II GSK 18/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński (spr.) Protokolant Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 275/08 w sprawie ze skargi J.S.M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi J.S.M. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości − uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji przedstawił w uzasadnieniu następujący stan faktyczny sprawy. Na wniosek skarżącego Państwowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadziła w dniu 25 maja 2006 r. postępowanie kwalifikacyjne obejmujące część pisemną egzaminu, sprawdzające przygotowanie teoretyczne kandydata − skarżącego do wykonywania działalności zawodowej w zakresie szacowania nieruchomości. Postępowanie to zakończyło się wynikiem negatywnym, ponieważ skarżący uzyskał 64 punkty za rozwiązanie testu wobec wymaganych 65 na 90 możliwych do uzyskania oraz 4 punkty za rozwiązanie zadania praktycznego wobec wymaganych 5 na 10 możliwych do uzyskania. Na podstawie negatywnej opinii Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej Minister Budownictwa decyzją z [...] czerwca 2006 r., nr [...] odmówił nadania skarżącemu uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Budownictwa po uzyskaniu opinii Wiceprzewodniczącego Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej ds. szacowania nieruchomości stwierdzającej, że zarówno test, jak i zadanie praktyczne zostały ocenione prawidłowo, decyzją z [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2006 r. W wyniku skargi wniesionej przez J.M., WSA w W. wyrokiem z 7 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 811/07 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] marca 2007 r. z uwagi na naruszenie art. 127 § 3 w związku z art. 15 ustawy z 14 czerwca 1960 r. − Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a., oraz art. 191 ust. 1 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Na skutek powyższego wyroku Minister Infrastruktury zwrócił się do Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej o ponowną ocenę wyników postępowania kwalifikacyjnego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna w protokole z 27 lutego 2008 r. ustaliła, że skarżący uzyskał 65 punktów za rozwiązanie testu (1 punkt dodano, uznając za prawidłową odpowiedź skarżącego na pytanie nr 76) oraz 4 punkty za rozwiązanie zadania praktycznego. W związku z tym Komisja ponownie oceniła, że skarżący nie uzyskał z części pisemnej egzaminu co najmniej 70 punktów, a zatem nie spełnił warunku określonego w § 30 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 lutego 2005 r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami oraz doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 35, poz. 314), zwanym dalej: rozporządzeniem Ministra Infrastruktury, w związku z § 58 rozporządzenia z 15 lutego 2008 r. w sprawie nadania uprawnień zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami (Dz. U. Nr 31, poz. 189) i nie mógł zostać dopuszczony do części ustnej egzaminu. W związku z powyższym Minister Infrastruktury decyzją z [...] kwietnia 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z [...] czerwca 2006 r. o odmowie nadania skarżącemu uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, z uwagi na uzyskanie negatywnego wyniku w części pisemnej egzaminu. W skardze do WSA w W. na powyższą decyzję J.S.M. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 73, art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. Zdaniem skarżącego, ocena szeregu odpowiedzi na pytania egzaminacyjne była błędna, nieprawidłowo zostały zredagowane pytania testowe oraz zadanie praktyczne, dokonywano po zakończeniu egzaminu zmiany zasad oceny (punktacji) zadania praktycznego ustalonych przed rozpoczęciem rozwiązywania zadania, a ponadto w aktach brak jest opinii biegłych w sprawach spornych, skutkiem czego postępowanie kwalifikacyjne było wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę J.S.M. orzekł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 127 § 3 k.p.a., art. 191 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 29 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 lutego 2005 r., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem jego oceny w tej sprawie nie mogła być redakcja pytań testowych i zadania praktycznego oraz prawidłowość ocen wystawionych przez Komisję. Ocena poprawności odpowiedzi na zadane pytania należy, zdaniem Sądu, wyłącznie do Komisji i jest wiążąca dla organu administracji publicznej uprawnionego do nadania bądź odmowy nadania uprawnień zawodowych. Sąd I instancji podkreślił, że postępowanie w sprawie o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości oraz licencji dla obrotu i zarządzania nieruchomościami uzależnione jest od rezultatów postępowania kwalifikacyjnego, jakiemu musi się poddać kandydat. W pierwszym etapie Państwowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne, w drugim zaś, w zależności od wyników tego postępowania, minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej nadaje uprawnienia zawodowe, bądź odmawia ich nadania. Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z treścią § 30 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zadanie praktyczne oceniane jest w jedenastopunktowej skali od 0 do 10 punktów. Sąd podkreślił, że przewodniczący zespołów kwalifikacyjnych w notatce służbowej zaproponowali inną punktację zadania praktycznego niż ta, która wynika z protokołu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest tej notatki, nie jest także znana data jej sporządzenia, a okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny, czy postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzono zgodnie z zasadami, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Sąd wskazał, że zgodnie z § 29 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia przed rozpoczęciem części pisemnej egzaminu przewodniczący zespołu kwalifikacyjnego informuje kandydatów o zasadach dokonywania oceny udzielonych odpowiedzi. Zdaniem Sądu, w świetle tego przepisu zmiana zasad oceny nie mogła nastąpić po rozpoczęciu części pisemnej egzaminu. Tymczasem, z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie przed WSA wynika, że zmiana zasad punktacji udzielonych odpowiedzi nastąpiła już po zakończeniu egzaminu i ostatecznie była podstawą oceny zadania praktycznego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że skarżącemu za rozwiązanie zadania praktycznego w części odnoszącej się do "podania zasady ustalania opłaty" przyznano 1 pkt − z adnotacją "wskazanie prawidłowe", podczas gdy za prawidłową odpowiedź, według punktacji przyjętej w notatce służbowej, należało przyznać 3 pkt. Nie wnikając w prawidłowość dokonanych przez Komisję ocen, Sąd uznał, iż takie działanie Komisji jest wewnętrznie sprzeczne. Nie można bowiem uznać, iż przy ocenie "wskazanie prawidłowe", a nie "częściowo prawidłowe" przyznaje się inną liczbę punktów niż wynikająca z przyjętych zasad. Skoro w powołanej notatce służbowej uznano, że za prawidłową odpowiedź za ww. zadanie kandydat otrzymuje 3 punkty, a skarżący za prawidłowe rozwiązanie tego zadania otrzymał 1 punkt, to w ocenie Sądu rodzi się wątpliwość, która punktacja legła u podstaw oceny zadania praktycznego. Sąd podkreślił, że protokół stanowiący podstawę do nadania lub odmowy nadania uprawnień zawodowych musi zawierać odzwierciedlenie rzeczywistego przebiegu postępowania kwalifikacyjnego. Brak wskazania daty notatki służbowej będącej podstawą do zmiany punktacji oraz niedołączenie tej notatki do akt sprawy nie pozwala na ustalenie, jakie zasady punktacji zostały ogłoszone kandydatom i kiedy dokonano ich zmiany. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zalecił, by organ, rozpoznając ponownie wniosek skarżącego, wyeliminował opisane wyżej braki postępowania kwalifikacyjnego. Minister Infrastruktury zaskarżył w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z 15 kwietnia 2008 r., ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący organ zarzucił na podstawie: I. Art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1) błędną wykładnię art. 191 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegającą na przyjęciu, że Minister może oceniać i kwestionować wynik postępowania kwalifikacyjnego; 2) błędne zastosowanie § 29 ust. 3 pkt 3 i § 30 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 lutego 2005 r. poprzez przyjęcie, że Minister Infrastruktury stosuje je przy wydawaniu decyzji w sprawie nadania uprawnień zawodowych. II. Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz § 29 ust. 3 i § 30 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez wadliwe przyjęcie, że Minister Infrastruktury naruszył przepisy w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wskazania, na czym polegało dostrzeżone przez Sąd naruszenie przez organ art. 127 § 3 k.p.a. oraz jakie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury zostały przez organ naruszone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji i powołując się na treść art. 191 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz poglądy wyrażone w orzecznictwie (wyroki o sygn. akt: I SA 205/03, I SA/Wa 811/07 i I SA/Wa 562/07) stwierdził, że wynik przeprowadzonego przez Państwową Komisją Kwalifikacyjną postępowania kwalifikacyjnego jest wiążący dla organu administracji publicznej i stanowi podstawę do wydania świadectwa nadania uprawnień zawodowych bądź odmowy nadania takich uprawnień, a minister nie może dokonywać samodzielnych ustaleń, czy kandydat spełnia przesłanki do nadania mu uprawnień zawodowych. Organ przywołał też pogląd zaprezentowany w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2002 r., sygn. akt SK 20/2001 oraz z 21 grudnia 1999 r., sygn. akt K 22/99, zgodnie z którymi Państwowa Komisja Kwalifikacyjna może stwierdzić, czy stopień przygotowania kandydata do zawodu rzeczoznawcy majątkowego jest wystarczający oraz że wykształcenie kandydata wymaga w świetle ustawy o gospodarce nieruchomościami wiadomości interdyscyplinarnych, zatem tylko specjaliści w tych dziedzinach są w stanie zweryfikować zakres wiedzy kandydata. Minister Infrastruktury podniósł, że wydał zaskarżoną decyzję na podstawie wiążącego go wyniku postępowania kwalifikacyjnego, zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, natomiast niemożliwym było ustosunkowanie się do kwestii prawidłowości działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, co do naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji § 29 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez brak ustalenia przez organ przed wydaniem decyzji momentu, w którym nastąpiła zmiana zasad punktacji przez przewodniczących zespołów egzaminacyjnych. Powołując się na treść § 29 ust. 3 oraz § 30 ust. 4 powoływanego rozporządzenia organ podkreślił, że przewodniczący przed rozpoczęciem egzaminu udziela kandydatom jedynie informacji dotyczącej oceny egzaminu, a nie informuje o szczegółowej punktacji za poszczególne etapy rozwiązania zadania praktycznego. Zdaniem organu uszło więc uwadze Sądu, że wskazane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 lutego 2005 r. adresowane są do Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, nie do ministra, a zatem minister nie mógł ich naruszyć, bowiem przepisy te nie stanowiły podstawy wydania przez niego kwestionowanych decyzji. Skarżący organ podkreślił, że nawet gdyby nastąpiła zmiana zasad punktacji, to nie miała ona znaczenia dla sprawy, bowiem minister opiera się na wyniku postępowania kwalifikacyjnego, nie ocenia natomiast samego "dojścia do tego wyniku", to jest działań Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem organu, Sąd z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wskazał, na czym polega naruszenie przez organ art. 127 § 3 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a zatem organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie jest w stanie wykonać wyroku, bowiem Sąd nie wskazał wpływu wad postępowania na wynik sprawy oraz w jaki sposób należy te wady naprawić. W konkluzji skarżący organ podniósł, że przeprowadzenie przez ministra postępowania kwalifikacyjnego w trybie art. 127 § 3 k.p.a., polega na ponownej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i zasięgnięciu przed wydaniem decyzji opinii Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej. Zdaniem organu, postępowanie kwalifikacyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że Sąd nie ocenił w sposób prawidłowy uprawnień Ministra Infrastruktury w zakresie oceny wyników postępowania kwalifikacyjnego przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną. Minister podniósł, że nie mógł oceniać, czy postępowanie przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną było prawidłowe tak pod względem merytorycznym (np. ocena pytań), jak i procedury, a zatem nawet brak odniesienia się do zarzutów strony co do pracy Komisji nie mógł wpłynąć na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.S.M. wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1 art. 174), jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 art. 174). Błędna wykładnia, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to mylne rozumienie określonej normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Konstruując skargę kasacyjną, należy jej zarzuty odnieść do zaskarżonego orzeczenia, wskazując przepisy prawa materialnego bądź procesowego, które naruszył wojewódzki sąd administracyjny stosując je niewłaściwie lub też błędnie wykładając, a nadto, w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na drugiej z podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a., należy wykazać wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej. Prawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej ma decydujące znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami i bierze jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie może z własnej inicjatywy podjąć własnych badań w celu ustalenia innych – poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia i ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Odnosząc te unormowania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zawarty również w skardze zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego − § 29 ust. 3 pkt 3 i § 30 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury może być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz § 29 ust. 3 i § 30 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez wadliwe przyjęcie, że Minister Infrastruktury naruszył przepisy rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy − w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego − nie jest usprawiedliwiony. W myśl art. 127 § 3 k.p.a. strona niezadowolona z decyzji naczelnego (centralnego) organu administracji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę ponownego postępowania w tej samej sprawie. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań nie oznacza bezpośredniego ich stosowania. W postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie będą miały zastosowania takie przepisy, jak art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 ostatnie zdanie i art. 138 § 2 k.p.a. Pozostałe przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 562). Przeprowadzenie postępowania w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wymagało zbadania przez Ministra Infrastruktury, czy ponowne postępowanie kwalifikacyjne w dniu 27 lutego 2008 r. zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami ustawy o gospodarcze nieruchomościami oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W myśl § 29 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia przed rozpoczęciem części pisemnej egzaminu kandydaci powinni być poinformowani przez przewodniczącego zespołu kwalifikacyjnego o zasadach dokonywania oceny odpowiedzi. Przewidziany tym przepisem wymóg poinformowania kandydatów o zasadach oceny przed rozpoczęciem egzaminu pisemnego oznacza, że zasady te stanowią podstawę do ustalenia wyniku egzaminu i jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji, nie powinny być zmienione po zakończeniu części pisemnej egzaminu i stanowić podstawy do ustalenia jego wyniku. Tymczasem z treści protokołu z postępowania kwalifikacyjnego, przeprowadzonego w dniu 27 lutego 2008 r. wynika, że przewodniczący zespołów kwalifikacyjnych zmienili zasady oceny w notatce służbowej. Notatka ta stanowi dokumentację z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego i wraz z protokołem powinna być przedstawiona Ministrowi Infrastruktury przez przewodniczącego zespołu kwalifikacyjnego (§ 36 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Kontrola przez Ministra zgodności z prawem postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w dniu 27 lutego 2008 r. wymagała zbadania, czy zadanie praktyczne w części pisemnej egzaminu skarżącego zostało ocenione z zachowaniem wymogów przewidzianych w § 29 ust. 3 pkt 3 i § 30 ust. 4 powołanego rozporządzenia. Było to konieczne z tego względu, że jak słusznie podniósł Sąd I instancji, ocena zadania praktycznego w protokole z 27 lutego 2008 r. budzi istotne wątpliwości. Z treści tego protokołu wynika bowiem, że zespół kwalifikacyjny uznał, iż na pierwsze pytanie w zadaniu praktycznym skarżący udzielił prawidłowej odpowiedzi, co potwierdza adnotacja "wskazanie prawidłowe". Za udzielenie tej odpowiedzi przyznano skarżącemu 1 pkt, podczas gdy w notatce służbowej przyjęto, że za prawidłową odpowiedź na to pytanie egzaminowany powinien otrzymać 3 punkty. W protokole z 27 lutego 2008 r. ustalono również, że skarżący udzielił błędnej odpowiedzi tylko na dwa ostatnie pytania w zadaniu praktycznym, a zatem za odpowiedzi udzielone na pozostałe pytania, ocenione zarówno według zasad ogłoszonych przed rozpoczęciem egzaminu, jak i zmienionych notatką służbową skarżący, jak można by przyjąć, powinien otrzymać 5 pkt, a więc ilość, która łącznie z 65 pkt otrzymanymi za rozwiązanie testu dawała 70 pkt, których uzyskanie przez kandydata stanowi warunek dopuszczenia do części ustnej egzaminu (§ 30 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że Minister Infrastruktury rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zbadał w sposób dokładny, czy wyniki postępowania kwalifikacyjnego skarżącego zostały ustalone zgodnie z zasadami oceny części pisemnej egzaminu, podanymi kandydatom przed rozpoczęciem egzaminu. Zaniechanie dokładnego wyjaśnienia tych okoliczności w postępowaniu o ponowne rozpoznanie sprawy stanowiło naruszenie art. 127 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jak prawidłowo orzekł Sąd I instancji uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Prawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji tego ostatniego przepisu w istocie przesądza o niezasadności wniesionej skargi kasacyjnej i podniesionych w niej dalszych zarzutów. Dotyczy to w szczególności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji z zachowaniem wymagań zawartych w art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania podając, że zbadania wymaga, czy postępowanie kwalifikacyjne w zakresie zasad dokonywania oceny udzielonych odpowiedzi zostało przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury. Skarżący powołał w podstawie tego zarzutu również, jako związkowy przepis art. 153 p.p.s.a., jednakże wbrew dyspozycji art. 176 p.p.s.a. nie uzasadnił na czym konkretnie polegało naruszenie tego przepisu, dlatego zarzut ten usuwa się spod kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za chybione należy również uznać zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 191 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przez niewłaściwe zastosowanie § 29 ust. 3 i § 30 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Okoliczność, iż w świetle art. 191 ust. 3 cyt. ustawy spełnienie wymagań warunkujących nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości stwierdza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna, nie zwalnia Ministra Infrastruktury przy podejmowaniu decyzji o odmowie nadania uprawnień zawodowych z obowiązku zbadania, czy postępowanie kwalifikacyjne i jego wynik zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami tej ustawy, a także z przepisami rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.