II FSK 505/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Honorata Klósek, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 229/08 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 229/08, po rozpatrzeniu skargi J.K., dalej również jako: skarżący, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok. Zaskarżoną powyższą decyzją z 19 maja 2008 r., po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 21 grudnia 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W.: (1) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 451.981 zł i w tej części umorzył postępowanie podatkowe; (2) utrzymał natomiast w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 409.587,20 zł. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu pierwszej instancji był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wystąpił do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2001-2004. Do wniosków załączył skorygowane zeznania podatkowe za te lata. Domagając się stwierdzenia nadpłaty za 2001 r. podniósł, że pierwotnie opodatkowany dochód skarżącego ze sprzedaży akcji A. S.A. korzysta ze zwolnienia od podatku. Podstawę prawną wniosku o stwierdzenie nadpłaty stanowiły przepisy art. 72 § 1 - 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 52 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Zdaniem skarżącego akcje nabył on wspólnie z ówczesną żoną na podstawie umowy z 29 grudnia 1998 r., w wyniku "zamiany" udziałów w A. Sp. z o. o. na akcje serii B A. S.A. Podstawę nabycia stanowiło zaś zezwolenie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd wydane w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754 ze zm.; dalej: "Pr.Pap.W"). Następnie, w wyniku sporządzonej w formie aktu notarialnego umowy z 21 października 1999 r., dotyczącej podziału małżeńskiego majątku wspólnego, skarżący stał się jedynym właścicielem określonej ilości akcji spółki akcyjnej A. Część z tych akcji skarżący zbył odpłatnie na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie (dalej: "GPW") w latach 2001 - 2004. Organy podatkowe odmawiając stwierdzenia nadpłaty w żądanej kwocie przyjęły, że akcje serii B A. S.A. w dniu ich nabycia przez skarżącego i jego żonę (pracownika A.) nie były dopuszczone do obrotu publicznego i nie zostały nabyte w sposób wymieniony w art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. Przedmiotowe akcje zostały dopuszczone do obrotu publicznego mocą decyzji Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z 8 stycznia 1999 r., czyli po ich nabyciu przez małżonków (zgodnie z art. 32 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Do dochodów z ich odpłatnego zbycia w 2003 r. nie znajduje zastosowania art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. i dochody te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości, wychodząc poza żądanie wyrażone w skardze, gdyż uznał, że bez wyjaśnienia kwestii dotyczącej możliwości określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości (wygaśnięcia zobowiązania podatkowego), w realiach niniejszej sprawy nie jest możliwe dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w części odmawiającej skarżącemu stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji zauważał, że w sytuacji, gdy w trakcie postępowania podatkowego z wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty organ uzna, że podatnik zaniżył ostatecznie deklarowaną kwotę zobowiązania podatkowego, to obowiązkiem organu jest wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i powiadomić podatnika o tym, że jego wniosek o stwierdzenie nadpłaty zostanie rozstrzygnięty nie wcześniej, niż po określeniu prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego (może to nastąpić w jednej decyzji). W sprawie niniejszej organ I instancji zasadnie wszczął zatem postępowanie podatkowe z urzędu, skoro uznał, że skarżący zaniżył w skorygowanym zeznaniu podatkowym kwotę zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. Umorzenie postępowania podatkowego w tym zakresie powoduje jednak, że wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego za 2001 r. wynika z jego zeznania podatkowego. Z akt sprawy wynika zaś, że jest to zeznanie podatkowe załączone do wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W ocenie Sądu pierwszej instancji powstała zatem rozbieżność, która nie została należycie wyjaśniona. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że złożenie przez skarżącego skorygowanego zeznania podatkowego za 2001 r. nie wywołuje żadnych skutków prawnych w zakresie wysokości jego zobowiązania podatkowego. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podkreślał, że zgodnie z art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. zwalnia się od podatku dochodowego w okresie od 1 stycznia 2001 do 31 grudnia 2003 r. dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które są dopuszczone do publicznego obrotu, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 Pr.Pap.W. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe ustaliły wszelkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia kwestii zastosowania art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f., czyli braku możliwości zastosowania tego przepisu do dochodów z odpłatnego zbycia akcji. Trafnie przyjęły, że przedmiotowe akcje nie zostały nabyte przez skarżącego w ramach publicznej oferty lub w inny sposób przewidziany w tym przepisie. Zasadnie powołały się przy tym na wykładnię językową pojęcia "publiczny". Sąd pierwszej instancji uznał, iż skoro skarżący nie posiada wiedzy na temat poniesienia wydatków, które powinny jego zdaniem zostać zaliczone do kosztów podatkowych (zasadniczo poza tymi, które z urzędu ustalił organ I instancji), to brak jest podstaw do zwiększenia ich wartości wyłącznie na podstawie nieuzasadnionych przypuszczeń. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący nie reagował na wezwania organu podatkowego do przedstawienia stosownych dowodów i stwierdził, że wpływu na wynik sprawy nie miało naruszenie przez organy podatkowe art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. poprzez błędne przyjęcie, że wystarczającą przeszkodą do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie, jest to, że w dniu nabycia akcji nie były one dopuszczonego publicznego obrotu. Wskazał, że wniosku takiego nie sposób wyprowadzić z wykładni językowej oraz wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu. W ocenie Sądu pierwszej instancji trafny jest zarzut skarżącego w tym zakresie. Wykładnia językowa art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że dla skorzystania ze zwolnienia od podatku istotne jest między innymi to, czy zbywane akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu w dniu ich zbycia, a nie nabycia. Skoro jednak przedmiotowe akcje nie zostały nabyte przez skarżącego w sposób, o którym mowa w art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f., to wskazane wyżej naruszenie przepisu prawa materialnego nie ma wpływu na wynik sprawy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając go w części pkt 1) i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: I. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) oraz art. art. 141 § 4 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na tym, że WSA badając legalność zaskarżonych decyzji zaakceptował, że organy podatkowe w sposób dowolny oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy uznając, że dochód ze zbycia przez skarżącego przedmiotowych akcji A. S.A. nie korzystał ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż nie były one nabyte na podstawie "publicznej oferty" w rozumieniu art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f., a także polegające na tym, że Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia sposobu nabycia akcji A. S.A.; II. art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, polegające na tym, że WSA badając legalność zaskarżonych decyzji błędnie zaakceptował, że organy podatkowe zebrały cały materiał dowodowy i nie naruszyły zasad postępowania podatkowego pomimo tego, że nie uwzględniono wniosku strony o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w dyspozycji A. S.A. potwierdzających poniesienie wydatków na nabycie przedmiotowych akcji, w rezultacie czego nie ustalono rzeczywistych wydatków poniesionych przez podatników, czyli kosztów uzyskania przychodów w celu uzyskania dochodu ze zbycia przedmiotowych papierów wartościowych oraz że Sąd, w wydanych wskazaniach co do dalszego postępowania, nie polecił organom podatkowym takiego dowodu przeprowadzić; III. art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął istotne okoliczności wynikające z akt sprawy, takie jak treść umowy o podział majątku wspólnego małżonków, z której wynikało, że udziały były opłacone oraz treść zeznania rocznego PIT-36, z którego wynikało, że skarżący wykazał poniesione wydatki w wysokości 29.594,45 zł, a ponadto WSA nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia przez organ podatkowy drugiej instancji przepisów postępowania, polegającego na nie uwzględnieniu wniosku dowodowego strony zawartego w odwołaniu z dnia 4 stycznia 2008 r. oraz w piśmie procesowym pełnomocnika podatnika z dnia 23 kwietnia 2008 r.; IV. art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła nadpłata pomimo tego, że skarżący uiścił podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie nienależnej i powinien otrzymać jego zwrot. Skarżący ponadto zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność decyzji naruszył powyższe przepisy prawa procesowego, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia przepisów prawa materialnego, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez naruszenie; V. art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący zbył akcje, które nie były nabyte w drodze publicznej oferty, które nie korzystały w 2001 r. ze zwolnienia podatkowego w sytuacji, gdy właściwa wykładnia tego przepisu polegać powinna na przyjęciu, że skarżący korzystał z ww. zwolnienia, gdyż nabył akcje w ofercie publicznej, a wystarczającą przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest ustalenie, że akcje były nabyte w publicznej ofercie oraz że były dopuszczone do publicznego obrotu w dacie ich zbywania; VI. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 6, art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organy podatkowe obu instancji mogły dokonać określenia dochodu ze zbycia przedmiotowych akcji; VII. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 6, art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie zalecenie ich niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie, że dochody uzyskane ze sprzedaży przedmiotowych akcji podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym pomimo zwolnienia tego dochodu od podatku; przepisem, który powinien mieć zastosowanie, powinien być przepis art. 52 pkt 1 lot. b) u.p.d.o.f., gdyż akcje były nabyte na podstawie publicznej oferty i w dacie zbycia były dopuszczone do publicznego obrotu oraz art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej, gdyż skarżący uiścił podatek w kwocie nienależnej i powinien otrzymać jego zwrot. Wskazując na powyższe, na podstawie 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( pkt 1 ) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2 ). W literaturze przedmiotu, jak również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego ( zob. B. Gruszczyński, Postępowanie kasacyjne na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Materiały na konferencję Sędziów NSA, Warszawa 2004, publikacja powołana w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 542 oraz wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120. ). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi to podstawami jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zgodnie z art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. zwalnia się od podatku dochodowego (...) dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które są dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Jednakże nabycie w 1998 r. przez małżonków J. i I. K. akcji nie nastąpiło na podstawie oferty publicznej, czego wymaga przywołane na wstępie unormowanie art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. Jak bowiem trafnie za podatkowym organem odwoławczym skonstatował Wojewódzki Sąd Administracyjny oferta skierowana była do określonej i ograniczonej przedmiotowo kategorii podmiotów, to jest pracowników i osób fizycznych wchodzących w skład władz spółki A. S.A. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że na podstawie art. 66 § 1 Kodeksu cywilnego ofertą jest oświadczenie woli zawarcia umowy, określające jej istotne postanowienia. Prawo, które może znaleźć zastosowanie w sprawie niniejszej, nie definiuje pojęcia oferty "publicznej". W szczególności, oferta (publiczna), to jeszcze nie obrót (publiczny papierami wartościowymi); stwierdził i podkreślił to (już) jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2626/04, w którym oceniano też nabycie akcji w analizowanym w sprawie niniejszej stanie prawnym podstawie jednego wybranego parametru w postaci skierowania jej do więcej aniżeli 300 przedmiotowo określonych podmiotów i w ramach ograniczonego przedmiotowo ich kręgu. Wobec powyższego, uzupełniając (prawne) pojęcie oferty o wymaganą przez prawo, ale przez nie niezdefiniowaną cechę "publiczności", odwołać się należy do naturalnego języka prawodawcy. Czynił to także uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny, który na tejże podstawie, w wyrokach: z dnia 27 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA 3305/01, z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 259/04 i z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2626/04, wywiódł, przedstawił, rozważył i przekonująco uzasadnił, że publiczny charakter oferty ma miejsce wtedy, gdy oferta adresowana jest do wszystkich, a nie tylko do ograniczonego kręgu osób. Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy nie wynika natomiast, aby zbywca akcji wystąpił w tym przedmiocie ze skierowaną do nieograniczonej niczym liczby adresatów oferta ich nabycia. Wręcz przeciwnie, z informacji uzyskanej przez organy podatkowe od spółki A. wynika wprost, że akcje nie zostały nabyte w warunkach, o których mowa w art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. Jeżeli więc w unormowaniu odczytanym z przepisu art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. ustawodawca stanowi o nabyciu papierów wartościowych "na podstawie oferty publicznej", to wykorzystuje niewątpliwie podstawowe i zasadnicze znaczenie pojęcia: "publiczny" – jako dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich (por. cyt. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2626/04) i wiąże z realizacją bądź brakiem tej cechy oferty określone skutki prawne. Skarżący nabył akcje poprzez zamianę udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością na akcje spółki akcyjnej. Już z tego faktu wynika, że akcje te nie zostały nabyte na podstawie oferty publicznej, bowiem oferta ich nabycia była adresowana wyłącznie do posiadaczy udziałów w spółce A. z o.o. Również wydatki, na których poniesienie wskazuje podatnik, dotyczyły nabycia udziałów w spółce z o.o., a nie nabycia akcji spółki A. S.A. Koszty uzyskania przychodów związane są zawsze z konkretnym źródłem przychodu i nie mogą pomniejszać przychodu uzyskanego z innego źródła. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie czy też zwiększenie przychodu z tego konkretnego źródła. Wobec tego w rozpoznawanej sprawie niemożliwe jest rozpoznanie kosztów poniesionych w związku z nabyciem udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, jako związanych bezpośrednio z nabyciem akcji spółki akcyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezzasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów i na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.