IV SA/Wa 1361/08

Dnia 4 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Agata Krysztofiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowa ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. S. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 Kpa po rozpoznaniu odwołania Pani E. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008r, nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu sześciu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z sieciami infrastruktury technicznej i elementami zagospodarowania na działkach o nr. ew. [...] i [...]z drogą dojazdową na działkach o nr. ew. [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy U. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W niniejszej sprawie toczyło się uprzednio postępowanie administracyjne. Najpierw decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Następnie w dniu [...].05.2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało powyższą decyzję w mocy. Decyzja z dnia [...].05.2007r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4.10.2007r. sygn. akt IV SA/Wa 1381/07 uchylił decyzje obu instancji. Sąd w wyroku wskazał, iż rozważenia wymaga zagadnienie, w jakim zakresie organ prowadzący postępowanie w spawie ustalenia warunków zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, wszczynającym to postępowanie zgodnie z art. 52 ust.1 w związku z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Sąd stwierdził, iż w myśl art. 4 ust. 2 cyt. ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze odrębnej decyzji, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W obu przypadkach decyzje wydawane są na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zasadniczo zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą określenie przez inwestora zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, parametrów technicznych inwestycji, dane charakteryzujące wpływ na środowisko w przypadku braku obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że organ w decyzji o warunkach zabudowy konkretyzuje w ten sposób przepisy wskazanych aktów prawnych, w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji i jej cechami. Nadto organ przed wydaniem decyzji odmawiającej wydania warunków zabudowy obowiązany jest przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W przypadku gdy na terenie tym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ winien wyznaczyć obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Dopiero w oparciu o sporządzoną analizę oraz o poczynione ustalenia faktyczne organ może formułować wnioski, co do dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji żądanej przez inwestora, bądź odmowie ich ustalenia. Sąd Administracyjny stwierdził następnie, że organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, w zakresie rodzaju zamierzenia wskazanego przez inwestora. Natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Dopiero bowiem sporządzona analiza zasad i warunków zabudowy zagospodarowania danego terenu w myśl art. 61 ust.1 pkt 1- 5 oraz przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury daje podstawę do określenia wymagań dotyczącej nowej zabudowy, które w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę będą precyzowane. Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 Dodatkowo Sąd w tym wyroku zwrócił uwagę na to, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie było odmienne określenie rodzaju dachu przez inwestora (dach płaski) niż wynikało to z przeprowadzonej analizy terenu (dachy dwuspadowe). Wobec braku związania w tym zakresie należało zapisać w decyzji takie cechy (parametry) zamierzonej do realizacji inwestycji, za których dopuszczeniem przemawiała przeprowadzona analiza. Co do braku związania organu wskazanymi przez inwestora parametrami technicznymi inwestycji Sąd podzielił więc stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007r. sygn. akt II OSK 602/06. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, iż z uwagi na upływ czasu jaki minął od złożenia wniosku inwestorki do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy organ przed wydaniem tej decyzji winien przede wszystkim zwrócić się do inwestorki o udzielenie informacji, czy warunki dotyczące w szczególności odprowadzenia ścieków z planowanej inwestycji, określone w piśmie MPWIK z dnia 25 kwietnia 2005r. nie uległy zmianie. Prezydent W. wydał w dniu [...].05.2008r. decyzję nr [...],w której ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia. W uzasadnieniu Prezydent powołał się na art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wymienia przesłanki pozwalające na ustalenie warunków zabudowy. Organ w swym rozstrzygnięciu zaznaczył, iż przesłanki muszą być spełnione łącznie, a istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w zakresie kanalizacji, które jest jedną z tych przesłanek (art. 61 ust. 1 pkt 3 ) nie jest wystarczające dla tego zamierzenia budowlanego. Zatem inwestycja ta nie spełnia łącznie wszystkich, wymienionych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów i na tej podstawie odmówił ustalenia warunków zabudowy. Przytaczając pismo MPWIK z dnia 25.04.2005r. wskazał, iż odprowadzenie ścieków sanitarnych z rejonu planowanej inwestycji wymaga zaprojektowania i wybudowania kanału ściekowego w ul. [...] oraz zaprojektowania i wybudowania kanału ściekowego w ul. [...]. Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca. Podniosła, iż Prezydent wydał po raz drugi decyzję odmowną, która jest sprzeczna z dokumentacją jaką posiada odnośnie planowanej inwestycji. Wskazała, iż w aktach znajdują się dwie pozytywne opinie. Pierwsza pochodząca od MPWiK, która umożliwia przyłączenie planowanej Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 inwestycji do istniejącej sieci wodociągowej oraz druga, którą wydał Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu. W uzupełnieniu odwołania z dnia 28.05.2008 r. podała, iż w oparciu o identyczną opinię MPWiK z dnia 18.09.2007r. organ wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla sąsiednich działek a także dzień przed wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla jej inwestycji wydał decyzję o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych, które mają być obsługiwane za pośrednictwem sieci przebiegających na działkach o nr. ew. [...], [...]w obrębie [...] przy ul. [...], znajdujących się na terenie jej zamierzenia budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].06.2008r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy podzieliło argumentację zawartą w decyzji Prezydenta W. z dnia [...].05.2008r. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż uzbrojenie terenu winno zaspokajać potrzeby zamierzenia budowlanego określonego przez wnioskodawcę. Zgodnie z prawem każda działka, która jest przewidziana pod budowę domu powinna mieć możliwość przyłączenia do niezbędnych sieci. Ponadto organ odwoławczy powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), a w szczególności na jego § 26 ust. 1 i 3 oraz § 28 ust. 1 dotyczące uzbrojenia terenu w wodę oraz inne media. Wskazał, iż warunek uzbrojenia terenu w świetle art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie wymienionych elementów tj. przewodów, urządzeń wodnokanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych czy gazowych - w zależności od potrzeb zamierzenia budowlanego - zostanie zagwarantowane w drodze umowy miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Argumentację tę poparło stanowiskiem WSA zawartym w wyroku z dnia 19.12.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1639/06. Dowodem na spełnienie tego warunku może być zdaniem Samorządowego Kolegium przedstawienie tzw. wstępnych warunków technicznych przyłączenia do sieci odpowiednich mediów, wydanych przez właściwych gestorów. Zdaniem organu odwoławczego odprowadzenie ścieków z rejonu planowanej inwestycji wymaga 2 kanałów ściekowych w ul. [...] na odcinku do istniejącego kanału ściekowego oraz w drodze dojazdowej na odcinku od ul. [...] do wysokości ostatniego projektowanego przyłącza kanalizacyjnego. W ocenie Kolegium przedstawione przez Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 inwestorkę porozumienie ma charakter warunkowy, a rozwiązanie zaproponowane przez MPWIK ma charakter tymczasowy zatem dopiero wybudowanie 2 kanałów ściekowych spełniałoby wymogi z art. 61 ust 1 pkt 3, dając podstawę do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skargę wniosła E. S. zarzucając Kolegium błędną ocenę porozumienia z MPWiK, które zdaniem skarżącej ma charakter tymczasowy, a nie jak wskazało Kolegium warunkowy. Przywołała wyrok WSA z dnia 2.01.2006r. sygn. akt IV SA/Wa 1847/05, w którym Sąd uznał, iż celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu ale jedynie zagwarantowanie - w drodze umowy - że powstanie stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Samo zagwarantowanie oznacza natomiast zapewnienie, że umowa zostanie w przyszłości zawarta. Zdaniem skarżącej takim zapewnieniem jest zgoda gestora sieci na przyłączenie do istniejących już sieci, znajdująca się w pismach MPWiK z dnia 13 i 20 grudnia 2006r. Skarżąca nadto podniosła, iż Kolegium stwierdzając, że projektowane uzbrojenie terenu, pozytywnie zaopiniowane przez ZUD, nie jest wystarczające do prawidłowego korzystania z zamierzonych do realizacji budynków - w żaden sposób nie uzasadniło tego stanowiska. Nie podało też, jakie wymogi są zdaniem organu wystarczające do uznania uzgodnień za wystarczające do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponadto podkreśliła, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z decyzją tego samego organu z dnia [...] lipca 2008 r. wydaną w postępowaniu toczącym się również z jej wniosku, w którym SKO w W. uchyliło decyzję odmowną organu I instancji. Jako podstawę uchylenia wskazało brak uzasadnienia dlaczego uznano, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w zakresie kanalizacji sanitarnej, nie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącej, organ nie odniósł się do znajdującego się w aktach sprawy pisma MPWIK dotyczącego wstępnych warunków zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków w planowanej inwestycji. Nie dokonał zatem oceny jego znaczenia w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. naruszyła przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając niniejszą sprawę było związane wskazaniami i oceną prawną zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4.10.2008r. sygn. akt IV SA/Wa 1381/08 i zgodnie z nimi zwróciło się do inwestorki o przedstawienie aktualnych wstępnych warunków technicznych, wydanych przez właściwych gestorów sieci. W oparciu o uzyskane informacje i dokumenty dokonało analizy zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w oparciu o przepisy art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie podstawę materialno-prawną wydania przedmiotowej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy stanowił m.in. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu: teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi. Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność zamierzenia z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W myśl zaś art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, jeżeli zamierzenie to jest zgodne z przepisami odrębnymi, rozumianymi szeroko, a więc także ze znajdującymi w sprawie zastosowanie przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero w sytuacji, gdy realizacja inwestycji jest sprzeczna z przepisem obowiązującego prawa, organ może odmówić wydania pozytywnej decyzji. Należy przy tym mieć na uwadze, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter deklaratywny, a nie konstytutywny. Nie ma więc tu miejsca na uznanie administracyjne, czyli tzw. luz decyzyjny organu. Jeśli więc żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję, stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, określone w punktach od 1 do 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U- Nr 164, poz. 1588 /. Dla wskazania wymagań niezbędnych do określenia sposobu realizacji nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, działając stosownie do § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy w zakresie możliwości spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania wynika, że przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została dokonana zgodnie z wymogami wynikającymi z regulacji art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poddania szczególnej analizie wymagał pkt 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, że pełnomocnik skarżącej zarzucił błędną jego interpretację przez organy orzekające w sprawie i w rezultacie bezpodstawne wydanie decyzji odmownej. W rozpoznawanej sprawie spełnienie tego wymogu przez inwestora stanowi okoliczność sporną. Zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 tego artykułu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Pod pojęciem uzbrojenie terenu należy rozumieć, zgodnie z przepisem art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) wszystkie urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Warunek uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 61 ust 5 ustawy p.z.p , uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie wymienionych elementów infrastruktury technicznej lub niektórych z nich - zostanie zagwarantowane w drodze umowy miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Celem zatem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod. red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004). Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy - co w ocenie Sądu - nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne według przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. Nr 9, poz. 43 ze zm.), w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ odwoławczy odmówił uzgodnienia warunków zabudowy wskazując, że zamierzona inwestycja nie ma istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu w postaci zapewnienia odprowadzenia ścieków. Skarżąca natomiast nie posiada stosownej umowy, która byłaby gwarancją, iż wymagane uzbrojenie terenu zostanie w przyszłości wykonane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoje stanowisko powołało się na pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 20 grudnia 2006 r., w którym napisano, że odprowadzenie ścieków z rejonu planowanej inwestycji wymaga wybudowania 2 kanałów ściekowych, a uzyskana zgoda na odprowadzenie ścieków z projektowanych budynków do istniejącego kanału ściekowego ma charakter tymczasowy. Organ odnosząc się do powyższego pisma stwierdził, iż uzyskane w tym piśmie porozumienie ma charakter warunkowy a nie jak zostało określone przez MPWiK tymczasowy i dopiero po wybudowaniu 2 kanałów ściekowych będzie spełniony wymóg określony w art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z taką interpretacją przepisów i dokonanymi ustaleniami nie można się zgodzić. Kolegium dokonało bowiem błędnej interpretacji przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy w związku z czym niewłaściwe wnioski wyciągnęło z pisma MPWiK z Sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 dnia 20.12.2006r. przedłożonego przez skarżącą. Zawarte w tym piśmie sformułowanie "powyższe rozwiązanie traktujemy jako tymczasowe" nie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody "warunkowej". W ocenie Sądu pismo MPWiK z dnia 20.12.2006 r. należy uznać za promesę. Wynika z niego zgoda na przyłączenie zamierzonej inwestycji do istniejącej kanalizacji. Zawarte w nim stwierdzenie, iż jest to rozwiązanie tymczasowe oznacza jedynie, iż docelowo, w nieokreślonej bliżej przyszłości powstanie nowy system kanalizacji dla tego obszaru z kanałami ściekowymi w ul. [...] i ul. [...]. W momencie jego zrealizowania inwestor będzie zobowiązany do przyłączenia się do tego systemu i odprowadzania ścieków ze swego przedsięwzięcia inną drogą niż dotychczas. Zatem pismo to, pozwalające w drodze wyjątku na podłączenie się do istniejącej kanalizacji (kanału ściekowego Ø 0,30 m w ulicy [...]) jest zapewnieniem, o którym mowa w art. 61 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, złożonym przez podmiot uprawniony. Zawarty w nim wymóg zaprojektowania i wykonania dwóch kanałów ściekowych do istniejącego kanału ściekowego Ø 0,30 m w ulicy [...] wiąże inwestora i winien być spełniony w drodze stosownych pozwoleń wodnoprawnych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ bezpodstawnie odmówił uzgodnienia warunków zabudowy w niniejszej sprawie, z uwagi na niezapełnienie zamierzonej inwestycji przyłączenia do niezbędnych sieci (kanalizacyjnej), naruszając przy tym art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc pod uwagę, że ponowne rozpoznanie sprawy, wobec wytkniętego uchybienia, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części uchylona została decyzja organu odwoławczego. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpoznając wniesione odwołanie należy zastosować się do oceny prawnej i wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tejże ustawy.