II GSK 518/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Stanisław Gronowski Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1249/08 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Cz. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie taryfy opłat za usługi przewozowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od Rady Miasta Cz. na rzecz Wojewody Ś. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. o sygn. akt III SA/Gl 1249/08, po rozpoznaniu skargi Wojewody Ś. na uchwałę Rady Miejskiej w Cz. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie taryfy opłat za usługi przewozowe, oddalił skargę. Sąd orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rada Miasta Cz. [...] czerwca 2008 r. podjęła, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. nr 97, poz. 1050 ze zm.; dalej: ustawa o cenach) w związku z 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 oraz art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), uchwałę w sprawie taryf opłat za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym w Cz. powierzone do realizacji przez Gminę Cz. oraz kategorie osób uprawnionych do ulg za przejazdy lokalnym transportem zbiorowym w Cz. powierzone do realizacji przez Gminę Cz. W § 1 uchwały zdefiniowano pojęcie "przewoźnika", wskazując, że jest to podmiot wykonujący regularny przewóz osób, bagażu lub zwierząt w zbiorowej komunikacji miejskiej. Z kolei w § 2 uchwały ustalono opłaty za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym (określone w załączniku nr 1 do uchwały) oraz kategorie osób uprawnionych do opłaty ulgowej i zwolnionych z odpłatności za usługi przewozowe (określone w załączniku nr 2). Ponadto w § 3 określono rodzaje biletów, zaś w § 5 ustalono, że opłaty za przejazdy na liniach specjalnych, rekreacyjnych, imprezowych ustala przewoźnik. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Wojewoda Ś. zakwestionował powyższą uchwałę i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, jako niezgodnej z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Wojewoda Ś. stwierdził, że uchwała została podjęta na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach, który nie stanowi podstawy prawnej do ustalenia taryfy za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym, a jedynie cen urzędowych za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. Według skarżącego, kwestionowaną uchwałą w istocie ustalono taryfę, a nie maksymalny poziom cen za usługi przewozowe, o czym stanowi art. 8 ustawy o cenach. Wojewoda Ś. podniósł, że uchwała zawiera także szczegółowe regulacje dotyczące rodzajów biletów. W konkluzji stwierdził, że uchwała ustaliła taryfę dla konkretnego przedsiębiorstwa tj. Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Sp. z o.o., o czym świadczą okoliczności takiej jak ustalenie konkretnego cennika, podanie treści uchwały do publicznej wiadomości w formie przewidzianej dla upublicznienia taryf i cenników przez przewoźników, ustalenie ulg i zwolnień, wprowadzenie niższych opłat dodatkowych w przypadku ich wcześniejszego uiszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę Wojewody Ś. uznał, że w podstawie prawnej uchwały Rady Miejskiej w Cz. z dnia [...] czerwca 2008 r. powołano m.in. art. 8 ust. 1 ustawy. o cenach. Przepis ten stanowi, że rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. Pod pojęciem ceny urzędowej według art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o cenach należy rozumieć cenę ustaloną w rozporządzeniu wydanym przez właściwy organ administracji rządowej lub w uchwale wydanej przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przy czym według art. 9 tej ustawy, ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych, chyba że organ administracji publicznej, w przepisach wydanych na podstawie ustawy, ustali inaczej. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy o cenach stwarza radzie gminy możliwość, ale nie obowiązek, ustalenia cen urzędowych za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy, a więc w odniesieniu do wszystkich podmiotów świadczących tego rodzaju usługi na terenie gminy. Sąd podkreślił, że Rada Miasta Cz. ustalając opłaty za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym, działała w ramach umocowania wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Ustalone ceny biletów (normalnych i ulgowych) miały charakter maksymalnych cen urzędowych, obowiązujących wszystkie podmioty świadczące tego rodzaju usługi na terenie Gminy Cz. Z treści uchwały nie wynika, że tak nie jest. Jeżeli Rada posiadała kompetencje do ustalenia cen urzędowych za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym, to, posiadała również kompetencje do określenia osób uprawnionych do opłaty ulgowej i zwolnionych z odpłatności. Przywileje te zatem obowiązywać będą, na takich samych zasadach, u wszystkich podmiotów świadczących usługi przewozowe, których dotyczy uchwała. Zdaniem Sądu I instancji, skoro Rada Miasta Cz. podjęła uchwałę na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach, to nie miała obowiązku, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), ustalenia wysokości cen albo określenia sposobu ustalania cen za usługi z zakresu komunikacji miejskiej. Uchwała z [...] czerwca 2008 r., zawierała również postanowienia dotyczące opłat manipulacyjnych zaś podstawą prawną do podejmowania przez radę gminy w tym zakresie uchwały stanowi art. 34a ust. 2 ustawy 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. Nr 50, poz. 601 ze zm., dalej: Prawo przewozowe). Okoliczność, że Rada Miasta Cz. nie powołała tego przepisu w podstawie prawnej uchwały, nie stanowiło, zdaniem Sądu I instancji, podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Wojewoda Ś. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię: 1. art. 8 ust. 1 ustawy o cenach polegającą na przyjęciu, że Rada Miasta Cz. ustalając opłaty za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym działała w ramach umocowania wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach; 2. art. 8 ust. 1 ustawy o cenach poprzez przyjęcie, że stanowi on podstawę do wprowadzenia ulg i zwolnień od opłat za usługi przewozowe - w związku z art. 18a ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d. ) oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wojewoda Ś. zaznaczył, że w uchwale, podejmowanej na podstawie art. 8 ust.1 ustawy o cenach, winno określić się wyłącznie ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego mające, w myśl art. 9 ustawy o cenach, charakter cen maksymalnych. Akt wydany na tej podstawie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, skierowanym do wszystkich podmiotów realizujących tego typu usługi, a jego postanowienia powinny znaleźć odzwierciedlenie w ustalanych i stosowanych przez przewoźników taryfach. W ocenie skarżącego, Rada Miasta Cz. nie zrealizowała upoważnienia wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach, ale ustaliła "taryfę". Ponieważ Prawo przewozowe nie definiuje pojęcia "taryfy", ani też nie określa jej elementów składowych, wyjaśnienie tego terminu może nastąpić z uwzględnieniem reguł wykładni językowej poprzez odwołanie się do znaczenia przypisywanemu mu w języku potocznym. Przyjmując takie właśnie rozumienia pojęcia "taryfa" należy uznać, że taryfą przewozu osób i bagażu w lokalnym transporcie zbiorowym będzie zestawienie cen i opłat za usługi przewozu osób i bagażu, a także bezpośrednio z nimi związane normy dotyczące sposobu poboru tychże opłat oraz warunki stosowania ulg i zwolnień. Wojewoda Ś. wskazał, że w treści załącznika nr 1 do uchwały pn. "Cennik opłat za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym w Cz. powierzone do realizacji przez Gminę Cz." Rada nie ograniczyła się do wskazania "nieprzekraczalnego poziomu cen", ale ustaliła w sposób szczegółowy ceny biletów obowiązujące w komunikacji miejskiej (m.in. ceny biletów elektronicznych normalnych, imiennych ulgowych, biletów okresowych i biletów papierowych jednorazowych). Sposób skonstruowania tego cennika świadczy o tym, że mamy do czynienia z cennikiem właśnie (a więc elementem taryfy), a nie z cenami maksymalnymi. Wolą Rady (wyrażoną w § 7 uchwały) było podanie treści uchwały do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w prasie lokalnej, wywieszenie informacji w środkach komunikacji miejskiej oraz ogłoszenie na tablicy Urzędu Miasta Cz. Trudno uznać, by zamiarem Rady było ogłoszenie w ten sposób cen maksymalnych, w oparciu o które poszczególni przewoźnicy będą dopiero ustalali obowiązujące u nich taryfy wraz z cennikiem. W treści uchwały nie pojawiło się określenie "cena maksymalna" stąd o charakterze ustalonych przez Radę stawek świadczy wyłącznie podany w podstawie przepis art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Jeżeli więc zamiarem Rady było ustalenie cen maksymalnych podanie ich do wiadomości publicznej w ten sposób oznacza wprowadzenie w błąd potencjalnych pasażerów. Przepis art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe zobowiązuje przewoźnika do podania do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty, ustalonych lub stosowanych przez niego taryf lub cenników. W § 7 uchwały Rada postanowiła o ogłoszeniu tekstu uchwały m.in. "w środkach komunikacji miejskiej". Wobec powyższego było brak podstaw aby w ten sposób ogłaszać ceny ustalone w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Przewoźnik ogłasza w ten sposób wyłącznie stosowane przez siebie taryfy bądź cenniki zaś takich ogłoszeń ma prawo oczekiwać pasażer korzystający z komunikacji miejskiej. O tym, że rada traktowała ustalone przez siebie opłaty za przejazdy jako element taryfy świadczy ust. 6 Załącznika nr 1 do uchwały, w którym uregulowana została kwestia obniżenia opłaty dodatkowej w przypadku uiszczenia jej u kontrolera lub w ciągu 7 dni od daty wystawienia wezwania do zapłaty. Zgodnie z art. 33a ust. 3c Prawa przewozowego obniżenie wysokości opłaty dodatkowej w razie natychmiastowego jej uiszczenia lub w terminie wyznaczonym w wezwaniu do zapłaty należy do przewoźnika i następuje w taryfie W ocenie Wojewody Ś. uchwała podjęta na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach ma walor przepisu powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z normatywnego charakteru tego aktu wynika konieczność formułowania jego postanowień jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. W treści uchwały nie mogą znaleźć się regulacje nie znajdujące uzasadnienia w normie zawierającej upoważnienie ustawowe. Określenie w takiej uchwale cen biletów ulgowych oraz kategorii osób uprawnionych do opłaty ulgowej i zwolnionych z odpłatności za usługi przewozowe nie znajduje uzasadnienia w upoważnieniu ustawowym. Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że rada gminy nie może w drodze aktu prawa miejscowego wprowadzać ulg i zwolnień za przejazdy jest brzmienie art. 18a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem "przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem, w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg". Uznając, że rada gminy wprowadza ulgi i zwolnienia w ramach upoważnienia wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach należałoby przyjąć, że wprowadzone przez Radę Miasta ulgi i zwolnienia od dnia wejścia w życie uchwały są wiążące dla wszystkich przedsiębiorców wykonujących lokalny transport zbiorowy na terenie gminy Cz. Tymczasem od tego czy przewoźnik będzie stosował ulgi inne niż ustawowe decydujące znaczenie winna mieć umowa zawarta z podmiotem wprowadzającym ulgi dotycząca warunków zwrotu poniesionych kosztów z tytułu ulg określonych uchwałą rady gminy. Jeżeli gmina zamierza wprowadzić na swoim terenie ulgi np. dla osób, które ukończyły 70 rok winna z poszczególnymi przewoźnikami zawrzeć stosowne umowy cywilnoprawne. Przy czym treść takiej umowy ze strony gminy ustalał będzie organ wykonawczy działający w oparciu o art. 31 ustawy o samorządzie gminnym. Organ nadzoru zauważył także, że wprowadzenie opłat za wydanie karty elektronicznej i jej duplikatu (Załącznik nr 1 "Inne opłaty" pkt 1 i 2) oraz określenie przez Radę zasad korzystania z biletów (Załącznik nr 1 "Pozostałe ustalenia"), nie znajduje uzasadnienia w art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. W konkluzji skarżący podniósł, że kwestionowaną uchwałą Rada Miasta Cz. ustaliła taryfę dla konkretnego przedsiębiorstwa tj. Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Sp. z o.o. w Cz., o czym świadczą: ustalenie konkretnego "cennika", podanie treści uchwały do publicznej wiadomości w formie przewidzianej dla upublicznienia taryf i cenników przez przewoźników, ustalenie ulg i zwolnień oraz wprowadzenie niższych opłat dodatkowych w przypadku ich wcześniejszego uiszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wojewoda Ś. zarzucił naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach przez jego błędną wykładnię. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd I instancji nietrafnie uznał, że uchwała Nr [...] Rady Miasta Cz. została podjęta w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie zarzuca ona niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. W tym miejscu należy zauważyć, że błędna wykładnia to mylne rozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzone uchybienie w zakresie błędnego określenia formy naruszenia prawa materialnego nie wyłącza możliwości rozpoznania skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę Wojewody Ś. na uchwałę Rady Miasta Cz. z dnia [...] czerwca 2008 r., uznał, że nie narusza ona prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji zostało wyrażone bez wszechstronnej oceny zgodności treści kontrolowanej uchwały z obowiązującym porządkiem prawnym. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. W myśl art. 9 ustawy o cenach ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych, chyba że organ administracji publicznej, w przepisach wydanych na podstawie ustawy, ustali inaczej. Wojewoda Ś. w skardze wniesionej do WSA zarzucił, że kwestionowana uchwała nie zrealizowała upoważnienia ustawowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach, lecz ustaliła taryfę. Sąd I instancji uznał natomiast, że wspomniana uchwała określiła ceny maksymalne za usługi przewozowe transportu zbiorowego, obowiązujące wszystkie podmioty świadczące tego rodzaju usługi na terenie Gminy Cz. Formułując powyższe stanowisko WSA nie uwzględnił, że uchwała nie jest adresowana do wszystkich podmiotów świadczących usługi przewozowe transportu zbiorowego na terenie gminy, lecz do tych, którym Gmina Cz. powierzyła ich realizację. Zauważyć także należy, że uchwała nie ograniczyła się do wskazania nieprzekraczalnego poziomu cen, ale bardzo szczegółowo określiła formę biletów obowiązujących w komunikacji miejskiej i ich ceny. Sąd I instancji nie uwzględnił jednak w swych rozważaniach, że uchwała podjęta na podstawie art. 8 ust. 1 o cenach powinna określać cenę biletu, a nie formę w jakiej występuje on na rynku. Pominięto także treść Załącznika nr 1 do uchwały pn. "Cennik opłat za usługi przewozowe lokalnym transportem zbiorowym w Cz. powierzone do realizacji przez Gminę Cz.", który zawiera zestawienie cen i opłat za usługi przewozu osób i rzeczy, a także określa sposób poboru tych opłat. Sąd uznając zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem nie rozważył, czy przyjęcie przez Radę tego rodzaju postanowień mieści się w realizacji upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Zakres uregulowań przyjętych w Załączniku nr 1 do uchwały może bowiem wskazywać, że w istocie doszło do określenia taryfy opłat. Dodać należy, że wskazany w uchwale sposób podania jej do publicznej wiadomości w pewnym zakresie odpowiada zasadom jakie dotyczą podawania do publicznej wiadomości cennika lub taryfy opłat za świadczenie usług przewozowych (art. 11 ust. 1 Prawa przewozowego i art. 18b ust. 6 u.t.d.). Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do uregulowania w uchwale kwestii opłat dodatkowych stwierdził, że Rada działała w tym zakresie na podstawie art. 34a ust. 2 Prawa przewozowego. Powołany przepis w związku z art. 34a ust. 1 Prawa przewozowego, upoważnia radę gminy do wydania przepisów określających sposób ustalania wysokości opłat dodatkowych pobieranych w razie braku odpowiedniego dokumentu przewozu, braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego albo ulgowego przejazdu, niezapłacenia należności za zabrane ze sobą do środka przewozu rzeczy lub zwierzęta albo naruszenia przepisów o ich przewozie, spowodowania, bez uzasadnionej przyczyny zatrzymania lub zmiany trasy środka transportu, a także sposobu ustalania wysokości przysługującej przewoźnikowi opłaty manipulacyjnej. Należy podkreślić, że stanowisko Sądu nie uwzględniło, iż art. 34a ust. 2 Prawa przewozowego upoważnia radę gminy wyłącznie do wydania przepisów określających sposób ustalania wysokości opłat dodatkowych i opłaty manipulacyjnej, a nie jak to miało miejsce w zaskarżonej uchwale ich wysokości. Ponadto WSA nie dostrzegł, że w Załączniku nr 1 pkt V ust. 6 zróżnicowano wysokość opłat dodatkowych w zależności od terminu ich wniesienia. Tymczasem zgodnie z art. 33a ust. 3c Prawa przewozowego to wyłącznie przewoźnik może w regulaminie przewozu lub taryfie określić obniżenie wysokości opłaty dodatkowej w razie natychmiastowego jej uiszczenia lub w terminie wyznaczonym w wezwaniu do zapłaty. Uregulowanie kwestii obniżenia opłaty dodatkowej w uchwale Rady z dnia [... czerwca 2008 r. nastąpiło z naruszeniem art. 33a ust. 3c Prawa przewozowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie o zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie uwzględniło również tego, czy ustalenie w Załączniku nr 1 pkt VI pn "Inne ustalenia" opłat za wydanie karty elektronicznej i jej duplikatu oraz określenie zasad korzystania z biletów mieści się w ramach upoważnienia określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o cenach. Podkreślenia wymaga, że określanie, w drodze uchwały rady gminy, cen maksymalnych na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach jest instrumentem regulowania nieprzekraczalnego poziomu cen obowiązujących wszystkich przewoźników i ma służyć ochronie rynku, a nie organizacji działalności gospodarczej wykonywanej przez przewoźników. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda Ś. niesłusznie zarzuca, że w uchwale podjętej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cenach nie jest dopuszczalne wprowadzenie ulg i zwolnień od opłat za usługi przewozowe. Rada gminy określając ceny urzędowe może to uczynić zarówno w odniesieniu do biletów pełnopłatnych jak i ulgowych. W przypadku wprowadzenia, w określonych wypadkach ulg, cena biletu ulgowego, określona w uchwale będzie ceną urzędową. Odrębną kwestią natomiast jest stosowanie ulg ustalonych w uchwale przez poszczególnych przewoźników. Zgodnie z art. 18a u.t.d. będzie to uzależnione od zawarcia umowy między przewoźnikiem a radą gminy umowy określającej warunki zwrotu kosztów stosowania ulg. W przypadku uchwały z dnia [...] czerwca 2008 r., przyjęty w § 9 termin wejścia w życie uchwały, umożliwia zawarcie umów, o których mowa w art. 18a u.t.d. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 p.p.s.a. w związku z §14 ust 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).