I SA/Go 978/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. I SA/Go 978 / 07 UZASADNIENIE Skarżąca E.M. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].07.2007 roku nr [...] którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...].04.2007 roku, w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Z akt sprawy wynika że : W złożonym w Urzędzie Skarbowym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2004, E.M. /skarżąca/ zadeklarowała dochód /stanowiący podstawę obliczenia podatku / w wysokości 23.220,27 zł, a sam podatek przed dokonaniem odliczeń w wysokości 3881,72 zł. Od tak obliczonego podatku zadeklarowała odliczenie wydatków z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 1862,02 zł, oraz z tytułu dokonanych wydatków mieszkaniowych, zgodnie z dołączoną do zeznania rocznego informacją/ PIT-D / w wysokości 3535,07 zł. Ostatecznie uwzględniając wysokość sumy zaliczek na podatek odprowadzonych przez płatnika / 2019,30 zł / skarżąca wykazała nadpłatę w wysokości 2019,30 zł wnioskując o przekazanie jej na swój rachunek bankowy. Postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż potrzeba wszczęcia postępowania dotyczącego podatku za 2004 wynika z zakwestionowania przez organ podatkowy prawa do odliczeń wykazanego w zeznaniu podatkowym za rok 2005. Jednocześnie wystosowano do skarżącej wezwanie do złożenia dokumentów potwierdzających jej prawo do wskazanych w rozliczeniu rocznym ulg podatkowych za rok 2004. W dniu [...] grudnia 2006 r. w Urzędzie Skarbowym skarżąca złożyła wyjaśnienia oświadczając, że przysługuje jej prawo do kontynuacji tzw. "dużej ulgi budowlanej". Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia : - przez sąd powszechny sprawy dotyczącej przeniesienia na nią własności zaadaptowanej części powierzchni strychowej, na remont której wydatki odliczyła od należnego podatku w rozliczeniu rocznym, - rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej jej odwołania, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, umarzającej postępowanie z wniosku skarżącej o przekazanie sprawy według właściwości miejscowej Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, - rozpatrzenia sprawy zawisłej przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, a dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzając, że kwestie od wyjaśnienia których zdaniem skarżącej zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, faktycznie nie mają związku z podatkiem dochodowym za rok 2004. Postanowienie powyższe zostało przez skarżącą zaskarżone do Dyrektora Izby Skarbowej , który przychylił się do stanowiska organu podatkowego l instancji i postanowienie to utrzymał w mocy. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. który oddalił skargę /wyrok z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt l SA/Go 956/07/. Wyrok jest nieprawomocny. W styczniu 2007 roku skarżąca złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 w którym inaczej niż poprzednio, jako swe miejsce zamieszkania wskazała [...]. W toku postępowania skarżąca wniosła również o przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Postępowanie wszczęte tym wnioskiem zostało jednak umorzone, zaś skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w tym przedmiocie została prawomocnie oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny /wyrok z dnia 1 kwietnia 2008r. sygn. akt l SA/Go 732/07/. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w wysokości 2.020,0 zł. Organ podatkowy ustalił że skarżąca dokonała zakupu materiałów budowlanych przeznaczonych do dokonania adaptacji części strychowej na nieruchomości położonej w [...] na cele mieszkalne. Tak więc inwestycja miała na celu utworzenie pomieszczeń mieszkalnych a nie ich wyremontowanie czy też modernizację. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie wskazał, iż podatniczce nie przysługiwało prawo do odliczeń na cele budowlane określone w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. Nr 14 póz. 176 ze zm. /, bowiem prawo do odliczeń wydatków na przebudowę strychu na cele mieszkalne objęte było dużą ulgą budowlaną a przysługiwało podatnikom którzy nabyli do nie prawo w latach 1997-2001. Ulga ta została wykreślona z przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z dniem 1.01.2002 roku. Przepis ten nie może mieć zastosowania wobec podatniczki / skarżącej / bowiem inwestycja polegająca na przebudowie została rozpoczęta w 2003 roku. Ponadto organ wskazał iż skarżąca nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, bowiem w tej sprawie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W odwołaniu zarzucała organowi l instancji lakoniczność wywodów uzasadnienia decyzji, oraz faktyczny brak uzasadnienia prawnego wydanego rozstrzygnięcia. Podnosiła również zastrzeżenia dotyczące właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania rozstrzygnięcia, ponieważ pomimo formalnego meldunku w [...], w chwili wszczęcia postępowania faktycznie zamieszkiwała w [...], a zatem właściwy do prowadzenia postępowania w jej sprawie właściwy był naczelnik tamtejszego urzędu skarbowego. Odnosząc się do meritum sprawy stwierdziła, że wbrew stanowisku organu l instancji przysługiwał jej tytuł prawny do lokalu i spełniała przesłanki kontynuacji "dużej ulgi budowlanej", obowiązującej do końca 2001 roku, utrzymując zarazem, że cele na jakie przeznaczyła odliczone wydatki winny być uznane za remont także w rozumieniu art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, iż wydatki poniesione przez skarżącą nie podlegały odliczeniu na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu, w jakim przepis ten obowiązywał do 31 grudnia 2001 r, ponieważ wydatki na przebudowę zostały przez nią poniesione w 2003 roku, kiedy to cała inwestycja została rozpoczęta. Organ nie znalazł również podstaw do przyznania skarżącej prawa do dokonania odliczenia od podstawy obliczenia podatku wydatków na spłatę odsetek od kredytu zaciągniętego na inwestycję przewidzianego w art. 26b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodanym na podstawie art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134 póz. 1509), ponieważ skarżąca niedokonała takich odliczeń w 2004 roku. Skarżąca dokonywała wydatków na remont lokalu mieszkalnego w 2003 roku i kontynuowała ich dokonywanie w 2004 roku. Stwierdzono że Skarżąca już w 2003 roku dysponowała tytułem prawnym do lokalu, gdyż za taki można uznać uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażającą zgodę na sprzedaż lokalu po dokonaniu adaptacji. Jednakże skarżącej nie przysługiwało prawo do ulgi wymienionej w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w roku 2003, bowiem lokal nie miał charakteru mieszkalnego. Ulga ta dotyczyła bowiem remontu i modernizacji zajmowanego na podstawie tytułu prawnego budynku lub lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również uchybień w postępowaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zebrany w toku postępowania materiał dowodowy był kompletny, natomiast jego ocena prawidłowa i zgodna z dyrektywami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, organ odwoławczy odwołał się do swojej decyzji umarzającej postępowanie wszczęte wnioskiem o przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Podniosła w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego: - art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - art. 26b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych dodanego na podstawie art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21.11.2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. Nr 134, póz. 1509 / w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2002 r. / Dz. U. z 2000 r. Nr 14 póz. 176 z późn. zm./ Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania formułując pod adresem organów podatkowych następujące zastrzeżenia : - brak podstawowych i koniecznych elementów decyzji podatkowej określonych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, tj.: wyczerpującego powołania podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, - brak dokładnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie naczelnej zasady postępowania dowodowego określonej w art. 180 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, - niedochowanie wymogu niezbędnego zakresu postępowania dowodowego określonego w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z treścią którego organ podatkowy obowiązany jest nie tylko zebrać, ale i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.- wydanie skarżonych decyzji z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów podatkowych, tj. art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, skutkujące koniecznością stwierdzenia ich nieważności / art. 247 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej /, co godzi w podstawowy obowiązek urzędowy organów podatkowych, wynikający z art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej, przestrzegania właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu, - rozpatrywanie sprawy przez organ niewłaściwy znajdujący się w znacznej odległości od faktycznego miejsca zamieszkiwania podatnika i jego pobytu, przez co doszło do naruszenia realizacji i przestrzegania podstawowych zasad postępowania podatkowego określonych w rozdz. 1 działu IV Ordynacji podatkowej, takich jak: zasada legalizmu i praworządności /art. 120 Ordynacji podatkowej/, zasada postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych/art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej/, zasada udzielania informacji /art. 121 § 2 Op/, zasada prawdy obiektywnej /art. 122 Ordynacji podatkowej/, zasada czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania /art. 123§1 Ordynacji podatkowej/, zasada przekonywania /art. 124 Ordynacji podatkowej/. Uzasadnienie skargi zawierało powtórzenie argumentacji podnoszonej w toku postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi zawierając w uzasadnieniu argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nie uzasadniona. Zadaniem Sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. /, powoływanej dalej jako p.p.s.a, zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarżąca dokonała w zeznaniu za 2004 roku odliczenia z tytułu wydatków mieszkaniowych poniesionych na remont lokalu mieszkalnego oraz remont instalacji gazowej. Wydatki powyższe skarżąca poczyniła w 2003 roku i kontynuowała w 2004 roku. Zgodnie z art. 27a ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz.U. Nr 14 póz. 176 z zm./ w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku, podatek dochodowy od osób podlegających w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o których mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, obniżony zgodnie z art. 27b o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zmniejsza się na zasadach określonych w ustawie w ust. 2-15, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację, zajmowanego na podstawie tytułu prawnego, budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy spółdzielni mieszkaniowej lub wspólnoty mieszkaniowej, utworzonych na podstawie odrębnych przepisów. Podkreślić należy że wydatki poniesione przez skarżącą muszą być poniesione nie tylko na własne potrzeby mieszkaniowe i przeznaczone na remont i modernizację budynku czy lokalu, ale budynek ten, czy lokal musi mieć charakter mieszkalny. Nie może być wątpliwości iż lokal co do którego skarżąca czyniła nakłady takiego charakteru nie miał, bowiem lokalem tym był strych który miał być przystosowany do celów mieszkalnych Przebudowa strychu polega na przystosowaniu na cele mieszkalne, pomieszczeń które z założenia w momencie oddania budynku do eksploatacji przeznaczone były na inne cele / wyrok NSA w Katowicach z dnia 7.02.2000 roku l SA / Ka 1741 / 98 publ. Dor. Podat. Z 2007 nr 7-8 s. 83 /. Zdaniem Sądu również pracom wykonywanym przez skarżącą celem przystosowania strychu dla celów mieszkalnych nie można przypisać cech remontu czy też modernizacji lokalu mieszkalnego. Za remont budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w znaczeniu powszechnie stosowanym w zakresie inwestycji uważa się prace budowlane mające na celu utrzymanie lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego we właściwym stanie, przywrócenie jego pierwotnej zdolności użytkowej, którą utracił w wyniku upływu czasu i eksploatacji wraz z wymianą dotychczas użytkowanych zużytych składników ich wyposażenia technicznego takich jak: dotychczasowej instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, ciepłej wody, gazu przewodowego lub tylko określonych elementów tych instalacji. Za modernizację natomiast uważa się trwałe ulepszenie /unowocześnienie, uwspółcześnienie / istniejącego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego np. przez wykonanie nowej instalacji wodno-kanalizacyjnej, gazowej lub zmiany sposobu ogrzewania. Zgodnie z tymi pojęciami roboty remontowe i modernizacyjne polegają na wymianie, naprawie, zmianie - przebudowie elementów lokalu lub budynku mieszkalnego w celu przywrócenia lub poprawy ich stanu pod względem użytkowym i technicznym / wyrok NSA w Gdańsku z dnia 4.03.1998 roku l SA / Gd 886/96Lex33715/. Składając wyjaśnienia w dniu [...].12.2006 roku skarżąca wskazała iż jest kontynuuje wydatki w ramach dużej ulgi budowlanej. Jak wynika z akt sprawy skarżąca zawarła umowę przedwstępną odstąpienia prawa do adaptacji powierzchni strychowej na cele mieszkalne w dniu [...].12.2003 roku z M.M. który reprezentował K.M.. Zgodę na adaptację powierzchni strychowej K.M. uzyskała zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...].04.2000 roku. Niezależnie od tego czy K.M. nabyła prawo do odliczeń z tytułu dużej ulgi budowlanej / organ powyższej okoliczności nie ustalał / należy podkreślić iż skarżąca nie może korzystać z tych odliczeń jako nabywca prawa do adaptacji strychu. Zgodnie z art 27a ust 1 pkt. 1 f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz.U. nr 14 póz. 176 z zm./ w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001 roku, podatek dochodowy od osób podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, obniżony zgodnie z art. 27b o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne zmniejsza się na zasadach określonych w ustawie w ust. 2-17 tegoż artykułu, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na przebudowę strychu, suszarni albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne, oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, do dnia zasiedlenia tego lokalu. Podkreślić należy że przepisy dotyczące ulg podatkowych, stanowiące wyjątki od zasady powszechności i równości opodatkowania, muszą być interpretowane w sposób ścisły. W art. 4 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. Nr 134, póz. 1509 / umożliwiono podatnikom kontynuowanie korzystania z przysługujących im ulg, w latach 2002-2004 na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z treści tegoż art. 4 ust. 3 w / w ustawy wynika, że przewiduje on ochronę, kontynuację praw nabytych z tytułu wydatków poniesionych na cel określony w art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, póz. 176 ze zm.) nie zaś z tytułu przeniesienia uprawnień/ wyrok z dnia 15.12.2005 roku NSAW-wa II FSK 71/05 Lex nr 193894/. Z momentem wejścia w życie w / w ustawy, a więc od dnia 1 stycznia 2002 r. nie mógł ulec zmianie żaden z elementów stanu faktycznego uprawniającego do ulgi. Oznacza to, iż w latach 2002-2004 z prawa do kontynuacji ulgi korzystać mogli wyłącznie ci podatnicy, którzy takie prawo nabyli w 2001 r. i wyłącznie z tytułu, z którego takie prawo w odniesieniu do danej inwestycji nabyli /patrz : wyrok NSA z dnia 7.03.2006 roku II FSK 438 / 05 /. Tak więc nie jest możliwa zmiana w zakresie podmiotu uprawnionego do ulgi w 2003 r., a tym samym nabycie praw wynikających z dużej ulgi budowlanej przez skarżącą. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 26b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz.U. nr 14 póz. 176 z zm./ dodanego na podstawie art. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 21.11.2001 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. Nr 134, póz. 1509/ Skarżąca poza podniesionym zarzutem nie rozwinęła go w treści uzasadnienia. Również z zeznania podatkowego wynika iż w zeznaniu za 2004 roku skarżąca nie dokonała odliczeń z tego tytułu. Zgodnie z art. 26b ust. 1 pkt. 4 od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu / pożyczki / udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego. Podkreślić należy iż zgodnie z art. 26b ust. 1 pkt.5 odliczenia, o którym mowa w ust. 1, a więc również określonych pkt. 4 dokonuje się najwcześniej za rok podatkowy, w którym została zakończona dana inwestycja. Zgodnie z art. 26b ust. 1 pkt 6 odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki. Jak wynika z akt sprawy skarżąca zakończyła inwestycję, a więc adaptację strychu w 2005 roku, a więc brak jest podstaw do odliczeń z tego tytuł w 2004 roku. Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący właściwości organu podatkowego. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2003 skarżąca wskazała adres zamieszkania w ostatnim dniu roku podatkowego, za który składała to zeznanie / rubryka C-1 /, [...]. Taki adres podała w załączniku PIT- D / rubryka A-1 /. W dniu [...] marca 2004 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3, gdzie podała "adres miejsca zameldowania" / rubryka B-4 / [...], natomiast nie wypełniła rubryki "adres miejsca zamieszkania / rubryka B-5 /. Dopiero w dokumencie NIP-3 złożonym [...] stycznia 2007 r. skarżąca podała "adres miejsca zamieszkania" / rubryka B-4 / [...]. W rubryce B-5 E. Mroczek podała "miejsce zameldowania" [...]. Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib urzędów i izb skarbowych z 20 grudnia 2002 r. / Dz. U. Nr 237 póz. 2002 ze zm. /. właściwym w tej sprawie był Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczynając postępowanie [...] grudnia 2006 r., a następnie jako organ drugiej instancji Dyrektor Izby Skarbowej / vide: wyrok NSA z 24 lutego 2006r. II FSK 395/05, wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2008r. l SA/Łd 321/07, wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2004 r. III SA 3564/03 /. Mylne przekonanie skarżącej co do tej okoliczności nie ma znaczenia, bowiem wypełniając wskazane wyżej dokumenty miała prawo wskazać dwa adresy: zameldowania i zamieszkania. Zdaniem Sądu organy nie naruszyły prowadząc postępowanie również art. 210 § 1, art. 180, art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem dopuściły i zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego oceny i analizy w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. W takim też stopniu organy podatkowe uzasadniły swoje decyzje i zdaniem Sądu nie naruszyły tym w / w przepisów postępowania. Podkreślić należy że uzasadnienie podjętej decyzji ogranicza się do uzasadnienia w zakresie dokonanej oceny i analizy materiału dowodowego i powołania podstawy prawnej oraz dokonania wykładni zastosowanych przepisów prawa w korespondencji z dokonanym rozstrzygnięciem W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.