I OSK 39/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia WSA del. do NSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "[...]" S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2008r. sygn. akt I SA/Wa 288/08 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "[...]" S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego w sprawie dotyczącej nieruchomości warszawskiej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 288/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddali skargę [...][...] S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego w sprawie dotyczącej nieruchomości warszawskiej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Minister Transportu i Budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 1954 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej, w części stanowiącej własność Skarbu Państwa tj. w części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], położonej w Warszawie przy ul. [...]. Rozpatrując sprawę na skutek wniosku [...] "[...]" S.A. z siedzibą w W. o ponowne jej rozpatrzenie, Minister Infrastruktury podniósł, iż orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 1954 r. wydane zostało na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że dotychczasowa właścicielka dawnej nieruchomości – W. P. (wymieniona w zaświadczeniu Sądu Grodzkiego w Warszawie z dnia [...] grudnia 1948 r. nr [...]) zgłosiła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Następnie w dniu [...] czerwca 1953 r. W. P. swoje prawa do w/w nieruchomości zbyła na rzecz M. S., która - na podstawie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa - [...] z dnia [...] lipca 1969 r. zmieniła nazwisko na "S.". Organ ustalił, iż przedmiotowa nieruchomość została objęta w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy w dniu [...] kwietnia 1949 r., tj. w dniu wydania Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy Nr [...] z 1949 r., ponieważ zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez Gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43), objęcie gruntu w posiadanie przez gminę następowało z dniem wydania numeru organu publikacyjnego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie. Analizując zgromadzony materiał dowodowy, Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko, iż badane w trybie nadzoru orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 1954 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, ponieważ orzeczeniem tym odmówiono przyznania prawa własności czasowej, pomimo nie wyjaśnienia w sposób wszechstronny sprawy, a zwłaszcza braku jednoznacznego ustalenia, jakie było przeznaczenie nieruchomości w obowiązującym w tamtym okresie czasu planie zagospodarowania przestrzennego. W kwestionowanym orzeczeniu nie wyjaśniono także, czy korzystanie z przedmiotowego gruntu przez byłego właściciela było rzeczywiście sprzeczne z jego przeznaczeniem określonym w planie. Ustalono również, w oparciu o informacje nadesłane przez Archiwum Państwowe m.st. Warszawy, że placówka ta nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta z lat 1947-1950, który obejmowałby w/w nieruchomość, a ponadto sprawdzono, że plan taki nie został ujęty w ogłoszeniach zamieszczanych w Monitorze Polskim zawierających obwieszczenia o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do dnia wydania kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister podkreślił, iż Monitor Polski był i jest powszechnie dostępnym publikatorem, w którym ogłaszane były miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Tak więc, jeśli do czasu wydania decyzji z dnia [...] lipca 1954 r. nie zostało w nim zamieszczone ogłoszenie o planie zagospodarowania przestrzennego obejmującego sporną nieruchomość, to w celu ustalenia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, należało odnieść się do Ogólnego Planu Zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 31 sierpnia 1931 r. Mając na uwadze, iż część planu, obejmującego swoim zasięgiem niniejszą nieruchomość, została zniszczona i nie można było określić funkcji dla spornego gruntu wprost z treści planu, uprawniony geodeta, analizując położenie nieruchomości w tym planie, ustalił, iż najprawdopodobniej była ona położona w dzielnicy wyłącznie mieszkaniowej, o zabudowie luźnej lub grupowej o 2 kondygnacjach. Oznacza to, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod budownictwo użyteczności publicznej, wskazane w uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r., pozostawało w sprzeczności z przeznaczeniem jej w obowiązującym w dniu wydania decyzji planie, dlatego też należało przyjąć, że organ, rozstrzygający sprawę z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, nie ustalił właściwie przeznaczenia nieruchomości we wspomnianym planie, co było - w myśl art. 7 ust. 2 cytowanego dekretu - niezbędnym warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku dekretowego. Ponadto Minister - powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne - podniósł, że w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne - w rozumieniu art. 156 § 2 kpa gdyż, jeśli skutki prawne decyzji administracyjnej mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego to fakt ten oznacza, że nie mają one charakteru nieodwracalnego. Prawa majątkowe osób trzecich do nieruchomości stanowią zaś przeszkodę w nabyciu przez państwową osobę prawną użytkowania wieczystego nieruchomości pozostającej w jej zarządzie. Podkreślono, iż przy ocenie, czy decyzja administracyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie powinny być brane pod uwagę późniejsze zdarzenia, które mogą stwarzać przeszkody w przywróceniu uprawnień lub nadaniu obowiązkom ich pierwotnego kształtu. Tym samym, skoro decyzją Wojewody Warszawskiego z dnia [...] maja 1992 r. nr [...] potwierdzono ustanowione na przedmiotowym terenie z mocy prawa użytkowania wieczystego na rzecz [...][...] w W., to w tym zakresie nie zachodziły nieodwracalne skutki prawne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007 r. wniosło [...][...] S.A. w W. W skardze oraz w pismach uzupełniających skarżąca Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r., zarzuciła organowi naruszenie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, art. 32 i 37 ustawy o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. R.P. Nr 14, poz. 130 - a nie 140 jak omyłkowo wskazano w skardze), a także § 4 zarządzenia Ministra Budownictwa Miast i Osiedli z dnia 18 marca 1952 r. w sprawie zatwierdzania projektów urbanistycznych, szkicowych i projektów architektonicznych dla obszaru m. st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego (M.P. A-29, poz. 437). Skarżąca w szczególności podkreśliła, że na przedmiotowej nieruchomości został wzniesiony budynek, którego projekt zatwierdził - na podstawie §4 wyżej cytowanego zarządzenia Ministra Budownictwa Miast i Osiedli z dnia 18 marca 1952 r. - Naczelny Architekt Warszawy i dokument o zatwierdzeniu projektu miał - zdaniem skarżącej - w sposób jednoznaczny rozstrzygać, iż orzeczenie administracyjne z dnia [...] lipca 1954 r. zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Decyzja zatwierdzająca projekt podstawowy została bowiem wydana z uwzględnieniem obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. zaakcentowano, że wspomniany projekt budowlany był zgodny z planem z 1931 r. Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie zachodziły nieodwracalne skutki prawne, uniemożliwiające stwierdzenie nieważności kwestionowanego orzeczenia administracyjnego o odmowie ustanowienia własności czasowej. W dniu [...] stycznia 2000 r. Wojewoda Mazowiecki wydał decyzję nr [...] w sprawie uznania przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...] "[...]" w likwidacji w celu prywatyzacji w Warszawie przy ul. [...] za zlikwidowane. W następstwie tej decyzji Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2000 r. sygn. akt [...] wykreślił w/w przedsiębiorstwo państwowe z rejestru sądowego. Po całkowitej zaś jego likwidacji, aktem notarialnym z dnia [...] marca 2000 r. została zawarta umowa oddania przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania przez [...][...] Spółka Akcyjna w W. a następnie, na podstawie kolejnego aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2003 r., nastąpiło przeniesienie własności zlikwidowanego przedsiębiorstwa na rzecz w/w Spółki. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo podniósł, że powoływanie się przez skarżącą na istnienie dokumentu zatwierdzającego projekt budowlany nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie, bowiem dokument zatwierdzający projekt nie stanowił dowodu na istnienie powojennego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie stanowił dowodu na okoliczność ustalenia przez organ, na czym polegała kolizja w korzystaniu z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem nieruchomości określonym w planie. Ponadto wskazano, że kwestie dotyczące likwidacji przedsiębiorstwa państwowego i komercjalizacji były skutkiem związanym z decyzją uwłaszczeniową, potwierdzającą ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, a nie z decyzją Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia [...] lipca 1954 r. W piśmie z dnia [...] września 2008 r. uczestnicy postępowania tj. M. S., Z. S. i W. S. wnieśli o oddalenie skargi. W szczególności podnieśli, że zbycie przedsiębiorstwa w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz.U. z 2001 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.) nie może być brane pod uwagę jako przeszkoda do stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej. Nie jest to bowiem bezpośredni skutek wykonania samej decyzji o odmowie przyznania własności czasowej, a jest to skutek decyzji uwłaszczeniowej. Niewyjaśnienie zaś przez organ orzekający w sprawie z wniosku o ustanowienie własności czasowej, jaki plan w tym czasie obowiązywał, z całą pewnością stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia z 1954 r. Wyrokiem z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 288/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wskazując, iż z dniem 21 maja 1946 r. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 ze zm.) utraciło moc, w związku z wejściem w życie dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109), ale mocą tego ostatniego dekretu, plany zabudowania które uprawomocniły się przed jego wejściem w życie, pozostawały w mocy (o ile nie zostały zmienione w ciągu dwóch lat), dlatego też plan miejscowy, po jego uchwaleniu uzyskiwał moc obowiązującą z dniem właściwego jego ogłoszenia, wobec czego ustalanie istnienia określonego planu i jego treści musi polegać na wskazaniu jego miejsca i daty publikacji (ogłoszenia). Oznacza to, iż dokument w postaci zatwierdzenia projektu budowlanego, nie jest miarodajnym dowodem na istnienie tego rodzaju planu i jego treści. Z tego powodu nie można było zarzucić organowi, że prezentując powyższy pogląd, naruszył przepisy zarządzenia Ministra Budownictwa Miast i Osiedli z dnia 18 marca 1952 r. w sprawie zatwierdzania projektów urbanistycznych, szkicowych i projektów architektonicznych dla obszaru m. st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego. Przepisy tegoż zarządzenia nie miały w ogóle w tej sprawie zastosowania. Sąd pierwszej instancji rozstrzygając o kwestii przyznania prawa własności czasowej, w trybie art. 7 ust. 2 cytowanego dekretu z 26 października 1945 r., wskazał, iż organ winien najpierw ustalić jaki plan zabudowy obowiązywał w dacie orzekania a następnie, jaka była jego treść. Odmówienie uwzględnienia wniosku dekretowego, w sytuacji, gdy było możliwe pogodzenie korzystania z gruntu przez następcę prawnego byłego właściciela gruntu, prawidłowo zostało zakwalifikowane, jako rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa. W ocenie sądu pierwszej instancji treść kwestionowanego orzeczenia administracyjnego jest ewidentnym zaprzeczeniem treści przepisu, na podstawie którego zostało wydane. Wskazano iż, nabycie w drodze aktu notarialnego z 2003 r. przez skarżącą Spółkę majątku poprzednio istniejącego przedsiębiorstwa państwowego jest następstwem decyzji o uwłaszczeniu tego przedsiębiorstwa tj. decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] maja 1992 r. potwierdzającej ustanowienie na przedmiotowym gruncie prawa użytkowania wieczystego na rzecz [...][...], a nie następstwem decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2008 r. [...][...] S.A. w W. zarzuciło naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. R. P. Nr 50, poz. 279), - §4 zarządzenia Ministra Budownictwa Miast i Osiedli z dnia 18 marca 1952 r. w sprawie zatwierdzania projektów urbanistycznych, szkicowych projektów architektonicznych dla obszaru m.st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego (M.P. A-29, poz. 437). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono m.in., iż w sprawie brak jest jednoznacznego ustalenia, jaki plan obowiązywał w dacie wydania orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1954 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej przedmiotowej nieruchomości warszawskiej, w części stanowiącej własność Skarbu Państwa, tj. w części działki ewidencyjnej nr [...]. W szczególności nie wskazano przepisu ustawy, z którego w sposób niewątpliwy i jednoznaczny wynikałoby, jaki obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego na terenie, na którym położona jest nieruchomość, w dacie wydania orzeczenia, tj. w dniu [...] lipca 1954 r. Zdaniem skarżącej spółki przyjęcie poglądu, iż w dacie wydania orzeczenia obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony w dniu [...] sierpnia 1931 r. przez Ministerstwo Robót Publicznych - Ogólny Plan Zabudowania m.st. Warszawy, jest błędne i nie da się pogodzić z faktami, które są bezsporne, o czym świadczy informacja Archiwum Państwowego m.st. Warszawy, że część planu obejmującego swoim zasięgiem niniejszą nieruchomość, została zniszczona i nie można było określić funkcji dla spornego gruntu wprost z treści planu. Wskazano również, że Archiwum Państwowe m.st. Warszawy nie ustosunkowało się do faktu, jaki plan obowiązywał w latach 1950-1954, co jest szczególnie istotne do oceny stanu prawnego, czego również nie podniósł w ogóle w swoich rozważaniach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie ustalono również, w jakiej dacie, po wydaniu orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r., powstał najbliższy datą plan zagospodarowania przestrzennego dla tej nieruchomości i co wynikało z tego planu. Skarżąca spółka podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku sam podkreślił, że "należało przyjąć, że organ rozstrzygający sprawę z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej nie ustalił właściwie przeznaczenia nieruchomości we wspomnianym planie, co było - w myśl art. 7 ust. 2 cytowanego dekretu - niezbędnym warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku dekretowego". W piśmie z dnia [...] września 2009 r. pełnomocnik M. S., Z. S. i W. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wskazując w szczególności na błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami zaskarżenia, określonymi w art. 174 ppsa, zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 ppsa, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. Tymczasem, w skardze kasacyjnej sformułowano zarzut wobec wyroku Sądu pierwszej instancji, jako naruszenie wskazanych w niej przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w żaden jednak sposób nie wyjaśniając, w czym tkwi błędna wykładnia tych przepisów i jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia. Nie wskazano również, na czym polega niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i w jaki sposób należało je zastosować w przedmiotowej sprawie. Skarżący kasacyjnie w żadnej mierze, poza sformułowaniem zarzutu, nie zakwestionował dokonanej w zaskarżonym wyroku wykładni art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, jak również nie zakwestionował zastosowania tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczono się natomiast do zakwestionowania ustalonego przez organ administracji i uznanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego w odniesieniu do zastosowanego w sprawie Ogólnego Planu Zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonego w dniu [...] sierpnia 1931r. W szczególności zarzucono Sądowi pierwszej instancji błędne uznanie za bezsporny i udowodniony fakt, iż w dacie wydania orzeczenia obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzony w dniu [...] sierpnia 1931 r. przez Ministerstwo Robót Publicznych i brak podstaw do uznania za wiarygodne stanowisko geodety analizującego położenie nieruchomości w granicach przeznaczenia określonego w przedmiotowym planie. Jakkolwiek, skarżący kasacyjnie może kwestionować przyjęcie w zaskarżonym wyroku błędnych ustaleń faktycznych, to jednak musi dać temu wyraz przede wszystkim w sformułowaniu takiego zarzutu kasacyjnego w ramach art. 174 pkt 2 ppsa, jako naruszenie prawa procesowego i wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego jednak zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera, przez co Naczelny Sąd Administracyjny - w myśl art. 183 §1 ppsa - nie może takiego zarzutu wyinterpretowywać z treści samego uzasadnienia skargi kasacyjnej. Nie można bowiem ustaleń faktycznych kwestionować zarzutem naruszenia prawa materialnego, skoro ustalenia te nie są wynikiem stosowania prawa materialnego lub dokonywania jego wykładni, lecz stanowią efekt czynności procesowych Sądu pierwszej instancji określonych w art. 133 §1 i art. 141 §4 ppsa, i dlatego czynności te mogą być kwestionowane właśnie zarzutem kasacyjnym naruszenia wskazanych przepisów procesowych, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Oznacza to, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej w żaden sposób nie odnosi się do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, skoro za naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe rozumienie treści przepisu, a za niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego należy rozumieć błędne uznanie określonego stanu faktycznemu za odpowiadający hipotezie normy prawnej. W takiej sytuacji, gdy wadliwie – w ocenie skarżącego - ustalono okoliczności stanu faktycznego, skargę kasacyjną należało oprzeć na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ppsa i wskazać jakie przepisy postępowania naruszył Sąd pierwszej instancji, na czym naruszenie to polegało i wykazać, w czym przejawia się to, iż mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w przedmiotowej sprawie skarżący nie uczynił. Błędnie skonstruowana skarga kasacyjna – jako nie odpowiadająca wymogom określonym w art. 174 ppsa poprzez postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego bez jakiegokolwiek wykazania, na czym naruszenie to polegało, przy jednoczesnym uzasadnieniu tego zarzutu poczynieniem w zaskarżonym wyroku błędnych ustaleń faktycznych - nie może być uwzględniona, gdyż nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, uzasadniając go wadliwym ustaleniem okoliczności faktycznych i wadami sporządzonego uzasadnienia wyroku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej uniemożliwia zaś badanie zaskarżonego wyroku poza ramami skargi kasacyjnej, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego w precyzowaniu, poprawianiu i uzupełnianiu podstaw skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.