słusznie stwierdza B. Adamiak. w: B.Adamiak. , J. Borkowski , Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, s. 579, w ocenie spełnienia warunków z art. 53 ust. 6 do tego także prowadzić może. W związku z tym na zasadach ogólnych, w myśl postanowień art. 64 § 2 k.p.a. Kolegium zobligowane było do wezwania odwołującego się, (odpowiednio odwołujących się), do usunięcia w zakreślonym terminie braków podania ( w tym wypadku formalnych co do treści, wynikających z art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jakim bez wątpienia jest odwołanie (argument z art. 63k.p.a.). Do rozstrzygnięcia pozostaje jednakże problem rygoru pod jakim należy wezwać wnoszącego odwołanie oraz konsekwencji skutki nie zastosowania się do tego wezwania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, określającego proceduralne podstawy działania organów administracji, przewidują następujące konsekwencje. We wspomnianym już art. 64 § 2 k.p.a. wskazano, że nie usunięcie braków podania wymaganych przepisami prawa w określonym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W art. 134 k.p.a. przewidziano natomiast formę zakończenia wstępnego etapu postępowania odwoławczego poprzez stwierdzenie jego niedopuszczalności. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku z 15 lutego 2007 r.; IV SA/Wa 2255/06, LEX nr 342573, że nie uzupełnienie braków formalnych odwołania prowadzić musi do pozostawienia go bez rozpoznania, co stanowi czynność materialno - techniczną, jako nie wywołującego wszczęcia postępowania odwoławczego. Niedopuszczalność odwołania natomiast jest wynikiem braku przedmiotu zaskarżenia tj. gdy przepisy w ogóle nie przewidują tego rodzaju środka zaskarżenia, bądź brak jest aktu administracyjnego, który może być nim wzruszony, ale w sytuacji, gdy doszło do procesowego uruchomienia postępowania odwoławczego (wstępnego). Wówczas, w myśl art. 134 k.p.a. wydaje się postanowienie o jego niedopuszczalności. Wobec tego Kolegium nie wzywając odwołującego się do usunięcia braków odwołania co treści naruszyło przepisy artykułów: 64 § 2 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odwołanie bowiem wniesione od decyzji organu l instancji jako nie spełniające wymogów formalnych, bez ich uprzedniego usunięcia, nie mogło uruchomić postępowania odwoławczego, a co za tym idzie Kolegium nie mogło skorzystać ze swych kompetencji ustanowionych art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Bezsprzecznym jest zatem, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć przy tym należy, że Kolegium przeszło także do porządku dziennego w kwestiach związanych z weryfikacją działania M.F. w imieniu pozostałych osób. Wątpliwości budzi, czy odwołanie wniósł on reprezentując pozostałych, czy też podmioty te wniosły także własne odwołania. Kwestie te nie są bez znaczenia dla skutków procesowych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję. O kosztach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.