I OSK 645/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiego Związku Działkowców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1158/08 w sprawie ze skargi Polskiego Związku Działkowców na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1158/08 oddalił skargę Polskiego Związku Działkowców na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie orzeczeniem z dnia [...] października 1954 r. nr [...]wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w Krakowie, oznaczoną jako parcela l.kat. [...], stanowiącą własność W. B. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wywłaszczeniowej wystąpił W. B. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] października 1954 r. w części dotyczącej parceli [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta Krakowa odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. W następstwie rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta Krakowa o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1010/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Prezydenta Miasta Krakowa na decyzję z dnia [...] marca 2002 r. Pismem z dnia [...] lipca 2002 r. Polski Związek Działkowców - Okręgowy Zarząd Małopolski wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2000 r., wskazując, iż część wywłaszczonej nieruchomości oznaczona jako działki nr [...] i nr [...] użytkowana jest przez Pracowniczy Ogród Działkowy "[...]" w Krakowie, w związku z czym Polskiemu Związkowi Działkowców przysługiwały na mocy art. 28 k.p.a. prawa strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a jego niepowiadomienie o toczącym się postępowaniu i zapadłej decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Po rozpoznaniu wniosku Polskiego Związku Działkowców Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2000r., wskazując, iż powołana decyzja była już przedmiotem postępowania nadzorczego, zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu Małopolskiego utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r. Po rozpatrzeniu skargi Polskiego Związku Działkowców, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 858/04, uchylił powyższą decyzję Ministra Infrastruktury oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r., w uzasadnieniu wskazując m.in., iż zarzut uprzedniej oceny legalności decyzji z [...] sierpnia 2000 r. stanowi argument właściwy dla decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 3 k.p.a.), a nie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., Minister Budownictwa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie z wniosku Polskiego Związku Działkowców w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. o stwierdzeniu nieważności powołanego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] października 1954 r. W uzasadnieniu w/w decyzji Minister Budownictwa wskazał, iż z uwagi na uprzednią ocenę legalności dokonaną w drodze ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r. ponowne procedowanie w tej samej sprawie jest niedopuszczalne. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Polskiego Związku Działkowców o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 170 tej ustawy prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie, ponieważ decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2000 r. nr [...] była już przedmiotem postępowania nadzorczego zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Ponadto oceny prawidłowości tej decyzji dokonał Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1010/02 wskazując, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2000 r. stwierdzająca nieważność wywłaszczenia jest prawidłowa. Organ stwierdził, że ponowne orzekanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. jest niedopuszczalne, decyzja wydana w wyniku ewentualnego postępowania dotknięta byłaby wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Nieuzasadnione jest również twierdzenie wnioskodawcy, jakoby ocena prawna zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2003 r. stała się nieaktualna w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Odnosząc się do zarzutu pominięcia wnioskodawcy jako strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ stwierdził, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją Ministra Infrastruktury i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 41 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. W szczególności organ nie wziął pod uwagę, że parcela l. kat [...] uległa podziałowi, a postępowanie nieważnościowe zakończone decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. dotyczyło wyłącznie działek nr [...] i [...], nie dotyczyło natomiast działki nr [...] użytkowanej przez Rodzinny Ogród Działkowy "[...]". Dlatego też nie jest uzasadnione twierdzenie, że powyższa decyzja nadzorcza dotyczy tego samego przedmiotu postępowania, co żądanie skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1158/08 skargę Polskiego Związku Działkowców w uzasadnieniu stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powołując się na art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd wskazał, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Nadto, organ wydając zaskarżoną decyzję związany był, stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2005 r., w którym stwierdzono że okoliczność uprzedniej oceny legalności decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. stanowi argument właściwy dla decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 3 k.p.a.), a nie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji. Sąd wskazał, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny zaś zarzuty skarżącego dotyczą w istocie naruszenia przepisów prawa w postępowaniu nadzorczym zakończonym decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r., która podlegała już ocenie Sądu dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2003 r. Przytoczone przez skarżących okoliczności nie mogły być uznane za uzasadnione, ponieważ twierdzenie, iż nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy nie zostało wykazane. Sąd podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżącego organ rozpatrywał sprawę stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego w odniesieniu do całej parceli l.kat. [...] i tak też brzmi rozstrzygnięcie nadzorcze. Dlatego też powoływanie się na okoliczność, że decyzja nadzorcza z dnia [...] sierpnia 2000 r. nie obejmuje działki nr [...] jest bezpodstawne. W takiej sytuacji Minister nie mógł uczynić nic innego jak tylko wydać decyzję o umorzeniu postępowania nadzorczego, ponieważ wydanie ponownej merytorycznej decyzji w sprawie - z uwagi na prawomocny wyrok sądu administracyjnego - było niedopuszczalne. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 41 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1158/08 skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego wniósł Polski Związek Działkowców. Zaskarżając wyrok pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a kasator zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. art. 105 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., 2. art. 41 ust. 1 i 2 w zw. z art. 24 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz.1419 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej, podnosząc fakt pominięcia strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] października 1954 r. w części dotyczącej parceli I.kat. [...] kwestionuje podane w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzenia, iż Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rozpatrywał sprawę stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego odnośnie całej nieruchomości ozn. l.kat [...]. Gdyby tak było w istocie to organ ten rozpoznałby sprawę przy udziale wszystkich stron postępowania i odnośnie wszystkich działek a nie tylko przy udziale Skarbu Państwa Kuratorium Oświaty i Wychowania i z powołaniem zajmowanych przez nie działek [...] i [...] powstałych z podziału dz. [...], co miało miejsce w tym przypadku. Działki zajmowane przez Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" noszą zupełnie inne numery ([...] i [...]) i w tym postępowaniu nie było o nich mowy. Z tej przyczyny nie można twierdzić, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r. i decyzja, która mogłaby być wydana w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu dotyczyłaby tego samego przedmiotu postępowania i Minister nie mógł uczynić nic innego poza wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania nadzorczego. Kasator wskazał jednocześnie, że istotną okolicznością w niniejszej sprawie pozostaje fakt wejścia w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz.1419 ze zm.). Jej art. 41 ust. 2 stanowi iż "pracownicze ogrody działkowe o nieuregulowanym stanie prawnym, a zarejestrowane w rejestrze pracowniczych ogrodów działkowych prowadzonych na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych stają się rodzinnymi ogrodami działkowymi w rozumieniu ustawy. Pełnomocnik wskazał, że istotna jest związana z tym regulacja wprowadzona art. 24 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którą "zasadne roszczenia osoby trzeciej do nieruchomości zajętej przez rodzinny ogród działkowy podlegają zaspokojeniu wyłącznie poprzez wypłatę odszkodowania lub zapewnienie nieruchomości zamiennej (ust. 1). Skutki roszczeń o których mowa w ust. 1 obciążają właściciela nieruchomości (ust. 2). Kasator zwrócił uwagę, że w sprawie niniejszej ten kontekst winien być brany pod uwagę, gdyż ma istotne znaczenie dla dalszego istnienia Ogrodu, a umorzenie postępowania nadzorczego uniemożliwia w efekcie zastosowanie przewidzianych ustawą o rodzinnych ogrodach działkowych rozwiązań. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania, reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, a zatem sprawa mogła być rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wymienione w art. 174 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, tj. przyczyny, na podstawie których można zaskarżyć orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami rozpatrywanego środka odwoławczego i wskazanymi w nim podstawami, w skardze kasacyjnej należy powołać konkretne przepisy prawne, którym uchybił Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za zasadnością zarzutu, a w przypadku zarzutu uchybienia przepisom postępowania, wykazanie, iż podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak określone przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku wyznaczają zakres postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak również brania pod uwagę innych uchybień, aniżeli wskazane przez kasatora. Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. W takiej sytuacji obowiązkiem Sądu II instancji jest rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia norm proceduralnych. W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie został prawidłowo sformułowany. Stawiając zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie odniósł treści powołanych przepisów do zaskarżonego wyroku. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, w jaki sposób Sąd I instancji mógł naruszyć wymienione przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim zaś kasator nie wykazał, aby ewentualne uchybienie tym przepisom postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania sądowego. Przypomnienia jedynie wymaga, że art. 107 § 1 k.p.a. określa składniki decyzji administracyjnej, zaś § 3 wskazuje, jakie wymogi powinno spełniać uzasadnienie decyzji. Nie stanowi prawidłowego postawienia zarzutu samo stwierdzenie przez kasatora, że oddalając skargę Sąd naruszył wymienione przepisy k.p.a. Wymaganego prawem wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie można utożsamiać z samą odmienną oceną kasatora, co do prawidłowości działania organu administracji publicznej. W odniesieniu do tego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarga kasacyjna nie spełnia ustawowego wymogu. Zarzut ten nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku i to niezależnie od tego, że kasator nie powiązał naruszenia powołanych wyżej przepisów k.p.a. z odpowiednimi przepisami P.p.s.a. Skutku pożądanego przez kasatora nie mogły odnieść także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 105 k.p.a. i art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz.1419 ze zm.). Zarzut naruszenia prawa materialnego, poza podaniem normy prawnej, której naruszenie strona zarzuca Sądowi, powinien wskazywać, stosownie do art. 174 pkt 1 P.p.s.a., czy nastąpiło ono przez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, czego autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, zaś niewłaściwe zastosowanie może polegać na błędnej subsumpcji stanu faktycznego pod określony przepis. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić, na czym polegała błędna interpretacja wskazanego przepisu prawa materialnego przez sąd, bądź też podać, na czym polegało błędne jego zastosowanie. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, tj. art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Uzasadniając ten zarzut, kasator odniósł się do poprzednio prowadzonego już postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2002 r., która była przedmiotem sądowej kontroli (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1010/02). Podał, że gdyby istotnie wskazane postępowanie dotyczyło całej działki 71/5, to organ rozpoznałby wówczas sprawę o stwierdzenie nieważności z udziałem wszystkich stron postępowania. Powyższe twierdzenia nie odnoszą się do zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji i nie podważają jego prawidłowości. Kasator, stawiając w niniejszej sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego, zupełnie pominął ustawowy wymóg wykazania błędu Sądu w wykładni tego przepisu, przedstawienia jego prawidłowej wykładni, jak też uzasadnienia ewentualnego niewłaściwego jego zastosowania. Zamierzonego przez wnoszącego skargę kasacyjną skutku nie mógł odnieść również drugi z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz.1419 ze zm.). Także w przypadku tego zarzutu, kasator nie podaje, czy jego naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Wskazuje jedynie na fakt wejścia w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, stwierdzając, że Sąd I instancji rozstrzygając sprawę powinien wziąć pod uwagę art. 41 ust. 2 tej ustawy w związku z jej art. 24, dotyczącym roszczeń osoby trzeciej do nieruchomości zajętej przez rodzinny ogród działkowy. Podkreślenia wymaga, że ocena zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności określonej decyzji, dokonywana jest na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania decyzji, której dotyczy tryb nadzorczy. Powołane przez kasatora przepisy nie mogły znaleźć zatem w niniejszej sprawie zastosowania i Sąd I instancji ich nie stosował. Nadto, również organ, wobec ustalenia, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. była już przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania nieważnościowego i stwierdzenia, że ponowne procedowanie w tej samej sprawie jest niedopuszczalne, przepisów tych nie stosował. Zarzut ten nie mógł zatem doprowadzić do wzruszenia wyroku Sądu I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz Polskiego Związku Działkowców nie orzeczono w związku z treścią art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, gdyż zgodnie z art. 203 i art. 204 P.p.s.a., zwrot poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego przysługuje jedynie organowi lub skarżącemu.