II FSK 468/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie: NSA Krystyna Nowak (sprawozdawca), WSA del. Jolanta Sokołowska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 727/08 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 18 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 727/08, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 11 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że postanowieniem z 25 czerwca 2008 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M. C. na podstawie tytułów wykonawczych [...] do [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z 18 czerwca 2008 r. wierzyciel – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Inspektorat w W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego stwierdzając brak podstaw do jego umorzenia; wierzyciel stanął na stanowisku, że należności objęte wskazanymi tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu. Po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z 11 września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Rozważając zasadność argumentacji dłużnika odnośnie przedawnienia egzekwowanych należności organ odwoławczy stwierdził, że składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Narodowy Fundusz Zdrowia oraz Fundusz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przedawniają się co do zasady w terminie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne; wskazał na art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. Zasady tej nie stosuje się do należności, które wygasły przed 1 stycznia 2003 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074). M. C. wywiódł od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia wskazując na naruszenie przepisów mające wpływ na wynik sprawy. Zarzucił naruszenie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w pierwotnym brzmieniu poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że termin przedawnienia wynosi lat 10, a nie 5 jak stanowił przywołany przepis, art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obecnym poprzez jego zastosowanie, art. 1 pkt 9 lit. a. ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz zmianie niektórych innych ustaw polegające na jego zastosowaniu i uznaniu przez organ egzekucyjny, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne powstałe przed 1 stycznia 2003 r. przedawniają się z upływem lat 10, a nie 5, jak przed dniem 1 stycznia 2003 r., art. 28 ust. 2 i ust. 3 ustawy 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) polegające na jego niezastosowaniu i uznaniu, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne przedawniają się z upływem lat 10, a nie lat 5, jak przed 1 lipca 2004 r., art. 17 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz o zmianie niektórych ustaw, polegający na jego zastosowaniu i uznaniu, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne powstałe przed 1 lipca 2004 r. przedawniają się z upływem lat 10, a nie lat 5 jak przed tą datą. Nadto skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającego na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego mimo przedawnienia egzekwowanych należności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w G. podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga M. C. nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w sprawie sprowadzała się – zdaniem Sądu – do rozstrzygnięcia kwestii właściwego terminu przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi [...] do [...]. Miało to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego, bowiem w myśl art. 31 o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wygasa wskutek przedawnienia. Zasady przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne mają zastosowanie także do należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne (art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) oraz należności z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że należności z tytułu składek egzekwowane na podstawie opisanych tytułów wykonawczych nie uległy przedawnieniu. W okresie, kiedy upłynął termin płatności powyższych należności (lata 2000-2002), obowiązywał pięcioletni termin przedawnienia należności z tytułu składek. Dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r., ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, wprowadzony został dziesięcioletni termin przedawnienia należności poprzez zmianę art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustawa "nowelizacyjna" nie zawierała przepisów przejściowych. Oznaczało to, że przedawnienie należności winno być oceniane w oparciu o przepisy w brzmieniu znowelizowanym. Zgodnie z ogólną zasadą prawa intertemporalnego w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Jest ona związana z regułą kolizyjną, zwaną regułą porządku czasowego, zawartą w paremii – lex posterior derogat legi priori, która ma zastosowanie, gdy lex posterior nie jest hierarchicznie niższa niż lex priori. Zasada ta polega na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń, czy stanów rzeczy danego rodzaju. Dotyczy to również zdarzeń, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmian prawa. Rozwiązanie takie odpowiada zazwyczaj przeświadczeniu prawodawcy, że nowe normy są bardziej dostosowane do aktualnych warunków, niż prawo poprzednio obowiązujące. Nowa ustawa jest wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później, niż wola ustawodawcy, której wyrazem był wcześniejszy akt normatywny. Zaletą tego rozwiązania jest zaś to, że od wejścia w życie nowej regulacji prawnej wszyscy traktowani są jednakowo, według takich samych norm. Bezpośrednie stosowanie nowej ustawy w tym zakresie nie wiązało się z wprowadzeniem nowych zobowiązań, czy reaktywacją zobowiązań wygasłych. Stosowanie przepisów o przedawnieniu, wprowadzonych ustawą nowelizacyjną, do należności z tytułu składek powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r. nie stanowiło naruszenia zasady lex retro non agit, o ile nowy termin przedawnienia nie był odnoszony do sytuacji, gdzie termin przedawnienia minął. Podkreślić bowiem należy, że zasada lex retro non agit zakazuje regulacji przez prawo zdarzeń prawnych i ich skutków zrealizowanych w czasie, gdy konkretny przepis jeszcze nie obowiązywał. Zasada ta nie dotyczy jednak sytuacji, w której zdarzenie prawne trwa w momencie wejścia w życie przepisów nowych, odmiennie regulujących jego reżim prawny, tak jak to jest w przypadku biegu terminu przedawnienia, które jest zdarzeniem prawnym trwałym, rozciągniętym w czasie. Wprowadzenie takiej regulacji nie stanowi także naruszenia zasad demokratycznego państwa prawnego i praworządności, jak to zarzucono w skardze. Pogląd, że do należności nieprzedawnionych przed dniem 1 stycznia 2003 r. stosuje się przepis art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 338/06, oraz z 10 października 2007 r. sygn. akt II GSK 176/07, oba niepublik.; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 199/07, oraz z 22 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2425/06, oba niepublik., uchwała SN z 8 lipca 2008 r. sygn. akt I UZP 4/08 Biul. SN 2008, nr 7, s. 17). Bezzasadne były także zarzuty skargi dotyczące przedawnienia składek na ubezpieczenia zdrowotne, tj. naruszenia art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. z 1997 r. Nr 28, poz. 153 ze zm.) oraz art. 17 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264). Wbrew stanowisku skarżącego do oceny kwestii przedawnienia składek na ubezpieczenie zdrowotne, których termin płatności przypadał w 2001 r., zastosowanie ma obecnie obowiązujący art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym obowiązywał w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 marca 2003 r. i wprowadzał 5-letni termin przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Powyższa ustawa utraciła jednak moc obowiązującą na skutek wejścia w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r. ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. Nr 45, poz. 391 ze zm.). Art. 33 tej ustawy przewidywał początkowo także 5-letni termin przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne, został on jednak zmieniony przez art. 17 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264) i począwszy od dnia 1 lipca 2004 r. otrzymał treść "należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych". Analogiczną treść ma obecnie obowiązujący – od dnia 1 października 2004 r. – art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135). W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku M. C. – działający przez uprawnionego pełnomocnika – wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego – przez błędną wykładnię, a to: – art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887) w pierwotnym brzmieniu poprzez jego niezastosowanie i uznania, że termin przedawnienia zobowiązania wynosi 10 lat, a nie jak wskazuje ww. przepis 5 lat, – art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74) w jego obecnym brzmieniu polegający na jego zastosowaniu, pomimo tego, ze przepis ten ma zastosowanie dopiero od moment jego wejścia w życie, czyli od 1 stycznia 2003 r., – art. 1 pkt 9 lit. a/ ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz zmiana niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 r. Nr 241, poz. 2074) polegający na jego zastosowaniu i uznaniu przez organ egzekucyjny, że należności składek z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego powstałe przed 1 stycznia 2003 r. przedawniają się z upływem lat 10, a nie lat 5, tak jak przed 1 stycznia 2003 r., – art. 28 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) polegający na jego niezastosowaniu i uznaniu, ze należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne przedawniają się z upływem lat 10, a nie lat 5 jak przed 1 lipca 2004 r. – art. 17 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz o zmianie niektórych ustaw polegający na jego zastosowaniu i uznaniu przez organ egzekucyjny, że należność składek z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego powstałe przed 1 lipca 2004 r. przedawniają się z upływem lat 10, a nie lat 5 jak przed 1 lipca 2004 r. W uzasadnieniu zarzutów skargi jej autor wskazał, m.in., że zmiana art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dokonana ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, ustanawiająca dziesięcioletni okres przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które określałyby do jakich świadczeń należy stosować przepisy dotychczasowe, a do jakich przepisy znowelizowane. Jest jedna generalna zasada – w przypadku braku przepisów przejściowych dla zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowej ustawy mają zastosowanie nowe przepisy tylko i wyłącznie gdy nie pogarszają one sytuacji prawnej obywatela. Nowe przepisy powinno się stosować do należności składkowych powstałych po wejściu w życie nowelizacji, tj. po 1 stycznia 2003 r. zaś do świadczeń powstałych przed datą zmiany ustawy, przepisy w ich brzmieniu dotychczasowym. Inna interpretacja tych przepisów prowadzi do pokrzywdzenia dłużnika poprzez drastyczną zmianę przepisów, bo z krótkim vacatio legis, która dwukrotnie zwiększa okres przedawnienia zobowiązania. Poza tym zwiększa się stan niepewności, który nie może trwać w nieskończoność. Celem instytucji przedawnienia jest pewność obrotu i stabilność stosunków zobowiązaniowych. Zachowanie organu rentowego sprzeczne jest z zasadą demokratycznego państwa prawa i zasadą praworządności, tym samym jest to sprzeczne z Konstytucją. Reguły te winny być przestrzegane nie tylko podczas stosowania prawa, lecz także podczas procesów ustawodawczych. Sposób wykładni dokonany przez Dyrektora Izby Skarbowej jest nieprawidłowy. Można by było w nieskończoność przedłużać termin przedawnienia należności, w ten sposób, ze te nigdy się nie przedawnią. Powyższe działania organów egzekucyjnych stanowią obrazę konstytucyjnej zasady praw nabytych. Wskazał na orzeczenia WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 436/07, Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r. sygn. akt K 47/05 i Sądu Apelacyjnego w Katowicach w sprawie III AUa 341/06. Ponieważ zdaniem skarżącego obowiązek zapłaty składek ubezpieczeniowych przedawnił się zasadnym było umorzenie postępowania egzekucyjnego toczącego się przeciwko niemu, z uwagi na wygaśnięcie jego zobowiązania wobec ZUS. Odpowiadając na skargę kasacyjną M. C. Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna M. C. nie miała uzasadnionych podstaw. Najważniejsze w sprawie było rozstrzygnięcie kwestii właściwego terminu przedawnienia zobowiązań objętych tytułem wykonawczym z 30 października 2007 r. W okresie kiedy upłynął termin płatności przedmiotowych należności obowiązywał pięcioletni termin przedawnienia należności z tytułu składek zarówno na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne jak i składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r. ustawą z dnia z 18 grudnia 2002 r. wprowadzony został 10-letni termin przedawnienia należności poprzez zmianę art. 24 ust 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustawa nowelizacyjna nie zawierała przepisów przejściowych, zatem przedawnienie należy oceniać w oparciu o przepisy w brzmieniu znowelizowanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku poczynione w zaskarżonym wyroku wywody w kwestii przedawnienia należności składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i składek na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, rozwinął i poparł, przytaczając sygnatury orzeczeń zapadłych w podobnych stanach faktycznych, wskazując na ugruntowane w tej kwestii stanowisko orzecznictwa, które Naczelny Sąd Administracyjny popiera. Należności, które nie uległy przedawnieniu do dnia 31 grudnia 2002 r. włącznie podlegają nowym regułom przedawnienia obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. Ustawodawca może dowolnie regulować kwestię przedawnienia roszczeń, w tym wydłużać terminy przedawnienia. Jeżeli w trakcie biegu terminu przedawnienia następuje jego wydłużenie przez ustawodawcę, należy stosować nowe przepisy. Nie dochodzi tu również do działania prawa wstecz, albowiem jak już zaznaczono zobowiązanie jest nadal to samo. Ustawodawca nie możne jedynie wydłużyć terminu przedawnienia roszczenia, które już uległo przedawnieniu. Tylko wtedy mielibyśmy do czynienia z działaniem prawa wstecz, albowiem wygasłe roszczenie "odżyłoby" na nowo (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 651/08, dostępne w internetowej bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące przedawnienia składek na ubezpieczenia zdrowotne, tj. naruszenia art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz art. 17 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw również nie zasługują na uwzględnienie. Do oceny kwestii przedawnienia składek na ubezpieczenie zdrowotne, których termin płatności przypadał w 2001 r., zastosowanie ma obecnie obowiązujący art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym obowiązywał w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 marca 2003 r. i wprowadzał 5-letni termin przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne. Powyższa ustawa utraciła jednak moc obowiązującą na skutek wejścia w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r. ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. Nr 45, poz. 391 ze zm.). Art. 33 tej ustawy przewidywał początkowo także 5-letni termin przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne, został on jednak zmieniony przez art. 17 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264). W chwili powstania należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne obowiązywał przepis wprowadzający pięcioletni termin przedawnienia tych należności (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym), to jednak przed upływem tego terminu weszła w życie regulacja wprowadzająca dziesięcioletni termin ich przedawnienia, tj. art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Także zatem należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne nie uległy przedawnieniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.