II GSK 98/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kuba Maria Myślińska Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1177/08 w sprawie ze skargi G. P. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od G. P. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1177/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę G. P. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych. Sąd oparł swoje ustalenia na następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] marca 2006 r. i z dnia [...] marca 2006 r., G. P. zwrócił się do D. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie w trybie art. 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., wątpliwości co do treści decyzji Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2002 r. (znak [...]) o nadaniu uprawnień budowlanych nr ew. [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, poprzez wskazanie jaki zakres uprawnień przyznaje mu ta decyzja, w szczególności, czy obejmuje projektowanie architektury budynków i wykonywanie projektów zagospodarowania terenu. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna D. Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wyjaśniła, że uprawnienia budowlane nr ew. [...] są uprawnieniami bez ograniczeń i stanowią podstawę do projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, jednak z zastrzeżeniem, że nie upoważniają do projektowania architektonicznego o kubaturze do 1000m3. Po rozpatrzeniu zażalenia G. P. na powyższe postanowienie, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. - uchyliła w całości zaskarżone postanowienie i wyjaśniła, że uprawnienia budowlane otrzymane na mocy decyzji Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2002 r. stanowią podstawę do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, nie upoważniają jednak do projektowania architektonicznego obiektów o kubaturze do 1000m3 ani do sporządzania projektów zagospodarowania działki lub terenu. W uzasadnieniu postanowienia podano, że wykształcenie G. P. jest odpowiednie do specjalności konstrukcyjno - budowlanej i pokrewne do specjalności architektonicznej.(zał. nr 1 do rozporządzenia MGPiB z dnia 30 grudnia 2004 r.). Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2002. r. wynika, że G. P. spełniał warunki dotyczące praktyki zawodowej wyłącznie w odniesieniu do specjalności konstrukcyjno - budowlanej i praktyki odpowiedniej dla specjalności architektonicznej nie posiadał. Prawo projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej wymagałoby spełnienia przez zainteresowanego wymagań z art. 4 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu wówczas obowiązującym i zdania egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust 3 Prawa budowlanego w specjalności architektonicznej. Podkreślono, że gdyby omawiana decyzja uprawniała do projektowania w specjalności architektonicznej, to wydana byłaby w powołaniu także na art. 14 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdy tymczasem w podstawie prawnej tej decyzji powołano jedynie art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 1 pkt1 i art. 14 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2395/06 po rozpoznaniu skargi G. P., uchylił postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2006 r. oraz poprzedzające je postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej D. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. uznając, że w postanowieniu organy zobowiązane były do określenia jakie czynności zawodowe mogą być wykonywane w ramach przyznanych uprawnień, nie mogły natomiast wskazywać jakie czynności tym zakresem objęte nie są. W związku z powyższym, Sąd nakazał organom wyjaśnienie treści decyzji w ujęciu pozytywnym w zakresie w jakim została ona wydana. Orzekając na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 195/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że nie można generalnie dopuszczać jedynie konwencji przytaczania pozytywnych okoliczności wyjaśniających treść decyzji z wykluczeniem metody przeciwnej, bądź połączenia obu, jeżeli w inny sposób zaistniałych wątpliwości nie da się usunąć. Tymczasem jedynym powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia było wadliwe uznanie, że niedopuszczalne jest wyjaśnianie treści decyzji metodą przytaczania również czynności, które nie są objęte zakresem przyznanych nią uprawnień. Rozpoznając ponownie sprawę, WSA w W. wyrokiem z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 117/08 oddalił skargę G. P. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ II instancji słusznie wskazał, iż posiadane przez G. P. uprawnienia budowlane, zgodnie z przedłożoną decyzją wydaną na podstawie art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ust 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu jej wydania, stanowią podstawę do projektowania, sprawdzania projektów architektoniczno - budowlanych i sprawowania nadzoru inwestorskiego oraz kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych wyłącznie w ramach specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że organ odnosząc się do zarzutów zażalenia podniósł, iż zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie, uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej stanowią także podstawę do sporządzania projektów zagospodarowania działki lub terenu, co oznacza, że wyłącznie takie uprawnienia (do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej) stanowią podstawę do sporządzania również projektów zagospodarowania działki lub terenu. Skarżący posiada natomiast uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Wyjaśniając zakres przysługujących skarżącemu uprawnień organ nie wprowadził zatem żadnych ograniczeń w zakresie projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, gdyż jak wykazano, omawiane uprawnienia nigdy nie upoważniały go do projektowania architektury budynków oraz sporządzania projektów zagospodarowania działki. Przy wyjaśnianiu treści decyzji organ wziął pod uwagę stan prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie wyszły poza granice tej decyzji. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia jaki był zakres wiedzy, którą skarżący musiał opanować przed przystąpieniem do egzaminu, w szczególności to, czy obejmował on zagadnienia dotyczące projektowania architektury. Niewątpliwie bowiem uzyskał on uprawnienia do projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, a nie architektonicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. P., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez fakt, iż postanowienie z dnia [...] października 2006 r. narusza art. 6, art. 8, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. 2) naruszenie art. 141 p.p.s.a. i art. 106 § 3 i § 6 p.p.s.a. przez nie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z postanowienia D. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] 3) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, rozwijając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano, że Krajowa Komisja Kwalifikacji Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w zaskarżonym postanowieniu nie wskazała przepisów prawa, w oparciu o które przyjęła, że uprawnienia nadane decyzją Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2002 r. nie obejmują sporządzania projektów architektonicznych budynków o kubaturze do 1000 m 3 oraz sporządzania projektów zagospodarowania terenu i działki. Autor skargi kasacyjnej zauważył ponadto, że D. Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa w postanowieniu z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 133 § 2 k.p.a. (błąd, winno być: art. 113 § 2 k.p.a.), wyjaśniając wątpliwości co do treści uprawnień budowlanych nadanych przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. stwierdziła, że nabyte przez G. P. uprawnienia uprawniają do sporządzania projektów zagospodarowania działki lub terenu w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej. WSA w zaskarżonym wyroku nie odniósł się do wskazanej wyżej argumentu strony skarżącej, w tym również do wniosku o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. z ww. postanowienia z dnia [...] lutego 2008 r. Rozwijając zarzut naruszenia prawa materialnego kasator zauważył, że przepisy ustawy - Prawo budowlane nie wprowadzały ograniczeń w zakresie projektowania w specjalności konstrukcyjno budowlanej i upoważniały do projektowania w tym zakresie bez względu na kubaturę obiektów, w tym do sporządzania projektów architektonicznych budynków i budowli o kubaturze do 1000 m3, jak i do sporządzania projektów zagospodarowania działki. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że ograniczenia w tym zakresie zostały wprowadzone dopiero rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w spawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, jednak nie obejmują one wcześniej wydanych uprawnień. Jednocześnie G. P. podał, że swoje uprawnienia do sporządzania projektów architektonicznych obiektów o kubaturze do 1000 m3 upatruje w fakcie, iż rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zawierało uregulowania, zgodnie z którymi osoby posiadające ograniczone uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej uprawnione były do sporządzania projektów obiektów o kubaturze mniejszej niż 1000 m3 (§ 5 ust. 2 ww. rozporządzenia). Skoro zatem uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej uprawniają do projektowania budowli oraz budynków o kubaturze mniejszej niż 1000 m3, to tym bardziej do powyższego uprawniają uprawnienia budowlane w zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń. Podnosząc naruszenie przepisów Konstytucji RP autor skargi kasacyjnej stwierdził, że brak jest przepisu prawa w randze ustawy, który ograniczałby uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń uzyskane w 2002 r. i wyłączał z tych uprawnień możliwość sporządzania projektów obiektów o kubaturze mniejszej niż 1000 m3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej podstawami, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy wyznacza sama strona poprzez sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne, czyli zawarte w nich zarzuty wyznaczają zakres kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Sądu I instancji, stąd też tak ważne jest prawidłowe ich przedstawienie, co powinien zapewnić wymagany w takich sprawach przymus adwokacko - radcowski (art. 175 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej konieczne jest, z zastrzeżeniem pozostałych wymagań wynikających z art. 176 p.p.s.a., powołanie konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazanie dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie obejmuje zarzuty dotyczące obydwu podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności odniesienia wymagają zarzuty procesowe. Przed odniesieniem się do tych zarzutów należy wskazać, że zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie wydane zostało w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Przepis ten obliguje organ, który wydał decyzję, by na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnił w drodze postanowienia wątpliwości, co do treści decyzji. W doktrynie i orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, które Naczelny Sąd Administracyjny podziela, że organ administracji działając we wskazanym trybie nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem przyjętych zasad wykładni prawa, ale jest "uprawniony i obowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję" (Iserzon, Komentarz, s. 218). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego bądź prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (Komentarz do art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.) Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2002 r., II SA/Kr 2114/98 (niepubl.), w którym stwierdził, że celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 k.p.a. jest wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy, a nie jego korygowanie. Powyższym założeniom winno zatem odpowiadać postanowienie organu w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Kognicja Sądu I instancji jest natomiast zakreślona granicami rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, przeto przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie to, czy organ prawidłowo i w niezbędnym zakresie usunął nasuwające się wątpliwości w związku z treścią decyzji. Należy też przypomnieć, że kontrolując w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a. zaskarżone postanowienie co do zgodności z prawem Sad I instancji, gdy chodzi o wyjaśnienie treści decyzji, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jej wydania, natomiast w zakresie oceny prawidłowości postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem, stan prawny z daty wydania postanowienia. W świetle tego, co powiedziano wyżej nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. i art. 106 § 3 i § 6 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z postanowienia D. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], gdyż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia postanowienie z dnia [...] lutego 2008 r. jeszcze nie istniało. Zauważyć także należy, że art. 106 p.p.s.a. nie posiada § 6. Nie jest także uprawniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. upatrywany w tym, że Sąd I instancji oddalił skargę na postanowienie, mimo iż naruszało ono wymienione w skardze kasacyjnej przepisy k.p.a., przy czym naruszenia to wynikały, według kasatora, z niewskazania przepisów prawa, które stanowiły podstawę uznania, że uprawnienia, które posiada strona nie obejmują sporządzania projektów architektonicznych budynków o kubaturze do 1000 m3 i projektów zagospodarowania działki. Zarzut ten jest chybiony, gdyż zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie zawiera uzasadnienie prawne, stanowiące podstawę wyjaśnienia stronie wątpliwości co do treści decyzji. Nie stanowią uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej także zarzuty naruszenia prawa materialnego i to zarówno przez błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie w obydwu przewidzianych art. 174 pkt 1 p.p.s.a. postaciach następujących przepisów prawa: art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, opatrzył ten zbiorczy zarzut zbiorczym uzasadnieniem odnoszący się do braku przepisu prawa, który wyłączyłby z zakresu uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej projektowanie obiektów architektonicznych o kubaturze do 1000 m3 oraz wykładni § 5 ust. 2 rozporządzenia MGPiB z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W związku z tak sformułowanym zarzutem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu zakwestionowanego skargą kasacyjną wyroku, Sąd I instancji nie czynił przedmiotem swoich rozważań interpretacji wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa budowlanego. Zaskarżony wyrok zawiera rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące wyników kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w aspekcie prawidłowości dokonania wyjaśnień treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a., przy uwzględnieniu przepisów stanowiących podstawę prawną jej wydania. Na wstępie Sąd I instancji wskazał, że wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości, że organ nie jest powołany do interpretacji decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa. Podkreślił, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy ani powodować zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia. W tym zakresie Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia podzielił zawarte w nim stanowisko, iż będąca w zaskarżonym postanowieniu przedmiotem wyjaśnień decyzja, wydana na podstawienie art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 1 pkt 1, i art. 14 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie uprawniała do niczego więcej ponad uprawnienie budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, w szczególności zaś nie uprawniała do projektowania architektury budynków i wykonywania projektów zagospodarowania terenu. Sąd zauważył także, że wyjaśniając zakres przysługujących skarżącemu uprawnień organ nie wprowadził żadnych ograniczeń w zakresie projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, gdyż omawiane uprawnienia nigdy nie upoważniały go do projektowania architektury budynków oraz sporządzania projektów zagospodarowania działki. Sąd stwierdził, że przy wyjaśnianiu treści decyzji organ wziął pod uwagę stan prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie wyszły poza granice tej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni wymienionych przepisów. Zatem zarzut naruszenia przy wydaniu zaskarżonego przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, iż organy orzekające uczyniły zadość wymaganiom wynikającym z art. 113 § 2 k.p.a., udzielając w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnienia zgodnego z treścią decyzji. Organy te nie wykroczyły również poza granice decyzji, ani też nie dokonały w ramach wydanych postanowień uzupełnienia tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oceny tej zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły, gdyż z przyczyn wskazanych wyżej zarzucane naruszenia przepisów Prawa budowlanego nie stanowią usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej, a w konsekwencji nie zaistniał także skutek tych naruszeń w postaci uchybienia przepisom konstytucyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.