II SA/Ol 557/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 roku sprawy ze skargi A. O. i S. O. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy obiektów budowlanych - oddala skargę. W dniu 13 marca 2008r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie A. i S. O. dotyczące zamiaru budowy altany drewnianej niezwiązanej trwale z gruntem o powierzchni zabudowy 24 m2 oraz ustępu drewnianego wolnostojącego na niezabudowanej działce nr "[...]" w miejscowości S. gm. Ś. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008r. Starosta nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia powyższego zgłoszenia w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia poprzez przedłożenie następujących dokumentów: – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy Ś., – szkiców lub rysunków (rzut poziomy, przekrój pionowy, elewacje) obiektów objętych zgłoszeniem, – kopii mapy działki w skali 1:500 ze zwymiarowaną lokalizacją ustępu drewnianego od granic działki. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż planowana inwestycja ma być zlokalizowana na niezabudowanej działce rolnej, nie objętej miejscowym planem zagospodarowania terenu. Podano, iż zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym planowana zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Poinformowano jednocześnie, iż w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie, zostanie wniesiony sprzeciw w sprawie budowy objętej przedmiotowym zgłoszeniem. Decyzją z dnia 6 maja 2008r. Starosta orzekł o wniesieniu sprzeciwu w sprawie budowy altany i ustępu drewnianego na działce nr "[...]" w obrębie S., gm. Ś. W uzasadnieniu podano, że postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008r. nałożono na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, lecz w oznaczonym terminie zgłoszenie nie zostało uzupełnione. W związku z tym powołując się na art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wydano przedmiotową decyzję. Od powyższej decyzji odwołali się A. i S. O., wnosząc o jej uchylenie. Podnieśli, iż w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka była położona na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a obecnie widnieje ona jako zurbanizowane tereny niezabudowane, nie grunty rolne. Także w decyzji wymierzającej podatek za 2008r. jako przedmiot opodatkowania wskazano grunty pozostałe, nie zaś grunty rolne. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005r. odwołujący się podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagana, gdy zgłoszone zamierzenie budowlane nie wymaga wydania pozwolenia na budowę niezależnie od tego, czy zamierzona inwestycja będzie wpływała na zagospodarowanie przestrzeni. W ocenie odwołujących się większość prostych form budowlanych, objętych jedynie obowiązkiem zgłoszenia zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego, chociaż wpływa na zagospodarowanie przestrzeni, to nie zmienia sposobu zagospodarowania terenu. Dodatkowo podniesiono, że nie jest możliwe uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w terminie 7 dni. Odwołujący się wskazali także, iż zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego sprzeciw może by wniesiony w terminie 30 dni od daty zgłoszenia. Zgłoszenie takie wpłynęło do organu w dniu 13 marca 2008r. Zatem w ocenie odwołującego się zarówno postanowienie z 1 kwietnia 2008r. (otrzymane w dniu 15 kwietnia 2008r.), jak i decyzja z 6 maja 2008r. (otrzymane w dniu 12 maja 2008r.), zostały doręczone z przekroczeniem ustawowego 30-dniowego terminu, który upłynął w dniu 11 kwietnia 2008r. Powołując się na stosowne orzeczenia wskazali, iż akt administracyjny wywiera skutki dopiero z chwilą jego doręczenia bądź ogłoszenia stronie, a do terminów ustanowionych dla organu nie stosuje się przepisu art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym odwołujący się uznali, iż zarówno przywołane postanowienie z 1 kwietnia 2008r,. jak i decyzja będąca przedmiotem odwołania nie wywarły skutków prawnych. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że art. 29 ustawy - Prawo budowlane zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog ten ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie te obiekty i te roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Skoro przepis ten zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. W związku z tym wskazano, iż objęta zgłoszeniem altana może być realizowana w oparciu o zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast ustęp nie został wymieniony w art. 29 Prawa budowlanego. Ponadto podano, iż teren na którym zlokalizowana jest przedmiotowa działka jest terenem niezabudowanym i nie jest objęta aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśniono, że przepisy ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym nie wyłączają z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy budowy obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę, gdy budowa ta spowoduje zmianę zagospodarowania terenu, zaś projektowana zabudowa taką zmianę spowoduje. W związku z tym uznano za zasadny obowiązek nałożony postanowieniem Starosty z dnia 1 kwietnia 2008r., zaś brak jego wypełnienia skutkować musiał zgłoszeniem sprzeciwu. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na który powołali się odwołujący, odnosi się tylko do robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie do budowy obiektu budowlanego. Wskazano, iż postanowienie Starosty zostało nadane za pośrednictwem poczty 20 dni po dokonaniu zgłoszenia, a więc w terminie wystarczającym, aby dotarło do adresatów przed upływem 30-dniowego terminu. Ponadto z adnotacji poczty wynika, iż było ono awizowane w dniu 7 kwietnia 2008r., a więc 4 dni przed upływem terminu. Zatem fakt, iż odwołujący się odebrali je po upływie terminu nie wynika z winy organu. Na powyższą decyzję skargą wnieśli A. i S. O., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucili naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnieśli, iż w terminie wyznaczonym przez organ nie byłoby możliwe uzyskanie żądanej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż czas oczekiwania na sporządzenie przez geodetę mapy niezbędnej do wniosku o wydanie takiej decyzji przekroczyłby 7 dni. Ponadto zarzucili, iż reakcja organu była spóźniona, gdyż postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało im doręczone po upływie 30-dniowego terminu, który jest terminem prawa materialnego. Powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazano, iż w ustawowym terminie 30 dni organ winien był doręczyć przedmiotowe postanowienie, a nie tylko nadać je w placówce pocztowej. Wyjaśnili, iż o nadejściu przesyłki dowiedzieli się z awiza pozostawionego w dniu 14 kwietnia 2008r., a następnego dnia przesyłkę odebrali. Skoro organ odwoławczy uznał, iż odebranie postanowienia dopiero w dniu 15 kwietnia 2008r. nie wynika z winy organu, to tym bardziej nie wynika z winy inwestorów. Podali, iż z tych względów nie zgadzają się ze stanowiskiem organów administracji w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutu wyznaczenia zbyt krótkiego terminu do uzupełnienia zgłoszenia wskazano, iż określona w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego procedura dotyczy szybkiego uzupełnienia braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy [art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń. Wskazać należy, że art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) określa rodzaje budowy oraz robót budowlanych, których wykonanie wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 tej ustawy zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 (o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W niniejszej sprawie skarżący zgłosili zamiar postawienia altany drewnianej, wolnostojącej i niezwiązanej trwale z gruntem o powierzchni 24 m2 oraz drewnianego ustępu o powierzchni 1 m2. W związku z tym nałożono na nich obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a wobec niewywiązania się przez nich z tych obowiązków wydano decyzję o wniesieniu sprzeciwu. Takie postępowanie organów nie narusza prawa. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie przekroczył ustawowego terminu 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowało się stanowisko, iż termin 30-dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r. Sygn. akt II OSK 79/06 LEX nr 319177 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007r. sygn. akt II OSK 445/06 LEX nr 341353). W ostatnim z przywołanych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż termin na wniesienie sprzeciwu należy poddać ocenie zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasadą równości podmiotów (osób fizycznych i prawnych) przez takie samo traktowanie adresatów norm prawnych, w których wskazuje się na konieczność "wniesienia" określonego aktu w terminie wskazanym w danej normie prawnej. Zasada równości wobec prawa nakazuje identyczne traktowanie wszystkich adresatów norm prawnych znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji prawnej, a która to sytuacja wskazuje na zaistnienie określonych w danym przepisie skutków prawnych. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż dla sposobu obliczania zarówno początku terminu, jak i ustalenia daty z jaką termin zostaje zachowany należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym jako początkowy dzień biegu terminu należy przyjąć następny dzień po dniu w którym nastąpiło dokonanie zawiadomienia. Natomiast termin o jakim mowa w art. 54 ustawy - Prawo budowlane jest przez organ zgłaszający sprzeciw zachowany, o ile w tym terminie nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r. wskazano, iż uwzględniając zawarte w art. 30 Prawa budowlanego uregulowania i mając na uwadze treść art. 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jako początkowy dzień biegu terminu 30-dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, czy też w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu w jakim to uzupełnienie nastąpiło, bądź też dzień następny po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących termin do wniesienia sprzeciwu jest zachowany jeżeli przed upływem 30 dni od dnia następującego po dniu dokonania zgłoszenia (lub w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – od dnia następnego po dniu w jakim to uzupełnienie nastąpiło, bądź też od dnia następnego po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia) decyzja wnosząca sprzeciw zostanie nadana w urzędzie pocztowym. W przedmiotowej sprawie termin ten zatem został zachowany. Zgłoszenie skarżących zamiaru postawienia altany wpłynęło do organu w dniu 13 marca 2008r. Zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 12 kwietnia 2008r. W tym terminie wprawdzie organ nie zgłosił sprzeciwu, ale wydane zostało postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, a z daty stempla pocztowego wynika, iż przesyłka zawierająca to postanowienie została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 2 kwietnia 2008r. (zatem przed upływem 30 dni od dokonania zgłoszenia). Z kolei postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 15 kwietnia 2008r. i od tej daty zaczął biec termin do uzupełnienia zgłoszenia. Skoro wynosił on 7 dni, to upływał w dniu 22 kwietnia 2008r. Od tej daty ponownie zaczął biec termin do wniesienia sprzeciwu przez organ i termin ten upływał w dniu 23 maja 2008r. (gdyż 22 maja 2008r był dniem ustawowo wolnym od pracy). Decyzja zawierająca sprzeciw organu została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 7 maja 2008r., a zatem także przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Na marginesie należy dodać, iż decyzja ta także została doręczona skarżącym przed upływem 30-dniowego terminu, bo w dniu 12 maja 2008r. Wobec tego nie jest zasadne twierdzenie skarżących, iż organ zgłosił sprzeciw z naruszeniem przepisów prawa regulujących termin jego wniesienia. Nie można także podzielić stanowiska skarżących o braku podstaw do nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, iż przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. W wyroku z dnia 13 lipca 2007r. (sygn. akt II OSK 1069/06, LEX nr 355485) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zgodnie z tymi przepisami wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę, chyba że jest to zmiana o charakterze jednorazowym, tymczasowym, trwająca do 1 roku. W uzasadnieniu tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż wykładni art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy dokonywać przyjmując, że przepis art. 59 ust. 1 ustawy nie dotyczy tylko wymogu uzyskania warunków zabudowy, ale również sytuacji, kiedy taki wymóg nie obowiązuje. Wskazano, iż zastosowanie art. 59 ust. 1 oznacza, że należy stosować zarówno pierwsze, jak i drugie zdanie tego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego dokonana przez stronę skarżącą interpretacja przepisów zgodnie z którą art. 59 ust. 2 ustawy nakazuje zastosowanie regulacji mówiącej zarówno kiedy jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy, jak również kiedy ta decyzja nie jest wymagana, jest sprzeczna z ich wykładnią logiczno-językową. Wprawdzie przyjęcie, iż stosowanie art. 59 ust. 1 ustawy do zmiany zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę (o której mowa w art. 59 ust. 2) w zakresie odesłania do art. 50 ust. 2 ustawy nasuwa wniosek o braku obowiązku uzyskania dla inwestycji powodujących takie zmiany, decyzji o warunkach zabudowy, jednakże wniosek taki pozostaje jednak w sprzeczności z art. 59 ust. 2 ustawy, który wyraźnie stanowi, iż w przypadku planowania jakiejkolwiek zmiany zagospodarowania terenu, nawet niewymagającej pozwolenia na budowę należy ustalić warunki zabudowy. W związku z tym, że przepis ten następuje po art. 59 ust. 1 ustawy należy przyjmować, że dokonano nim zmiany ustaleń przepisu ustawy znajdującego się wcześniej poprzez ograniczenie stosowania do warunków zabudowy art. 50 ust. 2 ustawy w zakresie zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę. W świetle tych wywodów Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2005r., na który skarżący powołali się w odwołaniu od decyzji. Należy także wskazać, iż ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działka, której dotyczy zgłoszenie, jest działką niezabudowaną, a teren, na którym się znajduje nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organów, iż zabudowa przedmiotowej działki spowoduje zmianę zagospodarowania terenu. Nie ma natomiast znaczenia podnoszona przez skarżących okoliczność dotycząca oznaczenia przedmiotowej działki w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż – jak podali sami skarżący - akt ten przestał obowiązywać. Podobnie kwalifikacja gruntu w decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż przepisy podatkowe nie regulują kwestii związanych zagospodarowaniem terenu. Nie można natomiast podzielić stanowiska organu odwoławczego, iż przedmiotowe zgłoszenie nie mogło obejmować planowanego ustępu drewnianego. Wprawdzie tego rodzaju obiekt nie został wymieniony w powołanym art. 29 Prawa budowlanego, ale skoro wyłącznie zgłoszeniu podlega budowa altany o powierzchni do 25 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), to nie sposób uznać aby budowa ustępu o powierzchni 1 m2 wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu ustęp ten należy traktować jako związany z budową przedmiotowej altany, a tym samym nie można rozpatrywać kwestii budowy każdego z tych obiektów w dwóch różnych trybach administracyjnych. Można natomiast podzielić zastrzeżenia skarżących odnośnie terminu uzupełnienia zgłoszenia wyznaczonego przez organ. Wprawdzie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie określa terminu, jaki może wyznaczyć organ, do którego wpłynęło zgłoszenie, nakładając w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów. Z drugiej jednak strony termin ten winien być ustalony w taki sposób, aby strona mogła się wywiązać z nałożonych obowiązków. Jednakże zdaniem Sądu uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z akt sprawy, a zwłaszcza z pism skarżących wynika bowiem, iż nie podjęli oni żadnych działań w celu uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym zakresie, stojąc na stanowisku iż organ przekroczył termin do zgłoszenia sprzeciwu i dlatego nie może nakładać na nich żadnych obowiązków. Nie zwracali się także do organu o zmianę postanowienia w zakresie wyznaczonego terminu na uzupełnienie zgłoszenia. Nie mogą zatem obecnie skutecznie podnosić zarzutu odnośnie niemożliwości wypełnienia obowiązków w tak krótkim terminie. Dodatkowo należy podkreślić, iż wydanie zaskarżonej decyzji nie pozbawia skarżących możliwości ponownego wystąpienia ze zgłoszeniem zamiaru budowy przedmiotowych obiektów po uzupełnieniu żądanej dokumentacji. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.