II FSK 343/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, WSA del. Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Op 272/08 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 21 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, 2) zasądza od H. M. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. kwotę 1.009 (jeden tysiąc dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 21 stycznia 2008 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006 uchylił na podstawie art.145 §1 pkt1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zw. dalej: p.p.s.a. ) zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Wójt Gminy T. decyzją z dnia 20 sierpnia 2007 r. ustalił H. M. wymiar podatku za 2006r. od nieruchomości położonej w T. w kwocie 5.412,00 zł. Przed podjęciem powyższego rozstrzygnięcia zwrócił się do wojewódzkiego konserwatora zabytków z prośbą o udzielenie informacji, czy stan budynku administracyjnego, którego właścicielem jest skarżąca, jest nadal niezgodny z przepisami o ochronie zabytków. Z otrzymanej odpowiedzi wynikało, że stan budynku jest niezgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a utrzymywanie obiektu w takim stanie przyczynia się do dalszego pogorszenia jego stanu technicznego. Organ I instancji o treści pism poinformował również skarżącą. W odwołaniu na powyższe rozstrzygnięcie strona zarzuciła naruszenie art.139 §1, art.21 § 1 pkt 1 i 2 oraz art.180 § 1 Ordynacji podatkowej. W motywach wskazywała, że podstawą wydania decyzji była opinia wojewódzkiego konserwatora zabytków z 2005r. oraz stanowisko tego organu wyrażone w pismach z 2007 r. W jej ocenie w postępowaniu zaniechano ustalenia stanu nieruchomości w 2006 r., a powoływanie się na oględziny przeprowadzone w kwietniu i w lipcu 2004 r. nie może stanowić o powstaniu obowiązku podatkowego w 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia podkreśliło, że: 1/ skarżąca jest właścicielem przedmiotowego budynku administracyjnego; 2/ został on wpisany do rejestru zabytków pod nr 2374/97; 3/ po przeprowadzonej w kwietniu 2004 r. przez stosowne służby jego inspekcji Wojewódzki Konserwator Zabytków orzekł, iż budynek ten nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Stanowisko w tej mierze przedstawił w pismach m.in. z dnia 29 listopada 2005 r., z dnia 29 maja 2007 r. i 5 lipca 2007 r. W dalszej części uzasadnienia Kolegium odwołując się do brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. – zw. dalej: u.p.o.l.) , w myśl którego przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych do rejestru zabytków, ale pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, stwierdziło, że warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony, co potwierdzają ustalenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, z których wynika, że nieruchomość znajdowała się w takim stanie od maja 2004 r. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium wskazało na art. 180 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią, organy mają obowiązek jako dowód w sprawie dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W konsekwencji, ponieważ w niniejszej sprawie istotne były ustalenia dotyczące należytego utrzymania budynku wpisanego do rejestru zabytków i od tych ustaleń zależało, czy nieruchomość będzie nadal korzystać ze zwolnienia podatkowego, organ wziął pod uwagę ustalenia poczynione w tym zakresie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 123, art. 209 i art. 21 Ordynacji podatkowej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Argumentacja którą się posłużyła była tożsama do podnoszonej wcześniej na etapie odwołania. Wskazała na brak jakichkolwiek decyzji konserwatora w tej sprawie, oraz że nie wyjaśniono kwestii opodatkowania gruntów pod budynkiem, które jej zdaniem także powinny być wpisane do rejestru zabytków. Sąd I instancji uznając skargę za uzasadnioną podkreślił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W motywach odwołując się do treści art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. wyjaśnił, że zwolnienie ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Utrata zwolnienia następuje, gdy nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Stanowisko co do stanu utrzymania organ winien posiąść od wojewódzkiego konserwatora zabytków, który w tej mierze sprawuje odpowiednią kontrolę, zaś wystąpienie z takim zapytaniem winno się odbyć w trybie art.209 §1 Ordynacji podatkowej – przewidującego obowiązek współdziałania organów. Sąd podkreślił, że stosownie do treści powołanej normy - jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W § 2 powołanego artykułu przewidziano, iż organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. W myśl § 3 organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 od dnia doręczenia mu wystąpienia o zajęcie stanowiska. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 5). Następnie stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy organy jedynie ograniczyły się do uzyskania pisemnego stanowiska konserwatora z pominięciem reguł wynikających z art. 209 Ordynacji podatkowej - co polegało na wymianie pism. Za słuszną uznał uwagę skarżącej, że pisma sporządzane były w roku 2007, a pierwsze z nich odwoływało się do ustaleń roku 2005, nie precyzując jednak jaki był faktycznie stan budynku w roku 2006 i jakie w tym zakresie poczyniono ustalenia. Podkreślił jednocześnie, że żadne z tych pism nie zostało wydane w formie postanowienia, o którym mowa w art. 209 Ordynacji podatkowej, oraz żadne z nich nie zawiera pouczenia o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia. W konsekwencji Sąd uznał, że doszło także do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym wyrażonej w art. 123 Ordynacji podatkowej. Naruszenie tego przepisu oraz art. 209 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które zdaniem sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, Sąd mając na uwadze treść pism wojewódzkiego konserwatora zabytków uznał też, że decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czym naruszono art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Według niego, informacje zawarte w tych pismach nie konkretyzują stanu budynku w 2006r. oraz stwierdzonych w tym okresie zaniedbań i uchybień odnośnie utrzymania budynku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Podkreślił, że konserwator odwołuje się do oględzin budynku przeprowadzanych w 2004 r., oraz że z treści jego pism nie wynika czy i kiedy były przeprowadzane kolejne oględziny budynku i na jakiej podstawie organ weryfikujący stan budynku oparł stwierdzenia zawarte w pismach dołączonych do akt sprawy. W konsekwencji Sąd uznał, że organy podatkowe nie wykazały należycie, że zostały spełnione ustawowe warunki do pozbawienia podatnika zwolnienia podatkowego - czym naruszono art.7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Za prawidłowe natomiast Sąd uznał opodatkowanie gruntów, albowiem zgodnie z informacją z rejestru zbytków, nie zostały wpisane do tego rejestru. W takiej sytuacji brak było podstaw do zastosowania przy wymiarze podatku od gruntów zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok. W skardze kasacyjnej wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto: I. na zarzucie naruszenia prawa materialnego ( art.174 pkt 1 ppsa) przez błędną jego wykładnię, a to art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l.), polegającą na: 1) nietrafnym przyjęciu, że do prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków wymagane jest podjęcie czynności na podstawie art. 209 Ordynacji podatkowej, tj. w sformalizowanym trybie współdziałania organów - w tym przypadku: wójta oraz wojewódzkiego konserwatora zabytków, podczas gdy przepisy prawa materialnego nie nakładają na organ podatkowy takiego obowiązku, a ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanek wymienionego zwolnienia od podatku jest skutkiem oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ podatkowy na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej; 2) nieprawidłowym, wstępnym założeniu, iż organ podatkowy, odmawiając zastosowania zwolnienia od podatku, powinien wykazać, że opodatkowany przedmiot nie jest utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, podczas gdy - ze względu na dosłowną treść wskazanego przepisu - w toku postępowania podatkowego należy wykazać, że przedmiot opodatkowania jest utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, gdyż brak dowodów dostatecznie potwierdzających istnienie tej, pozytywnie sformułowanej, przesłanki skutkuje nieistnieniem zwolnienia od podatku. II. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa) , a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, przez niesłuszne przyjęcie, że zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., jako wydanej z naruszeniem art. 209 en bloc, art. 122, art. 123 §1, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wskutek pominięcia trybu współdziałania organów oraz nieustalenia stanu opodatkowanego budynku w roku 2006, podczas gdy - w istniejącym stanie sprawy - brak było podstaw do zastosowania trybu współdziałania organów, a istotne okoliczności faktyczne zostały zbadane w stopniu wystarczającym do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2006, 2) art. 153 ppsa, polegającego na związaniu organu administracyjnego nietrafnymi wskazaniami co do dalszego postępowania, poprzez nakazanie kontynuowania podatkowego postępowania dowodowego, pomimo że nie istnieje konieczność prowadzenia tego rodzaju działań, gdyż stan faktyczny sprawy został wystarczająco wyjaśniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. Trafne okazały się zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niesłuszne przyjęcie, że zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., jako wydanej z naruszeniem art. 209 en bloc, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wskutek pominięcia trybu współdziałania organów oraz nieustalenia stanu opodatkowanego budynku w roku 2006. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za błędny należy bowiem uznać wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, iż w stanie faktycznym sprawy organy miały obowiązek zastosowania art. 209 Ordynacji podatkowej. Zasady i tryb postępowania w zakresie działań wspólnych organów, które reguluje w/w norma prawna były już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Jednoznaczne stanowisko w tej kwestii, w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygnatura akt II FSK 1840/07. Podzielając w pełni wyrażone w owym orzeczeniu poglądy należy stwierdzić, iż art. 209 Ordynacji podatkowej reguluje instytucję współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji podatkowych. Jak wynika ze stanowiska zarówno doktryny jak i orzecznictwa podstawą prawną współdziałania musi być przepis prawa materialnego. Z konkretnego więc przepisu prawa materialnego musi wynikać obowiązek uzyskania przez organ załatwiający sprawę stanowiska innego organu, które w takim wypadku stanowi niezbędną przesłankę rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji podatkowej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 15 maja 2007 r., I SA/Wr 1724/06, niepubl.; A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2009, str. 771 - 773). Przykładem bezpośredniego odesłania do stosowania zasady współdziałania organów na podstawie art. 209 Ordynacji podatkowej może stanowić art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w zakresie podatków i opłat stanowiących w całości dochody gmin, a pobieranych przez naczelnika urzędu skarbowego. Zgodnie z jego treścią organ ten może umarzać, odraczać, rozkładać na raty lub zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczyć pobór należności, wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Z uwagi na powyższe wskazać należy, że stanowiący podstawę wymiaru podatku od nieruchomości art. 6 ust. 7 u.p.o.l. stanowi, iż podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Natomiast z treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wynika, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem, ani art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l., ani art. 6 ust. 7 u.p.o.l. nie uzależniają bezpośrednio wydania decyzji w zakresie podatku od nieruchomości od zajęcia stanowiska przez inny organ w trybie współdziałania na podstawie art. 209 Ordynacji podatkowej. Pierwszy z w/w odwołuje się jedynie do przepisów o ochronie zabytków (w zakresie utrzymania i konserwacji gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków). Natomiast z brzmienia art. 209 Ordynacji podatkowej wynika, że z instytucją współdziałania mamy do czynienia, jeżeli przepis prawa materialnego obliguje konkretny organ do zajęcia stanowiska. Organ ten musi mieć bowiem ustawowe upoważnienie do zastosowania trybu postępowania opisanego w art. 209 Ordynacji podatkowej. Samo odwołanie się w określonym przepisie prawa materialnego do przepisów innej ustawy, nie jest równoznaczne z powstaniem obowiązku współdziałania w rozumieniu art. 209 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zawiera jedynie uregulowania proceduralne, natomiast podstawa prawna współdziałania organów musi wynikać z przepisów prawa materialnego, które uzależniają możliwość wydania decyzji podatkowej od stanowiska innego organu (patrz: § 1). Nie może być uzależniony od uznania organu podatkowego prowadzącego postępowanie. Jednocześnie należy wskazać, że spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami. Toteż skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji, względnie przedstawienie przez zainteresowanego podatnika odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem tym sposobem organ dąży do zebrania wszechstronnego materiału dowodowego uzasadniającego bądź nie możliwość skorzystania przez podatnika z wymienionej w art. 6 ust. 7 u.p.o.l. ulgi. Prawidłowość tego poglądu wzmacniają dodatkowo przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, z których wynika, że wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków posiadają odpowiednie informacje o zabytkach znajdujących się na obszarze ich właściwości miejscowej (art.4, 5, 38, 87 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Na uwzględnienie zasługuje również zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w związku z naruszeniem przepisów postępowania – art.153 ppsa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organy w ramach nałożonych na nich przepisami prawa obowiązków poczyniły wystarczające starania co do pozyskania niezbędnych danych dotyczących stanu w/w przedmiotowego zabytku. Z treści otrzymanej w toku postępowania korespondencji ewidentnie wynika, że konserwator udzielał informacji na podstawie zebranego w sprawie materiału. To oznacza, że nie dysponował żadnymi innymi danymi z których by wynikało, że zabytek podlegał konserwacji zagospodarowaniu, zabezpieczeniu. Założenie to należy uznać za uprawnione, skoro sama strona ani na etapie postępowania przed organami, ani też potem - przed sądem - nie okazała się żadnym konkretnym dokumentem, czy też żadną konkretną informacją co do tego, że ustalenia wojewódzkiego konserwatora zabytków przyjęte następnie przez organ co do stanu tego zabytku - są niezasadne. Akta nie dowodzą też, by skarżąca zgłaszała w tej kwestii jakiekolwiek wnioski dowodowe. Zauważyć należy, że argumentacja skarżącej ograniczała się jedynie do kwestionowania tych dowodów z uwagi na datę ich sporządzenia. W obliczu zgromadzonych przez organ dowodów – z jednej strony, i niczym nie popartej w toku postępowania podatkowego argumentacji skarżącej – z drugiej strony, za w pełni uprawniony należy uznać wniosek autora skargi kasacyjnej, że - budynek, który pozostawał w złym stanie technicznym w latach 2004, 2005 i 2007 i nie był poddawany pracom konserwatorskim lub zagospodarowaniu - znajdował się w złym stanie technicznym również w roku 2006. Skoro bowiem konserwator zabytków ustalił w roku 2004, iż obiekt jest w złym stanie, a w latach następnych nie powziął wiadomości, że zabytek podlegał konserwacji, zagospodarowaniu lub zabezpieczeniu (choć o pracach tego rodzaju, prowadzonych zgodnie z prawem, musiałby wiedzieć), to jest to wystarczające do przyjęcia, że skarżąca nie spełniła warunków do uzyskania zwolnienia od podatku z art.7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym brak odrębnych dowodów dotyczących stanu budynku z roku 2006 nie stanowił, w tym przypadku, wady postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem stanowiska Sądu I instancji, co do wydania zaskarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W świetle tego co powiedziano powyżej, za trafne należało również uznać zarzuty skargi kasacyjnej co do błędnej wykładni art.7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Jak bowiem zostało już stwierdzone - do prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków przepisy prawa materialnego nie nakładają na organ podatkowy obowiązku podjęcia czynności w trybie art. 209 Ordynacji podatkowej. Nadto, za poprawną należy również uznać konkluzję kasatora, co do tego, że w toku postępowania podatkowego należy wykazać, że przedmiot opodatkowania jest utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, gdyż brak dowodów dostatecznie potwierdzających istnienie tej, pozytywnie sformułowanej, przesłanki skutkuje nieistnieniem zwolnienia od podatku. Warunki sformułowane w tej normie prawnej determinują nabycie zwolnienia od podatku od nieruchomości. W istocie, obowiązkiem organu podatkowego jest zbadanie, czy istnieje pozytywna przesłanka zwolnienia - polegająca na właściwym utrzymaniu i konserwacji zabytku oraz czy nie istnieje przesłanka negatywna - zajęcie zabytku (jego części) na działalność gospodarczą. Z przedstawionych powyżej względów skargę kasacyjną na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. należało zatem uznać za zasadną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, p.p.s.a. w zw. z §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)