IV SA/Wr 485/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Świdnicy na uchwałę Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 29 lutego 2008 r. nr XVII/214/08 w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Świdnica _I. stwierdza nieważność § 6 ust. 3 zaskarżonej uchwały; _II. orzeka, że zaskarżona uchwała w części, w jakiej stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu. W dniu 29 lutego 2008 r. Rada Miejska w Świdnicy, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej ustawa o samorządzie gminnym), art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.; dalej ustawa o ochronie praw lokatorów) podjęła uchwałę nr XVII/214/08 zmieniającą uchwałę z dnia 27 sierpnia 2004 r., nr XXIII/254/904 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasto Świdnica. W uchwale tej Rada Miejska w § 1 pkt 3 postanowiła, że § 6 zmienianej uchwały otrzymuje brzmienie: "Pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony przysługuje osobom (rodzinom), które: 1) spełniają kryteria dochodowe określone w rozdziale 4 niniejszej uchwały, 2) zamieszkują w warunkach mieszkaniowych, kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy tj. na osobę uprawnioną do zamieszkiwania przypada nie więcej niż 5m2 powierzchni mieszkalnej lub na jedną izbę mieszkalną przypada statystycznie 5 osób i więcej; 3) zamieszkują w Świdnicy co najmniej 5 lat." Wymieniony wyżej przepis uchwały, w zakresie, w jakim postanawia, iż § 6 pkt 3 otrzymuje nowe brzmienie został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez Prokuratora Rejonowego w Świdnicy, który zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów polegające na przekroczeniu upoważnienia ustawowego w zakresie stanowienia przepisów i wydania bez podstawy prawnej normy wynikającej z § 6 pkt 3 uchwały zmienianej, eliminującej z kręgu mieszkańców Gminy Miasta Świdnica uprawnionych do zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych z mieszkaniowego zasobu osoby, które zamieszkiwały na jej terenie w okresie krótszym niż 5 lat przed złożeniem stosownego wniosku. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim przepis ten stwierdza, że § 6 pkt 3 uchwały z dnia 27 sierpnia 2004 r. otrzymuje brzmienie, zgodnie z którym pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony przysługuje osobom (rodzinom), które zamieszkują w Świdnicy co najmniej 5 lat. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż § 6 ust. 3 zmienianej uchwały jest sprzeczny z art. 4 ust.1, 2 i 3, art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, które dają radzie gminy prawo do wydawania na ich podstawie przepisów prawa miejscowego określających szczegółowe zasady korzystania przez mieszkańców gminy z mieszkaniowego zasobu gminy w celu zaspokajania ich potrzeb mieszkaniowych. Jednakże powyższe upoważnienie ustawowe nie stanowi podstawy do przekraczania jego zakresu i wychodzenia poza ramy określone przez ustawodawcę w art. 4 ust. 2 powołanej ustawy (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej), art. 4 ust. 2 (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw o niskich dochodach), art. 21 ust. 3 pkt 2 (wysokość dochodu gospodarstwa domowego wypływająca na zastosowanie stawek obniżek czynszu), art. 21 ust. 3 pkt 3 (kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu). W szczególności żaden przepis cytowanej ustawy nie daje prawa radzie gminy do interpretowania zawartych w niej zapisów na niekorzyść mieszkańców gminy w sytuacji, gdy bez własnej winy nie mają oni zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Brak jest w tym zakresie po stronie organu gminy kompetencji do wprowadzania dyskryminujących mieszkańców wspólnoty samorządowej dodatkowych kryteriów dostępu do korzystania ze składników gminnego zasobu mieszkaniowego w postaci ustalania okresu zameldowania lub zamieszkiwania na terenie gminy. Bezprawność przepisu prawa miejscowego w wyżej opisanym zakresie dotyczącym wprowadzania dodatkowych kryteriów czasookresu zameldowania lub zamieszkiwania na terenie gminy jest oczywista, co wynika z linii orzecznictwa sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Go 5/2006 stwierdził, że krąg osób uprawnionych do ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy określa ustawa o ochronie lokatorów (art. 4 ust. 1), należą zatem do niej wszyscy członkowie wspólnoty samorządowej posiadający niezaspokojone potrzeby mieszkaniowej i jednocześnie spełniają kryterium dochodowe. Rada gminy na podstawie przepisu art. 21 ust. 3 nie może zatem ograniczyć kręgu tych osób, m. in. poprzez wprowadzenie dodatkowych wymogów naruszających konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa. Mając na uwadze konieczność realizacji zadań gminnych, wielkość komunalnego zasobu mieszkaniowego oraz możliwości finansowe gminy, Rada może natomiast określić bardziej szczegółowe reguły, umożliwiające zaspokojenie w pierwszej kolejności potrzeb tych spośród osób spełniających kryteria ustawowe, które najbardziej pomocy tej potrzebują, w tym: wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu, warunki zamieszkiwania kwalifikujące do ich poprawy, kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego. Sąd ten stwierdził ponadto, że dla uznania danej osoby za mieszkańca gminy nie ma także znaczenia fakt zameldowania go na pobyt stały (czynność materialno-techniczna), ani tym bardziej okres zamieszkiwania w gminie. Brak jest podstaw aby przepisy gminne dyskryminowały w jakikolwiek sposób członków wspólnoty samorządowej w dostępie do prawa nabycia lokalu z gminnego zasobu nieruchomości, z uwagi na fakt dopełnienia lub niedopełnienia obowiązku meldunkowego, bądź długość okresu zamieszkiwania na terenie danej gminy. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 883/2004 LEX nr 164541 stwierdził, że zasady wynajmowania lokali winny być tak skonstruowane by ci spośród mieszkańców gminy, którzy spełniają podstawowe kryteria przedmiotowe (jak warunki zamieszkiwania i wysokość dochodu), od których zależy wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, mieli równe szanse na czynienie starań o uzyskanie lokalu, z uwzględnieniem przewidzianego przez ustawodawcę pierwszeństwa zawarcia umowy najmu przysługującego osobom spełniającym wskazane w tym względzie w uchwale kryteria. W uzasadnieniu wskazano także, że postanowienie stwierdzające, iż najem lokalu mieszkalnego (socjalnego) przysługuje tylko tym spośród mieszkańców gminy, którzy przez oznaczony w uchwale okres czasu zamieszkują i są zameldowani na pobyt stały na terenie gminy, wprowadza nieuzasadniony prawnie podział mieszkańców gminy (wśród tych którzy spełniają warunki do uzyskania najmu lokalu) i łączy z tym określone skutki. Przyjęte rozwiązanie eliminuje bowiem z możliwości najmu lokalu nie tylko tych spośród mieszkańców gminy, którzy zamieszkują i są zameldowani na pobyt stały, ale przez okres krótszy niż podany w przedmiotowej uchwale, mimo iż mogą oni spełniać podstawowe kryteria uprawniające do uzyskania lokalu z zasobu gminy w drodze najmu. Takie uregulowanie zawarte w akcie prawa miejscowego narusza zarówno art. 4 i art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów i art. 32 Konstytucji RP, stanowiącego, że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Z kolei w wyroku NSA z dnia 8 czerwca 2002 r. sygn. akt SA/Ka 269/2002, LEX nr 162291 stwierdzono, że do zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy nie można zaliczyć uzależnienia otrzymania mieszkania z zasobu komunalnego od trzyletniego okresu zamieszkiwania na terenie gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Świdnicy wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W jej uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 21 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego. Brak jest w obowiązującym systemie prawnym przeciwwskazań do przyznania pierwszeństwa zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony dla osób, które zamieszkują w Świdnicy, co najmniej 5 lat. Zaskarżona uchwała nie została zakwestionowana przez organ nadzoru. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że mieszkańcy gminy z mocy prawa tworzą wspólnotę samorządową. Z kolei art. 4 ust 1 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Z przepisów tych nie wynika, że gmina nie może wprowadzić do uchwały zapisu o pierwszeństwie zawarcia umowy dla osób zamieszkujących w Świdnicy, co najmniej 5 lat. Przytoczone przez skarżącego wyroki sądów nie potwierdzają zarzutu zawartego w skardze. Wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2006 r. stwierdzono nieważność § 2 pkt 1 badanej uchwały określającego, że jednym z wymogów ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego jest zamieszkiwanie w granicach administracyjnych gminy co najmniej od 5 lat przed złożeniem wniosku o zawarcie umowy. W ocenie Sądu sposób zredagowania kwestionowanych przepisów wskazuje, że wolą rady gminy nie było wskazanie kryteriów wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo w zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych lecz zawężenie kręgu podmiotów uprawnionych do możliwości ubiegania się o najem lokalu z zasobu gminnego. Wyrok ten wyraźnie wskazuje, że rada gminy może wprowadzić jako kryterium pierwszeństwa zamieszkiwanie na terenie gminy. Nie może jednak uzależnić samego uprawnienia do ubiegania się o zawarcie umowy od faktu zamieszkiwania na terenie gminy. Powyższy wyrok potwierdza więc prawidłowość stanowiska Rady Miejskiej w Świdnicy, a nie skarżącego. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 269/02 potwierdził zasadność stanowiska Rady Miejskiej w Świdnicy stwierdzając, że czym innym jest ustalenie zasady pierwszeństwa, które należy wyraźnie odróżniać od wykluczenia określonej kategorii osób ze względu na czas zamieszkiwania na danym terenie z możliwości uzyskania mieszkania z zasobu gminy. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt OSK 883/04 i WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wr 98/04 odniosły się do ograniczenia prawa wstąpienia w stosunek najmu ze względu na okres zamieszkiwania lub zameldowania osoby, a nie analizowały kryteriów pierwszeństwa. Przytoczone argumenty wskazują na oczywiście błędne argumenty Prokuratora Rejonowego w Świdnicy i uzasadniają uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do kontroli m. in. aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd uwzględniając skargę, na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 p.p.s.a.). Na podstawie art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tj. Dz. U. 2008, nr 7 poz. 39 ze zm.) prokurator może wystąpić do sądu administracyjnego o stwierdzenie nieważności uchwały organu samorządu terytorialnego. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi wynika również z treści art. 50 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W orzecznictwie sądowym przyjęto, iż dla stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia wystarczy istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie), nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 kpa, ale również nie wystarcza naruszenie nieistotne (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Gi 928/07). Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 29 lutego 2008 r., nr XVII/214/08 zmieniająca uchwałę z dnia 27 sierpnia 2004 r., nr XXIII/254/04 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasto Świdnica. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. Z treści art. 21 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wynika, że rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel; w razie gdy rada gminy nie określi w uchwale odmiennych zasad, do lokali podnajmowanych przez gminę stosuje się odpowiednio zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Stosownie zaś do art. 21 ust. 3 powołanej ustawy zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminu powinny określać w szczególności: 1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu; 2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy; 3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego; 4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokal w innych zasobach; 5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas oznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej; 6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostawały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy; 7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2. Słuszne jest stanowisko skarżącego, iż powołany przezeń przepis zaskarżonej uchwały w istotny sposób narusza cytowane przepisy art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Jedną z takich form jest podjęcie przez radę gminy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 tej ustawy - uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Wspólnotę samorządową, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów tworzą zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym mieszkańcy gminy z mocy prawa. Przynależność do wspólnoty samorządowej powstaje zatem z mocy prawa z chwilą zamieszkania na terenie danej gminy, a więc bez względu na długość okresu zamieszkania. Miejsce zamieszkania definiuje zaś art. 25 kc, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Wobec powyższego Rada Miejska w Świdnicy nie była umocowana do przyjęcia, że pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony przysługuje osobom (rodzinom), które zamieszkują w tym mieście co najmniej 5 lat, gdyż wspólnotę samorządową tworzą wszyscy mieszkańcy gminy, w tym także ci, którzy zamieszkują na jej terenie, krócej niż 5 lat. Z kolei ustawowym zadaniem gminy jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych- wspólnoty samorządowej, a więc wszystkich jej mieszkańców - w tym wynajem lokali należących do zasobu mieszkaniowego gminy. Rada Miejska w Świdnicy wprowadziła w ten sposób dodatkowe kryterium pozaustawowe, dyskryminujące osoby, które mieszkają na terenie gminy przez okres krótszy niż 5 lat i starają się o uzyskanie lokalu na podstawie umowy najmu z mieszkaniowego zasobu gminy, mimo że spełniają pozostałe kryteria uprawniające je do uzyskania tego lokalu. Zasady wynajmowania lokali winny być zaś tak skonstruowane by ci, spośród mieszkańców gminy, którzy spełniają podstawowe kryteria przedmiotowe (jak warunki zamieszkiwania i wysokość dochodu), od których zależy wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, mieli równe szanse na czynienie starań o uzyskanie lokalu, z uwzględnieniem przewidzianego przez ustawodawcę pierwszeństwa zawarcia umowy najmu przysługującego osobom spełniającym wskazane w tym względzie w uchwale kryteria (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2004 r., OSK 883/04, LEX nr 164541). Rada Miejska w Świdnicy stanowiąc, iż: "pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony przysługuje osobom (rodzinom), które zamieszkują w Świdnicy co najmniej 5 lat" przekroczyła zatem upoważnienie ustawowe zawarte w art. 21 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zaskarżony przepisy narusza przy tym art. 94 Konstytucji, zgodnie z którym organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze ich działania na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, a także art. 7 Konstytucji, w myśl którego uchwały organów samorządu terytorialnego mogą być podejmowane wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Narusza on również zasady techniki prawodawczej określone w § 143 w związku z § 115 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. "Zasady techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., nr 100, poz. 908). Stosownie do tych przepisów w uchwale zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Przepisy załącznika precyzują ogólną zasadę, z której wynika konieczność istnienia upoważnienia ustawowego do podejmowania aktów normatywnych przez radę gminy. Zakres kompetencji rady gminy wyznaczają więc przepisy ustawy. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego i stosuje się do niej wszystkie przytoczone unormowania. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę wskazać trzeba, iż nie zasługuje na uwzględnienie argument Gminy, że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, ponieważ nie została zakwestionowana przez organ nadzoru. Nie oznacza to bowiem, że uchwała ta nie może być zaskarżona do sądu przez inny podmiot posiadający stosowną legitymację określoną w przepisach prawa, w tym przez prokuratora i tym samym wzruszona poprzez stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części. Z tych względów na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Jakkolwiek sentencja wyroku łączy zaskarżoną uchwałę z § 6 pkt 3 uchwały zmienianej to stwierdzenie nieważność w istocie rzeczy odnosi się do § 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały w części w jakiej nadaje on nowe brzmienie § 6 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 27 sierpnia 2004 r., nr XXIII/254/04. W tym też zakresie uchwała nie podlega wykonaniu ( art. 152 p.p.s.a.). Sąd nie uwzględnił wniosku Gminy Miasta Świdnica o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ stosownie do art. 200 p.p.s.a. zwrot tych kosztów przysługuje jedynie skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt w razie uwzględnienia skargi. Gmina zaś w takiej roli nie występowała w sprawie.