III SA/Wa 1136/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi R. C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. C. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2007r. R.C. (Skarżący w niniejszej sprawie) zwrócił się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży nieruchomości. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Skarżący wraz z małżonką nabył w dniu [...] września 2006r. aktem notarialnym rep. A nr [...] od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej niezabudowaną nieruchomość gruntową z przeznaczeniem dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę. Na zakup tej nieruchomości zaciągnięty został kredyt inwestycyjny. Informacje o celu nabycia nieruchomości i źródle finansowania zamieszczone zostały w tym akcie. Nieruchomość została ujęta w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa żony Skarżącego. Nabyty grunt w planie zagospodarowania przestrzennego posiadał przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniowo-pensjonatową. Wobec zamiaru wybudowania budynku mieszkalnego (w ramach prowadzonej działalności) żona w dniu [...] kwietnia 2007r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę na tej działce. W dniu [...] kwietnia 2007r. żona Skarżącego dokonała na jego rzecz darowizny prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa. Aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2007r. rep. A nr [...] dokonano przesunięcia majątkowego na rzecz Skarżącego nieruchomości wchodzącej w skład podarowanego przedsiębiorstwa, a więc m.in. opisanej nieruchomości. Nabyty w drodze darowizny majątek trwały (także i ww. nieruchomość gruntowa) został ujęty w ewidencji środków trwałych firmy Skarżącego. W międzyczasie Skarżący podjął decyzję o rozwodzie. Wystąpił również o wydanie pozwolenia na budowę na własne nazwisko. Wobec zmiany planów Skarżący wycofał z ewidencji środków trwałych nieruchomość i przeznaczył ją na cele osobiste. Aktem notarialnym z dnia [...] sierpnia 2007r. rep. A nr [...] Skarżący dokonał z kolei sprzedaży nieruchomości gruntowej osobie fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej. Zaciągnięty kredyt inwestycyjny został spłacony środkami uzyskanymi ze sprzedaży nieruchomości. Już po dokonanej sprzedaży Skarżący otrzymał na swoje nazwisko pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego. Na tle przedstawionego stanu faktycznego Skarżący zadał następujące pytanie: Czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? W jego ocenie dokonana sprzedaż nie podlega przepisom ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej powoływanej jako "ustawa o VAT"), gdyż zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, za dostawę towarów dla celów tego podatku uznaje się wyłącznie przekazanie na cele osobiste towarów w stosunku, do których podatnikowi przysługiwało odliczenie podatku naliczonego. Ponieważ nieruchomość została nabyta od osoby fizycznej i nie była obciążona podatkiem od towarów i usług, nie przysługiwało odliczenie. Przeznaczenie na cele osobiste skutkuje więc, w ocenie Skarżącego, w świetle powołanych przepisów ustawy o VAT brakiem obowiązków podatkowych w tym zakresie. Skarżący stwierdził również, że późniejsza sprzedaż tej nieruchomości nie podlega przepisom ustawy o VAT. Powyższe umotywował tym, iż grunt wobec zaistnienia zdarzeń losowych wszedł w skład jego majątku osobistego. Jego zbycia dokonano okazjonalnie i transakcja sprzedaży nie miała profesjonalnego charakteru. Wyłączenie gruntu z majątku firmy nastąpiło w związku z zaistniałą sytuacją osobistą, a nie w celu dokonania czynności handlowych. Tym samym brak jest podstaw do uznania ww. transakcji za wykonaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Minister Finansów w dniu [...] stycznia 2008r. wydał indywidualną interpretację, w której uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6 i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego podkreślił, że otrzymany majątek wraz z nieruchomością gruntową został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Ponieważ od momentu nabycia do dnia sprzedaży upłynęło zaledwie 3 miesiące, w ocenie Ministra Finansów, trudno mówić o sposobie wykorzystywania otrzymanej nieruchomości gruntowej. W złożonym wniosku nie wskazano w jaki sposób nieruchomość gruntowa służyła Skarżącemu potrzebom osobistym. Natomiast z faktu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych firmy Skarżącego składników majątku, otrzymanych aktem darowizny od żony, wypływa wniosek, iż zamiarem było wykorzystywanie ich dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Minister Finansów zauważył dodatkowo, że na zakup nieruchomości gruntowej zaciągnięto kredyt inwestycyjny, który został spłacony środkami uzyskanymi ze sprzedaży tej nieruchomości. Dodał, że nieruchomość ta nigdy nie służyła celom osobistym, niezwiązanym z działalnością gospodarczą, a zatem dostawa przedmiotowej nieruchomości gruntowej stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a sprzedaż nieruchomości jest dostawą towaru, która w oparciu o regulację zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie organu pierwszej instancji skoro wniosek dotyczy terenów niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę, ich dostawa nie może korzystać również ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, poprzez uznanie istnienia obowiązku zapłaty podatku VAT w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość w postaci niezabudowanego gruntu poprzedzona wyprowadzeniem z ewidencji środków trwałych i przekazaniem na cele osobiste. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] grudnia 2007r. nie stwierdził podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji, zarzucając Ministrowi Finansów naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że sprzedaż nieruchomości zaliczonej w skład majątku trwałego przedsiębiorstwa, a następnie przeznaczonej na potrzeby osobiste stanowi przychód z działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W uzasadnieniu podniósł, że składając przedmiotowy wniosek jednoznacznie wskazywał, że zakupu niezabudowanej nieruchomości gruntowej dokonał celem wykorzystywania jej dla potrzeb działalności gospodarczej. Zmiana przeznaczenia na cele osobiste nastąpiła kiedy okazało się, iż decyzja o rozwodzie jest nieodwracalna. Skarżący podkreślił ponadto, że organ udzielający interpretacji, oceniając przedstawiony we wniosku stan faktyczny, pominął, że ustawodawca unormował sytuację kiedy podatnik VAT zmienia przeznaczenie zakupionego towaru i przekazuje go na cele osobiste. Przekazanie to zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT jest czynnością podlegającą opodatkowaniu, jeśli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego. Oznacza to, zdaniem Skarżącego, iż dopuszczalne jest wyłączenie z systemu opodatkowania VAT towarów, które zakupiono w związku z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, a których przeznaczenie zmieniono po zakupie i skorzystaniu z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Warunkiem tego jest zwrot odliczonego podatku VAT. Zdaniem Skarżącego Minister Finansów niezasadnie zatem przyjął, że dokonanie zakupu towaru z zamiarem wykorzystania go dla celów działalności gospodarczej (oznacza brak możliwości zmiany jego przeznaczenia w okresie późniejszym, a w związku z tym późniejsza sprzedaż takiego towaru powinna być zaliczona do czynności wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pominął także, że posiadanie statusu czynnego podatnika VAT nie oznacza, iż będzie na tym podatniku ciążył obowiązek podatkowy z tytułu wykonania każdej czynności sprzedaży. W świetle unormowań art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikiem dla danej czynności będzie bowiem osoba, która wykona ją w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Reasumując Skarżący podkreślił, że jeśli ustawodawca dopuszcza wyłączenie z systemu podatku VAT towaru uprzednio zakupionego z zamiarem wykorzystania dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, to dokonany nim później obrót powinien być traktowany jako obrót majątkiem osobistym. Powyższe zasady powinny być stosowane tym bardziej do towarów które zakupione zostały bez podatku VAT dla celów działalności gospodarczej, a następnie przekazane na potrzeby osobiste. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z unormowań ustawy o VAT wynika, że obrót nieruchomościami gruntowymi co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Grunty - według dyspozycji art. 2 ust. 6 ustawy o VAT - są bowiem towarem, a z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Czynności te są opodatkowane jednakże tylko wtedy, gdy dokonują ich podatnicy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT tj. osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - jak wynika z definicji zawartej w/w przepisie - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy; działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Według prawa wspólnotowego opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje (art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku, od 1 stycznia 2007r. art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej). Zdefiniowana w dyrektywie działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych (art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy - art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE). Zgodnie z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2, (art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE) w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Prawo unijne wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Treść tego przepisu, co do zasady, odzwierciedla przepis krajowy, którym jest art. 15 ust. 1 ustawy o VAT stanowiący, że "podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności". Różnica pomiędzy regulacją unijną a postanowieniami polskiej ustawy ujawnia się jednakże na tle samej definicji działalności gospodarczej. O ile bowiem zgodnie z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów a także wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, definiując działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, operuje zwrotem "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Zwrotu takiego w przepisie art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE brak. Ten swoisty sposób realizacji w ustawie o VAT opcji wynikającej z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE), dotyczącej uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą budzi wątpliwości interpretacyjne i rozbieżności w orzecznictwie sądowym. W efekcie Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący w dniu 20 marca 2007r. skargę kasacyjną przedstawił na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące kwestie prawne: 1) czy definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi prawidłową implementację art. 4 ust. 2 i 3 VI Dyrektywy? 2) czy za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT należy uznać okazjonalną sprzedaż przez osobę fizyczną określonej ilości działek budowlanych wydzielonych z jej majątku osobistego, w związku z nabyciem których, jako nabywanych do majątku osobistego, nie dokonywała ona odliczenia podatku naliczonego? Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując przedstawione zagadnienie prawne, zamiast podjęcia uchwały, przejął sprawę do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów. W wyroku z dnia 29 października 2007r. sygn. akt I FPS 3/07. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprzedaż przez osoby fizyczne działek, nawet dokonana kilkukrotnie, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług dopóki nie jest czynnością wykonaną w ramach działalności gospodarczej. Jednocześnie Sąd podkreślił konieczność badania okoliczności każdej konkretnej sprawy. To one bowiem - jak wynika z uzasadnienia wyroku - decydują o tym, czy określony podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Opierając się na analizie definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podatnikiem podatku od towarów i usług staje się ten, kto dokonuje określonej czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tj. w zakresie działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód. W przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie więc - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - podmiot, który dokonując sprzedaży, choćby jednorazowo, działa niezależnie jako handlowiec; przy czym w przypadku handlu związek ten winien zaistnieć już w momencie zakupu sprzedawanej następnie rzeczy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), w świetle którego handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży i wywiódł stąd, że zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek osobisty danej osoby, ponieważ został on nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielając powyższe poglądy, uwzględnił wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny kryteria ustalenia, czy dana działalność jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Organy podatkowe prawidłowo wskazały, powołując się na art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, że grunt jest towarem, którego sprzedaż co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Prawidłowe było również odwołanie się do treści art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Jednakże błędna jest wywiedziona przez organy podatkowe konkluzja, iż sprzedaż działek w okolicznościach faktycznych opisanych przez Skarżącego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Po pierwsze - Skarżący we wniosku o interpretację wyjaśnił, że nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami lecz jedynie sprzedał nieruchomość stanowiącą jego majątek osobisty. Fakt wcześniejszego wyodrębnienia tej nieruchomości z majątku jego przedsiębiorstwa poprzez wyłączenie z ewidencji środków trwałych i przekazanie na cele osobiste podatnika, mógłby - gdyby wcześniej odliczono podatek naliczony - rodzić obowiązek zapłaty podatku należnego. Jednakże późniejsza sprzedaż nieruchomości stanowiącej majątek osobisty Skarżącego takiego skutku już nie wywoła. W ustawie o podatku VAT nie ma bowiem regulacji takiej jak w art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który nakazuje sprzedaż nieruchomości wycofanych z majątku firmy traktować w określonym czasie tak samo jak sprzedaż składników majątku przedsiębiorstwa. Tymczasem organy podatkowe przyjęły, że z faktu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych firmy Skarżącego składników majątku, otrzymanych aktem darowizny od żony, wypływa wniosek, iż zamiarem było wykorzystywanie ich dla celów prowadzonej działalności gospodarczej i dlatego późniejsza sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu. Takie stanowisko - zdaniem Sądu - nie może być uznane za prawidłowe. Tym samym należało uznać, że interpretacja art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT dokonana przez organ jest wadliwa. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Po drugie - w okolicznościach faktycznych sprawy brak jest podstaw, aby przypisać Skarżącemu, że nabył przedmiotowy grunt z zamiarem odsprzedaży. Przedmiotową nieruchomość Skarżący wraz z małżonką nabył od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z przeznaczeniem dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę. W dniu [...] kwietnia 2007r. żona Skarżącego dokonała na rzecz Skarżącego darowizny prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa. Nabyty w drodze darowizny majątek trwały (także i ww. nieruchomość gruntowa) został ujęty w ewidencji środków trwałych firmy Skarżącego. W związku z decyzją o rozwodzie Skarżący wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę na własne nazwisko. Wobec zmiany planów Skarżący wycofał z ewidencji środków trwałych nieruchomość i przeznaczył ją na cele osobiste. W związku z powyższym nie można uznać za poprawny pogląd prezentowany przez organy podatkowe, że sprzedaż nieruchomości stanowiących majątek osobisty Skarżącego, dokonana poza zakresem działalności gospodarczej, będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Jak podkreślono powyżej Skarżący nie nabył bowiem nieruchomości w celu jej dalszej odsprzedaży. Powyższe spowodowało, że skarga strony na decyzję w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego została uwzględniona na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) - punkt pierwszy sentencji. Rozstrzygnięcie z punktu drugiego sentencji ma swoje odzwierciedlenie w art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego stronie Sąd postanowił na mocy art. 200 (punkt trzeci sentencji).