I SA/Bd 689/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Magdalena Buczek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi K.C. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz K.C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] K. C. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu. W przedmiotowym wniosku podatnik przedstawił następujący stan faktyczny. W sierpniu 1997 roku otrzymał od swojej matki darowiznę 1/3 udziału w nieruchomości położonej w B. W maju 1998 roku kupił od swojego wuja kolejny udział w wysokości 1/3 w wyżej wskazanej nieruchomości. W maju 2006 roku nabył pozostały udział w nieruchomości w wysokości 1/3 od dotychczasowych współwłaścicieli (tj. od swojego kuzynostwa). Od tego momentu stał się wyłącznym właścicielem nieruchomości. Jako wyłączny właściciel nieruchomości wystąpił o dokonanie powtórnego podziału geodezyjnego, w wyniku którego nieruchomość została podzielona na sześć nowych działek budowlanych. Nieruchomość jest przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe. Wnioskodawca wskazał, że zamierza sprzedać jedną lub kilka działek budowlanych z nieruchomości, którą nabył w sposób opisany powyżej. Jest on osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej - taki status posiadał przy nabyciu udziałów w nieruchomości oraz będzie posiadał przy ewentualnym zbyciu działek. Nieruchomość ta należy do jego majątku osobistego. Pytanie wnioskodawcy dotyczyło kwestii, czy sprzedaż jednej lub kilku działek spowoduje opodatkowanie transakcji podatkiem od towarów i usług. Zdaniem strony - nie. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jak wynika z okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę należy mu przypisać status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Wskazuje na to fakt nabywania kolejnych udziałów w nieruchomości i przede wszystkim wystąpienie o dokonanie powtórnego podziału geodezyjnego, co skutkowało podzieleniem nieruchomości na sześć nowych działek budowlanych. Zdaniem organu, okoliczność podziału niezabudowanej nieruchomości na mniejsze działki wskazuje na przygotowanie gruntu do sprzedaży w taki sposób, aby uzyskać jak najwyższą cenę i jednoznacznie przesądza o intencji dokonywania czynności dostawy działek wielokrotnie, tak więc warunek częstotliwości zostanie wypełniony i nie można mówić o czynności jednorazowej. Minister Finansów zaznaczył, iż zgodnie z art. 113 ust.13 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy dokonujący dostawy gruntów nie mogą korzystać ze zwolnienia od tego podatku niezależnie od wielkości obrotów. Jeżeli zatem, podatnik dokona dostawy działek, to z chwilą dokonania sprzedaży pierwszej działki stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług. Planowana sprzedaż kolejnych działek przeznaczonych pod zabudowę będzie również opodatkowana tym podatkiem. W związku z tym, iż od podatku od towarów i usług - w odniesieniu do gruntów - zwolniona jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę (art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy), transakcje dostawy działek zawierane przez wnioskodawcę - jako dostawy terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, w ocenie organu, podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W dniu [...] wpłynęło pismo podatnika, w którym wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją prawa podatkowego oraz wniósł o jej zmianę zgodnie ze wskazanym przez niego stanowiskiem. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji. Na powyższą interpretację strona złożyła skargę, w której wniosła o jej uchylenie z powodu niezgodności z prawem. Zaskarżonej interpretacji strona zarzuciła: 1) rażące naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię norm zawartych w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, a w szczególności art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, 2) rażące naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. oraz art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, 3) błędną ocenę stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz przypisanie zamiaru, jakiego nie miał i nadal nie posiada. W uzasadnieniu podatnik podkreślił, że nigdy nie wprowadził nabytej nieruchomości do jakiejkolwiek działalności gospodarczej jako środek trwały, ani nie wykorzystywał jej w takiej działalności. Podniósł, że w ustawie o podatku od towarów i usług do definicji podatnika wprowadzono przede wszystkim kryterium podmiotowe (np. handlowiec, producent, usługodawca), natomiast kryterium przedmiotowe (działalność) występuje jedynie uzupełniająco. Podkreślił, że przy drugim kryterium chodzi o czynności producenta, handlowca lub usługodawcy. Według strony, podatnikiem podatku od towarów i usług nie zostaje się wyłącznie z powodu częstotliwości (zamiaru) działania. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż częstotliwość (zamiar) jest samodzielną i jedyną wymaganą przesłanką obowiązku zapłaty podatku od każdej sprzedaży gruntu dokonywanej przez osoby fizyczne, jeżeli posiadają one więcej niż jedną działkę. Podatkowi podlegają czynności wykonywane przez producenta, handlowca lub usługodawcę. W przedmiotowej sprawie skarżący nie jest żadnym z nich, jako że występuje jako osoba fizyczna nieprowadząca jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a ponadto nieruchomość będąca przedmiotem przyszłej sprzedaży nie została nabyta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, lecz stanowi majątek osobisty. Zdaniem skarżącego, norma zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy nie stanowi, że podatnikiem podatku VAT jest każda osoba, która częstotliwie dokonuje jakiejś czynności albo odwrotnie - wykonuje je rzadko lub jednorazowo, ale z zamiarem częstego wykonywania ich w przyszłości. W opinii strony, organ dokonał oceny "zamiaru" wskazanego w powołanym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy, według kryterium zasobności podatnika, co jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Na potwierdzenie powyższych argumentów skarżący wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które rozstrzygają kwestię wykładni art. 15 ustawy. Według strony, wykładnia normy zawartej w art. 15 ustawy przez sądy jest odmienna od wykładni dokonanej przez organ. Skarżący wskazał, iż przedmiotową nieruchomość nabył do majątku osobistego i w związku z tym nie dokonywał odliczenia podatku naliczonego. Nabył ją jako osoba fizyczna i bez zamiaru dalszej jej odsprzedaży. W dalszej części skargi strona wyjaśniła, iż dokonała powtórnego podziału działek, ale nie w takim celu, jaki wskazał organ (tj. podziału na mniejsze działki celem przygotowania gruntu do sprzedaży). Podział był spowodowany przeznaczeniem części nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na drogi publiczne. W związku z powyższym należało dokonać korekty powierzchni działek i pomniejszyć globalnie wielkość całej nieruchomości o kilkadziesiąt metrów kwadratowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 15 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z powyższego wynika, iż ustawodawca wyraźnie powiązał pojęcie "podatnika" z pojęciem "działalności gospodarczej". Z kolei kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne nieprowadzące takiej działalności nawet, jeżeli dokonują czynności dostawy. Innymi słowy, wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli czynność została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Według prawa wspólnotowego opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje (art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej). Zdefiniowana w Dyrektywie działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych ( art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE). Zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności dostawę budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz dostawę działek budowlanych, przez które to działki rozumie się każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, uznaną za budowlaną przez państwa członkowskie. Różnica pomiędzy regulacją unijną a polską ujawnia się głównie na tle definicji działalności gospodarczej. O ile bowiem zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów, a także wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT ustawodawca, definiując działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, operuje zwrotem "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Zwrotu takiego nie ma w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Należy jednak zauważyć, że w art. 12 ust.1 Dyrektywy zawarto upoważnienie dla państw członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dotyczące dostaw działek budowlanych. Oznacza to, zdaniem Sądu, że użyty w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zwrot "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Realizacja tej opcji nie została przy tym ograniczona wyłącznie do dostaw budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz działek budowlanych, lecz dotyczy wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną, są wykonywane przez dany podmiot. Możliwość taka została przewidziana w art. 12 ust. 1 Dyrektywy, gdy zważyć, że w przepisie tym użyto zwrotu "w szczególności", nie ograniczając w ten sposób katalogu sporadycznych transakcji uzasadniających uznanie danego podmiotu za podatnika do transakcji dotyczących wyłącznie budynków i działek budowlanych. Okoliczność, że Dyrektywa 2006/112/WE zezwala państwom członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą, i że ustawa o podatku od towarów i usług opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 przez wymienienie "czynności wykonanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku od towarów i usług. Z brzmienia bowiem przepisu art. 9 ust. 1 i 2 Dyrektywy, jak również art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 9 ust. 1 i 2 Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki bowiem nabywany jest na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług. Należy przy tym podkreślić, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności musi być ujawniony już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć tego, że przez pojęcie "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży (por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., I FPS 3/07, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2007 r., I FSK 603/06, wyrok WSA z dnia 15 stycznia 2007 r. III SA/Wa 3885/06, wyrok WSA z dnia 21 lutego 2007 r., III SA/Wa 3711/06). Ponadto należy zauważyć, że warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Tym samym nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru. W tym zakresie należy odwołać się do wyroku ETS z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renatę Enkler v. Finanzamt Hamburg, w którym wskazano, że przepis art.4 ust.3 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (obecnie art.12 ust.1 Dyrektywy 2006/112/WE) musi prowadzić do konkluzji, że nawet jeśli dana działalność charakteryzuje się cechami działalności określonej w art.4 ust.2 (obecnie art.9 ust.1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE), nie może ona zostać uznana za działalność gospodarczą, która podlega obowiązkowo wspólnotowemu systemowi podatku VAT, jeżeli jest ona wykonywana sporadycznie, to znaczy, bez pewnego stopnia stałości i ciągłości. Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski wypływające z analizy przepisu art. 2 pkt 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE. Przepis ten, określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju "przez podatnika, który jako taki występuje". Przepis ten wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności dany podmiot występuje w charakterze podatnika podatku od wartości dodanej, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader mocno zaakcentował to Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ulzen v. Dieter Armbrecht, w którym stanął na stanowisku, że jeżeli podatnik w rozumieniu Szóstej Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością i którą to część zarezerwował na potrzeby osobiste, w odniesieniu do sprzedaży tej części, nie występuje on jako podatnik. Transakcja taka nie podlega zatem opodatkowaniu podatkiem VAT. ETS wyraził ponadto podgląd, że podmiot będący podatnikiem podatku VAT, występujący w danej transakcji w charakterze prywatnym, nie działa w tym zakresie jako podatnik. Z tych względów transakcja o charakterze prywatnym, mimo iż jest dokonywaną przez podatnika, nie stanowi przedmiotu opodatkowania VAT. Reasumując - wykonanie danej czynności (w tym przypadku sprzedaży działki budowlanych) jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. handlowca. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Nabycie sprzedawanych gruntów musi nastąpić w celach wykonywania działalności, czyli handlowych, a nie w innych celach. Działalność handlowa oznacza dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży w sposób wskazujący na zamiar kontynuacji tej działalności. Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celu odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach osobistych. Tylko gdy osoba sprzedająca działki budowlane swoim zachowaniem wykaże, że realizując tę sprzedaż działa i chce działać w charakterze podatnika (handlowca, który nabył grunty w celu ich zbycia i chce oprócz tej sprzedaży kontynuować tego rodzaju aktywność), czyli podmiotu prowadzącego w tym zakresie działalność profesjonalną, stałą i zorganizowaną - sprzedaż taka będzie opodatkowana VAT (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2008, t.I, Wrocław 2008, s.808). W rozpatrywanej sprawie, z wniosku o wydanie interpretacji, wynika, że w sierpniu 1997 r. skarżący otrzymał od swojej matki darowiznę udziału w nieruchomości (w wysokości 1/3) położonej w B. W maju 1988 r. kupił od swojego wuja kolejny udział (w wysokości 1/3) we wskazanej nieruchomości. W maju 2006 r. nabył pozostały udział w nieruchomości (w wysokości 1/3) od dotychczasowych współwłaścicieli. Jako wyłączny właściciel skarżący wystąpił o dokonanie powtórnego podziału geodezyjnego, w wyniku którego nieruchomość zostanie podzielona na sześć nowych działek budowlanych. Strona nie prowadzi działalności gospodarczej, a nieruchomość należy do jej majątku osobistego. Nabywając udziały w nieruchomości skarżący nie nabywał ich z zamiarem dalszej odsprzedaży. Z uwagi na sytuację rodzinno-zdrowotną zastanawia się nad sprzedażą jednej lub kilku działek. Nieruchomość jest przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe. Zdaniem organu podatkowego skarżącego należy uznać za podatnika VAT. Wskazuje na to fakt nabywania kolejnych udziałów w nieruchomości i przede wszystkim wystąpienie o dokonanie powtórnego podziału geodezyjnego, co skutkowało podzieleniem nieruchomości na sześć nowych działek budowlanych. Okoliczność podziału nieruchomości na mniejsze działki wskazuje na przygotowanie gruntu do sprzedaży w taki sposób, aby uzyskać jak najwyższą cenę i jednoznacznie przesądza o intencji dokonywania czynności dostawy działek wielokrotnie, tak więc warunek częstotliwości zostanie wypełniony. Sąd nie podziela tego stanowiska. Nie można z zamiaru dokonania kilkukrotnej sprzedaży gruntów budowlanych automatycznie wywodzić obowiązku zapłaty podatku bez ustalenia, że podmiot tych czynności działał w charakterze podatnika VAT, tj. handlowca. Działalność handlowa oznacza dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży w sposób wskazujący na zamiar kontynuacji tej działalności. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny strony i że nie zakupiła ona grunt celem jego odsprzedaży. Należy zauważyć, że między nabyciem przez skarżącego pierwszego udziału w nieruchomości a nabyciem ostatniego udziału minęło prawie 9 lat. Sprzedaż działek jest spowodowana sytuację rodzinno-zdrowotną skarżącego. Tym samym w ocenie Sądu, nie można uznać, że skarżący dokonuje czynności sprzedaży gruntu w sposób ciągły i profesjonalny (jako handlowiec). Okoliczność, że strona dzieli przedmiot sprzedaży należący do jej majątku prywatnego na mniejsze działki, aby zyskać wyższą cenę nie oznacza, tylko z tego powodu, że ma zamiar prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdzając na podstawie art. 152 tej ustawy, iż nie podlega ona wykonaniu, zaś na podstawie art. 200 orzekł o kosztach postępowania L. Kleczkowski I. Najda - Ossowska M. Łent