II SA/Ol 409/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" Nr "[...]"; II. orzeka, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu. Rozkazem personalnym "[...]" Komendant Powiatowy Policji w S. zawiesił J.S. w czynnościach służbowych od dnia 29 kwietnia 2008 r. do dnia 27 maja 2008 r. oraz zawiesił od najbliższego terminu płatności do końca okresu zawieszenia 50% ostatnio należnego wynagrodzenia policjanta. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w dniu 28 kwietnia 2008 r. wszczęto przeciwko policjantowi postępowanie dyscyplinarne w związku z popełnieniem czynu określonego w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277, ze zmianami) w związku z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), gdyż funkcjonariusz, kierując w stanie nietrzeźwym pojazdem marki Volvo, spowodował kolizję drogową z innym pojazdem i oddalił się z miejsca zdarzenia, czym wpłynął bezpośrednio na kształtowanie negatywnego wizerunku Policji. Powyższe stanowi naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta o bardzo dużym ciężarze gatunkowym. Od funkcjonariusza będącego oficerem Policji wymagać bowiem należy, poza należytym wykonywaniem obowiązków, reprezentowania i kreowania pozytywnego wizerunku Policji wśród obywateli, także poza służbą. W stanie faktycznym sprawy policjant nie gwarantuje należytego reprezentowania Policji, wywołując negatywny oddźwięk społeczny. Powyższe uzasadnia, zdaniem Komendanta Powiatowego Policji, zawieszenie policjanta z uwagi na dobro służby. W konsekwencji zawieszono również policjantowi 50% ostatnio należnego uposażenia. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono natomiast interesem społecznym, który wymaga odsunięcia od wykonywania zadań służbowych policjanta, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że dopuścił się popełnienia przestępstwa. W złożonym odwołaniu J.S. zarzucił, że postępowanie dyscyplinarne jest bezprzedmiotowe, gdyż nie może odpowiadać za naruszenie etyki zawodowej w czasie wolnym od służby, zaś dzień 26 kwietnia 2008 r. był dla niego dniem wolnym. Powołał się przy tym na pismo Dyrektora Biura Prawnego Komendy Głównej Policji z dnia 30 stycznia 2007 r. Powyższa okoliczność powoduje, że bezzasadnie zawieszono go w obowiązkach służbowych. Zarzucił również, że przedmiotowa decyzja została wykonana przed datą jej wejścia do obrotu prawnego. Decyzję organu pierwszej instancji doręczono bowiem odwołującemu się dnia 5 maja 2008 r., zatem za ten miesiąc powinien otrzymać całe uposażenie, gdyż policjantowi przysługuje uposażenie z góry. Tymczasem został pozbawiony części uposażenia, zgodnie z przedmiotową decyzją, co narusza, jego zdaniem, art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami, dalej zwanej jako K.p.a.). Podniósł ponadto, iż przedmiotowy rozkaz personalny nie jest prawidłowo uzasadniony oraz zakwestionował obiektywizm Komendanta Powiatowego Policji i I zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. i wniósł o ich wyłączenie od prowadzenia sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w O., rozkazem personalnym "[...]" utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy nie stwierdził wad i uchybień proceduralnych, które powodowałyby konieczność zmiany lub uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Wyjaśnił ponadto, że art. 39 ust. 2 ustawy o Policji przewiduje możliwość zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta, gdy wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. W rozpatrywanej sprawie zaistniała taka sytuacja, gdyż Komendant Powiatowy Policji w S. wszczął przeciwko odwołującemu się postępowanie dyscyplinarne z uwagi na popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Organ odwoławczy stwierdził, że istnienie podejrzenia popełnienia czynu zabronionego, związanego ze spożyciem alkoholu, nie służy pozytywnemu wizerunkowi Policji. Podkreślił, że spowodowanie kolizji drogowej z innym pojazdem i oddalenie się z miejsca zdarzenia wpływa bezpośrednio na kształtowanie negatywnego wizerunku Policji. Nie ma przy tym znaczenia, że odwołujący się popełnił ten czyn w czasie wolnym od służby. Komendant Wojewódzki Policji podzielił również ocenę, iż naruszenie to miało bardzo duży ciężar gatunkowy. Posiadany przez odwołującego się policjanta stopień oficerski zobowiązuje go do reprezentowania i kreowania pozytywnego wizerunku Policji w społeczeństwie także poza służbą. Natomiast odwołujący się przez swoje zachowanie utracił zaufanie przełożonych i społeczeństwa, które bardzo krytycznie i negatywnie reaguje na podobne zachowanie. Postępek ten był nieetyczny, zaś służbę może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, podlegająca szczególnej dyscyplinie służbowej. Oddalając się z miejsca zdarzenia policjant zlekceważył podstawowe obowiązki i naraził formację na utratę zaufania w społeczeństwie, które powinno być przekonane, że na straży praworządności i bezpieczeństwa stoją policjanci o najwyższych walorach. Ponadto oficer, który postępuje nieetycznie nie daje dobrego przykładu młodszym policjantom. Zarzucany czyn wywołuje zatem negatywny oddźwięk społeczny i służbowy, szczególnie, że dopuścił się go oficer o kilkunastoletnim doświadczeniu, mający osiągnięcia w służbie. Powyższe stanowi podstawę do zawieszenia odwołującego się w czynnościach służbowych. Okres zawieszenia mieści się natomiast w ramach określonych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Zawieszenie 50% ostatnio należnego uposażenia było obligatoryjne. Natomiast nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione ważnym interesem Policji, polegającym na niezwłocznym odsunięciu od zadań służbowych policjanta, wobec którego istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. W złożonej skardze J.S. zarzucił naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji oraz naruszenie przepisów K.p.a. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z treści art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wynika, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych. Uznaniu administracyjnemu podlega nie tylko zastosowanie tego przepisu, ale także ocena wagi zdarzenia wpływającego na dobro służby oraz przyczyny, dla których organ nie odstąpił od zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Okoliczności te muszą zostać udowodnione, czego nie uczyniono w niniejszej sprawie. Według skarżącego naruszenie etyki zawodowej nie może być przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, jeżeli dotyczy zdarzeń, które nastąpiły poza służbą. Z tego względu nie mógł on naruszyć zasad etyki zawodowej. Działania organów obu instancji mają więc charakter dowolny. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 110 K.p.a., polegające na przyjęciu, iż decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach weszła do obrotu prawnego przed datą jej doręczenia, co skutkuje naruszeniem zasady nieretroakcji prawa. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący podniósł, że nie zapewniono mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, wbrew regulacji art. 10 K.p.a. Zakwestionował dodatkowo zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wywiódł, że art. 108 § 1 K.p.a. ma zastosowanie w sytuacji noszącej znamiona nagłej konieczności administracyjnej i gdy wymaga tego interes społeczny. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, zdaniem skarżącego, w stanie faktycznym sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., skarżący wskazał na niepełność i pozorność uzasadnienia decyzji. Za istotne naruszenie prawa procesowego uznał nieuwzględnienie treści art. art. 6 , 7 i 8 K.p.a., polegające na celowym zagrożeniu jego pozycji zawodowej. Nie wyjaśniono mu bowiem powodów, dla których w jego sprawie postąpiono odmiennie niż w przypadkach innych policjantów, gdzie zaistniał zbliżony stan faktyczny i prawny, to jest. zastosowano się do wytycznych Komendy Głównej Policji. Skarżący zarzucił również naruszenie: art. 15 K.p.a. poprzez ingerencję organu drugiej instancji w czynności podejmowane przez Komendanta Powiatowego Policji, art. 77 K.p.a., gdyż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wydźwięków społecznych i służbowych zdarzenia, nie było bowiem publikacji prasowych i echa społeczności policjantów oraz art. 25 § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., polegające na niewyłączeniu, wobec braku bezstronności, osób pełniących funkcję organów obu instancji od rozpoznawania sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiot niniejszego postępowania zezwala na badanie prawidłowości wyłącznie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, wobec czego zarzuty kierowane pod adresem przełożonych i dotyczące zasadności postawienia skarżącemu zarzutu, pozostają poza sporem, jako dotyczące postępowania dyscyplinarnego. Wywiódł, że na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, organ Policji w drodze uznania, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, fakultatywnie decyduje o zawieszeniu policjanta. Warunkiem bezwzględnym jest przy tym nieprzekraczalny okres zawieszenia. Skoro skarżącego zawieszono w czynnościach służbowych na okres jednego miesiąca, to także czas zawieszenia pozostaje w granicach ustawowych. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że skarżący od dnia 29 kwietnia 2008 r. nieprzerwanie przebywa na zwolnieniu lekarskim, co wyklucza możliwość przeprowadzenia czynności postępowania z udziałem skarżącego. Wyjaśnił ponadto, że rozkaz personalny o zawieszeniu w czynnościach służbowych może dotyczyć okresu przed jego doręczeniem. W niniejszej sprawie rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, który wywiera skutek prawny przed doręczeniem rozkazu. Organ podkreślił, że zawieszenie policjanta nie wymaga samodzielnego postępowania wyjaśniającego, lecz opiera się na okolicznościach ustalonych w związku z innym postępowaniem. Stąd też brak jest postępowania dowodowego, a decyzja opiera się jedynie na przesłankach wynikających z obowiązujących przepisów i na czynnościach innego postępowania, w którym skarżący mógł brać udział. Dodatkowo organ wskazał, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych już wygasło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zwarte w niej argumenty zasługują na uwzględnienie. Bezsporne jest, iż postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r. "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w S. wszczęto, na podstawie art. 134 i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2007 r. nr 43, poz. 277, ze zmianami) postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu i przedstawiono mu zarzut dopuszczenia się w dniu 26 kwietnia 2008 r. przewinienia dyscyplinarnego poprzez naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta, polegającego na kierowaniu w stanie nietrzeźwym pojazdem mechanicznym i spowodowaniu kolizji drogowej z innym pojazdem, przez co skarżący stworzył negatywny społeczny wizerunek Policji. Kwestią sporną jest prawidłowość zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, iż policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Niewątpliwie cytowany przepis ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że ustawodawca swobodnej decyzji właściwego organu orzekającego pozostawił ocenę, czy dobro postępowania lub dobro służby uzasadnia, w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. Przy czym podejmując decyzję uznaniową należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony przepisem prawa materialnego i celem, dla jakiego dana regulacja została stworzona. Przyznane organowi Policji prawo wyboru treści rozstrzygnięcia musi wynikać z wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wobec tego organ powinien dokonać wykładni niezdefiniowanych przez ustawodawcę pojęć: "dobro służby" i "dobro postępowania" i odnieść je do stanu faktycznego sprawy. Przesłanka "dobra służby" w indywidualnej sprawie musi zostać skonkretyzowana przez ustalenie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę danej sprawy. W ocenie Sądu celowość zawieszenia policjanta ze względu na dobro służby może wystąpić, gdy zaistniały okoliczności lub zdarzenia, których powstanie utrudnia (czy też uniemożliwia) dalsze pełnienie służby przez tego policjanta (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, OSNP 1995/3/31 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 388/06, niepublikowany). Okoliczności te i ich wpływ na możliwości pełnienia służby w Policji muszą jednakże zostać wyraźnie wskazane w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Należy podzielić pogląd, iż rozstrzygnięcie wydane w oparciu o przepis pozostawiający organowi administracji wybór konsekwencji prawnych, powinno być szerzej uzasadnione niż decyzja podejmowana w ramach ustawowego związania. Wynika to z możliwości różnego rozstrzygnięcia sprawy. Motywy, jakimi kierował się organ Policji, zawieszając na oznaczony okres policjanta w czynnościach służbowych, muszą przekonywać w sposób nie budzący żadnych wątpliwości o słuszność takiego załatwienia sprawy. Dotyczy to zarówno celowości samego zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i czasu tego zawieszenia. W tym miejscu należy zauważyć, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, ustawodawca nie wprowadził przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, który uzasadniałby zawieszenie policjanta na maksymalny okres trzech miesięcy. W art. 39 ust. 2 ustawy o Policji mowa jest wyłącznie o dwóch warunkach: wszczęciu jednego z wymienionych enumeratywnie postępowań i celowości zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu. Z uzasadnienia decyzji wydawanej w ramach luzu decyzyjnego musi wynikać czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Swobodne uznanie nie jest bowiem tożsame z dowolnością. Uzasadnienie powinno być zatem wnikliwe i logiczne i zawierać dostatecznie zindywidualizowane przesłanki występujące w sprawie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 352/07, LEX nr 334121 i z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546). Obowiązek prawidłowego umotywowania rozkazu personalnego o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych wynika także z art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz z treści § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), który przewiduje, że decyzja powinna zawierać w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne zawieszenia w czynnościach służbowych. Przypomnieć należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Z powyższych względów nie można uznać za prawidłową decyzji organu pierwszej instancji, w której lakonicznie argumentuje się, iż podejrzenie popełnienia przez oficera Policji czynu zabronionego powoduje, że nie reprezentuje on należycie Policji w społeczeństwie, co narusza dobro służby. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji rozszerzył motywację wskazując ogólnie na utratę zaufania przełożonych oraz społeczeństwa i negatywny przykład dla młodszych stażem policjantów. Niemniej jednak argumentacja ta nie przekonuje, w jaki sposób zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na okres jednego miesiąca faktycznie mogło wywrzeć wpływ na dobro służby. Komendant Wojewódzki Policji, stwierdzając kategorycznie, że skarżący utracił zaufania społeczeństwa, przełożonych i młodszych policjantów, co wywołało negatywny oddźwięk społeczny i służbowy, nie wskazał jednocześnie żadnego dowodu potwierdzającego zaistnienie tych okoliczności. Należy również zauważyć, że organy obu instancji różnie pojmują dobro służby, interpretując ten termin jako dbałość poza służbą o społeczny wizerunek społeczny formacji Policji oraz również obowiązek przełożonego dawania podwładnym przykładu nienagannego zachowania. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jednakże zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany niż zakres kontroli decyzji o charakterze związanym. Kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA 2486/01, LEX nr 149543). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu naruszenia powołanych wyżej przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieś istotny wpływ na wynik sprawy. Nieprawidłowe uzasadnienie uniemożliwiło bowiem ocenę prawidłowości zastosowania w sprawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatkowo należy zauważyć, że uzasadnienie decyzji, które nie wyjaśnia policjantowi przyczyn jego zawieszenia w czynnościach służbowych narusza również art. 8 i art. 11 K.p.a., przewidujące obowiązek organu administracji działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz nakazujący wyjaśnianie stronom zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy zasadność zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 39 ust. 2 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, przedstawi argumenty i przesłanki podjętej decyzji oraz rozpatrzy zarzuty skarżącego i ustosunkuje się do nich w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z przedstawionymi wyżej regulacjami prawnymi W szczególności organ winien mieć na uwadze konieczność wykazania jaki wpływ ma zawieszenie policjanta na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby. Przy czym nie wystarczy ogólnikowe powołanie się na dobro służby, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych powodów uzasadniających odsunięcie funkcjonariusza od pełnienia przezeń obowiązków. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż organ pierwszej instancji niezgodnie z art. 110 K.p.a. podał w sentencji decyzji datę zawieszenia w czynnościach służbowych, wyjaśnić należy, że błędnie jest stanowisko, jakoby dopiero z chwilą doręczenia decyzji stronie postępowania decyzja wywołuje skutki prawne. Należy bowiem zauważyć, że chwilą wydania decyzji jest data jej sporządzenia (podpisania przez uprawniona osobę), nie zaś dzień, w którym doręczono tę decyzję stronie. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 714/05 (ONSAiWSA 2006/5/132), iż obowiązujące przepisy K.p.a. nie dają podstaw do utożsamienia wydania decyzji z jej doręczeniem. Data wydania (sporządzenia) decyzji zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. jest czynnością procesową wywołującą określone skutki prawne, m.in. wskazuje na stan faktyczny i prawny, w którym zapadło dane orzeczenie, wyznacza terminu, w którym sprawa powinna być załatwiona oraz skutki wynikające z przepisów szczególnych. Skuteczne doręczenie decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania bezspornie powoduje jej wejście do obrotu prawnego, co wynika wprost z art. 110 K.p.a. Ta data jest istotna dla biegu terminów do wniesienia środków zaskarżenia, np. odwołania, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy czy wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tą chwilą wiązać należy ponadto skutki przewidziane w art. 146 § 1 i art. 156 § 2 K.p.a. Podnieść ponadto należy, że rozkazowi personalnemu w niniejszej sprawie nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze K.p.a. Powyższe ma ten skutek, że decyzja nieostateczna podlega wykonaniu już z datą jej wydania, chociaż przed datą wejścia do obrotu prawnego. Ta konstrukcja prawna ma na celu zapewnienie niezwłocznej ochrony takim dobrom jak zdrowie lub życie ludzkie, gospodarstwo narodowe, inny interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony. Zastosowanie art. 108 § 1 K.p.a. pozostawione zostało uznaniu organu orzekającego. Powyższe skutkuje obowiązkiem tego organu przedstawienia w uzasadnieniu decyzji, której nadał omawiany rygor, okoliczności uzasadniających jej natychmiastową wykonalność. W rozpoznawanej sprawie Komendant Powiatowy Policji powołał się na interes społeczny wymagający odsunięcia od zadań służbowych policjanta, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Skoro więc nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, to z dniem jej wydania – tj. 28 kwietnia 2008 r., skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego, iż zasady etyki zawodowej obowiązują policjanta wyłącznie podczas służby. Wskazać bowiem należy, że w niektórych przepisach zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" wprost wskazano, że dotyczą one wyłącznie sytuacji służbowych (np. §§ 3,5,8-11, 15, 17, 19 czy 21). Jednocześnie jednak określono także normy zachowania się, które mają, w ocenie Sądu, zastosowanie także poza służbą. Dotyczy to np. obowiązku kierowania się przez policjanta, w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej, zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby działania policjanta mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2), nakazu poszanowania we wszystkich działaniach godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka (§ 4), przestrzegania zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbałości o schludny wygląd (§ 7) czy też obowiązku dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej (§ 23). Stąd można wyprowadzić wniosek, że zasady etyki zawodowej obowiązują policjanta także w czasie poza służbą. W związku jednak z tym, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 tej ustawy.