I SA/Gd 558/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W okresie od dnia 14 marca 2006 roku do dnia 18 lipca 2006 roku inspektorzy Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadzili postępowanie kontrolne obejmujące badanie prawidłowości rozliczenia z budżetem przez P.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" P.B., z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2001 i 2002. W wyniku powyższej kontroli zakwestionowano prawo skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...], wystawionych przez J.K. Ponadto zakwestionowano prawo skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej wysokości [...] zł., a wynikający z faktur VAT wystawionych w okresie od maja do grudnia 2002 r. przez "B" sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwaną dalej spółką "B"). W ocenie organów podatkowych powyższe faktury wystawione przez J.K. i spółkę "B" nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych. W odniesieniu do faktur wystawionych przez J.K. organy podatkowe stwierdziły, że wystawca ten nie dokonał sprzedaży ujętej w fakturach, a opisane transakcje nie miały miejsca. Podobnie organy podatkowe w odniesieniu do faktur VAT wystawionych przez spółkę "B" przyjęły, że dokumentują one czynności, które nie zostały dokonane. Organy podatkowe uznały wprawdzie, że spółka "B" sprzedała skarżącemu olej napędowy w ilościach i za cenę widniejącą na wystawionych przez nią fakturach, jednakże z materiału dowodowego sprawy wynika, że sprzedane paliwo pochodziło z niewiadomych źródeł. W konsekwencji przyjęły, że transakcje nabycia paliwa przez spółkę "B" nie miały miejsca, albowiem brak jest podmiotów, które legalnie wprowadziły paliwo do obrotu. Wprowadzenie do obrotu paliwa pochodzącego z niewiadomego źródła nie daje zaś prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących te transakcje. Ponadto zakwestionowano prawo podatnika do ujęcia w rozliczeniu podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT z [...] i [...] wystawionych przez "C" Z. i W.M. oraz z [...] wystawionej przez "D" sp. z o.o. Organy podatkowe wskazały bowiem, że samochody o numerach rejestracyjnych [...] i [...] nie stanowiły środków trwałych podatnika, stąd też wydatki związane z tymi pojazdami nie mogły zostać uznane za koszty uzyskania przychodu skarżącego z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W odniesieniu do miesiąca czerwca 2002 r. zakwestionowano również prawo skarżącego do ujęcia w rozliczeniu za ten miesiąc podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych dla "E" sp. z o.o. z siedzibą w G., z uwagi na fakt, że zostały one wystawione na rzecz innego podmiotu gospodarczego, stąd też wydatki nimi stwierdzone nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodu skarżącego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając na podstawie art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), dalej ustawa VAT oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), dalej rozporządzenie wykonawcze decyzjami z dnia [...] określił P.B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz kwotę zwrotu różnicy na rachunek bankowy, za miesiące od maja do grudnia 2002 roku. Powyższe decyzje zostały utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W następstwie rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzając, że ustalenia organu podatkowego w zakresie transakcji ze spółką "B" nie dają podstaw do przyjęcia, iż skarżący winien być pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez tę spółkę. Według dotychczasowych ustaleń transakcje miały miejsce, tj. spółka dostarczała paliwo i wystawiała prawidłowe faktury, a skarżący odbierał paliwo i dokonywał zapłaty. Zatem zostały spełnione przesłanki do rozliczenia podatku VAT po stronie skarżącego. Nie mogą pozbawiać skarżącego tego prawa okoliczności stojące po stronie spółki "B", a polegające na braku magazynów na paliwo, czy niemożności ustalenia rzeczywistych kontrahentów spółki przy nabywaniu przez nią paliwa. Sąd wskazał także, że prawidłowe i zupełne ustalenia organu podatkowego wskazują, że J.K. w rzeczywistości nie był dostawcą towaru i nie wystawiał faktur dokumentujących prawdziwe zdarzenia gospodarcze. W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określające P.B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz kwotę zwrotu różnicy na rachunek bankowy, za poszczególne miesiące 2002 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z decyzji z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w stosunku do spółki z o.o. "B" oraz z protokołów kontroli przeprowadzonej przez ten organ wynika, iż spółka "B" nie dokonywała sprzedaży oleju napędowego na rzecz P.B., a w konsekwencji podatek należny związany z tymi transakcjami nie wystąpił. Z dokonanych ustaleń wynika bowiem, że spółka "B" stwarzając pozory prowadzenia legalnej działalności dokonywała niewielkich zakupów i sprzedaży paliw płynnych, wystawiając jednocześnie faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych sprzedaży. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej nie zaprzeczył temu, że P.B. dysponował olejem napędowym o czym świadczy fakt, że świadczył usługi transportowe, a paliwo o wartości wskazanej w fakturach VAT wystawionych przez spółkę "B" stanowiło znaczną wartość zakupów paliwa wykazaną przez podatnika w ewidencji. Jednakże zdaniem organu, posiadane paliwo nie pochodziło od wymienionej spółki i nie zostało od niej nabyte. W szczególności – zdaniem organu, nie dowodzą tej okoliczności złożone przez podatnika zeznania, przedłożone faktury VAT oraz dowody KP i WZ. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podatnik, poza w/w dowodami, nie przestawił innych dowodów mogących świadczyć o tym, że nabył olej napędowy od spółki "B". W związku z powyższym organ odwoławczy nie uznał prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur VAT wystawionych przez spółkę "B", albowiem nie dokumentują one rzeczywistej sprzedaży. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, że podatek od towarów usług jest podatkiem pośrednim, który może zostać odliczony przez podatnika jedynie gdy w poprzedniej fazie obrotu został odprowadzony. Dyrektor Izby Skarbowej zakwestionował również prawo skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych w maju 2002 r. przez J.K., albowiem w jego ocenie nie dokumentują one rzeczywistej transakcji nabycia paliwa od tej osoby. Organ drugiej instancji stwierdził także, że podatnik bezpodstawnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione w związku z używaniem samochodów o numerach rejestracyjnych [...] i [...], gdyż pojazdy te nie zostały wpisane do ewidencji środków trwałych. W odniesieniu do miesiąca czerwca 2002 r. zakwestionowano również prawo skarżącego do ujęcia w rozliczeniu za ten miesiąc podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych na rzecz "E" sp. z o.o. z siedzibą w G., albowiem jako nabywca został w nich wskazany odmienny od podatnika podmiot gospodarczy. W związku z powyższym podatnikowi nie przysługiwało prawo zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących te wydatki. Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł ponadto podstaw do uwzględnienia podnoszonego przez podatnika zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej uznając, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w sposób zgodny z przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P.B. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 120, 121 § 1 i 190 Ordynacji podatkowej, oraz wskazanych w decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Finansów, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wskazane faktury VAT wystawione przez spółkę "B" nie dokumentują czynności faktycznych dokonanych i pozbawiają skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, art. 217 Konstytucji RP poprzez oparcie decyzji o przepisy rozporządzenia w sytuacji, gdy tak istotny element opodatkowania podatkiem VAT jak wyłączenie możliwości odliczania podatku naliczonego winien być uregulowany w ustawie. Zarzucił ponadto naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", poprzez ponowne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzje organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zostały wcześniej organowi wskazane uchybienia popełnione w postępowaniu podatkowym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy podatkowe wyraźnie wskazały, iż doszło do nabycia paliwa przez podatnika. Jednocześnie zakwestionowały fakt nabycia paliwa od spółki "B" pomimo tego, że okoliczność tę potwierdził prezes tej spółki. Skarżący podkreślił, że organy podatkowe przyznały, iż spółka "B" faktycznie sprzedawała paliwa płynne, choć czyniła to w zmniejszonych ilościach niż to wynikało z deklaracji podatkowych. Jednocześnie organy podatkowe nie wskazały kryteriów, którymi kierowały się selekcjonując podmioty na rzecz których spółka ta dokonywała fikcyjnej sprzedaży. Zdaniem podatnika uzupełniony materiał dowodowy nie podważył wcześniejszych ustaleń co do rzeczywistej sprzedaży paliwa, a w konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Podatnik zaznaczył również, że bezpodstawne jest stanowisko organów podatkowych, z którego wynika, że skoro nie powstał podatek należny po stronie sprzedawcy to nie mogło powstać prawo do podatku naliczonego po stronie nabywcy. Za wyjątkiem przypadków ewidentnej kradzieży dla nabywcy nie ma znaczenia czy sprzedawca wszedł w posiadanie paliwa zgodnie z prawem czy z naruszeniem przepisów podatkowych, nie dokumentując poprawnie swoich zakupów. W ocenie podatnika, skoro spółka "B" dokonała sprzedaży i opodatkowała te czynności, to jedyna konsekwencja jaka może wiązać się z paliwem to ewentualne pozbawienie podatku naliczonego spółki "B" nie zaś jej kontrahentów, którzy paliwo zamawiane otrzymywali i płacili cenę brutto. Tylko od właściwych organów zależy, czy podatki należne od spółki "B" zostaną wyegzekwowane i skutków tego nie można przerzucać na kontrahentów spółki. Dodatkowo skarżący podniósł, że wszelkie transakcje dokonane przez niego, a udokumentowane powyższymi fakturami, zawarł w dobrej wierze i dla poparcia swojej argumentacji przywołał wyrok NSA z dnia 29.07.2005 r., sygn. akt I FSK 274/05 oraz orzecznictwo ETS. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97 (publ. OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną przez sąd na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, iż oznacza to "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany ocena prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Przy czym przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. pogląd S. Hanuska (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318,319, przywołany przez A. Kabata (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA 1089/99 przywołany przez J.P. Tarno (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.223). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Podkreślić przy tym należy, że naruszenie przez organ podatkowy art. 153 P.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym postawę do wniesienia skargi kasacyjnej - art. 174 pkt 1 p.p.s.a.(por. A.Kabat (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 347). Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy skład orzekający nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko sądu wyrażone w wyroku z dnia [...]. Sąd w uzasadnieniu wyroku wyraźnie stwierdził, że ustalenia organu podatkowego w zakresie transakcji ze spółką z o.o. "B" nie dają podstaw do przyjęcia, iż skarżący, na podstawie przepisów art. 19 ustawy VAT i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, winien być pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez tę spółkę. Według ustaleń transakcje między skarżącym a spółką miały miejsce, tj. spółka dostarczała paliwo i wystawiała prawidłowe faktury, a skarżący odbierał paliwo i dokonywał zapłaty. Zatem w ocenie sądu zostały spełnione przez strony przesłanki do rozliczenia podatku VAT po stronie skarżącego. Przy czym nie mogą pozbawiać skarżącego tego prawa okoliczności stojące po stronie spółki z o.o. "B", a polegające na braku magazynów na paliwo czy niemożnością ustalenia rzeczywistych kontrahentów spółki przy nabywaniu przez nią paliwa. Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej z dnia [...], związany, jak i skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia [...] przeprowadził postępowanie uzupełniające, w wyniku którego ustalił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] wydał decyzję w stosunku do spółki z o.o. "B" w zakresie podatku VAT za miesiące od lutego do grudnia 2002 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że sprzedaż paliwa dla firmy "A" (prowadzonej przez skarżącego) na podstawie faktur wystawionych spółkę z o.o. "B" nie miała miejsca, wobec czego podatek należny nie wystąpił, w związku z brakiem przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 ustawy VAT. Wystawca faktur, wskutek wydanej decyzji nie był zatem zobowiązany do zapłaty podatku należnego wynikającego z faktur wystawionych dla skarżącego, pomimo ich ujęcia w prowadzonej ewidencji oraz deklaracjach za poszczególne okresy rozliczeniowe. Zauważyć przy tym należy, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej doszedł do przekonania, że transakcje pomiędzy spółką z o.o. "B" a skarżącym nie miały miejsca na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej u skarżącego, która legła u podstaw decyzji będącej przedmiotem kontroli dokonanej przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia [...]. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w oparciu o przedłożony materiał dowodowy, w tym protokół kontroli nr [...] przeprowadzonej u skarżącego stwierdził, że transakcje pomiędzy skarżącym a spółką z o.o. "B" miały miejsce. Do takiego przekonania doszły także organy podatkowe w toku postępowania prowadzonego przed wyrokiem sądu. W protokole kontroli nr [...] wyraźnie stwierdza się, że dostawy paliwa miały rzeczywiście miejsce, wątpliwości budziło jednak jego pochodzenie, albowiem działalność spółki z o.o. "B" polegała na wprowadzaniu do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia, a faktury zakupu wystawiane przez nieistniejące lub nieuprawnione podmioty miały na celu uprawdopodobnienie transakcji, jak też składanie deklaracji i zeznań podatkowych do urzędu skarbowego. Zmiana ustaleń faktycznych w postępowaniu prowadzonym przez organ podatkowy po wyroku WSA w Gdańsku z dnia [...] sprowadza się zatem do innej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w istocie stanowi nieuprawnione odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia [...]. Zmiana stanu faktycznego w zakresie rozliczenia podatku należnego wynikającego z zakwestionowanych faktur przez spółkę z o.o. "B" wskutek decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, mogłaby prowadzić do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej przez sąd jedynie w sytuacji, gdyby istniał przepis uzależniający prawo do obniżenia podatku należnego od uiszczenia go w poprzedniej fazie obrotu. Przepis art. 19 ust. 1 ustawy VAT, wyrażający fundamentalną zasadę potrącalności podatku stanowi zaś, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Skoro zatem, zgodnie ze stanowiskiem WSA w Gdańsku wyrażonym w wyroku z dnia [...], transakcje pomiędzy skarżącym a spółką z o.o. "B" miały miejsce, to skarżącemu służy prawo do obniżenia podatku należnego o podatek wynikający z faktur dokumentujących te transakcje bez względu na to, sprzedawca ten podatek prawidłowo rozliczył i zapłacił, czy też nie. W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą Dyrektora Izby Skarbowej będzie uwzględnienie stanowiska sądu w tej kwestii. Jak już bowiem wskazano wyżej tylko istotna zmiana ustaleń faktycznych może prowadzić do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej przez sąd. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w pozostałym, niekwestionowanym w skardze zakresie, nie budzi wątpliwości składu orzekającego. Stanowisko organów podatkowych w zakresie w jakim pozbawiły one skarżącego prawa do obniżenia podatku wynikającego z pozostałych zakwestionowanych faktur znalazło bowiem pełną akceptację WSA w Gdańsku, który w wyroku z dnia [...] nie stwierdził nieprawidłowości w tych kwestiach. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę uwzględnił. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 tej ustawy. Orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania wobec braku wniosku o ich zasądzenie.